Meningen

Kinderfilm, in alle betekenissen van dat woord.

Niet enkel is de film gemaakt om kinderen te entertainen (wel met zulk een kwaliteit dat volwassenen het ook kunnen waarderen), maar het is vooral een ode aan de kindertijd. Volwassenen zijn vooral druk (moeders), opvallend afwezig (vaders), moordenaars (leraar biologie) of gewoon eng (de rest). Spielberg maakt dit punt extra duidelijk door van de kinderen zeer begrijpende personen te maken, die veel juist en correct handelen, ook al leven ze wellicht in hun eigen fantasiewereld. Hij toont dit tevens middels zijn camerawerk, steeds op ooghoogte van kinderen geschoten. De kijker krijgt zo een zeer subjectief beeld voorgeschoteld en gelijk met de vraag of je je kindertijd niet nog eens wil beleven. E.T. is verder een grappig wezentje en de kaal ogende suburbs zijn een mooie locatie. De quote 'How do you explain school to higher intelligence?' is briljant overigens.

De muziek is overigens wel zeer herkenbaar, maar iets te nadrukkelijk aanwezig soms, Elliott is soms irritant en het acteerwerk door de hele film is nergens echt hoogstaand. Verder kent de film een kinderlijke charme die weliswaar de kracht van de film is, maar maakt het tevens dat de film geen beklijvend meesterwerk is. 4,0*.

Beetje gedateerd toch, hoewel an sich wel een aardige film om te zien en goed gemaakt.

Ik heb recent het boek gelezen. Wat opvalt is dat slechts een beperkt deel van het boek wordt gebruikt (eigenlijk alleen het vierde tevens laatste deel) en dan vooral gericht op de band tussen de vader en de zonen. Het boek is veel breder en hoewel elke plotbeschrijving van dat boek steeds dat centrale thema noemt vond ik dat in het boek (een overigens magistraal vertelde roman) veel minder sterk (of eigenlijk niet) naar voren komen. Dat hing er simpelweg wat bij. Deze film pakt juist wel dat stukje en hoewel die emoties nogal zijn uitvergroot en het theatrale acteerwerk ook niet echt helpt om dat gevoel goed mee te krijgen doet de film dat wel beter.

De film kent ook wel goede dingen verder: qua tempo wel oké, innemende personages, een aardig sfeerbeeld. Maar als gezegd ook niet geweldig geacteerd en gedateerd. Ik zie dit meer als document van een tijd dan echt een film die me meetrekt. 3,0*.

Allemaal niet heel bijzonder, maar wel vermakelijk en enkele goede scènes. Prima spel van de hoofdrolspelers. Mortsenen kan dus meer dan zwaardvechten en in Quenya praten. Cassel is altijd prima als halve psycho en Naomi Watts weet zich staande te houden ondanks een zeer zwak geschreven rol.
Visueel is het allemaal zeer gewoontjes. Wel is de actie prima in beeld gebracht. Vooral de saunascène is goed hard en rauw. Lang niet elke regisseur krijgt dat voor elkaar.
We krijgen een behoorlijk aantal plotgaten maar tijdens de film let je daar niet zo op, dat is wel zo prettig. Daardoor blijft er tijdens het kijken wel wat geloofwaardigheid over. Dus prima vermaakt, maar niks voor een tweede maal. 3*

Ik weet niet wat ik hier helemaal mee aanmoet. Ergens ben ik best positief. Ten eerste is daar Emma Stone, een hemelse schoonheid die de film sowieso het kijken waard maakt. Dan is er de cameravoering waar vaak leuke standpunten worden gekozen. Dan zijn er een aantal fraaie scènes en het script met snedige teksten, net even iets beter dan de gemiddelde film. Ook de sfeer van het stadje Ojai wordt mooi getoond en de immer schijnende Californische zon en de boomgaarden vol sinaasappelen geven een heerlijk beeld (ik moest denken aan de muziek van Pavement - echt, ik wil daar nog eens rondreizen). Daarnaast is de plot best origineel.

Maar toch, het werkt allemaal net niet. Emma Stone is mooi maar ze mist de overtuiging zo cynisch uit de hoek te komen (dan deden Temple en Bennett in Kaboom dat beter). Het is ook jammer dat de bijfiguren allemaal zo dik zijn aangezet. Waarom? Dan verglijdt geloofwaardigheid, wat best essentieel is voor een komedie. Je blijft óf geloofwaardig, of je gaat helemaal over the top, maar niet dit halfbakken gedoe. En daarnaast wist het me allemaal niet zo te boeien. Ik keek ernaar zonder echt ook maar een moment opgewonden te raken door de film. 2,5* daarom.

Tegenvaller. Het is echt een film die de helft boeit, en de andere helft, vooral de ellenlange statische gefilmde saaie praatscènes geen moment. Dat ligt deels aan de acteurs, Hopper is irritant en Fonda vind ik niet overtuigen. Nicholson brengt wel wat leven in de brouwerij maar ik vind zijn manier van acteren wat te theatraal dus helemaal smaken doet hij me niet. Ook zijn dood en het eind zijn nogal abrupt en passen niet bij de rest van de film.
Maar als regie mag dit best tellen. Erg sfeervol, eerst wat meer in de kale landen en later richting de Mississippi en die gebieden. De beelden hebben enorm veel zeggingskracht en Hopper heeft een goed gevoel voor wat hij wil tonen. Ook mooi muziek, fijne stukjes tijdens het motorrijden en zo'n geweldig rustig draaiend panoramisch shot bij een zonsondergang. Dan wordt de film wat dromerig en mediterend haast en dat is fijn, tot men weer saai begint te babbelen. 2,5*.

Het is me gelukt deze draak tweemaal te zien, in het vliegtuig en later in een hostel toen een orkaan ons noopte dan maar tv te kijken. Het deel in Italië is heel aardig en laat echt een liefde voor eten zien (je proeft de gerechten gewoon). De volgende delen zijn matig tot slecht. Jenkins gaat er nog mee door maar vooral het laatste stuk met Bardem sloeg nergens meer op. Misschien iets voor vrouwen dit, ik kon er weinig mee. 1,5*.

Best geinig, met een gimmick die in het begin nogal verwarrend werkt maar al snel wordt duidelijk waar de regisseur heen gaat. De gimmick zelf is voor even leuk maar echt vernieuwen doet de film dan niet meer. Ook zijn niet alle scènes even boeiend, maar er zitten best wat pareltjes tussen.

Vooral de montage valt op en het sterke acteerwerk met een redelijke Harmsen (maar die heeft dan weer sensuele lippen), een behoorlijke Nasr en mijn favoriete Nederlandse acteur Loek Peters. Vooral die laatste met het speelse gemak waarmee hij acteert waardoor hij altijd volstrekt naturel maar ook overtuigend en meeslepend is, is ongekend. Ook de jazzy score is erg fijn. 3,5*.

Sterke film weer van Antonioni, die zeker het eerste uur in mijn straatje ligt en veel meer van doen heeft met La Notte dan die andere films L'Avventura of Red Desert. Hij lijkt ook een soort vervolg op La Notte te maken en zegt zoiets als: het leven is zinloos, blijf bij elkaar, dan heb je nog iets en beter wordt het toch niet. Misschien iets te pessimistisch en leven zonder doel maar voor hedone kan ook best leuk zijn. Het leven is immers zinloos, probeer je dan maar te plezieren. Maar soms smaakt me dit best en ik stoor me er niet aan.

Enfin, de sterke Vitti houdt constant de aandacht erbij en de losse scènes stuk voor stuk zijn om te smullen. Zo zit je 10 minuten te kijken naar emotionele Italianen op de beursvloer, en dat blijft boeiend. Het tempo en ritme zijn constant gewoon uitstekend met lange scènes die geen moment langdradig worden. Iets over de helft, als de aandacht minder op Vitti ligt, wordt de film ook een stuk minder interessant. Nog steeds fijn kijkvoer, maar op alle vlakken minder. Pas tegen het einde, zeker de laatste lege vijf minuten met enorm veel zeggingskracht komen in niveau weer in de buurt. Als geheel meer dan goed, maar het had een echte topper kunnen zijn, 4,0*.

Ik kende die hele Ed Wood niet dus zo leer je nog wat bij. Verder een erg fijne film in mooi zwart-wit, een leuke rol van Depp met een soort overenthousiasme waardoor je niet boos op hem kan worden en mede daardoor is het best geloofwaardig om te zien dat het hem steeds lukte geld en middelen te regelen (dat is ook een goed stukje schrijverswerk omdat geloofwaardig te krijgen). Wel wordt hij echt overtroffen door een prachtrol van Landau die enorm veel emotie overbrengt en haast een typetje moet spelen zonder in de valkuil daarvan te trappen: erg knap gedaan. En het tijdsbeeld dat wordt neergezet is mooi en je kan even goed verdwalen in de jaren 50.

Wat de film wel nekt is dat Ed Wood in zijn leven drie films maakte en Burton keurig de processen van die drie volgt. Maar behoudens wat nuances is dat eigenlijk driemaal hetzelfde en zeker bij het deel over de derde film raakte de film daardoor mijn aandacht wel kwijt. Het einde is niet beter of slechter dan het eerste uur maar het is gewoon te veel. 3,5*.

Aparte film, maar na dat eerst shot valt het wat betreft naakt allemaal best mee. Leuk om gewoon eens de vrouwelijke lust te nemen en niets meer en niets minder. Maakt wel dat de film vrij episodisch wordt en je met Lulú weinig meeleven kan en het allemaal een beetje afstandelijk is. Niet dat de film saai is, maar ik zat er ook niet helemaal in. Film ziet er verder mooi uit, met een aantal goede stukken muziek erbij. Vooral die seks op het ritme van Lou Reed was een fijn moment. Het einde is wel zwak en lijkt niet helemaal bij de rest te horen en doet eigenlijk gewoon afbreuk.

Wel nog een aantal opmerkingen over de hoofdrol van Neri. Het is knap hoe zij door verandering in kapsel en make-up steeds ouder lijkt. Ook is haar acteerwerk in mimiek prima en weet overtuigend zowel een jong veulen als zelfbewuste jonge vrouw te spelen. Jammer wel dat ze Italiaanse is en gedubd wordt, dat zie je gewoon overduidelijk en hoewel de stemactrice behoorlijk werk levert lijkt de stem er niet helemaal bij te passen. Maar anderzijds, Neri is wel gewoon bloedmooi, zeker later in de film met een steeds beter kapsel en subtiele lipstick. 2,5*

Film met liefde gemaakt maar zonder ook maar een greintje persoonlijkheid. Vol met clichés die mij echt begonnen te storen. Alleen al die typische opbouw waar ergens op twee derde ineens van alles misgaat en het liefst met ruzie tussen de twee hoofdrollen. Dat levert gewoon strafpunten op. De beelden zijn soms wel aardig rond het springen zelf maar ook de jaren 80 of beelden van de schans in Garmisch (waar ik vroeger ook regelmatig kwam). Leuk om te zien. Verder zijn de acteurs prima met fijne rollen van Egerton en vooral Wolverine. Die geven de film nog wel iets van een hart. 2,5*.

Moeilijk. In potentie zit denk ik een goede film verstopt maar te vaak werd dit ding langdradig. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal maar gehaald uit verschillende bronnen - wat er precies heeft gespeeld is niet duidelijk. En daar ging het bij mij allereerst vaak mis, ik geloofde deze uitleg niet altijd. Het acteren bijvoorbeeld van De Amas ligt er zo bovenop dat ik nergens wilde geloven hoe zij zoveel invloed kan hebben en dat men niet direct afstand van haar deed. Al hadden de vrouwen wel de betere rollen. Law wil intens zijn maar komt niet helemaal los en Brühl is vrij kleurloos (ook al was hij ambtenaar, hij overtuigt niet). Ook de verschillende accenten of dat men überhaupt Engels spreekt hielp niet mee. Er is ook een enorm donker filter over de film heen gelegd. Soms levert dat fijne plaatjes op maar vaker ook een beetje saai beeld. Terwijl het op dat eiland volgens mij toch echt soms wel zonniger is en groener dan het grauwbruine palet dat we nu vooral kregen. 2,0*.

Best een leuk filmpje dat nergens vernieuwend is en zelfs heel cliché (aan het eind is ineens alles goed zomaar, hiep hoi!) maar wel lekker wegkijkt, een fijne sfeer heeft van het leven in een middelgrote Amerikaanse stad en met en fijne soundtrack erbij. Steinfeld is de reden dat ik deze wilde zien, vanwege haar acteren maar ook gewoon omdat ze woest aantrekkelijk is. Op dramatisch vlak doet ze het goed, maar de cynische kant gaat haar veel minder af. Een soort van Ellen Page in Juno, maar zij was weer liever, of Thora Birch in Ghost World die haar cynisme veel verder doortrok. Nu bij Steinfeld komt het nep over. Wel cynisch willen doen maar het niet echt zijn. En dat zij als de lelijke van de twee (zijzelf en haar broer) wordt gezien is natuurlijk volstrekt ongeloofwaardig. Verder een leuk rolletje van Harrelson en de film verveelt nergens. 3,5*.

De geschiedenis herhaalt zichzelf. Dat is iets wat de film lijkt te zeggen - niet voor niets is er weer een landing op de Normandische stranden- samen met zaken als dat iedereen een tweede kans krijgt. Die diepere lagen zitten er wel degelijk in, maar nergens wordt er in de film (het is tenslotte geen Tarkovski) echt diep op in gegaan. Nee, dit is een film puur voor vermaak, een kleine twee uur lang, en daar slaagt die heel behoorlijk in.

Het gegeven van het herbeleven van tijd is bekend, al lijkt dit zowaar eens echt op een videospel door de nadruk op actie (en alleen de actie) want menselijke interactie is nergens echt aanwezig, Maar dat maakt niet uit, want de actie is prima en redelijk in beeld gezet zonder hypermontage (die hype lijkt ook een beetje over gelukkig) met veel humor, een prima leading man en vooral een retestrakke regie die het tempo moordend houdt met snedige montage, nauwelijks overbodige scènes en genoeg afwisseling tussen humor, actie en rustige momenten zodat de film nooit dood slaat maar je ook nooit murw beukt. Dat laatste heeft dan weer als voordeel dat de actie dan ook echt knalt en je niet gapend naar het zoveelste CGI-effect zit te kijken.

Wel is de film nergens echt memorabel of echt goed (behalve de genoemde regie dan). Verder zitten er af en toe wel storende elementen (Cruise weet vaak de juiste dingen, als er even geen vijand gebruikt kan worden zit die er ook niet, hoe diep men ook Europa al in is, et cetera) in en je kan je vraagtekens soms zetten bij gedragingen van mensen, maar dat is kleine kritiek. Ook het einde is erg zwak gedaan.

Ik heb me dus prima vermaakt en dat is zeker één van de doelstellingen van film. Anderzijds ben ik nergens geraakt, of betoverd, of is er ook maar één shot dat me is bijgebleven. Iets dat ik ook graag zie in film. Een tussenweg dus: 3,0*.

Zo, dit is slecht. Had deze even opgezocht vanwege dat stukje van Ghostface's album, maar het klonk zonder beeld een stuk water, want allehemel wat is dat belabberd en haast lachwekkend geacteerd. Verder niet spannend, een lelijke look en af en toe een aardig shot, maar meer ook niet. 1,0*.

Prachtige film, tot nu toe Burtons beste (van wat ik van hem gezien heb) Een origineel verhaal, flink wat maatschappijkritiek, prachtige decors, leuke bijrollen en een fantastische score. Al leek deze redelijk op die van Batman Returns, maar goed, de muziek deed wat het moest doen. Een heerlijke sfeer maken.
Depp zet een prachtrol neer. Ik heb weinig ogen gezien die meer beroering veroorzaken. Zonder hem zal de film veel minder zijn geweest. Daarnaast bevat de film genoeg humor en enkele prachtige scènes (de scène met de ijssculptuur en Kim die danst)

Saai. Nergens spannend, nergens grappig, nergens cynisch genoeg. Geen idee wat men er precies mee wilde, maar het is een duf geheel met wat halfdode acteurs en actrices in zo'n wereldje waar ik sowieso jeuk van krijg. De film kon me nergens boeien in ieder geval. En met een anti-climax van een einde, dat is nog knap na zo'n film. Af en toe wel mooie plaatjes van de kille huizen met veel wit, strakke lijnen en hier en daar een enorm eruitspringende kleurrijke boom. Verder vergeten. 1,0*.

Fijne film, die vooral geweldig de leefwereld van enkele jonge pubers weet te tonen met hun levens en onzekerheden. Fisher doet dat ook veelal erg goed, al is haar rol soms net iets te ver erover. Maar als geheel is dit best een sympathiek geheel, sfeervol ook en met erg fijne muzikale momenten. Die relatie met haar vader vind ik er net iets te veel gemaakt uitkomen en past ook vaak niet echt bij de rest, ook al zitten daar enkele goede stukjes in maar het overtuigde net niet. En de pacing was niet altijd even sterk en er wordt te lang ingezoomd op minder interessante punten. 3,5*.

Vooral eenmaal in het restaurant een fijne wegkijkdocumentaire zo op de late avond. Zoiets dat maar mag doorgaan en doorgaan. Heerlijk om te zien hoe men in de keuken (en het lab) werkte. Zowel het ontwerpen van gerechten, als met de drukte tijdens het seizoen. Technisch niets bijzonders in de docu, dit ging er echt puur om te tonen hoe men daar in zo een topkeuken werkt.

Ik wil de film zeker niet slecht noemen. Die wereld is leuk bedacht, production design is erg fijn en vooral de special effects vlekkeloos - de robots zien er echt goed uit. Pratt heeft ook een leuk rolletje en brengt wat nodige luchtigheid. Alleen duurt de film echt veel te lang en na pakweg drie kwartier zakt de film gewoon wat in. Het ding wordt wat traag, er zit weinig boeiends bij en het enorm vlakke acteerwerk van Brown (de robots gaven meer teken van leven) helpt dan ook niet echt. Ook al ziet de actie er prima uit, de film deed me weinig meer en eindigt dan toch in mineur qua kijkervaring. 2,5*.

Heel slecht. Garner was als side-kick nog wel oké in Daredevil maar kan zelf geen film dragen en is volledig kleurloos. Daarnaast kan ze ook niet echt acteren en alle andere personages zijn nergens geloofwaardig. De film oogt enorm goedkoop en eerder als een veredeld schoolproject met mensen die zich verkleden dan als een echte film. Inhoudelijk boeit het ding nergens. 0,5*.

Aardig. Punt is alleen dat het hele concept leuker is dan de verdere uitwerking die echt nergens verrast en zelfs wat verveelt. Ook missen de hoofdrollen toch wel chemie, iets dat in zo'n film belangrijk is. Visueel aardig: soms mooi (beter dan ik gewend ben van Pixar) en sowieso met leuke designs. Tempo is ook redelijk en hoewel de boodschap (en de bedoeling dat dat dit over immigratie gaat) er dik bovenop ligt is het gebruik van deze metaforen best oké. 3,0*.

Tegenvaller. Dat ligt niet aan het uiterlijk van de film. Veel mooi, strak en goed gekradeerde shots die lang duren en zo je de kans te geven er helemaal in op te gaan. Echt schilderijen soms waar je uren naar kan kijken. Verder is dat beetje muziek dat er bijkomt sterk en wordt mooi verweven met de beelden. Ook de beelden van een vervallen Rusland zijn sterk (hier houd ik sowieso van, de schoonheid in vervallenheid). Verder wordt met die beelden ook de inhoud sterk weergegeven, alleen al die eerste scènes waar niet tot nauwelijks wordt gesproken hebben een enorme zeggingskracht, zeker als Elena naar haar zoon in de armoe gaat. En actrice Elena Lyadova is echt een bloedmooie vrouw, sensueel en van een bepaalde puurheid. Jammer dat ze niet in elke scène zit, dan had ik altijd wat om te zien.

Maar goed, dan de inhoud, die is veel minder en gaandeweg verloor de film mijn aandacht. Deels komt dat ook door die stijl die zeer kil is, waardoor de hele film ook kil wordt. Maar ook omdat ik hoofdrol Elena maar niet weet te begrijpen en ik wel sympathie had voor haar man. Want leuk dat je je kind wil helpen, maar het is niet zozeer een nietsnut maar vooral een loser eerste klas, en haar kleinzoon is even erg. Ongetwijfeld is daar een reden voor, maar ze krijgen zo weinig schermtijd dat ze vrije eendimensionale karikaturen worden waar ik geen greintje gevoel voor kon krijgen. Als Elena vervolgens manlief doodt om hen te helpen dan gaat dat er bij mij niet in. Zeker niet als het kleinzoontje niet veel later loopt te vechten en nog later als in het huis van Elena iedereen samen is, het een puinzooi wordt en de zoon nog steeds alcohol blijft drinken. En ja, Zvyagintsev wil hier natuurlijk wat over zeggen over de verloedering van de maatschappij (al was dit voor mij ook een zichtspunt op de revolutie in 1917 waarna het ook een zooitje werd), en dan klopt het ook wel, maar als film was ik het allang kwijt. 2,5*.

Sterke film, dat inhoudelijk weinig voorstelt maar wel erg mooi is om naar te kijken.

We krijgen enkele stereotypes op de school te zijn (de echt 'normale' personen komen hier niet in voor). maar daar moet de film het ook niet van hebben. Het dient vooral om de rustiige en veilige sfeer op te roepen van een schoolgebouw. Veel mooie lange shots door de gangen, waarin veel met licht, helderheid, kleur en geluid wordt gespeeld. Dit soort scènes roepen een spanning op, doordat je niet weet wat komen gaat. De omgevingsgeluiden worden luider, en ik voel het niet even gemakkelijk aan.

Daarnaast door de hele film mooie kleuren. Vooral het eerste shot langs de bomen en gele bladeren. Sowieso veel mooie bomen vanwege de herfst. En nergens is de wereld helemaal echt, altijd wel gestilleerd. Daarnaast het wonderschoone "Für Elise', misschien wel het mooiste klassieke werk ooit, dat ook nog eens prima past.

Tegen het eind werd de film wat minder, de sfeer verdween. 3,5* blijf ik op steken.

Ondanks de redelijk normale uitwerking (zeker voor Lynch' doen maar überhaupt is dit vrij conventioneel) en het menselijke verhaal was dit een film die me redelijk koud liet. En aangezien het middenstuk van bijna een uur vooral draait om de persoon John Merrick wist de film mij daar vaak niet te boeien. Jammer, zeker het begin is sterk. De contrastrijke zwart-witfotografie werkt hier ook en Lynch creërt in een normale wereld een soort van nachtmerrie (maar net niet helemaal). Ook sterk om John Merrick eerst tijdenlang niet volledig te tonen. Maar eens hij begint te praten wordt zijn persoon voor mij minder boeiend. De overgang ging me ook te snel. Hurt is prima maar wist me dus simpelweg niet te raken. Ook Hopkins is fijn onderkoeld, maar allicht weer te onderkoeld. De film eindigt nog wel mooi, maar voor mijn gevoel had er zeker uit dat middenstuk een deel uit gekund. Naar boven afgerond 3,0*.

Ferrel is irritant, plot erg mager, slechte grappen (op een enkele na) en natuurlijk met een moraal die er dik bovenop ligt. Ook komen alle cliché's netjes langs. Nee, niks voor mij.

1* voor Zooey Deschanel

De film begint heel tof met geinig gespeel met focus (dat zie je niet veel in animatie) en mooie beelden van de ruimte. Ook het stukje geschiedenis met de Voyager erin verwerkt, die voice-over van de radio etc, dat zit allemaal prima in elkaar. Technisch ook heel sterk, prachtig hoe dat zand geanimeerd is bijvoorbeeld. Maar eens het verhaal begint zakt de film snel weg. Elio is simpelweg een irritant kind en dat komt eigenlijk nooit meer goed. Het verhaaltje is matig met enkele geinige momenten maar die hele kleurrijke wereld (kitsch) en al die figuren (kleurrijk maar kleurloos) overtuigen niet. De film is prettig kort maar toch voelde dit ding best lang aan. Jammer na zo'n veelbelovende en goede start. 2,5*.

Een schaatswedstrijd op de achtergrond, zomaar in een film: dat moet wel van een Nederlandse maker zijn dan.

Aparte film. Dit is geen film over de gevolgen van een verkrachting, of een echte karakterschets. Daarvoor zijn de personen en situaties allemaal te vreemd. Nee, dit is gewoon een prent van Verhoeven die wil vermaken (en allicht shockeren) en daarbij geholpen wordt door een fenomale Huppert die in al het belachelijke nog zowaar geloofwaardig blijft en iets echt menselijks meebrengt. Haar mimiek, een kleine glimlach soms als het moet, haar zwart-witdenken in stiekem alle nuance. Geweldig personage, door een nog steeds bijzonder appetijtelijke vrouw op leeftijd. Maar een goede film kan ik dit noemen, noch een film die een bepaald punt wil duidelijk maken. En film die iets wil vertellen. Hij vermaakt uiteindelijk wel, maar het blijft wel een lege huls die je al snel vergeten bent. 3,0*.

Om maar te beginnen met de vergelijking: beter dan het boek. Dat was ook niet heel moeilijk, want dat boek vond ik verschrikkelijk slecht geschreven.

Nu is het niet zo dat het script beter is, in zijn verhaallijnen et cetera, maar op punten waar het boek irriteerde werkt dat in een film beter. Zoals het tot treurens toe gebruiken van ‘het meisje’. In de film zie je het kind, zonder al die omslachtigheid. Anderzijds zitten dezelfde ergerlijkheden er ook nog in: de zwangerschap en de huwelijksperikelen, die soms per scène best sterk zijn, maar als geheel nogal onverwacht komen en een beetje als opvulling in de film zitten. Maar de grootste kritiek, die ik ook al bij het had (en daar nog meer op z’n plaats was, er zat zoveel meer in. De Rosnay wil het één en ander kwijt, maar doet dit halfslachtig. Ze wil iets kwijt over de Razzia, wat goed lukt. Maar dan de plot zelf (waar wil ze nu heen?), onderliggende thema’s (Amerikaanse in Parijs, hier af en toe benoemd maar genoeg stof voor een dikke pil) en meer van dat. Het feest der mislukte kansen.

Maar goed, niet alles is slecht. De acteurs zijn goed, en Scott Thomas draagt de film eenvoudig. Ook de meeste bijrollen zijn prima, al was die ongeschoren gozer van haar nogal miscast en dochter Zoë te oud en volledig overbodig. Gelukkig zaten er enkele mooie scènes in en mooie shots in (die camera van boven in het Vélodrôme, de ontsnapping van de meisjes door de korenvelden. De muziek was echter weer veels te melodramatisch. Je hoorde subtiele klanken (dat genoeg moest zijn) en heel wat vioolgejengel er doorheen (wat niet had gehoeven).

Al met al een paar goede punten, nog iets meer slechte, maar het belangrijkste: ik heb me niet verveeld, vermaakt haast, dus wel een voldoende.

Fijne film, al lijkt het op twee kortere films die niet helemaal in elkaar passen. Dat komt vooral door de opbouw (al is die wel te verklaren), maar ook doordat beide delen zo hun eigen thema's hebben die beide redelijk goed worden uitgewerkt. Maar als geheel valt dat dus tegen, doordat je nu niet precies weet waar je nu naar hebt zitten kijken. Ja, of dat vrouwen ofwel hoeren zijn, ofwel huisvrouw. Maar dat lijkt me eerlijk gezegd niet de bedoeling van de makers.

Maar goed, Binoche - mooie vrouw nog steeds- speelt een prima rol als drukke huisvrouw met nog een baan ernaast. Let ook eens op hoe vaak ze getoond wordt als ze nog even de sokken van de vloer haalt en in de wasmand gooit. Heel huiselijk en echt. Ook de twee meisjes samen met Binoche hebben mooie gevoelige rollen, de seks wordt redelijk rauw getoond (en serieus, waarom wil je iemand onderplassen?) en de fotografie is heel prettig. De zevende van Beethoven maakt het geheel ten slotte af. 3,5*.