Ziggy Stardust and the Spiders from Mars (1973)

Heerlijke film dit, mijn inziens een van de belangrijkste concerten (en concertregistraties) die voor mij toch ook een confronterend beeld van achter de schermen toont (Bowie ziet er door gecocaind uit...). Los van de geweldige muziek ben ik ook enorm gecharmeerd van de visuele stijl waarin de show gedraaid is. Het contrast in donker rood en blauw licht van de show wordt heerlijk ongenuanceerd vastgelegd. Een concertfilm die bij mij in het rijtje mag met films als Woodstock en GImme Shelter.

Briljant concert. Breekbaar maar tegelijk episch. Bowie op zijn creative hoogtepunt. (Wat zie ie eruit). Hoogtepunt is Time en The Width of the Circle.

Nope Rock n Roll Suicide is 't hoogtepunt van de avond.

Op dinsdag 24 januari draait Ziggy Stardust and the Spiders from Mars samen met The Man Who Fell to Earth in de 'Bowie in Space' avond in Cinema OT 301 aan de Overtoom in Amsterdam.

Inloop: 19:30

Entree: 4 euro

meer informatie op facebook en Cinema OT 301

Ziggy Stardust en het laatste concert

Het album Ziggy Stardust and the Spiders from Mars is één van mijn lievelingsalbums aller tijden. Normaal gezien ben ik niet zo enorm hard voor conceptalbums (ik krijg dan soms het gevoel dat er te krampachtig wordt geprobeerd om alles bij elkaar te krijgen) maar wat Bowie in '72 afleverde was fenomenaal. Werkelijk elk nummer past perfect in de sfeer van het album. Sowieso vind ik het enorm interessant om te zien hoe Bowie zich compleet kon laten onderdompelen in zijn alter ego en toen ik er achter kwam dat er een film bestond van het laatste concert, wist ik het. Dit moest ik zo snel mogelijk zien.

Ik had expres de soundtrack niet opgezocht om me ze compleet te kunnen laten verrassen maar echt veel verrassingen zaten er dan weer niet in doordat ik zelf de Live at Santa Monica '72 cd heb. Is dat erg? Helemaal niet want daar staan een paar heerlijke nummers op en ik was dan ook enorm blij dat het merendeel hier ook gespeeld werd. Het duurt weliswaar even Bowie precies wat goed op gang lijkt te zijn, het is pas vanaf Watch that Man dat ik echt het Bowie gevoel had, maar vanaf is het dan wel knal erop. Geniale uitvoeringen van Moonage Daydream (wat blijft die Ronson toch steengoed op gitaar!) maar vooral het ingetogen My Death is de uitschieter van de avond. Alleen jammer dat Width of a Circle hier dan ook weer mee opstaat. Eén van de weinige nummers waar ik nu eens echt niets aan vind. Het heeft sowieso wel zijn sterke stukken maar het is veel te lang uitgesponnen en naar het midden toe is het zo'n mengelmoes van geluid geworden (iets waar ik ook wel eens last van heb met Hendrix) maar het is gelukkig maar een kleine smet op het geheel. Voor de rest leuk om eens een versie van Space Oddity met echte ruimtegeluiden (in de bovengenoemde live cd zit Bowie zelf wat te brabbelen, best wel grappig) te horen maar ook de andere nummers passen perfect in het Ziggy Stardust sfeertje. Al the Young Dudes is hier dan ook de grote uitschieter.

Dat David Bowie een kameleon is, is al langer bekend. Ik heb dan ook altijd al een zekere fascinatie voor hem gehad in zijn filmrollen (in Labyrinth is hij geniaal maar ook als Tesla in The Illusionist is hij erg leuk) en hetgeen hij hier doet past perfect in dat rijtje. Het is dan ook interessant om te zien hoe hij zich zo enorm goed weet in te leven. Qua documentaire is hier trouwens helemaal niet veel aan.We krijgen inderdaad een handvol backstage beelden maar veel interessants is daar niet op te zien. David Bowie zelf geeft af en toe nog eens een leuke opmerking maar daarmee is alles wel gezegd. Visueel is dit trouwens wel erg geslaagd. Pennebaker filmde het concert met een soort donker rood filter en geeft heel het concert hier een geslaagde sfeer mee. Jammer trouwens dat we Jeff Beck (Yardbirds!) niet te zien krijgen. Beck speelde op een aantal nummers mee maar vroeg aan Pennebaker om hem niet in de montage te gebruiken vermits hij vond dat hij te hard uit de toon viel met de rest van de Spiders.

Een setlist om u tegen te zeggen, Bowie die hier op zijn creatieve hoogtepunt was (er is geen enkel album dat aan Ziggy Stardust kan tippen) en een erg goede band rondom hem. De beelden van het publiek zijn bij wijlen hallucinant maar het is vooral de muziek die hier gewoon enorm goed is. Het documentaire gedeelte is wel erg verwaarloosbaar.

4*

Bizar, maar wel typisch jaren 70 concert. Bowie lijkt wel op te treden in een compleet andere wereld. Wat hier uiteraard al is uitgelegd met de donkere achtergrond met de rode en blauwe belichting. Alhoewel ik deze film niet in de beste kwaliteit gezien heb.

En ik zeg het eerlijk, nee ik ben verre van fan van Bowie. Ik heb het album Ziggy Stardust nooit geweldig gevonden. Bowie is inderdaad op zijn hoogtepunt. Die ook de aandacht kreeg inderdaad door zijn uitstraling en uiterlijk. Met twee oog lenzen als bekendste aspect. Maar dat was eenmaal ook de gekheid van de jaren 70. Kijk anders ook naar Peter Gabriel in zijn Genesis jaren.

Bowie staat in dit concert op de top van zijn carriere. Het beeld backstage vond ik trouwens interessant. Hoe ze ook serieus zo bezig zijn met Bowie's make-up in het begin. Het is ook grappig dat Bowie zichzelf niet eens een beetje raar voelt als Ziggy. Het is een typisch jaren 70 concert. Maar dat is natuurlijk ook wel logisch als we allerlei Bowie fans tegenkomen .

Opvallend nog een muziekje gebruikt in A Clockwork Orange.

Wat betreft de hele muziek. Sommige nummers vind ik heel mooi en goed. Maar heus niet alles. Het nummer Ziggy Stardust zelf vind ik niet zo heel goed.

Uiteindelijk is het wel zichtbaar dat dit Bowie's zijn beste jaren zijn. Want dit is duidelijk iets waar hij zijn reputatie door kreeg. Uiteindelijk zou ik zeggen: een behoorlijk concert van een behoorlijke artiest. Die heel veel invloed had in die jaren.

En ondanks dat ik geen fan ben toch een 3.5 voor deze film..

alleen Pennebaker kan de jaren '70 Bowie zo verprutsen, een prestatie op zich.

een autistische schoolmeester die spreekbeurtjes filmt.

de docu's (niet van D.A.) zijn interessanter, Ronson kan leuk vertellen over de misverstandjes met Bowie.

Ik zie dit eerder als een concertregistratie.

Want veel documentaire is er niet bij.

Wel een prima concert, al is de beeld- en geluidskwaliteit niet optimaal.

Ik denk dat je in de war bent met een andere film, in deze film wordt niet geinterviewd en nauwelijks gesproken.

Dit hoort absoluut op de Wereld Erfgoed lijst. Waar blijft de 4K restauratie? Dit is puur goud. Het hoogtepunt van een ‘hedendaagse’ Amadeus. Live registraties verdienen alle aandacht als het gaat om restauratie en conservering. De waarde en belang hiervan is nog totaal onderschat.

Lastig om te beoordelen, want een film of docu is dit eigenlijk niet; het is gewoon een rechttoe rechtaan concertregistratie. Met een paar korte backstage-beelden, en wat beelden van het publiek maar 95 % is gewoon een optredende David Bowie. En dat vermaakt goed hoor: ik heb i.h.a. niet heel veel met glamrock maar David Bowie is wel écht een toffe muzikant (ook al ziet het er hier niet uit, zowel qua uitgemergeldheid als die glammy kostuums vol met make up) die hier ook een gave set speelt in een periode dat hij op z'n top is. Inclusief Velvet Underground cover (altijd goed), en een prima setlist.

Maandag in de bios gezien met m'n vader, precies 50 jaar na dato. Dit is meer een concertregistratie dan een docu. Terwijl juist de stukken achter de schermen het boeiendst zijn. Aardig concert verder dat mooi donker is gefilmd maar ook redelijk statisch, echt leven doet het concert op het witte doek daardoor niet. Behalve dan de stukken met ellenlange gitaarsolo's waar ook wat vette beelden van het publiek in extase bij zitten. Leuk eens gezien te hebben maar ook niet meer dan dat. Ik heb liever de studioartiest Bowie. 3,0*.

David Bowie. Wat een fenomeen.

Hier op het toppunt van zijn kunnen. Maar niet hét hoogtepunt van zijn carrière, want er zouden er nog vele volgen.

Wat een man. Wat een cojones om jezelf zo te presenteren. Bowie, hier volledig ontpopt, maar er zelf heel hard van bewust dat deze vlinder beter niet te lang verder kon vliegen.

Maar mensen, wat een muziek! Geniaal en rockend als de beesten. Die riffs van Mick Ronson zijn echt… lekker. Jammer dat het geluid soms… te goed was. Publiek is er bijna volledig uitgefilterd en die wisselwerking mis je wel voor een concertfilm. De focus zat ook exclusief op Bowie en Ronson. De drummer zat toevallig in beeld en de bassist werd volledig in de schaduw gelaten. Nu ja, daar maal ik om. Het draait nu eenmaal terecht om Bowie. Zo rustig en cool backstage, ook daar alleen, zonder bandleden, maar wel met make-up en stylisme rondom hem. Maar op het podium, geweldig. Vooral met dat monkellachje van hem waarmee hij iedereen inpakt. Zelfbewust en op de top van zijn succes en kunnen. Als een hogepriester het (opavllend vrouwelijke) publiek uit zijn hand laten eten.

Ik vond het ook wel meevallen met die 'statische' beelden. Het was immers allemaal op (peperdure) pellicule te doen destijds en toch wordt er geregeld van standpunt gewisseld. Met prachtige shots in tegenlicht: dat silhouet dat sindsdien nooit meer ergens te zien was. Schitterend. Maar vooral die close-ups: die scherpe kaken en blik van een unieke superartiest. Toch wel arguably bij de belangrijkste 10 artiesten van vorige eeuw. Alleen dat hoofd, levensgroot in de cinema, supersong na supersong afleverend. Kippenvel. Legend.

Zijn secondant Ronson krijgt ook enkele momentjes. Vooral wanneer mijnheer Bowie van kostuum moet wisselen. Maar veel meer is er niet. En dat hoeft ook niet. Zoals hier eerder aangehaald: werelderfgoed. Wat een zegen dat we dat nu nog mogen aanschouwen. Dit was van nét voor mijn tijd, maar ik heb 'm toen toch al wel meegekregen.

Als je de kans krijgt: gaat dat zien. En horen!