Meningen

Fijn filmpje wel. De tekenstijl is mooi, de personages prettig, tempo oké en verhaaltje voldoet hoewel het ook weer niet geweldig is. Deze animatie moet het vooral hebben van sfeer en dat doet de film goed. Enkele momenten zoals dat gesprek via de intercom zijn zelfs hoogtepuntjes. Niet elke moment is even sterk, maar over het geheel een dikke voldoende. 3,5*.

Mijn vierde Dolan en de derde echt matige - hij gaat niet mijn favoriete regisseur worden (maar aangezien ik een box had gekocht is het ook weer zonde die films dan niet te bekijken, nog eentje hierna). Ik vond Dolan vooral een matig verteller met soms goede ideeën visueel maar ook vaak met een film die niet echt weet te boeien. Visueel ditmaal echter niet heel bijzonder en Dolan zelf als acteur is ook maar vlakjes. 1,5*.

Niet heel slecht. Vooral Schaap is een leuke actrice en Lakemeijer is een leuke verrassing, waarme het centrale duo de film genoeg flair geeft. De bijrollen waren allemaal een stuk minder (vooral die mannen hebben 0 chemie met Schaap), de humor wel erg simpel en richting het einde blijkt het tempo toch niet heel geweldig want ondanks de korte duur, duurt de film voor m'n gevoel vrij lang. 2,5*.

Jammer dat de film nooit echt een toon weet te kiezen waardoor dit ding een beetje vlees noch vis is. Niet volledig op komedie waardoor de film nooit echt superleuk wordt maar ook niet volledig op drama terwijl daar hele interessante uitgangspunten in kunnen zitten. Die min of meer filosofische gedachten en momenten komen wel langs maar blijven wat hangen in nikserigheid. Al met al een erg makke film waar Williams (redelijk gecast) zich ook behoorlijk inhoudt. Visueel ook wat gewoontjes en saai. De slotscène is wel mooi. 2,5*.

Saai. Behoudens enkele fraaie scènes en een altijd fijne mooi mysterieuze Temple was hier echt helemaal niets in te vinden. Chemie wordt gemist, net als passie überhaupt in deze futloze film. Daardoor is dit gewoonweg niet uit te zitten, hoewel er meer moois in vinden is dan films die ik weleens hoger waardeer. Maar kijkgenot is soms niet genoeg, kijkplezier wil ook wat. 1,0*.

Niet helemaal overtuigend. Op zich wel een interessant verhaal, maar ik vond het wat chaotisch verteld met weinig focus. Aan het eind had ik het idee veel gezien te hebben, maar weinig geleerd omdat er rond de spionage zelf een beetje rode draad ontbreekt. 2,0*.

Prima actiefilm dit. Cruise is sowieso geschikt voor dit soort rollen maar een Pike levert gewoon ook fijn tegenwerk. Ook veel bijrolletjes worden leuk ingevuld. Tempo is ook prima, de actie redelijk en het verhaaltje onderhoudend. Uiteindelijk duurt de film wel net iets te lang en echt bijzondere dingen doet de film niet, maar meer dan dat verwacht ik niet altijd. Afgerond naar boven 3,5*.

Op momenten best aardig met nog best een vrij frisse Cruise die overduidelijk er nog wel voor wil gaan. Het verhaal zelf is niks bijzonders en dat hele gedoe met dat meisje voegt niks toe (al doet de actrice het wel leuk). Er zijn nog wel een paar aardige actiescènes en mooi gedoseerd door de film heen. Maar verder is het allemaal wat ongeïnspireerd. 2,5*.

Vermakelijk, maar meer niet. Het duurt even voor de film op gang komt door een nogal lange introductie, die feitelijk geheel overbodig is. De personages zijn zo cliché en nog dunner dan bordkarton dat je je kan afvragen waarom ze zulk een introductie nodig hadden. Maar langzaamaan komt dan steeds meer tempo in de film en wordt de vermakelijkheidsfactor steeds hoger. De keurige verdeling in drie akten werkt ook wel mee, en het einde van de film dat zich na 80 minuten al ineens laat aandienen (zo voelt het wel althans) is best verfrissend, al weet je dat er nog vanalles komen gaat.

De actie ziet er verder netjes verzorgd uit zonder te ver over the top te gaan of kapotgemaakt door een hypermontage (leest u mee, Michael Bay?). Hoult is een redelijke protagonist met een nogal sullig hoofd en Tomlinson is het snoepje van de film, al is ze jonger dan ze lijkt overigens. De rollen worden sowieso alle aardig ingevuld met een hoofdrol voor dat kapsel van McGregor en de Pruissische snor van de generaal. Je merkt dat ze het zelf ook niet allemaal even serieus nemen (al is dat laatste shot wel een aardige wending nog). 3,0.

Heel matig. Dat eerste stukje met een parodie op King Kong is gewoon erg leuke ongein, de rest is van bedenkelijk niveau. Veel pijn en poep en plas, dat is dronken allicht nog leuk, maar verder niet. Matige sketches afgewisseld met wat interviews om nog maar net over het uur te geraken. 1,0*.

Ook niet echt mijn humor. Ik denk als je dit zelf doet het een stuk leuker is, maar dit soort pubergein is als kijker een stuk minder leuk. Af en toe is er wel een goed moment (met die colaflessen en die basketballen) maar verder is de film vooral een collage van allerlei scènes die vaak niet heel geweldig zijn en zo vijf kwartier aaneen ook behoorlijk vervelen. Over de interviews en documentaireachtige stijl zal ik maar helemaal zwijgen. 1,5*.

Jackass begint steeds met Corono van een Minutemen, een punkbandje met heel veel songs van een minuut of korter. Daar deed deze Jackass wel aan denken soms, er zitten zoveel stunts en ideetjes in van soms maar enkele seconden, wat ideeën betreft is dit enorm rijk. Langs niet alles is even leuk, zeker niet 90 minuten aaneen, maar als geheel wel voldoende want ik heb vaak genoeg gelachen en me behoorlijk vermaakt. Maar 60 minuten is wel voldoende.

Sjaaks Kont, iets dat we met CKV op school niet mochten doen als filmpje (stond dus echt in de voorwaarden: geen Jackass, nadat een groepje dat dus eens had gedaan). Toen leuke tv, maar je ontgroeit die puberale humor al snel. Ik vreesde dan ook het ergste voor deze film (genomineerd voor een Oscar, dus wil hem wel zien), maar gelukkig is de humor net iets volwassener soms en heeft de film best inhoud.

Knoxville is uitstekend als vuilbekkende opa en soms oprecht grappig, al is het maar al te vaak wat plat. Wel zijn de locaties die langskomen, die zelfkant van de maatschappij (stripclub, bingo, miss-verkiezing) bijzonder scherp gekozen en geven echt een heel mooi beeld van een ander Amerika. Een wereld die ik niet echt ken, maar wel de dagelijkse sleur voor velen is. Er zitten verder een paar echt grappige stukken in en het kleine kind is prima. Toch duurt het allemaal echt veel te lang. Dit is een uurtje net aan uit te zitten, maar 100 minuten zijn er minstens 50 te veel. Niet dat er heel veel overbodige scènes in zitten, maar het blijft gewoonweg niet leuk zo lang.

En ja, make-up is uitstekend, maar of dat genoeg is voor het beeldje? Is niet enkel Knoxville hier helemaal anders? 2,0*.

Hm nee. Sommige Jackass-films en -momenten vind ik nog wel oké, maar dit is echt te simpele goedkope humor om langer dan 10 minuten leuk te blijven. De dichtheid van grappen is best hoog met veel korte stukjes, maar juist de grappen die langer duren met opbouw en al vind ik vaak het leukste om te zien bij Jackass, en dat had deze nauwelijks. Ook visueel enorm brak, dus zelfs daar niets te genieten. Voor een enkel geslaagd moment nog 1,0*.

Goede film inderdaad. Sowieso als de biografieën zoals ik ze graag zie, met slechts een korte periode behandeld, een sfeerschets haast en dat je zo iemand leert kennen. Lincoln van Spielberg was een goed voorbeeld hoe het moet, een The Iron Lady een heel slecht voorbeeld.

Jackie heeft twee sterren, de regisseur en Portman. Om met die laatste te beginnen want hoezeer iedereen een prima rol heeft in de film is er maar één die straalt. Portman zet Kennedy neer als een zeer zelfverzekerde gedreven vrouw, ijdel (lees: licht narcistisch) en met enige grootheidswaanzin waarna ze, als manlief is doodgeschoten, in een control freak verandert. En altijd even geloofwaardig, of ze nu haar charmantste glimlach opzet of verdriet moet tonen.
Daarnaast is dit ook de film van regisseur Larraín. Vaak prachtige dromerige beelden met verwarrende cellomuziek die deze film een heel eigen smoel geven. Het zijn ook vaak losse beelden (flarden haast), een registrerende camera (heel fijn!) en veel close-ups waardoor de film enorm invoelbaar wordt. En enkele shots en scènes zijn gewoonweg geweldig, vooral dat beeld met de weerspiegeling van het publiek in de autoruit zoals hierboven beschreven. Maar ook dat beeld als Jackie naast de echtelijke sponde staat.

Verder zijn de stukken met de interviews an sich wel een goede kapstok maar wel een stuk minder interessant dan de rest van de film. Maar het stoort niet. Dan vind ik de gesprekken met de pastoor (dominee, wat is het?) eigenlijk het enige echte minpunt. Te veel gepraat en te veel waarin expliciet wordt gezegd wat men denkt. Nergens lijkt dat bij de rest te passen. 4,0*.

Die scène die vanuit drie verschillende perspectieven wordt getoond kende ik langer van de lessen CKV 2. Dat zal ergens in 2004 zijn geweest en voor mijn gevoel pas jaren later zag ik de hele film (maar mijn stem stamde al uit 2007 dus dat zijn maar enkele jaren geweest). Ik vraag me af of ik de film daarna nog eens had gezien; wel bleven enkele beelden en scènes mij bij bij de herziening deze maand. Maar de ervaring was sowieso een stuk beter, wat een leuke fijne film om te zien toch wel.

De toon is duisterder dan Pulp Fiction maar ergens ook lichter. Minder showy maar vooral laid back. De verpersoonlijking daarvan is Samuel L. Jackson die minder opvalt maar met zichtbaar plezier speelt. L.A. ziet er lekker zomers uit, de plot is oké, het tempo prima en veel losse scènes werken enorm goed. Grier is prima in de leading rol maar het is DeNiro die hier zijn komische timing laat zien en met gemak met de film gaat weglopen, wat een enorm geestige droge rol. De film is vooral aangenaam kijkvoer. Richting het einde duurt dit ding allicht net iets te lang en eigenlijk is de derde visie op die ene scène ook overbodig. Maar veel pret mag dat niet drukken.

Is het erg om herten dood te schieten? De film lijkt te zeggen van niet. Wij als kijker moeten dan wel weer ontdaan zijn door de dood van de hond van Mikkelsen. Hypocriet en vooral kortzichtig. Net die twee thema's die deze film behandelt.

Mikkelsen is peuterleider in een klein dorpje in Denemarken vol Telegraaf-lezers (of de Deense equivalent daarvan) – mensen die graag gevoed worden met informatie zodat ze zelf niet op onderzoek uit hoeven te gaan, hoe foutief dat ook is. Dat maakt ze niet uit, en Mikkelsen ondervindt de problemen daarvan. Al vraag ik me wel af of psychologen daadwerkelijk zulke suggestieve vragen stellen aan kleine kinderen. Als dat echt zo gaat, is dat een foute zaak, maar ik meen me te herinneren dat iemand bij Pauw en Witteman in die wereld zat en kritiek had op de film daarom. Er is dus nog hoop. Maar wel wordt prima neergezet hoe een sneeuwbal gaat rollen, ook bewust geduwd door sommigen, zodat er vanzelf een compleet ander verhaal naar buiten komt.

Regisseur Vinterberg gaat het heel duidelijk om de gevolgen voor iemands leven. Ondubbelzinnig toont hij immers, dat Mikkelsen niet schuldig is. Hij laat precies zien wat gebeurt tussen hem en het meisje Klara: helemaal niets dus. Sowieso is de opbouw sterk. Met een paar korte scènes wordt een prima beeld geschetst van de gemeenschap, van het leven van Mikkelsen met zijn problemen en zijn omgang ook met Klara. De eerste helft is puur opbouw en dat is ook nodig voor de pay-off in deel twee. Langzaamaan neemt de spanning dan toe om volledig te escaleren. Vinterberg toont uiterst precies hoe eencelligen reageren op dit soort berichten, maar vooral hoe zij zich afreageren. Zelfs de zoon van wordt al als paria beschouwd. Hun angst, schaamte, ongeloof: alles wordt even sterk en realistisch weergegeven.

De acteurs helpen ook. Mikkelsen met zijn kop, duf kapsel en brilletje is prima. Hij weet de pijn prima over te brengen. Bo Larsen is dan weer de man in twijfel en weet dit prima te brengen. Ook de zoon van Mikkelsen en zijn peetvader zijn mooi neergezet. Rustig, om af en toe te knallen. En een compliment aan de kleine Anika die uitstekend Klara neerzet. Niet irritant, maar wel met twijfel, verdriet en heel naturel. De cinematografie is lekker ruw en kaal, met mooie beelden van de herfst, en hoewel het geen Festen is, zie je de Dogma 95-stijl nog wel terug. Mooi, met af en toe wat lampen die voor sfeer en kleur zorgen in de grijze wereld.

Dat alles neemt niet weg dat het gedrag van Mikkelsen, ondanks zijn doorleefde sterke rol, mij soms wat vreemd overkwam. Zijn overwegingen begreep ik niet altijd voor zijn gedrag. Ook het einde, als alles zomaar pais en vree is blijkbaar, ging nogal gemakkelijk. Het laatste shot was dan wel weer ijzersterk om af te sluiten. 4,0*

Opzich wel geinig en wat de film voor heeft zijn de lange takes waardoor het knokken centraal staat en dit ook heel behoorlijk in beeld wordt gezet. Maar uiteindelijk kijk je wel 90 minuten naar opeenvolgende van zulke scènes waar weinig variatie in zit. Zoiets had ik ook met The Raid. Het is niet slecht, wel te veel van hetzelfde en op zo'n lengte gaat de film dan slepen. 2,5*.

Draak van een film. Het hangt van clichés aan elkaar, aan de loser van een hoofdpersoon erger ik me de hele film lang waardoor ik nooit met hem kan meeleven (dus boeit me het ook nergens) en nooit is er ook maar iets te vinden dat dat deze film rechtvaardigt. Niets dat ook maar enig nieuws onder de zon legt. Dan op het eind nog die wansmakelijke speech (uiteraard, zo een film is het) en dan ben je me echt kwijt. Blijven over in de eerste helft een aantal lekkere stukjes met hiphop en één fantastische scène op muziek en een wat dromerige sfeer, maar ook van dat is in deel twee niets meer te vinden. 1,0*.

Niet heel denderend. Het ziet er allemaal prima sfeervol uit, in een vrij warm kleurenfilter ook, maar noch het verhaal noch de losse scènes zijn heel boeiend. Ook die flash backs zijn vervelend, hoewel hetgeen getoond wordt interessanter is dan het wat saaie heden. De acteurs allen lijken dit ook allemaal als leuk tussendoortje te zien. Het einde is dan nog wel aardig. 2,0*.

De soms verrukkelijke fotografie, camerawerk en locaties ten spijt, hier kon ik niet zoveel mee. Een bepaalde sfeertje wat ik niet prettig vond en ook met acteerwerk waar ik niet in mee kon gaan. De film wist me nergens echt te boeien en dat het bij een eerste kijkbeurt ook wat vaag nog is allemaal helpt ook niet echt mee. En juist omdat de film me niet heel erg boeide had ik ook geen zin me erin te verdiepen wat er nu precies speelde. 2,5*.

De film begint nog vrij zwak met de training. Zoiets heb ik vaker en vaak veel beter gezien. Gelukkig kwam daarna het beste en meest originele gedeelte. De verveling en het wachten voor de oorlog. Niet altijd even sterk gebracht. Vooral de acteurs zorgen dat het geloofwaardig blijft, maar toch vond ik het soms net te snel gaan. Je had niet het idee dat men al 170 dagen in de woestijn daar bivakkeerde. Daar had meer in gezeten. Het laatste gedeelte is tenslotte weer wat zwakker. Ook niet heel origineel. Maar ik begrijp dat Mendes een einde aan zijn verhaal moest knopen. En dit gedeelte was ook zeker geloofwaardig en gerechtvaardigd.

Blijven over: soms erg mooie fotografie. De woostijn is echt heel licht en warm, en soms erg mooie kleuren en schaduwen door de gehele film heen. Ook zat er een lekkere soundtrack onder.

Jarhead zelf was een vrij unieke oorlogsfilm, die het onderdeel van verveling - iets dat je niet vaak ziet- naar voren bracht. Deze film heeft, zoals verwacht, daar helemaal niets mee te maken. Wat we wel krijgen is een vrij lauwe actiefilm met alle clichés die ergens wel grappig zijn, maar niet kunnen voorkomen dat de film gewoon erg saai is. Het begint al met het team: een blanke man is de baas, een vrouw, Afghaan, neger en Aziaat helpen hem. Nou, dan weet je wel waar je in bent beland. En de actie is ook gewoon te matig in beeld gebracht, met veel montage, onduidelijke beelden en een vreselijke schokkerige camera. 1,0*.

Niet heel bijzonder. Standaardverhaaltje, echt spionagewerk is er niet (de hoofdpersonen zijn er altijd en weten precies waar ze heen moeten) en dat hele achtergrondverhaal rond die pa is er maar bij gesleurd. Daarnaast schiet dit vooral op actie schiet tekort. Dan is het wel de stijl van de serie, maar die shaky cam en hypermontage (al valt het ergens nog mee) kunnen echt niet meer anno 2016. Zo'n tien jaar terug was het hip en een middel voor talentloze regisseurs om ook actiefilms te draaien, maar zeker vorig jaar met Mad Max maar ook Mission Impossible zagen we dat overzichtelijke actie duizendmaal boeiender is dan dit gedoe waar je geen idee hebt wat er gebeurt. Alleen die scène in Griekenland is wel sterk, niet zozeer vanwege de achtervolging maar wel de uitstekende weergave van de rellen.

De film redt het dan nog net door de sfeervolle fotografie en sterke acteurs. Damon is prima op dreef, Vikander is als altijd verrukkelijk (al ben ik het met milannn eens dat haar stem net te zwaar is), Cassel is fijn en Jones is helemaal op zijn plek met zijn doorgroefde kop. 2,5*.

Mooie interessante film. In de eerste plaats is het natuurlijk een roadmovie, dus veel shots van reizen, van weidse omgevingen (het brede bioscoopformaat komt goed tot zijn recht) en vooral is het een opeenstapeling van scènes met de reis van a naar b als rode draad.

Maar er zit nog iets achter, en dat is de migratieproblematiek. In beginsel is het natuurlijk absurd dat je als kind van Moeder Aarde niet overal je mag bewegen (op wat privé-eigendom na allicht) maar dat je blijkbaar ergens illegaal kan zijn of aan een grens kan worden geweerd. Net als vogels te kunnen leven, en volledig vrij zijn, dat zou zo horen. En verrek als we niet veel beelden van vogels te zien krijgen. Maar goed, dat neemt voor veel mensen niet weg dat ze toch proberen naar betere oorden te vluchten. Voor veel latino's is dat dan de alheilige USA. An sich gaat de film niet heel diep in op de problematiek, maar toont vooral de ontberingen van de vele vluchtelingen (al die shots op de trein!) waarbij het risico van opgepakt te worden er één is, en een grote ook.

Het spel is redelijk. Martínez is nog het best met zeer naturel spel en een leuke lach. De rest is aardig maar nergens heel bijzonder. De beelden van de omgevingen (zowel de kapotte treinen, afgebrokkelde huizen als overweldigende natuur) zijn mooi, maar vooral doordat die beelden sowieso mooi zijn, Behoudens een enkel shot wordt er niet heel veel mee gedaan behalve dan het te tonen. Ietwat saai camerawerk dus. Verder duurt de film me net iets te lang, al eindigt de regisseur dan wel bijzonder sterk.

Toch heb ik me goed vermaakt met een zeer onderhoudende film. 3,5*.

Wat betreft inhoud had deze film met gemak vandaag uit kunnen komen, zoveel veranderen dit soort films niet door de jaren heen. Maar dan had de film vol hiphop en elektropop gezeten en niet met gruizige gitaarmuziek van indiebandjes, in de 90s toen nog eigenlijk de standaard.

Aardig filmpje wel. De typetjes zijn wel leuk, dat er iemand overlijdt en dat men dat probeert te verbloemen geeft deze film net wat meer gif dan de standaard tienerkomedie en het is redelijk vlot verteld. Het is geen goede film verder, want acteerwerk is erg matig en visueel ook weinig bijzonders, maar ik vond de film vermakelijk genoeg. 3,0*.

Jaws, ik zou het geen jeugdsentiment kunnen noemen, want hoewel ik de film vaak zag, beleefde ik toen meer plezier aan andersoortige films en series. Deze was bij mij bekend als een aardige film, maar meer ook niet. Jaren later blijk ik daar toch naast te zitten.

Het verhaal is redelijk is kaal: een aantal mensen probeert een vis te vangen. Het schijnt dat het boek veel uitgebreider was met subplotjes die alleen maar in de weg staan. Het is een juiste keuze om die ongein eruit te halen. In een boek werkt dat vaak, in een film niet per se. Er zit hierdoor ook geen enkele overbodige scène in, maar toch weet Spielberg met weinig beelden de personages net genoeg uitdieping te geven om met hen mee te leven. Verder heeft vooral het eerste deel een heerlijke zomerse vibe, een nonchalante sfeer, waarin het dorpje, toch al op een eiland, echt tot leven komt als gemeenschapje. Eigenlijk is het jammer dat eenmaal,m et drie man op de boot, die nonchalance verdwijnt. De claustrofobische sfeer die daarvoor terugkomt is ook goed, maar toch net iets minder fijn.

Spielberg weet verder verdomd goed hoe hij moet filmen en waar hij zijn camera moet neerzetten. Als Brody zijn auto pakt, zie je net door de poort heen dat hij bij de politie zit, en meer van dat soort trucjes. Spielberg weet ongelooflijk veel met enkel beelden te zeggen. Alleen al die briljante scène op het strand waarin Brody toekijkt op de badgasten. Met knappe montage wordt zonder een enkel woord heel veel suspense gebracht, en het is ook volstrekt duidelijk wat er allemaal gebeurt. Dat is pure cinema. Zet het geluid uit, en 90% van de film krijg je nog mee. Dat is heel knap filmwerk. Overigens mis je dan wel de geweldige muziek van Williams, en die ene overbekende monoloog van Robert Shaw over de USS Indianapolis. Die monoloog duurt een goede vier minuten, is spannend en past qua toon perfect in de film op dat moment. Minpunten verder aan de film? Ja, behoudens die ene monoloog irriteert het personage van Shaw vooral. En verder is het allemaal wel knap in beeld gezet, maar echt heel mooi is het niet.

Ik twijfel een klein beetje aan de score, maar door dat ene fantastische Vertigo-shot slaat de balans sowieso positief uit. 4,5*.

Film begint best aardig. Sfeertje is oké, beetje camp en kijkt makkelijk weg. Daarna zakt de film echter hard weg met een eindeloos en saai middenstuk en de actie zelf is ook niet denderend of zelfs maar spannend, voor zo'n film is dat wel dodelijk. Daar kan die typische 80s vibe niets aan veranderen. 1,5*.

Deze film een wek of 3 terug gezien maar blijkbaar vergeten te stemmen, ik moest zelfs even wat scènes terugkijken of dit inderdaad die film was. Dat zegt eigenlijk al genoeg, snel weer te vergeten. Een enkel momentje met de haai gaat nog wel en de locatie op een wat andersoortige plek is ook weleens leuk. Maar verder een belabberde film. 1,5*.

Nou dan eindelijk gezien. Bijzondere film wel die deels silent is en deels talkie. Hoewel dat raar is komt het niet onnatuurlijk over. Wel qua acteren echt nog in het silent tijdperk, dat wel. Verhaaltje is niet heel bijzonder maar werkt voor de film nog wel, visueel zit er weinig bijzonders bij en het tempo is wel oké. Liedjes zijn snel weer vergeten. Heel slecht is het allemaal niet maar als dit niet 'de eerste' zou zijn dan was de film al weer vergeten. 2,5*.