Meningen

Na zoveel jaar weer eens herzien (volgens mij een derde of vierde keer dat ik deze zie, maar de laatste keer is echt wel 15 jaar terug geweest). En ik had ook nog geen review hier staan.

Bij een herziening is het altijd verrassend wat is blijven hangen en vooral wat ik na zoveel jaar weer van de film vind. Nou, een en ander blijft fier overeind staan. En op sommige puntjes vind ik de film net niet sterk genoeg waardoor die oude topscore wel iets verlaagd is.

The Good, The Bad and The Ugly hoort tot die zogenaamde Dollars-trilogie, maar evenzeer is die film ook een broertje van deze West. Groots opgezet, lang van duur, nog trager en nog meer close-ups en enorm episch qua vorm. En anders dan die twee andere Dollars-films (die in een soort niemandsland speelden eigenlijk) speelt ook deze film zich echt af in de V.S. in een bepaalde periode. Die thematiek over de vooruitgang en het einde van de revolverheld is ook boeiend (de game Red Dead Redemption had dat ook als thematiek). Ik moet wel zeggen dat de epische vorm en lengte zeker een meerwaarde hebben maar anderzijds niet helemaal bij dit verhaal passen, dat an sich vrij klein is en hoogstens op thematiek wat groter is.

Maar anders dan zijn voorganger vind ik deze film soms net iets te traag maar vooral mist hier de emotionele impact. De film is goed en groots gemaakt, maar na pakweg drie kwartier wordt de film ook wat gewoontjes. Merk ik nu. Die beginscène is geweldig waar ook het brede formaat fantastisch wordt gebruikt, zowel voor de weidse omgevingen als dat brede stationsperron dat superieur in beeld wordt gezet op die manier. Het tempo is geweldig, personages boeien enorm en de sfeer is uitstekend. Alle vier de hoofdrollen brengen iets anders mee (Cheyenne is mijn favoriet) en vullen elkaar zo geweldig aan.

Maar hoewel de omgevingen prachtig zijn vind ik veel binnenshots vaak wat kitscherig lelijk, een beetje gedateerd kleurengebruik van Technicolor. Ook de finale is aardig maar eigenlijk een goedkope variant op de superieure finale uit The Good, The Bad and The Ugly. Daarmee is dit geen slechte film, verre van zelfs: dit ding boeit en vermaakt de volle speelduur maar een aantal puntjes maakt deze film net iets minder sterk of groots. 4,0*.

Soort Italiaanse Jules et Jim, zowel inhoudelijk met een verhaal van vrienden door vele jaren heen en stilistisch, en dan vooral het eerste snel gemonteerde stuk en een aantal leuke ideeën (dat theatrale stilstaan). Jules et Jim was wel net wat frisser, deze Italiaanse film gaat emotioneel wat dieper. Erg mooi tijdsbeeld vol tijdsprongen terwijl het als geheel coherent blijft en je als kijker betrokken blijft bij de personages. Knap werk. Scheelt ook dat de meesten wel sympathiek zijn. Daarnaast een aantal erg leuke scènes (zoals bij de Trevi-fontein) en fijne bespiegelingen op de Italiaanse film in het algemeen. Film doet weinig fout maar excelleert niet voldoende voor een echt hoge score. Wel één van de mooiste overgangen van zwart-wit naar kleur ooit. 4,0*.

Wel aardig (een soort kruising tussen The Truman Show en The Hunger Games), en vooral de laatste twintig minuten maken veel goed. Het verhaal begint wel heel aardig en het is ook prima dat men gelijk enigszins duidelijk maakt hoe de vork in de steel zit. Anderzijds wordt het nooit echt spannend en als parodie slaagt de film niet helemaal. Het geheel is wat gezapig, temeer de meesten vrij snel doodgaan. Maar op zich is het redelijk kijkvoer. Fijne rol ook van Jenkins, vooral in die eerste scène als die met zijn beker koffie bezig is. En dan na een goed uur worden alle registers opengetrokken en wordt het ook oprecht grappig. 3,0*.

Ik kende deze film ooit vanuit een MovieMeter-contest waarin het stuk karaoke zat. Dat vond ik erg leuk en was altijd benieuwd naar de film. Nu eindelijk kunnen zien via ViaPlay. Maar de film zelf verder is erg matig. Meer komedie dan drama maar nergens leuk en vooral Jim Carrey is te overdreven waardoor hij niet leuk is en zelfs enorm irriteert. Ook in komedies zie ik wel liever nog een soort van werkelijke personages, Carrey gaat er veel te ver overheen. Visueel pover en behoudens een enkele scène (karaoke) niet boeiend. 1,5*.

Deze film draaide in het kader van 50 jaar Focus in Arnhem. Die ochtend keek ik nog even op deze site en zag bij toeval dat hij ook op Canvas zou komen de dag erna. Mijn ticket maar geannuleerd en naar een andere film gegaan die middag (wat me met de verdere planning die week uitstekend uitkwam) en Cache op tv gezien. Wat prima kon want dit was geen film die per se op groot scherm gezien moest worden. Visueel ook wel erg degelijk en soms wat cliché met dat strakke kille interieur. Overduidelijk dat hetgeen de regisseur wil zeggen dan belangrijker is dan een voor mijn gevoel iets realistischer decor te gebruiken (en ja allicht leven mensen zo maar in zo'n film stoort me dat toch wel).

De film is wel oké verder. Ergens blijf je als kijker wel nieuwsgierig naar de afloop en ondertussen krijg je een aardig schouwspel van een huwelijk. Ik zeg bewust slechts 'aardig' want ergens voelt het allemaal net iets te gescript aan om echt voluit te boeien. Maar veel kleine momenten zijn echt wel prima. Over de afloop zou ook verklaard zijn dat het eigenlijk de regisseur zelf is die de videobeelden maakte en simpelweg door de vierde wand brak. Tja, dat is niet alleen wat flauw maar dat is echt volstrekte flauwekul en daar kan ik echt helemaal niets mee. Gelukkig dat het tijdens de film zelf niet stoort.

Al met al niet per se slecht maar het ding als geheel kabbelt wat te veel voor om echt indruk te maken en ik kreeg te veel het idee naar een film (of beter: toneelstuk) te kijken dan dat ik erin meegezogen werd. 3,0*.

Weer typische Allen. Luchtig, speels en nergens echt bijzonder. Een niemendalletje die eigenlijk net aan de verkeerde kant van de medaille valt. De acteurs zijn idem, wel aardig maar ze kunnen beter. Eisenberg in een zoveelste variant op zijn Zuckerberg (en een beetje een jonge Allen), Stewart is al beter maar mist chemie met Eisenberg en Carell is geinig maar ook dat rolletje kennen we nu wel, al os hij op 50% ook nog wel amusant. Wel is het allemaal schitterend geschoten, mooie aankleding ook en fijne jazzmuziek. De film zelf is meer drama dan komedie, echt grappig wordt het nergens. En ondanks de korte lengte begint de film wat te slepen. Lange tijd heb je geen idee waar de film nu hen wil, en juist daarom is dat einde zo sterk. Daarom nog wel een voldoende. 3,0*.

Soms wel een lief klein filmpje maar men mikt te veel op komedie die nooit grappig is. Te gemaakt vooral. Zo'n Menahem is soms weer mooi ontroerend en een volgend moment weer vervelend. Echt in de film geraken lukte me daardoor niet en voelen zelfs die 75 minuten vrij lang aan. 2,0*

Arthouse met de grote A. Van die stille beelden, moeizaam kijkende mensen, camera dicht op de huid en aan alles voel je dat er een groot geheim zit dat zich vanzelf openbaart. Norse stille mensen, vooral die. Of mensen met raar gedrag, ook dat. En uiteraard ontdooien er allerlei mensen zo tijdens de film. Typisch film, dat mensen veranderen. Hoewel dit vanuit een kortverhaal komt, maar ook in de literatuur houdt men daarvan. Dat vonden mijn docenten tijdens de lessen literatuur op school ook al dat dat belangrijk is. Het is me nooit duidelijk geworden waarom personages moeten veranderen.

De film verrast dus echt nergens. Sterker, dat alles irriteert zelfs. Dat geheim komt op pakweg 60 minuten en daarna is de film ook beter. Dat typische arthouse is eraf dan en de film ademt weer, is niet bezig om maar enorm moeilijk te zijn (behalve dan weer de vrijwel laatste scène bij de ouders. Dat voelt als ongemak omdat men graag ongemak wil tonen, niet omdat dat nu echt naturel zo eenmaal is). Gelukkig zitten er nog genoeg kleine momentjes in die los wel werken (dat koekje) maar als geheel samen gewoonweg niet.

Ik schreef trouwens 'camera dicht op de huid'. En dan komt mijn kritiek op dit beeldformaat dat vaak gekoppeld is aan een stijl met veel close-ups. Heel veel shots zijn simpelweg saai. te weinig te zien. Ook al zitten ze knap in elkaar (veel shots met kaders binnen kaders binnenshuis), enkel enkele buitenshots zijn echt mooi, vooral de dromerige beelden van bomen met die fijne muziek. 2,5*.

Aardig. Aniston zet een behoorlijke rol neer zonder er te veel de nadruk op te leggen. Best knap. Daarnaast heeft vooral Worthington een fijne rol (misschien ook wel door zijn overduidelijk Australisch accent dat me altijd een goed gevoel geeft). Kendrick heeft dan weer een vrij vreemde rol. Maar de beste rol is er voor de Latino-huishoudster. Sfeertje is verder prima en er zitten enkele mooie kleurrijke scènes in die wat bevreemdend aanvoelen (vooral bij het zwembad bij nacht).

Wel duurt de film te lang. Er zit het eerste uur nauwelijks ontwikkeling in waardoor het daar al wat begint te slepen ondanks een sterk begin. En het tweede deel ging me dan weer net te snel waardoor juist de emotionele betrokkenheid bij Aniston daar weer achterwege bleef. 3,0*.

Het nadeel van homoseksuele relaties in films is vaak dat het niet zozeer -of in ieder geval niet alleen- draait om de liefde, maar vaak ook de plaats in de wereld van homoseksualiteit en er hangt altijd een zweem van spanning om gesnapt te worden. En de meeste films doet dat geen goed. Af en toe is er een film als La Vie d'Adèle die dat gevoel niet heeft, maar helaas ontkomt deze Call Me By Your Name er niet aan. Vooral in het tweede uur zakt de film daardoor in, wordt het voorspelbaar, cliché een beetje, ondanks dat de film vrij subtiel blijft rond die thema's.

In ieder geval verdwijnt mede daardoor de sfeer van daarvoor en dat is spijtig want dat eerste uur is echt een zalige zomerfilm. Heerlijk loom sfeertje, je voelt de hitte gewoon door het scherm en aan alles merk je dat dit op een standaard zonovergoten . Heel fijn dat het afspeelt in een vrij normaal gezin die een gewone normale lange zomer heeft om te genieten van de rust en het nietsdoen met lekkere eten en wijn in overvloed. Daar kan ik uren naar kijken. Een beetje liggen en een boek lezen, genieten van een zwoele zomeravond, wat beachvolleybal verderop. Dat de film een tijd terug speelde helpt mee dat je geen tieners hebt die alleen maar in hun telefoon verdiept zijn. Dat zegt iets over onze tijd en moet je ook dan niet weghalen, maar kan nooit dit gevoel opwekken. Schitterend gespeeld ook, vooral door Chalamet. En leuk dat er minstens 3 talen door elkaar worden gesproken, dat geeft zo'n film net iets meer authenticiteit.

Maar daarna vergallopeert de film zich. Er komt meer plot bij, maar ook ineens een liedje van Sufjan Stevens met beelden van een emotionele hoofdpersoon wat echt vreselijk stroperig geheel is en totaal niet past bij hetgeen daarvoor werd getoond. niet qua inhoud en niet qua toon. Wat meespeelt is dat ik de liefde tussen Hammer en Chamalet niet echt kon geloven. Weinig chemie tussen die twee, en juist in het tweede uur gaat dat belangrijker worden. Juist de kleine momentjes in het begin, een armpje hier, een blik daar, was veel overtuigender. Ook tegen het einde vind ik de film niet overtuigen. Men lijkt niet helemaal te weten wat men nu wil zeggen, maar aan alles merk je dat men juist wel iets wil zeggen en de film wil afronden. Maar dat wordt wel enkel kort aangestipt (Hammer die nog even belt om te zeggen dat hij gaat trouwen) en echt afgeraffeld voor mijn gevoel. Had de film niks gezegd en had die alleen maar luierende mensen laten zien, dan was dit veel hoger geweest. Nu 3,5*.

Zelden een meer domme film gezien dan deze prent. Jammer, want het had potentie.

Een aardig idee is de basis - meisje wordt ontvoerd, heeft nog telefoon bij haar en belt de nooddienst. Zo blijft zij bellen en men zet alles op alles om haar te vinden: simpel maar doeltreffend. Phone Booth was ook al zo lekker vol eenvoud en werkte erg goed. Helaas moet hier Halle Berry eerst nog een trauma krijgen en op de wat latere scènes na heeft dat trauma geen enkele functie in de ganse film. Ja, even heeft mevrouw het moeilijk, maar daar gaat men met zulk een gemak overheen.

En dat is nog maar het begin. Mensen beginnen spontaan te schreeuwen in kofferbakken (echt, waarom toch steeds?), doen vreemde dingen, gaan zelf maar naast de dader rijden met de mobiel aan het oor (hoe zou die film in Nederland zijn vraag je je af), alles mislukt werkelijk, telefoons vallen per ongeluk natuurlijk, mevrouw gaat alleen op pad, mevrouw slaat dader neer en bindt hem niet eerst even vast, et cetera et cetera. Neem je je publiek wel serieus dan? Want een vette knipoog mistte ik hier node, dus ik denk niet dat ze zelf doorhadden hoe dom dit wel niet is allemaal.

En dat alles is jammer, want de basis is prima met een aantal spannende scènes, redelijk camerawerk, goed spel van Berry en vooral Breslin en vooral het oeridee waar de film om draait. Zelfs een diepere vraag kwam in me op: wat is het nut één leven te redden als er twee sterven. Geen idee of de makers het zo bedoelden trouwens, maar het idee is aardig toch? Helaas kwam de ergernis veel te vaak om de hoek zetten: 1,5*.

Wel leuk geschoten met al dat roze en Brewer doet het redelijk, al ligt dat er ook aan dat ze er niet onaardig uitziet. Maar ook een film waar ik niet helemaal mee in mee kon gaan. Geen idee ook wat men hiermee wil. Als een metafoor dat iedereen wel een spook achterlaat op internet, dat je jezelf moet verloochenen voor meer aandacht, iets heel algemeens over hacken of helemaal niks. Het kan allemaal. Maar zeker de privébesognes zijn niet bijster boeiend en echt eng, spannend of leuk wordt het ook niet. 2,5*.

Niet slecht, maar wel wat degelijk verteld en de film weet niet of het nu drama is of komedie. Het is beide net niet en daarmee een wat zouteloos geheel dat soms vermaakt en soms verveelt. Het geinige was wel dat ik enkele keer een trailer zag van deze film en al direct wist: die hoef ik niet te zien, niet het soort film (onderwerp noch uitwerking) dat ik leuk vind. Maar goed, ik had de titel gemist tijdens die trailers en dit bleek dus die film te zijn met een erg mooie titel en met 3 nominaties die in de week van de Oscars nog in de bios zou komen, dus toch maar gegaan omdat ik dat nu eenmaal doe in deze periode.

Visueel wel oké. Soms een mooie gouden glans op de straatstenen, maar ook verder erg saaie beeldvoering. Het is niet lelijk, maar er zit ook geen enkele bijzonderheid of kraak of smaak in. Zoals de hele film hangt rond middelmaat. Nooit echt leuk, nooit echt spannend, nooit echt meelevend. Acteerwerk is ook niet per se slecht, maar wel uit een geijkt vaatje. De side kick die een wat opvallende rol heeft (een soort Bil Nighy, maar dan stukken minder) en de hoofdrol voor een vuilbekkende madam. Dat is best overtuigend gedaan, maar het ligt er ook dik bovenop en het blijft een rol die je kan verkloten maar ook al snel wel goed kan doen. Gelukkig was dat nog het tweede, maat een nominatie daarvoor vind ik wat overdreven. 2,5*.

De bullshitmeter sloeg aardig uit in het tweede uur. Te veel om nog net zo van deze film te genieten als het uur daarvoor en hoewel ik me niet verveelde deed dat wel afbreuk aan de ervaring en de score. Niet dat het eerste uur nu een brok van geloofwaardigheid is maar het kon er nog net mee door. Bovendien helpen de prima pacing, sfeervolle warme beelden, de oké actie en de fijne hoofdrol van Beckinsale behoorlijk - de film was een uur lang gewoon erg aangenaam bioscoopvoer. Fijn om te zien en goed gemaakt. Alleen slaat de film richting het einde echt nergens op. 3,0*.

Beetje aparte film. Drie kwartier lang is dit meer een schets van een weekend van politieke intimi die bezig zijn een campagne op te zetten/ Best heel aardig dat, hoe men met elkaar omgaat, hoe men nadenkt en eraan werkt. Er gebeurt weinig, maar het is wel boeiend allemaal. Mooie beelden ook van het indrukwekkende landgoed en landhuis die Europees aandoen maar met de palmbomen en kale vlakten toch een eigen smoel kent. De vleesrunderen maken het Uruguayaanse af. Het laatste halfuur echter ontaardt de film in en soort thriller en vraag ik me af wat de regisseur nu precies met deze film wilde. Ik vond dat ook niet bij de rest van de film horen. 3,0*.

Volstrekt voorspelbaar filmpje, maar op zich wel aardig kijkvoer. Wat wel anders en daarmee leuk is, zijn de twee hoofdpersonen die geen vrienden hebben maar dat eerder uit eigen keuze doen dan een slachtoffer zijn. Ze zijn niet de kneusjes, worden niet gepest met hun dadendrang en de film is daarmee veel oprechter dan soortgelijke films over buitenbeentjes. Verder best sfeervol, twee leuke leads (bestaan dat soort meisjes in het echt wel eigenlijk?) en een fijne rol van Hendricks en Helen Hunt. Maar voortaan iets origineler mag wel. 3,0*.

Zwarte horror, om het maar een naam te geven, is toch wel in de laatste jaren. De angst van horror als symbool voor de angst van de zwarte community die zij constant ervaart, zoiets geloof ik. Zeker rond de persoon Jordan Peele komen er veel films uit. Dit is weer een volgend deel daarin. Ik ken het origineel overigens niet.

Op momenten wel een prima film dit. Visueel af en toe erg mooi (heel erg mooi zelfs), met fris en verrasend camerawerk, goede sfeer, fijne setting en aankleding en het tempo is oké. Maar de film zakt steeds verder af. Inhoudelijk weinig boeiend, echt eng of spannend of goor wordt het nergens, dus als horror wat mislukt. De hofdpersoon is vrij kleurloos en weet de kijker niet erbij te houden. En volgens mij werd de film steeds symbolischer waardoor ik er op het basisniveau ook niets meer mee kon. De geloofwaardigheid verdween steeds meer. 2,5*.

Niet om doorheen te komen. Zwak acteerwerk en oninteressante personages, en laat dat nu net het belangrijkste in de film zijn. Van de inhoud moet de film het hebben. Dan mag er af en toe een aardig shot zijn (die eerste minuut is zelfs bijzonder fraai te noemen) en af en toe aardige muziek, het is gewoon dat ik me de pleuris verveelde. Ook door de wat saaie regie met veel statisch cameragebruik en veel gesprekken, zonder dat er iets wezenlijks gebeurt. 0,5* is dan het enige dat ik geven kan.

Een jaar na Goodfellas, maar deze film voelt ouder aan. En gedateerder vooral. Helemaal de vinger erop leggen kon ik niet, tot ik hierboven de juiste omschrijving zag: clownesk. Want dat is deze film. Vooral het spel van DeNiro ook. Een in potentie sterke film wordt zo redelijk om zeep geholpen en de film begint dan nog aardig maar begint steeds meer tegen te vallen en de finale duurt echt te lang. Visueel valt vooral het camerawerk op waar nogal wat wordt geëxperimenteerd, maar het is eerder knullig ogend dan dat het echt goed is. 2,5*.

Film deed me denken aan Les 400 Coups, met een jochie in de hoofdrol dat zich thuis niet gewenst voelt en gaat zwerven, maar ook zeker dat stilstaande eindshot. Alleen vind ik de film lange tijd niet heel interessant. Vervelend druk en gefilmd. Dat wil niet zeggen dat ik de film slecht vind, maar hij boeide me gewoonweg niet. Alleen al dat die camera zo laag staat op kindhoogte, dat is iets waarover is nagedacht. Sowieso is de sfeer goed neergezet en je voelt de hitte en drukte door het scherm heen, met altijd maar geluid van het verkeer hard in de film gemixt. Anderzijds maakt dat wel dat de film niet lekker kijkt.

Wat wil de regisseur zeggen trouwens? Voor mij dat de Aarde ten eerste overvol is (die drukte steeds) en daarbij vooral dat bepaalde mensen geen kinderen mogen krijgen? Dat zou een straffe visie zijn waar best wat voor te zeggen is. Zowel de ouders die geen liefde geven en het kind niet kunnen onderhouden, als de moeder die wel liefde geeft maar óók het kind niet kan onderhouden. Gaat het recht van kinderen krijgen boven iemands welzijn zonder echte toekomst? Wel is het zo dat het laatste shot wat anders ineens lijkt te suggereren, een christelijke inslag ook, daarvoor komen ook vaak genoeg kruizen in beeld om dat te denken. Dat alles is best boeiend en goed in beeld gezet, maar ik vond de film te vaak op verkeerde details ingaan, het acteerwerk vond ik niet denderend en de film was vervelend om te zien, of dat nu die constante herrie was of een krijsend kind, al steelt die peuter verder wel de show. 2,0*.

Viel me niets tegen. Mackie is sympathiek maar wat te flets om echt de film te dragen. Dan doet Ford het al een stukje beter en de schurk van dienst is ook behoorlijk. Dat helpt. Maar wat de film vooral goed doet is de wat andere toon. Sowieso serieuzer zonder misplaatste humor zoals de MCU de laatste films wat te veel kende, maar ook meer een spionagethriller en daarmee als losse film wat unieker maar ook goed het kijken waard. Heel diepgravend gaat het allemaal niet, de film sleept af en toe een beetje en je moet niet verwachten iets briljants te zien maar al met al wel weer eens een voldoende. 3,0*.

*edit, precies dus wat The Oceanic Six hierboven blijkbaar ook al zei

Toch een kleine tegenvaller, hoewel ik Winter Soldier met dezelfde regisseurs aan het roer ook niet zo hoog waardeerde als het gemiddelde van die film. Dat wil niet zeggen dat dit een slechte film is en hij is in ieder geval vermakelijk, maar hij pretendeert meer te zijn dan dat hij is.

Want hoewel er wel raakvlakken zijn met organisaties als de CIA die ook soms buiten de Wet lijken te werken en met de politiek op het wereldtoneel, zit dat alles toch redelijk op de achtergrond. Het wordt aangestipt maar daar blijft het bij. Uiteindelijk is dit vooral een actiefilm waarin men Iron Man tegenover Captain America zet.

Maar ook dat had legio mogelijkheden met twee zienswijzen tegenoverelkaar maar wordt maar matig uitgewerkt. Sowieso is die ruzie tussen de Avengers een beetje een noodgreep, vooral vanuit de kant van Evans waarvan ik de beweegredenen nooit helemaal snapte. Al zal misschien ook meespelen dat hij wat kleurloos is want de film wordt gestolen door Downey Jr. die minder op de automatische piloot speelt dan in Iron Man 3. Knap, na de zoveelste vertolking. Hij geniet zichtbaar en strooit heerlijk met one liners. Ik vraag me trouwens ook af hoeveel mensen in de zaal zijn verwijzing naar The Manchurian Candidate begrepen. En gelukkig hadden ze beide geen moeders met dezelfde naam.

Dan zit de film vol met andere helden die over het algemeen allemaal prima passen en het is knap dat de film nergens overvol aanvoelt, vooral doordat de focus wordt gelegd op Stark en Evans. Spiderman was verder wel aardig maar net iets te zie-mij-eens-gevat-zijn, al is hij stukken beter dan skaterboy Garfield. Brühl is wel goed maar heeft een wat ondankbare rol. Je denkt dat er heel veel gaat komen, maar uiteindelijk wil hij een breuk forceren binnen de Avengers. Dat is echter halverwege al gebeurd en aan het eind dat het nogmaals gebeurt is een beetje mosterd na de maaltijd en voelt aan als anti-climax, hoewel die scène an sich wel sterk was.

Blijft wel staan dat de 150 minuten altijd vermakelijk zijn en er enkele sterke actiescènes inzitten. Hoewel het soms wat rommelig is gefilmd met veel close-ups (en dat nutteloze 3D werkt dan ook niet echt mee) getuigen de meeste stukken wel van enige visie. Het zit allemaal net wat vernuftiger en origineler in elkaar dan de meeste actiefilms. Goed gemonteerd, leuke camerastandpunten, soms mooi camerawerk. Alleen al die eerste scène (de beste van de hele film) is echt een genot. Maar als gezegd, vaak ook wat chaotisch en het 3D werkte echt op de zenuwen. Ik kreeg het idee (wel vaker maar niet altijd met zo'n brilletje op) dat ik mijzelf moet focussen waardoor je soms maar de helft meekrijgt wat er op het scherm gebeurt. Dan kijkt 2D zoveel rustiger en fijner. Voor deze 3,0*.

Ik verbaas me over het lage gemiddelde, want ik heb me echt kostelijk vermaakt en meestal zit ik ruim onder het gemiddelde bij actiefilms als dat al laag is.

Enfin, dat vermaak slaat vooral op het tweede deel en sporadisch op de eerste helft, want dat eerste deel is gewoon te langdradig. Niet dat ik het graag anders had gezien, want het eerste deel is nodig, maar iets snediger gemonteerd had wel gemogen. Maar dat is gevoel wat een regisseur moet hebben en Johnston heeft dat overduidelijk niet. Het tweede deel gaat dan een versnelling hoger en is daarmee gewoon zeer plezant. De actie is altijd goed en overzichtelijk, nooit ongeloofwaardig, maar is helaas ook wat saai in beeld gezet. Daarnaast heeft Captain America het te makkelijk waardoor het ook nooit echt spannend wordt.

Niettemin kent juist de eerste helft inhoudelijk wat interessantere punten. Een Captain America die belangrijker wordt geacht voor de camera's en in shows dan op het slagveld (sowieso de beste scène van de film) - ja, daar zeggen de makers toch wel iets mee. Niet dat het gelijk ideeënliteratuur van Nietzsche of Dostojevski omver stoot, maar toch, dit is meer inhoud dan de gemiddelde actiefilm. En de vele knipoogjes naar Indiana Jones en Star Wars zijn gewoon leuk (niet geheel toevallig films die ik ook zeer goed kan hebben).

Verder is de muziek aardig, camerawerk redelijk maar vooral production design echt heerlijk. Het is echt retro zoals dat ook in First Class was. Het speelt vroeger, maar ziet er allemaal net wat gelikter uit. En dat past best in de nonsens die de film is. Evans is wat saai maar dat past hem wel en Weaving doet zijn best maar is nooit heel dreigend. Wel kudo's voor Lee Jones en ten slotte Hayley Atwell als snoepje voor het oog, want mooi uitzien, haar enige taak, doet ze voortreffelijk met dat kapsel (daar houd ik echt van) en de lipstick.

Dus zeer vermaakt met sterke en zwakke punten. 3,5*.

Prima popcornvermaak, maar de film heeft te weinig om echt te beklijven. Ik ben sowieso fan van het universum van Marvel, dus als men een enigszins draaglijke film maakt is dat al snel een voldoende. Tevens ben ik geen kenner van de strips, dus veel fout kan me ook niet doen. Dat is het dus een beetje met deze tweede Captain America. Het is niet slecht en het is niet heel goed.

Wat direct opvalt is dat de film een eigen smoel mist. Het heeft van alles wat weg zonder dat het echt een ode is (zoals het eerste deel). The Winter Soldier is een kruising tussen Ledger en Bane uit Batman, de muziek past prima maar is ook niet bijster bijzonder te noemen (een zoveelste variant op de muziek van Zimmer, al schijnt de componist ook voor The Dark Knight te hebben gewerkt, dus logisch) en de cinematografie is erg flets en grijs. Had de eerste nog die mooie retro-stijl, dit vervolg is echt veel te serieus, zowel in toon als uiterlijk. Daarnaast is de inhoud an sich best interessant, maar nergens heel goed uitgewerkt. De ideeën over privacy (en het gebrek daaraan) en de computers en hun algoritmen is prima, maar wordt echt weinig subtiel door de strot geramd. En het misdaadplot is in het begin leuk, maar eigenlijk weet je al snel wie de boef is en hoe de vork in de steel zit. Voor een spionagethriller is dat toch best een negatief punt. Daarnaast is de plot wat te wijd vertakt, want is die hele Winter Soldier, waarnaar de film is genoemd, nu eigenlijk nodig geweest? Wel is de humor vaak raak en een prettige onderbreking van al dat serieuze.

Maar goed, een actiefilm draait om de actie en die is prima. Heel ingenieus is het allemaal niet in elkaar gezet (dan deed Singer dat in X2 toch net wat beter) maar het is degelijk en redelijk overzichtelijk met af en toe leuke foefjes en prima timing in de montage. Daarnaast is de actie bijna nooit ongeloofwaardig, enkel tegen het einde gaat men er iets te ver over, maar de actie voelt in ieder geval alsof iets mis kan gaan en daarmee redelijk intens. En het vooral de opbouw die prettig is. De actie begint rustig met wat boem pats boem en man-tegen-mangevechten om dan te eindigen in een epische finale met heel veel BOEM BOEM. Dat is wat anders dan een talentloos onbenul als Bay die dat nooit heeft begrepen en al met BOEM BOEM BOEM begint en denkt dat het publiek het fijn vindt dat hij daar vervolgens tweeënhalf uur mee doorgaat. Verder is het spel prima. Evans is prima als timide held, Johansson heeft iets minder te doen en Jackson is cool als altijd. Daarnaast zijn er enkele mooie bijrollen met een leuke toevoeging in de vorm van Falcon en enkele knappe dames waaronder de toch zeer cute Emily VanCamp.

Al met al dus niet slecht en absoluut vermakelijk, maar het had ook beter gekund. Wel is dit weer een passend puzzelstukje binnen het geheel van de Avengers-wereld en een prima opmaat naar Age of Ultron. 3,0*.

p.s. Op één shot na voegde de 3D dus weer eens niets toe.

Opvoeding. Dat wat Mortensen doet is in de basis goed. Gewoon eerlijk zijn tegen je kinderen als ze wat vragen en wat van de wereld leren met een open blik, zo zou elke ouder dat moeten doen. Of elk kind eens een kip laten slachten, dat ze weten waar eten vandaan komt. En je leert vrij veel op die manier. Alleen moet je je kinderen ook leren zich een plaats te geven in die wereld en wat sociale conventies zijn, want ondanks dat iedereen dat haat (lijkt me wel voor een gezonde geest) word je een paria als je je daar niet aan houdt. Ik weet ook nog toen zeilmeisje Laura wegwilde, of een gezinnetje een jaar naar Amerika wilde om te reizen, dat de leerplichtambetnaartjes op hun achterste benen stonden. Geloof me, een jaar school kan je wel missen. Die sociale conventies leer je wel in de andere jaren, en met een jaar reizen leer je verder meer dan zes jaar vwo en waarschijnlijk onthoudt je daar ook meer van. (Of iedereen weet hier nog wat voorzetselvoorwerpen zijn of hoe je logaritmes berekent, dan is mijn punt weg.) Het is wel een film die dit soort gedachten oproept zonder direct te zeggen wat nu de betere manier is. Alles heeft goede en slechte eigenschappen.

Daarom is dat einde best mooi met het beste van beide werelden, hoewel dat stukje ervoor best cheesy en nogal ontregelend was (want was dit nu een droom of niet, ik neig naar niet overigens).
Het is wel een film die beter had kunnen zijn door volbloed drama te zijn of volbloed gitzwarte komedie. Beide had gekund, en beide wil het nu net niet zijn. Vermaken doet die wel, maar echt onder de huid kruipen of echt imponeren doet de film niet. Het spel van de kinderen en ook Mortensen is aardig, maar niets meer. Ik vraag me af of laatstgenoemde zijn Oscar-nominatie heeft gekregen door de ietwat aparte rol of de bijzondere uitwerking daarvan. Ik denk vooral vanwege dat eerste. Verder af en toe wel aardige plaatjes, vooral Mortensen achter een kampvuur met op de achtergrond de flikkerende lampjes van een grootstad vond ik erg mooi. 3,5*.

Degelijke Marvel. Ergens moet je heel veel films uit het Cinematic Universe 5* geven als je ziet waarvoor ze bedoeld zijn (naast geld voor DIsney opleveren): je gewoon twee uur onbekommerd lekker laten zitten in de bioscoop. Ik heb me geen moment verveeld, dus ergens doet de film dat goed. Maar omgekeerd, eenmaal uit de zaal was ik de film alweer vergeten.

Het is prettig dat de film een origin story is zonder het echt te zijn, Larson is al wie ze is maar moet dat alleen nog ontdekken. Gelukkig is zij een goed actrice, misschien wel de beste uit het hele MCU om emoties te tonen. Zij is wat vlakjes als leading lady of superheld, maar als getroebleerd persoon doet ze het prima en mooi ingetogen. Ook een enorm contrast met Jackson die de hele film met gemak draagt en net wat beetje flair erin brengt dat nodig is om je te vermaken, anders was dit een saai beestje geworden. Ik begin wel wat Mendelsohn-moe te worden die steeds dezelfde rol lijkt te spelen. Al blijkt hij eenmaal in het tweede uur toch wat anders te zijn, en dat doet hij dus wel erg sterk.. Wat minder typecasten zou dus helpen.

De actie is oké maar vaak wat chaotisch in beeld gezet en echt knallen doet het ook niet. Muziek met wat hitjes uit de 90s is een wat veilige keuze. Het verhaal zelf is wel erg chaotisch, zelfs als je alle andere films uit de MCU hebt gezien. Maar goed, wel voldoende. 3,0*.

Ditmaal startte JT wel het juiste bandje, zie ook Thor, dus eindelijk de film gezien waar ik best naar uitkeek, temeer Greengrass vooral met United 93 één van de beste films van het vorige decennium afleverde en deze Captain Phillips daar vaak mee vergeleken werd in de media. Maar oei, over een koude kermis gesproken. Dat wil niet zeggen dat het een slechte film is, maar na zulke verwachtingen toch wel een fikse teleurstelling.

Om toch maar met United 93 te beginnen. Wat die film zo goed maakte was ten eerste herkenning van die dag en het gevoel bij die dag, dat perfect werd neergezet door iedereen in de film die ook zich oprecht afvroegen of ze in een slechte film zijn beland. Maar buiten dat was het een film met één heerlijk tempo, een perfecte redelijk lange opbouw en een spanningsboog die werkelijk tot aan de eindtitels duurde. Maar bovenal was die film redelijk uniek door geen echte film te zijn, maar eerder een registratie wat er die dag gebeurde op meerdere fronten, waar ook de documentairestijl perfect bij paste. Dat alles mist Phillips gewoonweg.

Want CP is een echte film, niets meer dan een doodgewone thriller, over een kapitein die in een ongewone situatie verzeild raakt. Dan kan het nog wel waar gebeurd zijn, maar die hele documentairestijl slaat eigenlijk al nergens op. Vooral doordat er het hele eerste uur maar op één plek wordt gefilmd (op een losse scène na) en pas later op meerdere vlakken, maar dan voelt het al niet meer aan als registratie. Verder is de opbouw net iets te kort om rustig de suspense op te drijven en is Hanks niet slecht, maar kiest vooral voor een meer kille berekende rol waardoor zijn personage nooit echt los komt. Ook niet in de reddingsboot, waarin hij lange tijd veel te rustig lijkt om echt angst of emotie op de kijker over te brengen. En ook al is die reddingsbootscène historisch accuraat, het tempo, de toon en de spanning worden zo wel uit de film gehaald. En die scène duurt maar en duurt maar, die is echt veel te lang. Dan is het stuk op het grote schip zelf wel beter; niet het niveau nog van United 93, maar wel erg goed. Het is echt jammer dat die scène daarna zo lang duurt en eigenlijk de film stillegt totdat de laatste akte begint die ook nog eens erg lang duurt en pas tegen het einde echt ontbrandt.

Daarmee is het geen slechte film natuurlijk. De documentairestijl ziet er wel knap uit, ook al is die onnodig, en ondanks de shaky cam, is alles zeer overzichtelijk gefilmd en prettig gemonteerd. De muziek is prima, sommige scènes zijn echt wel goed en de laatste vijf minuten zijn veruit Hanks’ beste minuten en brengen wel degelijk de nodige emotie mee. Alleen o zo jammer van dat trage middenstuk. 3,0*.

Saai. Die wereld waarin dit speelt gaat nooit leven en de acteurs lopen van saai goedkoop decor naar saai goedkoop decor, in een donker weinig inspirerende omgeving. Visueel wist de film dus niks te brengen, maar ook inhoudelijk kon ik er (mede door die beperkingen van kleine saaie ruimtes) weinig mee. De acteurs staan ook maar wat hun ding te doen, echt veel leven zat er in ieder geval niet in. Dan blijft er weinig over. 1,0*.

Eens met die meneer boven mij. Dit is echt een heel matige film. Als een amateurfilm, waar visueel en inhoudelijk niets te beleven valt en ondanks de korte lengte enorm lang aanvoelt. Ik vroeg me vooral af wat het punt van deze film was. Als komedie in ieder geval niet geslaagd, grappen slaan dood of zijn gewoonweg geen grappen. Die scène met al die foto's is dan nog wel leuk (al gaat die ook nergens over eigenlijk), maar duurt ook te lang. 1,5*.

Niet doorheen te komen, en ook nooit eerder gezien dus ook geen punten omwille van jeugdsentimenten. Af en toe herkenbare muziek (het deuntje uit Return of the Jedi) en de Ewoks zijn wel schattig, maar verder een kinderfilm pur sang. Niet spannend, slecht geacteerd en stroperig traag. 1,0*.