Meningen

Hele fijne film van Antonioni. Wat hij nu precies wil zeggen is niet direct duidelijk maar ergens maakt dat ook niet uit. Deed me ergens denken aan Knight of Cups die ik de dag ervoor zag. Beide spelen zich af in en rond L.A. en lijken bepaalde thema's als de leegte van het bestaan te geven. Maar waar Knight of Cups constant gezever middels de voice over geeft (en daardoor irriteert en vooral pretentieus overkomt) gaat Antonioni puur uit van de kracht van zijn beelden. Inhoudelijk ook niet altijd even sterk - de genoemde kritiek op de consumptiemaatschappij zie ik echt niet, dan zou ik eerder Ghost World aanbevelen- maar die inhoud ligt ook nergens in de weg om te genieten van de dromerige beelden.

Fijn tijdsbeeld van L.A. ook en heerlijke shots in de woestijn, vooral met de psychedelische muziek op de achtergrond. Daarnaast deed me deze weer wat meer denken aan La Notte waar je merkt dat er is nagedacht over de shots en er constant wel een bijzonder beeld in zit, waar de hoek of compositie net iets anders is. Halverwege (rond de seksscène) gaat de flow er een beetje uit, maar over het algemeen kijkt de film heerlijk weg en tegen het einde komt dat ook weer terug. Wel is het jammer dat beide hoofdrolspelers er niet veel van weten te maken, dat had de film net nog wat beter kunnen maken.

Voor mij is dit vooral een film over jeugd die wel heel veel wil, en roept, maar uiteindelijk niets doet (en ook gewoon precies wordt waartegen zij ageren, zij het dat dat laatste punt niet echt naar voren komt). Maar ik geloof wel dat dat buitenhuis in de laatste scène (prachtige scène trouwens) nooit is opgeblazen, enkel in de gedachten van het meisje. 4,0*.

Een lief filmpje inderdaad. Sowieso wel een fijn sfeertje met fraaie beelden van het platteland die dat echt doen laten leven. Ook het verhaal verder is prima. Het acteerwerk is niet heel bijzonder en het blijft allemaal wat afstandelijk. Ook die liedjes tussendoor doen wat vreemd aan. Tevens blijft het allemaal wat oppervlakkig waardoor het niet beklijft. Wel voldoende door de soms mooie plaatjes en fijne geluiden. 3,0*

Moeilijk. Het ziet er allemaal schitterend uit. de frisgroene natuur of de dromerige beelden ondersteund door het geluid van druppelend water. De film weet ergens wel de volle speelduur zo te boeien. Het is eigenlijk een aaneenschakeling van losse mooie momenten. Maar dat is het dan ook, want meeleven is er nergens bij. Buiten dat het fragmentarisch is geschoten is het op momenten volstrekt onbegrijpbaar. Het is dat ik een plot had gelezen dat er nog iets uit te halen viel.

Ergens denk ik ook wel dat de film dieper gaat, dat de hoofdpersoon een metafoor is voor Rusland die terugkijkt op wat hij ooit was, zeker in de Tsaristische tijd met alle grote schrijvers die veelvuldig geciteerd en genoemd worden. Maar het kan net zo goed zijn dat er dar helemaal geen link mee is. 3,0*.

Behoorlijke film van Bigelow die helaas vooral op pure intensiteit nogal tekortschiet.

De film volgt redelijk het verhaal dat we ook al kennen uit Munich van Spielberg, te beginnen met de daad van de boef en vervolgens de jacht. Wat begint als een jacht op de terroristen en enkele cellen van Al-Qaida in het Westen verandert gedurende de film in een persoonlijke vete van Maya op één van de terroristen en wellicht Bin laden zelf? Althans, dat moet het wel zijn, maar helemaal overtuigend is het niet.

De hele film is geschoten in een soort van documentairestijl (camera los op de schouder, dat soort werk) die eerder observeert dan heel duidelijk haar punt maakt. Dat punt komt uit de beelden zelf waar men zelf een oordeel over kan vormen. Maar het creëert ook een bepaalde afstand, nooit zit je op de huid van Maya, nooit heb je het idee dat haar baan heel zwaar is. Terroristen worden ondervraagd en ze worden gevonden, maar het echte speurwerk zit er niet in. Dat vond ik wel een gemis af en toe, het leek zo gladjes te gaan. Het voelt ook nooit alsof de film 10 jaar bestrijkt. Je leest het in data, of in de dagen die Maya op de ruit steeds schrijft, maar echt voelen doe je het niet.

Ook Maya zelf knettert nooit helemaal. Je ziet Chastain haar best doen, maar mede door de fragmentarische aanpak in het begin weet ze nooit onder de huid te kruipen. Ze weet nooit het idee te geven dat ze heel hard werkt, dat ze eraan onderdoor gaat, dat ze alles opgeeft. Terwijl ik wel het idee kreeg dat dat de bedoeling had moeten zijn. Misschien had men zeker in het begin haar wat meer scènes moeten geven die haar persoon duiden en meer uitdieping geven, dan was de sterke tweede helft ook meer meelevend geweest, en dan had die laatste traan in het vliegtuig mij wellicht geraakt. Nu helaas niet. De rest van de cast is prima, maar nergens is er enige (bij)rol echt memorabel. Wel leuk coach Taylor uit FNL te zien.

Visueel is de film aardig - de fotografie is nergens bijzonder, al valt vooral de kleur geel erg op, in het zand van de woestijn, maar ook in auto’s, kleren en keukenkastjes. Steeds weer die kleur. Ook zijn de beelden heel vol en je ziet dat er een behoorlijk budget aanzit. Zeker de buitenscènes op markten in de moslimsteden zijn erg overtuigend. Maar door die stijl is het ook wel dat het allemaal wat afstandelijk is, de camera altijd van een kleine afstand. Nooit diep op de huid. De muziek verder zorgt voor de juiste ondertoon maar wordt nergens vervelend of richt de aandacht op zichzelf.

Al met al wel een vermakelijke film (de tweeënhalf uur vliegen gladjes voorbij) die sterk eindigt, die enkele goede harde scènes heeft maar die je nooit bij de keel grijpt. 3,5*

Erg leuk dat Netflix deze aanbiedt. Niet dat het een goede film is -integendeel- maar ik was wel benieuwd naar die van film van >$800 miljoen in China.
De eerste scène is lichtjes geweldig. In lange shots en onder water, dat is enorm goed gedaan en origineel om te zien. Maar daarna zakt de film heel snel in. Matig verhaal, matige cgi (vooral ontploffingen en rook), zeer matige actie, weinig bijzonder drama, nauwelijks interessante locaties en zonder enige zeggingskracht. Acteerwerk is navenant en is niet bijzonder. Zo zeer zakt de film in dat je denkt dat die eerste scène door heel iemand anders is geschoten. En dan die laatste woorden aan het Chinese volk als stukje patriottisme, dat is lachwekkend. 1,0*.

Leuk en mooi. De film leek te beginnen als één of andere slechte komedie met rare typetjes, maar na 5 minuten werd dat al een stuk minder. Misschien wel hier en daar wat schreeuwerige meisjes, maar dat stoorde me in ieder geval niet. Daarna was het gewoon een fijn film, die boeiende inkijkje in het studentenleven - de film doet ergens heel Amerikaans aan- en ook een erg sfeervol geheel. Uiteindelijk zijn het allemaal fijne personages om naar te kijken.

In het slotstuk wordt de film wat dramatischer van toon maar binnen de perken nog en vooral erg fijn melancholisch. Dat had van mij eigenlijk wel langer mogen duren. Geen perfecte film, maar ik heb me dik twee uur goed vermaakt en op momenten raakte de film me wel. 4,0*.

Ik ken Woo vooral van zijn Amerikaanse niet per se heel bijzondere maar ook niet onaardige actiefilms. Deze film in Azië (Japan toch?) smaakte me echter totaal niet. Verhaal kon me niet boeien en er wordt enorm veel bijgehaald waardoor het geheel er niet overzichtelijker op wordt. Af en toe nog wel aardig geschoten en op momentjes sfeervol, maar verder een saaie draak die ook op actieniveau niet kan overtuigen. 1,5*.

Film begint wel sterk, met een fijne sfeer (mooie tegenstelling tussen die achterbuurt en de luxe nieuwe hoogbouw), prima acteerwerk, mooie kleding bij de rijkere personages en een goede opzet. Daarna helaas verdwijnt die sfeer en wordt dit allemaal wat duisterder en bloediger met een twistje hier en daar waardoor de film mij steeds minder wist te boeien. Jammer, want de potentie was er wel in het begin. 2,5*.

Maandag in de bios gezien met m'n vader, precies 50 jaar na dato. Dit is meer een concertregistratie dan een docu. Terwijl juist de stukken achter de schermen het boeiendst zijn. Aardig concert verder dat mooi donker is gefilmd maar ook redelijk statisch, echt leven doet het concert op het witte doek daardoor niet. Behalve dan de stukken met ellenlange gitaarsolo's waar ook wat vette beelden van het publiek in extase bij zitten. Leuk eens gezien te hebben maar ook niet meer dan dat. Ik heb liever de studioartiest Bowie. 3,0*.

De film heet in zwart-wit te zijn, maar ik vond het eerder grijs-grauw, dat op zich wel bij de sfeer van de film paste, maar visueel erg saai is. Terwijl ik zwart-wit normaal erg mooi vind.

Ook inhoudelijk wist de film me niet te raken. Dat komt vooral doordat de film erg episodisch is met grote tijdsprongen en ik kreeg daardoor nooit binding met de hoofdrolspelers. Als in de tweede helft dat centrale koppel en hun relatie centraler komt te staan verloor ik de interesse in de film. Dan kan er nog wel wat worden gezegd over vervreemding, en de film is inhoudelijk best boeiend, maar als kijkvoer was het hem niet meer voor mij.

Jammer, want het eerste deel is prima met veel dans en volksmuziek die mooi en soms fijn krachtig is. De film draait minder om emotie maar meer om beelden en sfeer en doet dat dan beter, maar dat is slechts en halve film. 2,5*.

Aardige film. De film weet redelijk knap de spanning en afwisseling te houden ondanks de enkele locatie waar ook weinig mee gedaan kan worden. Des te knapper dat de regisseur en af en toe nog wel geinige shots in weet te bouwen. Bakri als Talal vind ik maar matig maar Suliman als psychopaat is al een stuk beter, al helpt die snor ook wel mee. Enkele aardige goede harde momenten en over het geheel soms ook wat vreemd, maar wel op de goede manier. Uiteindelijk leuk eens gezien te hebben, maar meer ook niet. 3,0*.

Sterke film. Ondanks de beperkte locatie toch altijd boeiend - dat gebeurt zo vaak niet bij films die zich concentreren op één locatie. Zeer realistisch gemaakt, leuke kleine momenten die echt aanvoelen, goed geacteerd. Wel vond ik de advocaat van Derwig weinig geloofwaardig en lag de boodschap er af en toe wel erg dik bovenop. Ook kreeg ik het idee dat de personages echt heel duidelijk de thematiek moesten ondersteunen en niet zozeer personen van vlees en bloed zijn, hoewel de film wel goed genoeg geschreven is om dat niet helemaal symbolisch te laten zijn. Waardoor dit gewoon aangenaam kijkvoer is. 3,5*.

Film met sterke en slechte punten. Die laatste maken het daarom geen meesterwerk.
Allereerst het goede maar. Fincher heeft een interessant verhaal, en geeft een interessante invalshoek. Er is sober camerawerk, maar af en toe mooie shots (boven die taxi) en zeker erg mooie fotografie, met constant een geelachtige waas. De moorden zijn sterk in beeld gebracht, en je voelt het haast zelf. Ook het beeld van versnelde bouw van de Transamerica Pyramid is ronduit briljant. Ook wordt er een prachtig beeld geschetst van SF in de jaren 70, zijn kostuum,s decors, kapsels prima in orde. Je ziet het ook allemaal door de jaren heel subtiel veranderen. Dat deed Fincher later ook in Benjamin Button. De sfeer is toch wel het hoogtepunt.
Ook een goede en leuke rol van Downey Jr.
Dan de minder goede punten. Allereerst de rol van Gyllenhaal, toch geen slecht acteur. Hij overtuigt niet, en driekwart van de film vroeg ik mij werkelijk af wat hij daar deed. Net als scènes met zijn privé situatie, die niets toevoegen aan het verhaal of de sfeer. Dat was waarschijnlijk wel de bedoeling, maar dat kwam slecht over. Ook de lange tijdspanne waarin het verhaal speelt is een bezwaar. Dan weer 5 dagen verder, dan weer 3 jaar. Steeds stukjes die je ziet, maar echt emotioneel meeleven is er niet bij. Wat de hoofdrolspelers moeten voelen aan beleving, of paranoia, of weet ik wat, niets van dat kwam zo tot mij over. Deels ligt dat aan acteerwerk, deels aan de afstandelijke manier van het verhaal vertellen. Duidelijk het zwakste in de film.
Het middenstuk is duidelijk het minste deel. Naarmate het einde vordert wordt de film weer beter, maar tussendoor toch 30 nietszeggende minuten gehad. Deels begrijp je die wel na afloop, maar tijdens het kijken zelf heb je geen idee waar de film heen wil gaan, evenals wat sommige hoofdrolspelers doen. En dat is toch jammer, voor een prima concept.

Op de valreep van 2018 nog even de mooiste film (om te zien) van het jaar gezien, prachtig zacht kleurgebruik, goede camerastandpunten en een heerlijke dromerige sfeer met passende muziek. De film kent wel enige plot maar is vooral bedoeld als sfeerportret en dat lukt heel behoorlijk, vooral door een goede McGregor. Maar vooral keek deze film enorm fijn weg.

Verder wel wat interessante standpunten en dingen om over na te denken. Aan het eind gaat het soms wat slepen als de focus meer op het drama komt te liggen maar gelukkig is het eind nog wat sterker waardoor de film niet als een nachtkaars uitgaat. 4,0*.

Vervolg maar in tegenstelling het strakke eerste deel erg rommelig. Duidelijk dat de boodschap hier belangrijker is dan de kwaliteit van de film (al deed het me qua thematiek wel een beetje denken aan Rocky IV tegen de Russen). Het zijn wat losse momenten aan elkaar die getoond moeten worden die niet per se bij elkaar horen. Visueel ook weinig boeiends in te ontdekken. Wel qua tempo nog prima dus de film is nog redelijk uit te zitten maar daar is dan ook alles mee gezegd. Soms ook deed de film als een stille film aan qua beelden, de film oogt echt 20 jaar ouder. 2,0*.

Deze film gaat nergens over, maar ik heb me echt kostelijk vermaakt. Erg leuk sfeertje, goed tempo, fijne gore en soms lekker lomp. 4 acteurs en 4 totaal verschillende rollen met elk eigen kenmerken en vol plezier gespeeld. Vaak hardop moeten lachen. En dan ook van die fijne momenten als Harrelson zombies neerschiet terwijl je kijkt vanuit een shot in een rollercoaster. Zo zie je ook nog eens originele dingen. Stone is gewoon heel fijn om te zien en Breslin speelt dat typische wijze kleine zusje, maar doet dat wel erg sterk. 4,0*.

Leuke film maar net iets minder dan het eerste deel. Deze film ziet meer op de komedie en gaat van moment naar moment, maar valt daartussen nogal eens stil en daarom geen echte topscore al zijn de losse elementen alle prima. Heerlijke bonte personages, leuke scènes (lekker, Master of Puppets) en vooral de onderlinge chemie geweldig. En soms is de film enorm absurd, bijvoorbeeld als Eisenberg en zijn soortgenoot elkaar aftroeven met regels, een monstertruck op de achtergrond en Woody Harrelson verkleed als Elvis. Dat slaat helemaal nergens op als je het leest, maar het past goed in deze film. En dat zegt voldoende. 3,5*.

Nog best te doen. Vooral door het spel van Ouwerkerk en Gerritsma die een prima chemie hebben en vrij naturel blijven. Dan zijn de scènes die gewoon rond vakantie draaien best leuk. Het andere duo is een pak minder, Kooijman is irritant en Sendar kleurloos - er zit ook nul chemie tussen die twee. De film is lekker kort (ook weleens fijn) maar de laatste 20 minuten draait de film helaas om te veel gemaakt theater en drama en eindigt dan toch teleurstellend waar een voldoende echt in had kunnen zitten. 2,5*.

Drie dingen die ik me afvroeg bij deze film.

1. Waarom heeft Sophie geen okselhaar? Voor de hoofdpersoon in het boekenweekgeschenk was dit nogal een punt van positiviteit. (Niet dat ik er echt rouwig om ben, ik kijk liever niet een een oksel vol shag, maar toch).

2. Waarom heeft men überhaupt gekozen voor Sophie als hoofdrolspeelster? Ze presenteert die BNN-programma's heel aardig, maar dan kan je nog niet direct acteren en dat blijkt uit elke beweging in deze film. Nu ja, dan mag de chemie met Waldemar er wel zijn, maar ik had liever een (goede) actrice gezien.

3. Als ze zelfs al dit soort werkjes van Wolkers gaan verfilmen met een vrije matige inhoud, wanneer komt dan eens de verfilming van de Walgvogel, nog altijd met gemak het beste werk van Wolkers?

Dit soort vragen komen ook op doordat de film niet altijd weet te boeien. Het is de vrij matige plot die niet helpt, net als het zeer matige acteren vooral door de boeven van dienst die gewoon lachwekkend slecht zijn, zelfs Cees Geel leek niet te weten hoe een schurk te spelen.Wat dat betreft viel Sophie niet eens door de mand. Enkel Jeroen Willems zet een sterke rol neer, al is de betekenis daarvan minder duidelijk dan in de novelle.

Blijven over aardige tot sterke fotografie, met mooie beelden en kleurgebruik en soms heel fraaie montage dat soms lekker strak is. Maar als geheel is het gewoon eigenlijk niets. Het kijkt drie kwartier goed weg, daarna begint verveling. 1,5*.

Ik zou de film een beetje als gimmick willen beschrijven. Dat dit naast Auschwitz speelt merk je dan wel de hele film door en er zit ook een zekere ontwikkeling in (pas na een halfuur zie je voor het eerst die torens as uitspuwen, halverwege de asrivier, later een keer het geel-oranje gloed in de nacht, etc) maar eerlijk gezegd was het punt na 5 minuten al wel duidelijk. Een gimmick derhalve waar de film de hele tijd op leunt.

Was dit allemaal precies dezelfde film geweest qua familiedrama maar dan in pakweg 1983 ergens op het Duitse platteland dan had geen haan ernaar gekraaid. Nu is het punt van de film natuurlijk juist dat dit naast Auschwitz speelt, maar dan nog, op haar meest basisachtige niveau is dit een familiedrama. Een drama dat echt nooit boeit. Er gebeurt niet heel veel en de manier van filmen (met veel uitgepuurde shots op afstand, letterlijke afstand dus) zorgt ook voor iets afstandelijks. Op zich maakt dat niet eens uit dat we naar banale situaties kijken, ik heb vorige week geboeid gekeken naar Jeanne Dielmann die 3,5 uur bezig is met het huishouden, maar hier is het qua tempo en ritme en afstand dusdanig dat het saai wordt. De beste momenten waren richting het einde, met de shots uit het huidige Auschwitz (altijd indrukwekkend) en de momenten van vergaderingen (die deden denken aan de uitstekende film Die Wannseekonferenz van twee jaar terug).

Arendt schreef al over de banaliteit van het kwaad, vooral over de psyche van personen. Dat vind ik hier minder sterk naar voren komen. Door de afstandelijke manier van filmen (ook geen enkele nominatie voor acteurs) blijven ze een beetje raadselachtig. Het draait hier niet zozeer om deze specifieke personen maar over het wegkijken in het algemeen. (al is de vraag, in hoeverre kijkt ze weg? Hedwig Höss heeft altijd gezegd niet te weten van de gruwelen van het kamp maar hier in deze film wordt ze wel echt getoond als iemand met 0 medelijden voor Joden en die ook echt wel moet weten wat daar zo ongeveer speelt. Dus is het wegkijken?) Of leven met het kwaad in de buurt, hoe kan je dat? Ik zou deze film ook willen zien als de banaliteit naast het kwaad. En als gezegd: dat punt was wel snel duidelijk. Thematisch boeiend, filmisch minder boeiend 107 minuten lang.

Over de Shoah en Auschwitz kunnen nooit genoeg films worden gemaakt dus elke film is welkom. Deze is bijzonder op haar eigen wijze en daarmee ook een echte toevoeging. En het geluid is wel echt fantastisch met steeds dat geluid van schreeuwende mensen, blaffende honden en brandende ovens ver op de achtergrond. Maar daar trekt voor mij geen hele film op. Qua ideeën een topfilm maar ook simpelweg saai. 2,5*.

Apart. ik had toch echt een stukje hier geschreven. Enfin, kort dan maar. De productie ziet er allemaal wel fraai uit, maar dat is het enige positieve. Jammer dat de film in het Engels is, maar dan ook met dat vreselijke accent waardoor alles zo gespeeld lijkt dat je nooit kan meeleven met Chastain en haar zielige stemmetje. En gezien de geweldige box office (not) had je dit allicht ook beter in de Pools kunnen houden. Lang verhaal dat best verteld mag worden maar geen moment gaat leven. 1,5*.

Het begint nog wel grappig, maar al is dit een parodie of niet, je begint je te ergeren aan alle gekke personage's. Dan kan niks of niemand je meer goed doen. 1,0.

Uitstekende film van Disney, de zoveelste op een rij inmiddels. Waar Pixar nog één keer uitschoot met Inside Out lijkt het me dat Disney al het talent in haar eigen tekenfabriek laat werken, want wederom is dit een originele en inhoudelijk sterke film geworden.

Dieren als metaforen gebruiken is vaker gedaan - Animal Farm is allicht het bekendste voorbeeld - maar ik had niet verwacht dat Disney er zulk een politieke film van zou maken. Begint de film nog vrij simplistisch en wat kinderachtig, uiteindelijk neemt het serieuze toe, worden de grappen beter (heerlijke sneer naar het gebruik van nigga) en wordt die hele dierenwereld echt een prachtige afspiegeling van onze eigen mensenmaatschappij met ons eigen denken over anderen en vooral over de vooroordelen. Ik kan me goed indenken dat de jongsten deze film totaal niet zullen begrijpen. Verder zijn de vele verwijzingen naar popcultuur meestal erg leuk.

De film evolueert uiteindelijk in een detectiveverhaal van het betere soort waarin de tijd wordt genomen voor sfeerzetting en onderzoek. Ondertussen gaan de twee (allicht iets te weinig memorabele) hoofdpersonen door heel Zootropolis heen en kunnen de artiesten van de tekenafdeling helemaal losgaan met kleuren en het design van die stad. Eigenlijk ziet het hele design er prachtig uit en de camera zwiert heerlijk maar altijd overzichtelijk rond. Jammer van het overbodige 3D dat de film ook vrij donker maakt.

Verder is het wel dat de film vooral op de funfactor mikt en échte sfeer nooit echt wordt gehaald. De film doet veel goed, maar excelleert alleen op plezier. Ja, de film lijkt op Chinatown en doet dat verdienstelijk, maar haalt dat absolute topniveau nergens. De film heeft zijn politieke issues, maar heel diep wordt er niet op ingegaan. De film is soms wat duister, maar hé: het blijft Disney. En zeker het einde is iets te afgeraffeld en er had makkelijk een minuut of 10 bij gemogen van mij.

De film is dan wel nergens zo charmant als Bambi of Pinocchio of kent de epische grandeur van The Lion King, toch is dit weer een sterke film die de volle speelduur uitstekend vermaakt en vaak genoeg aan het denken zet. 4,0*.

De film haalt op momentjes het niveau van de eerste film, een van de leukste verrassingen van Disney deze eeuw. Vooral hoe de dierenwereld in elkaar zit en veel inside jokes (Remy!) maken deze film voor volwassenen erg leuk. Al zit er ook net te veel herhaling in en waren de grapjes in de eerste film net iets beter. Het einde is ook wat afgeraffeld en wordt te groot terwijl de film juist fijn is als hij klein blijft en gaat om de relatie tussen de vos en het konijn. Maar verder aangenaam kijkvoer waar de plot vooral een kapstok is voor alle thema's maar wel voldoet. Afgerond naar beneden 3,5*.

Fijne film. Erg fijne film zelfs. Opgedeeld in drie delen waarin elk deel een eigen korte film vormt binnen een thematisch geheel. Het eerste verhaal is veruit het beste. Weinig woorden maar des te meer emotie. Een aantal blikken zeggen vaak genoeg en de camera registreert dat zonder ergens een punt van te maken. Prachtig. En dat alles voorzien van een fijne nostalgische sfeer en prachtige beelden. Denk aan die vertraagde shots bij het snookeren (geen biljart zoals sommigen zeggen) of steeds dat shot van achter uit de zaak. Het tweede verhaal is an sich best fraai maar weet nergens het niveau van deel één te halen. Daarnaast haalt deze je eerst uit de flow door dat kattengejank en ook het feit dat het een stomme film is. Langzaamaan raak je als kijker daar wel weer in, maar dat duurt toch zeker 20 minuten. Uiteindelijk is dat nog best een mooie kortfilm geworden. Het derde verhaal is allicht het meest interessant en boeiend, met erg mooie poëtische shots van de brommer op de autoweg, maar het is ook klinisch en kil en onbegrijpelijker dan het verhaal van 100 jaar terug.

Inhoudelijk gaat dit vooral over de ontwikkeling van de mens en de liefde. (Dat is hierboven ook al aangehaald zag ik) Je hoeft ook alleen maar te kijken naar de geboortedatum van Hou en je weet dat hij zelf een jaar of 19 was in 1966. Dat verhaal gaat dus over zijn eigen jeugd waar hij - natuurlijk - met liefde aan terugdenkt. En daarmee een periode die voor hem daarvoor (de echte liefde) staat. Het tweede verhaal gaat over de voorouders waar liefhebben niet mogelijk was en het derde verhaal over de huidige jeugd die niet eens meer echt liefhebben en samen willen zijn, en dat daarmee ook een kleine metafoor is voor Taiwan en de moderne tijd waarin het individu steeds prominenter wordt. Dat is een observatie natuurlijk, maar eigenlijk ook een treurig gegeven. Het maakt de film er echter niet minder om. 4,0*.

Nee, niks voor mij bleek dit te zijn. De moves zijn wel prima (hoewel vooral choreografie en het voelt allemaal wat bedacht aan) maar dat twee uur? Na vijf minuten geloof ik het wel, en scènes gaat in hoog tempo door. De omgevingen zijn ook wel aardig verder. Maar verder enorm verouderd, matig geacteerd (heel theatraal) en het verhaaltje wist me ook matig te boeien. Echt genieten hiervan kon ik niet. 1,5*.

Deze toch maar even gekeken, ik vind Sloesen gewoonweg woest aantrekkelijk en wel leuk spelen en Bakkum oogt altijd wel sympathiek, alleen kan die jongen dan weer niet acteren. Ook het sfeertje is wel oké, niet in hip Amsterdam maar in het provinciale Den Bosch. Dat maakt dat er ook geen irritante typetjes rondlopen in de film en de film nergens stoort, zoals veel Nederlandse romcoms wel doen. Zelfs die homoseksuele collega doet gewoon normaal in plaats van één of ander typetje te zijn met 7 sjaaltjes. Echt vermaken, laat staan ontroeren, doet de film overigens ook niet. Daarvoor is het verloop van de film te voorspelbaar en het acteerwerk niet indringend genoeg. De film brengt niets nieuws en na een uurtje is de koek wel op en raakt de film de aandacht kwijt. 2,0*.

Niet heel slecht. Wat de film wel goed doet is de thematiek op een redelijk volwassen manier benaderen. Dat had veel beter gekund en af en toe is dit allemaal te stompzinnig, maar het omgaan met een nieuwe relatie en wat daarbij komt kijken; dat is origineler dan de gemiddelde romkom. En ook veel boeiender. Maar de uitwerking is af en toe ook erg kinderlijk (te veel gericht op de makkelijke of flauwe lach), soms matig geacteerd (zeker Jim Bakkum, al vind ik ook Sloesen niet altijd even sterk). Visueel verder weinig bijzonder, soms sleept de film wat, de subplot met die dokter is wat flauw. Dat stukje in Amerika is wel even een fijne afwisseling. 2,0*.

Als vermaak zo op de luie zondagmiddag via Uitzending Gemist werkt deze docu nog best wel. Het weet soms te vermaken, soms te irriteren, maar vaak wel te prikkelen. En zeker het tweede deel heeft een aantal interessantere stukken over het witte privilege, waar Bergman wel een juist punt aangeeft. Jammer alleen dat ze daar niet op doorgaat zoals op zoveel zaken niet. Ze stipt iets aan, trekt enorm veel erbij - de docu is echt een chaos in inhoud en opbouw- maar gaat vervolgens niets duiden. Ze blijft hangen in de introductie, in het waarnemen van een fenomeen en is dan al klaar.

Verder zijn het vooral mensen uit haar omgeving die een meninkje mogen geven en die twee toneelstukjes in Londen en het Vondelpark kunnen echt niet. Bergman mag dan wel heel eerlijk aan het begin zeggen aan welke kant ze staat, met dit soort stukjes film weet je nooit in hoeverre er geknipt is. Twee typische beelden in Londen zijn die met dat zwarte gezinnetje dat langsloopt, verwonderd kijkt naar Sint en zijn zwarte knechten en rustig doorloopt. Het kán dus wel. Maar ook die persoon die hierover het een en ander gevraagd wordt en direct de term racisme gebruikt. Niemand die zo praat (ja, in een soap als je letterlijk je gedachten moet declameren). Daar is een dialoog aan vooraf gegaan, dat weet je, en die term moet hem wel in de mond zijn gelegd (al is de term racisme wel aan inflatie onderhevig overigens dus dat die snel gebruikt wordt kan allicht). Maar ook die zwarte personen die aangeven vaker gecontroleerd te worden. Ja sorry, maar daar selecteer je wel op als je er zo onverzorgd uitziet als zij doen. In mijn tijd in de supermarkt lieten we de net uitziende zwarte man met rust maar de onverzorgde zwervers (vrijwel allen blank) hielden we altijd in de gaten. Had Humberto Tan gevraagd of hij vaker dan anderen wordt gecontroleerd en het antwoord zal 'neen' zijn. Kortom, de docu is te gekleurd en veel te eenzijdig waardoor dit inhoudelijk volledig faalt.

Maar goed, het tweede deel wordt interessanter alleen blijft het wel een chaotisch geheel. En ik had dus graag zoveel meer duiding gezien, meer goede vragen die gesteld worden. Waarom is de 'white privilege' hier? Waarom wordt racisme als erger gezien dan andere vormen van discriminatie, of waarom mag je niet selecteren op huidskleur voor aparte kleedkamers maar mag dit wel op sekse? Waarom blijven zwarte mensen zoveel hangen in dat slavernijverleden terwijl vrijwel niemand slaaf is geweest of er één heeft gekend? En wat is de rol van Zwarte Piet hierbinnen? Allemaal boeiende vragen die niet langskomen.Maar ja, met zo een genuanceerde docu had je weer niet zulke leuke discussies op dit forum. 2,0*.

Vrij redelijk eerste uur, zakt daarna echter weg in vreemde scènes en ongeloofwaardigheid. Geen idee ook wat men nu wilde vertellen. Wel een mooie rol van Bakema. Het lijkt zo'n typische jongen te zijn die wel leuk eruit ziet, maar gewoon een crimineel is of wat anders heeft wat niet pluis is. Maar niets van dat alles, hij blijkt juist de redelijkheid zelve en de goede jongen. En hoewel ook Van Houten uitstekend acteert, vooral met haar mimiek in het gezicht, wisten de beide acteurs me niet te raken. Essentieel voor zo'n film. 2,0*.

Zo'n typische luchtige film die net niet grappig genoeg is, waar de satire net niet scherp genoeg is en het stukje drama (over die oude liefde en zijn dochter zo blijkt) echt niet past en zorgt dat de film minstens een kwartier te lang duurt. Maar als luchtig ding werkt deze film best redelijk. Soms wel aardige sfeerbeelden en alle acteurs op en van een bepaalde locatie werkt goed want je hebt al snel een afgekaderde groep. Ook helder in beeld gezet. Maar soms ook rommelig verteld. Halverwege komt er even een scène voor in Frankfurt dat er een biljet van 200 is gevonden en tot het einde wordt daar niets meer mee gedaan. 2,5*.