Meningen

Aardig, maar met gemengde gevoelens. Ik ben sowieso geen echte liefhebber van schrikeffecten, omdat ten eerste ik er niet heel lekker van ga zitten kijken, en tweede doordat die schrikeffecten vaak heel erg cliché zijn en vooral gemakzuchtig. Gewoon ineens wat harde geluiden of een gezicht in beeld plotsklaps en mensen schrikken wel. Effect: een 10. Originaliteit een 1. En daar zaten er nu net te veel van in deze film.

Suspense echter kan mijn waardering wel hebben. En dat element heeft de film ook, met zorgvuldig opgebouwde scènes waar van alles kan gebeuren, maar waar niet iets per se gebeurt. De camera glijdt mooi door het huis en met de muziek (heerlijke bas soms) werkt dat echt sfeerverhogend. Verder een leuke familie met goed spel van allen, genoeg afwisseling (al snel komt er hulp en gaat men niet koppig door met zelf problemen oplossen, dus die spanning voelt minder gemaakt aan) en aantal originele schrikeffecten (die handenklap achter de lucifer).

Verder had dat geneuzel over geloof en waarheid allemaal niet zo gehoeven (oké, men noemt het waargebeurd en het schijnt er bij te horen, maar toch) en die colleges over geesten gingen er net te veel over. Net als de twee Ghost Busters met hun eigen sores, waar was dat allemaal voor nodig? En die pop, wat heeft die nu helemaal met het verhaal te maken?

Bij uitstek wel een film die leuk is voor het moment, maar daarna niet meer. 3,5*.

Beetje wisselend. De film neemt de tijd. Op momenten werkt dat heel goed als het draait om het gezin van Warren en hun dochter. Anderzijds duurt de film wel erg lang, zeker het laatste halfuur zat ik wel eens op mijn horloge te gluren. Het helpt ook niet dat de finale een beetje tegenvalt of dat er behoorlijk wat clichés in zitten die weliswaar goed worden gebracht (zonder echt harde geluiden om een jumpscare maar te laten werken maar vooral door spanningsopbouw) maar die ook weinig origineel zijn allemaal. Visueel wel oké, vaak wordt er genoeg sfeer gebracht. Of dat een aftandse achterbuurt is (met een enorme fabriek op de achtergrond) of simpelweg de creepy sfeer die hoort bij zulke horror. 3,0*.

Deze viel erg tegen. Ik had de eerste delen al wel gezien maar deze nog snel gepakt thuis voordat ik naar het vierde deel zou aan. Vooral qua plot erg rommelig waardoor er nooit echt tempo in komt, de film geen focus kent en ook niet echt weet te boeien. Wat betreft spanning had een en ander ook wel beter gekund. Niet dat dit allemaal per se slecht is, het is vooral een beetje duf. 2,0*.

Wat me opvalt aan die Planet of the Apes films is dat ze nogal oubollig en gedateerd zijn, zo ook deze. Dat haalt een groot deel van het kijkplezier weg. In de basis wel een aardig verhaal maar matig gebracht waardoor dit ding eigenlijk nooit gaat leven. Stijfjes geacteerd ook. Niet superslecht, maar dat is het dan ook. 2,0*.

Deze draaide als Vue Classic. Dat kan natuurlijk. Gekker vond ik het dat ik eigenlijk nog nooit van deze film had gehoord. Maar ja, wel 2200 stemmen dus ik heb af en toe nog vreemde hiaten in mijn filmkennis.

Aardig gemaakte film die lijdt onder een erg zwak en rommelig script. Het hoofdverhaal is prima te volgen maar alle nevenfiguren en hun rollen die komen en gaan (vaak vanuit het niets) werkten nu niet bepaald mee aan mijn beleving. Een zo'n schurk (Balthasar denk ik?) komt nog wel vaak in beeld maar is ook ineens vrij simpel verslagen terwijl de dreiging daarvoor een stuk groter leek. En zo gaat dat de hele film een beetje door op dit vlak. Net als die Mexicaan die de dolk vindt en naar de V.S. gaat en daar is hij ineens. Ik kan wat gemist hebben maar volgens mij miste ik hier simpelweg 2 uur extra film.

Niettemin qua look en sfeer wel prima. De film speelt in L.A. maar van de zon is weinig te merken, alles is ook vies en smoezelig en donker. Reeves doet zijn ding maar kan ook simpelweg niet acteren. Weisz kan dat wel maar krijgt een matig rolletje en mag vooral mooi zijn (wat ze goed doet maar dat is zonde van haar talenten). Wel is de film vlot verteld en weet op een bepaalde manier wel te boeien, vooral door het onderwerp. Dus ik kan er nog wel een voldoende aan kwijt. 3,0*.

Fraai portret, vooral de momenten tussen de heren samen als Santiago al dood is en ze samen eindelijk hand in hand kunnen lopen. Maar ook is er een prima sfeerzetting van het leven in een wat klein en conservatief dorpje. Wel ontkomt de film vaak niet aan clichés, vooral tussen de dorpsbewoners en Miguel maar ook zijn relatie met zijn vrouw lijdt daar soms onder (hoewel die op momenten juist weer erg sterk is). Dat maakt dat de film weleens wil gaan vervelen, maar dat is gelukkig niet te vaak en en niet te veel. Daarnaast vind ik het geheel ook niet heel bijzonder geschoten. De eindscène was wel absoluut ontroerend. 3,5*.

Of nee, toch niet. Iedereen kent wel de Duitse leraar, zo'n gevoel kreeg ik ook een beetje bij deze film, waarbij steeds maar weer blijkt dat de vork toch net anders in de steel zit. Dat is vervelend, maar in dit geval vooral slaapverwekkend doordat dit zo'n film is waar je vanaf seconde 1 al aan voelt dat het zo'n film is. Sommige twists zie je van mijlenver aankomen, sommige niet maar die zijn ofwel ongeloofwaardig, ofwel weten ze gewoon in het geheel niet te imponeren. En het is flauw als je als regisseur ook echt ergens een beeld van toont en achteraf blijkt dat niet waar te zijn.

Jammer, want visueel wel een prima film. Sfeervol, fijn gespeeld, goed gemonteerd en de film kijkt vlot weg.
2,5*.

Na enkele jaren herzien (in 2020 zag ik hem voor het eerst). De film beviel me de eerste keer niet maar dat had ok mijn stemming van de dag kunnen zijn en ik was druk bezig met een verhuizing en andere dingen dus de aandacht was er ook niet. Nu deze gerestaureerd in de bios draaide leek me het toch wel tijd de film een herkansing te geven. Wat ik toen allemaal zei kan ik lang niet allemaal meer plaatsen maar per saldo overheerst de teleurstelling.

Ik trok toen de vergelijking met Das Leben der Anderen en de eenzaamheid van de hoofdpersoon. Ik zag nu vaag wel waar dat vandaan kwam maar ik hechtte daar toen te veel waarde aan. Wat me nu opviel is dat dat slechts een klein deel is van de film en dat is allicht mijn grootste pijnpunt: op dramatisch vlak is de film gewoon mager mede door de vlakke vertolking van Hackman. Die laatste scène kan ik op verstandsniveau ergens nog duiden maar als kijkervaring kwam dat deel nogal uit het niets voor mijn gevoel. Dat stuk deed me niets. Allicht speelt ook mee dat dit thema toen heel actueel was maar dat dat nu zo spannend niet meer is dat men afgeluisterd kan worden. Ik vond het nogal drukmakerij om niets. De thematiek dat je af en toe je ogen moet sluiten en gewoon je bek houden zit ook in Chinatown trouwens en die film stamt ook uit die periode, maar Chinatown is op elk vlak een superieure film.

De eerste 40 minuten zijn oké maar daarna kakt de film in, vanaf die conferentie en met dat eindeloze feestje daarna. Richting het einde gaat de plot weer lopen en wordt de film boeiender maar kan niet meer gered worden. De film lijkt nogal doelloos en voelt aan als los zand (dat vond ik in 2020 ook al). Visueel worden er aardige dingen gedaan (zeker dat eerste shot) maar de fotografie is wat degelijk en voelt gedateerd aan. Mijn score wordt iets verhoogd want per saldo zitten er genoeg goede dingen in voor een voldoende. 3,0*.

Af en toe wat geinige gore, een prima eerste scène (lekker vlot en ideeënrijk), een kind dat tot moes wordt geslagen als humoristisch hoogtepunt en een enkele scène die eruit springt (met dat driewielertje en die muziek was best oké). Maar verder erg saai, nooit echt leuk en al die scènes tussen de gore in zijn statisch geschoten en halen elke vorm van tempo of spanning eruit. En dat is het grootste deel van de film.1,5*.

Sfeervol maar met een scenario waar het drama niet echt tot leven komt en ondanks de vele bekende namen vond ik het acteren ook niet heel geweldig. Ofwel vlakjes ofwel er iets te dik bovenop. 2,5*.

Intrigerende film in een heerlijk rust en ritme geschoten en fijne omgevingsgeluiden gemixt - het ding kijkt echt lang heerlijk weg- maar waar ik toch niet helemaal in mee kon gaan. Het begint al met die quasi-wijsheden in het begin die niet verder komen dan het observeren en zelfs dat vind ik maar wat geneuzel in de marge, maar vooral vanaf halverwege gaat de film een kant uit die weliswaar interessant is, maar die niet helemaal overtuigt. Of de twee nu getrouwd zijn of niet, ik had sowieso constant het idee naar een act te kijken zonder dat dit een act moest zijn (en allicht was dit wel een act, maar helemaal helder uitleggen lukt het me niet). Allicht komt dat door Binoche die langzaamaan steeds theatraler wordt en daardoor niet meer geloofwaardig, of het nu een act is of niet. Shimell doet het wat dat betreft een stuk beter. Wel 3,0*.

De zaal zat vol kinders (die wel netjes stil waren, in tegenstelling tot de ouderen van dagen die zoals gebruikelijk niet goed zijn opgevoed) en dat viel me op. Ik dacht dat Coraline vooral een animatie was voor de wat oudere kijker met wat ik dacht een horrorsfeertje (en inderdaad zaten er genoeg expliciete momenten in). Geen idee ook dat dit ding zo geliefd was. Ik kende hem vooral van naam dan want ik had hem nog niet gezien maar dat was het dan ook. Enfin, aangezien deze in de bios draaide was dat een mooi moment om eens te gaan.

Erg van genoten, dat sowieso. Prachtige animatie die echt anders oogt dan gewone stop-motion. Leuk verhaaltje (lekker klein gehouden ook), boeiende markante personages en vooral een fijne hoofdrol met fris stemmenwerk van Fanning. Ook vol ideeën om die fantasiewereld aan te kleden maar vooral coherent te laten voelen. De film gaat net iets te lang door, zeker de laatste akte sleept wat, maar al met al gewoon een erg fijne film en het is leuk dat je aan het eind zelf mag bepalen of dit echt was of slechts een boze droom. 4,0*.

Aardige film maar richting het einde wat te veel van hetzelfde voor mij waardoor de film, ondanks een redelijk korte lengte, toch wat langdradig voelde. De film excelleert ook nergens echt. Thematiek prima maar niet overdonderend, visueel wel oké maar niet per se spetterend en sfeertje in dat dorp en acteerwerk in orde maar dat is het dan ook. Sommige scènes springen er qua vermaak wel uit, bijvoorbeeld als vele mensen in zo'n zaaltje een brief moeten schrijven. Benieuwd in hoeverre Wicked Little Letters (Film, 2023) zich hierdoor ook heeft laten inspireren. Al is deze Franse film qua toon echt een stuk beter. 3,0*

Haha, zag ik deze ineens op Netflix staan, eentje die ik altijd al eens had willen zien. Kon ik die pakken voor m'n Nederlandse film op de zaterdagochtend. Geinig wel die Break Outs en Kipling-tas - het geeft een idee dat Nijenhuis ergens nog wel het in zich had de tijdgeest te pakken, maar verder een vreselijk onding. Niet eens per se slecht geacteerd, vooral irritant geacteerd. Fake vooral ook, ik geloofde eigenlijk niemand. Daarnaast lelijk gefilmd in kitscherige kleuren zonder veel ideeën, magere soundtrack, sfeer komt niet over en verhaal slaat helemaal door in de tweede helft. 0,5*.

Dit was wel heel slecht ja. Plot, acteren (echt schandalig niveau), de hele uitstraling, de toon, die twee gozers die echt pijnlijk slecht zijn en ga zo maar door. Het is dat Hoes en Van Eer er nog leuk uitzien en Fernhout en Schuurman weten nog iets van waardigheid uit te stralen, maar verder is dit een amateuristisch gemaakte film die door het budget er nog wel professioneel uit ziet. Maar dat zegt meer over kwaliteit van camera's dan kwaliteit van film. 1,0*.

Matige horror, een leuk idee maar de echte spanning en fijne gore ontbreken. Ook een film waarbij het basisidee ook heel geschikt zou zijn als drama of filosofische film maar goed, je kan niet altijd zulke dingen verwachten. Nog wel vlot maar verder deed de film me weinig. 2,0*.

Lichtvoetige film van Allen die wel redelijk wegkijkt maar ook af en toe wat sleept omdat het geheel nogal wat mak is. Net niet grappig genoeg, net niet spannend genoeg, net niet romantisch genoeg. Redelijk geacteerd wel en de beelden van vaste cameraman Vittorio Storaro zijn weer prachtig. Liet hij ooit Rome al baden in warm geel licht, daar is Parijs meer een schilderij van pastel met vooral binnen prettige zachte belichting en af en toe verontrustend blauw. Het einde was oprecht humoristisch en spannend maar was veruit het grappigste en beste stuk. 3,0*.

Typisch Britse film. Vakkundig gemaakt, helder verteld, prima geacteerd, aankleding is fijn. Daar is allemaal niets tegen in te brengen. Maar ook zijn die films altijd wat levensloos, een beetje mak, nooit echt bijzonder en nooit films die je echt grijpen. Deze film is precies zo als veel van dit soort Britse films. Als stukje historie uitstekend want je leert een boeiend stuk geschiedenis, als entertainmentproduct en drama dan weer een pak minder. 3,0*.

Een heel serieuze Ritchie ditmaal. Ik vind de man de laatste jaren zowaar genietbaar geworden, met minder dadendrang en spielerei dan vroeger en daarmee leuker. Wel zie ik liever de luchtige Ritchie. Deze The Covenant is niet slecht, zeker niet, maar is net iets te vluchtig en gewoontjes om echt indruk achter te laten. Ergens halverwege zit een deel dat heel boeiend kan zijn (de psyche van Gyllenhaal eenmaal thuis) maar blijft wat kort en oppervlakkig. De laatste akte weer terug in Afghanistan weet ook niet meer het niveau van de eerste drie kwartier te evenaren. Maar goed, er zit genoeg fraais in. De opbouw is prima en zeker die eerste drie kwartier boeien en zijn genietbaar en sfeervol. 3,0*.

Leuk. Sowieso met twee van mijn favoriete actrices (Eva Green en de mysterieuze Juno Temple) maar ook met een fijne sfeer en ondanks de wat clichématige stukken (nieuw meisje wordt niet geblieft door de baas van het groepje) heb ik mij niet gestoord. Soms ook met erg mooie scènes, vooral dat zwemmen bij nacht. De rol van Green vind ik echter niet altijd even overtuigend, vooral doordat haar coming out nogal plots komt aan het eind en ook niet volledig wordt uitgewerkt. Vooral ook haar relatie met/richting het Spaans meisje komt daardoor niet echt uit de verf. Valverde heeft natuurlijk daarbij de handicap dat ze Engels moet praten en komt er niet helemaal overtuigend uit, maar ze is wel erg prettig om naar te kijken. 3,5*.

De Oscar-winnaar in 2006 en om die reden al heel lang op mijn to watch list, al stond deze nooit op streamingservices toen ik die had en ook was de dvd niet in de bieb. Nu kwam ik een bericht op X tegen over hoe slecht deze film wel niet was en dat las ik vaker. Terwijl: Oscar (al zegt dat niet veel per se) en hier ook een hoog gemiddelde (dat zegt niet altijd wat maar toch). Dus toen maar eens een schijfje besteld om hem toch eindelijk te zien.

Nou, visueel (in fijne warm tonen) en qua pacing (er gebeurt steeds wat, vervelen doe je je niet en de strakke montage helpt ook) is dit een prima ding. Maar inhoudelijk echt een gedrocht. Alleen maar racisten of mensen die de hele dag ermee bezig zijn. Je zou toch moe worden van jezelf? Sowieso weinig subtiel gebracht, het is bijvoorbeeld altijd wel vrij duidelijk wie de racist is. Er staat nog net niet een bordje boven die personen in beeld of waar een voice-over het nog even fijntjes meldt: 'This is Officer Ryan who is, indeed, a racist'. En lange tijd kent de film ook weinig grijstinten.

Ik zeg 'lange tijd' want richting het einde blijken er toch nuances. Maar juist door alles eerst zo zwart-wit te brengen krijg ik echt braakneigingen van die nuanceringen later - dat voelt zo enorm gemaakt en Hollywood in de slechtste zin van de betekenis. Het deed me allemaal niks en werkte eerder op de lachspieren. 2,0*.

Tegenvaller. Het is vooral dat de hele film zo middle of the road en dertien-in-dozijn is. Beetje country muziek, aardige muziek van de Amerikaanse binnenlanden en wat barretjes en bowlingbanen waar de tijd lijkt te hebben stilgestaan. Men lijkt te veel te vertrouwen op de sfeer die daaruit voorkomt zonder iets toe te voegen of origineels te doen, en zo is het soms een erg duffe film. En dan de slecht geschreven rol van Bridges, uiteraard aan de alcohol en een leven van mislukking achter zich. Het is dat er wat kleine nuances zijn die de film net even anders maken. Die rol van Farell is erg fijn en leuk om te zien dat hij nu juist Bridges probeert te helpen en niet de arrogante leerling is. En Bridges zelf doet zijn best door helemaal geen klootzak te zijn, iets waar men bij zo'n type rol snel in vervalt. Dit is gewoon iemand waar het allemaal verkeerd heeft uitgepakt. Buiten dat hij gewoon overtuigend is met zijn gezucht en gepuf. Maar ja, wel in een veels te typische rol. 2,5*.

De originaliteitsprijs komt er niet voor deze soort van Black Panther maar dan voor Aziaten, wat evengoed een goed punt is want ook Aziaten komen er bekaaid van af (veel meer nog dan zwarte acteurs) in de Amerikaanse filmwereld. Het hele verhaal van a naar z is direct uit te tekenen. Maar och, ik word ook milder met de jaren en als ik me vermaak -en dat deed ik heel behoorlijk- geef ik al snel een voldoende. Speelt mee dat de belangrijkste acteurs sympathiek zijn en iederen gewoon een leuke rol heeft, de regie is niet bijzonder maar wel vlotjes en de film heeft genoeg visueels te bieden. Als deze film geen nominaties voor kostuums en production design krijgt dan weet ik het ook niet meer. Prachtige kleuren, jurken, overhemden en pakken en de luxe van juwelen en barokke interieurs. De film is echt een lust voor het oog. Of een prijs voor lekkerst uitziende gerechten als die zou bestaan, soms ziet het er allemaal zo verrukkelijk uit. Al met al prima zaterdagmiddagvermaak en net iets leuker dan de gemiddelde film. 3,5*.

Prima gefilmd (in een warme sfeer), fijn geacteerd (Carell in zo'n rol is altijd wel goed) en best oké qua toon. Wel net te veel personen en de film duurt eigenlijk ook net te lang. Maar ondanks dat het verhaal weinig om het lijf heeft is de film wel charmant en op die bbq aan het eind wordt het nog echt grappig ook. 3,0*.

Visueel fijn en sfeervol, als verhaal weinig boeiend en ik miste wat chemie tussen Dunst en haar lover. Daardoor best een duf ding ondanks alle ellende. Ik keek wel de normale versie van nog geen 100 minuten en die was op momenten al wat aan het slepen maar er is ook een director's cut van 135 minuten?? 2,5*.

Edwards is de man achter de visueel erg fijn Godzilla en Rogue One, nog steeds veruit de beste Star Wars-film sinds Empire, vooral ook door de visuele ideeën van Edwards. Nu deze The Creator waar ik om die reden wel naar uitkeek. Maar wat een teleurstelling.

Geschoten op een extreem breed beeld, waarom is mij een raadsel. Visueel is het allemaal wel in orde maar echt heel bijzondere dingen zijn er niet te zien. De wereld oogt geloofwaardig (binnen de context) en vooral als een geheel. Dat is prettig. De actie is ook redelijk in beeld gezet. Maar de film duurt te lang en teert op een heel zwak clichématig verhaal. Ook een verhaal waar goed en kwaad nooit echt duidelijk worden en potentieel interessante ideeën over AI (wat is dat?) hangen er te veel bij. Mede daardoor wist de film me ook niet mee te trekken.

De andere reden is John David Washington, de meest kleurloze acteur in Hollywood en omstreken. Tenet had dat euvel ook al, die (verder fijne) film met Zendaya ook (waardoor het alsnog een saaie film werd). Ik denk dat zijn vader alle charisma voor 3 generaties Washingtons heeft gekregen, wat een contrast met zoonlief. Ik heb dan echt nul binding met hem, zijn personage, zijn queeste en daarmee de film. 2,0*.

Ik had met een collega vanmiddag het erover dat ik naar deze film zou gaan; hij is inmiddels fervent tegenstander van de vele boksfilms die verschijnen de laatste jaren en we hadden al snel de plot bedacht. Jongen uit kansarm milieu werkt zich op, gaat steeds beter boksen, wint wat potjes, verliest zichzelf en komt in de cel en uiteindelijk komt hij na die verplichte tien a vijftien minuten vol dramatiek er weer bovenop om alsnog de ring in te stappen voor die laatste partij. Enfin, ik zat niet overal even juist met mijn voorspellingen, maar er waren nog zat clichés die ik niet had genoemd die toch in de film zitten. En wat een draak is dat daarmee geworden.

Het begint al met de matige hoofdpersoon, een beetje de stoere straatjongen die toch wel een goed hart heeft en zich met bravoure naar de top wil brengen. Jordan is sympathiek, daar niet van, maar dat is het dan. Nergens ook maar iets van diepgang. Een oppervlakkige karikatuur die nergens echt geloofwaardig wordt. Dat mensen überhaupt maar durven spreken van een Oscar is lachwekkend. Niet dat Sly dat beeldje verdient overigens, die ook al zo'n karikatuur neerzet. Hij praat wat moeilijk, kijkt af en toe schaapachtig en heeft ook wel de sympathie mee, maar om dat nu goed acteerwerk te noemen? Natuurlijk, het script hebben ze niet mee, maar dan nog mag je daar meer mee doen.

En zo kan ik wel doorgaan. Dan zit er nog een overbodige love interest in en de nog meer overbodige ziekte van Stallone. Daar kon je me echt wegrapen, toen dat naar voren kwam. Als de film nu iets niet nodig had... Vooral ook doordat er nauwelijks op wordt teruggekomen. Ja, iets in de mom van: als jij niet vecht, vecht ik ook niet. En dat dan met een stalen gezicht vertellen. De regie is ook al matig, met de typische stukjes waarin flink wat trainingen worden afgewerkt met daaronder dan muziek gemonteerd. Buiten dat, ik luister graag hiphop, maar dit was wel erg matige muziek. En verder mist de film elke vorm van eigenheid of originaliteit, nergens met ook maar een shot dat me deed verbazen. Je merkt ook dat de regisseur zijn best doet sfeer in de prent te krijgen maar overal mislukt dat net. De locaties zijn het allemaal net niet en missen verbeeldingskracht. Ik heb net nog even een stukje van Rocky gezien, zelfde idee maar daar werkt het wel. Verklaren kan ik het niet, behalve misschien talent dan.

Blijven wel over een aantal oprechte momenten tussen Jordan en Thompson (weliswaar overbodig, maar niet slecht gedaan) en enkele prima boksscènes met lange takes en een camera dicht op de huid. Knap gemaakt, met schwung en een zekere pit. Voor die vechtscènes is dit goed waard te kijken, verder snel vergeten. 1,5*.

p.s. Wel (oprecht) verfrissend een film te zien met een zwarte hoofdrolspeler uit een bepaald milieu waar het eens niet draait om zijn huidskleur. In wezen had iedereen deze rol kunnen hebben, zwart, blank, latino. Nergens wordt zijn kleur benoemd, nergens de gebruikelijke racistische issues, door de politie of de maatschappij, maar gewoon een jongeman die het beste probeert te maken van zijn leven. Fijn.

Geen film die ik per se wilde zien, want van de Rocky-serie ben ik geen fan en Creed vond ik een draak van een film. Maar aangezien dit het enige was dat vanmiddag draaide op m'n vrije dag toch maar erheen gegaan, en het viel me niet tegen. Zeker niet.

Elke Rocky-film heeft hetzelfde stramien. Begint lekker met een winst, dan komt de antagonist die in wedstrijd 1 de held helemaal kapot slaat, dan komt de depressie, de training en de glorie tegen diezelfde schurk van dienst. Ook het verhaal van Creed II is dus helemaal uit te tekenen en mist elke vorm van verrassing en barst van de clichés rond familie en bepaalde emoties en pogingen tot sfeer worden weinig subtiel gebracht. Zo'n Rocky die 's avonds alleen nog aan het pasta kneden is in zijn restaurant, de manier hoe hij leeft et cetera.

Maar er zitten ook best aardige momenten in. Zeker tussen Jordan (is oké) en zijn vriendin heerst echt wel chemie. De boksscènes zijn uitstekend geregisseerd, de muziek is lekker en het tempo van de film is prima. Echt verveeld heb ik me niet, ik zat prima zo twee uurtjes in m'n luie biosstoel. En dat laatste geldt toch wel. 3,0*.

De eerste Creed vond ik heel matig (zoals alle films van regisseur Coogler wel), de tweede al een heel stuk beter (met een andere regisseur) dus ik was wel benieuwd naar deze. Nu geregisseerd door Michael B. Jordan zelf. Hij is een redelijk acteur, sowieso komt hij sympathiek over en heeft hij een behoorlijke uitstraling maar hij laat verder ook weinig bijzonders zien. Net als zijn regie, blijkt nu. Die is degelijk maar dan ook oerdegelijk waarbij het zwakke script en de gebruikelijke opbouw van de Rocky- en Creed-films ook niet echt helpen. Ik bedoel, zou Jordan zo op 2/3 van de film toch besluiten weer te vechten, zien we dan wat shots van een zware training en zal hij ergens zo in de wedstrijd neergaan en toch weten op te staan? Gewoon, zomaar wat vragen die je jezelf stelt tijdens zo'n film.

Wat de film nekt is de enorm zware toon. Ik kan best veel clichés hebben maar als je dan zo'n serieuze film maakt dan storen ze al snel. Of worden ze zelfs lachwekkend. Zeker het eerste uur is vrij traag. Beeldvoering is saai, muziek (behoudens de opening met Dr. Dre met een verlengde intro) vooral veel matige hiphop en het drama blijft enorm oppervlakkig. Ook de chemie tussen Jordan en Thompson is wat verdwenen. Majors is een aardige antagonist maar ook niet heel speciaal.

Het tweede uur is wel leuker, dan staat het boksen wat meer centraal en dat ziet er verder allemaal wel oké uit en kijkt makkelijk weg. Maar dat is het dan ook. 2,0*.

Boeiende bijzondere film die filmisch gezien af en toe wat gedateerd aanvoelt en niet altijd evengoed werkt maar ook nergens verveelt en een dag later nog wat napruttelt in m'n gedachten. Vooral de jonge Ana Torrent is geweldig met haar blikken. Ze overdrijft nergens maar er zit zoveel diepte in. Creepy en boeiend en levendig tegelijk. Enkele scènes springen eruit (dat dansen! Die ken ik nog uit een Moviemeter Contest van enkele jaren terug) en de sfeer is ook prima de hele film.

Het stukje inzake Franco zie ik dan minder. Dat zou mede gaan om de verstikkendheid onder Franco en in de film onder die tante. Maar dat valt allemaal wel mee toch? Die tante doet haar best, krijgt wat moeilijke kinderen (niet zonder reden) maar dit is zeker niet Fanny och Alexander om maar eens een voorbeeld aan te halen. Dit is één voorbeeld maar ook verder wat betreft inhoud en thematiek werkt de film niet echt voor mij.

Wel vind ik de leefwereld van de jonge kinderen en Ana in het bijzonder sterk weergegeven alsmede de dagdromen. Visueel verder aardig met die kleurtint groen en met opvallend gebruik van zoom (dat gebeurt al 20 jaar nauwelijks meer en valt daardoor op maar voelt ook gelijk wat gedateerd aan) maar nooit echt heel bijzonder. 3,5*.