Meningen

Wel aardig, maar niks bijzonders verder. Boyle heeft talent genoeg om er gewoon een lekker fris filmpje van te maken met flitsende montage, lekkere muziek (al was de soundtrack in Trainspotting net wat beter) en fijn camerawerk. Maar de film mist ook een eigen smoel want dit audiovisuele aspect hebben we al vaker bij Boyle gezien.

Wat vooral stoort is dat het inhoudelijk nogal leeg is. Ergens probeert de film wel thematisch relevant te zijn en iets te zeggen over de moderne maatschappij, maar uiteindelijk hangt dat er maar een beetje bij en is dit vooral het weerzien van oude vrienden (allicht geldt dat ook voor de acteurs) zonder dat er echt veel mee gedaan wordt. Dat alles wordt opgehangen aan een nogal inwisselbaar verhaal dat nergens overtuigt en veel te plotgericht is. Juist dat haast plotloze maakte die film twintig jaar terug zo goed.

Op de momenten dat de muziek stampt gaat het prima, maar vaak genoeg daartussen valt de film stil zonder echt overkoepelende spanningsboog. 3,0*.

Deze film zit bomvol allerlei plotjes die lang niet allemaal goed bij elkaar passen en de film verliest vaak de focus, maar er zitten daardoor wel enkele sterke momenten in, vooral elke scène die draait om de vader (mooie rol Peter Faber.) Verder weet de film weining te verrassen, is Ouwerkerk wel oké als lead al heeft ze vooral een irritante rol gekregen, juist op dat taalaspect. Sfeertje is wel oké en die beelden op dat warme eiland zijn ook wel fijn. 2,0*.

Nee, dit vond ik helemaal niks. Ik zeg weleens dat ik houd van zowel actie als arthouse, maar dit echt Arthouse met de grote A en daar houd ik minder van. Of helemaal niet. Stiltes om de stiltes, om interessant te doen voor mijn gevoel. Te gemaakt. Ook met af en toe stemmen die wegvallen, dat haalt mij uit een film (Godard had er ook vaak een handje van). Zo'n film is dit ook. Vooral het eerste stuk wist me echt helemaal nergens te boeien. Kil, niet interessant. En daar gaat de film da al mis. Het tweede stuk is dan wel iets beter, kijkt redelijk weg met die fijne vertelstem constant op de achtergrond en wat meer sfeer vanuit de beelden, maar ik miste hier enige emotionele impact, mede door dat saaie eerste deel.

Visueel wel aardig met af en toe fraai zwart-wit. Toch had er meer mee gedaan kunnen worden. Als je al gaat spelen met verschillende tijden, waarom niet het één zwart-wit en het andere kleur? Het hoeft niet maar zou wel een toegevoegde waarde hebben gehad. 1,5*.

Er staat als genre komedie, maar eigenlijk heb ik geen één keer kunnen lachen. Het idee van de film is wel aardig, en die vriendengroep voelt ook best normaal en echt aan en dat zie je lang niet altijd, maar verder is de uitwerking erg matig. Ook die vertraagde beelden als de persoon van Renner in beeld komt vond ik wat over the top. Al met al een film van 100 minuten die geen moment echt vermaakt of ontroert, en zo vanzelf wat verveelt. 2,0*.

Niet mijn soort film. Op zich kan ik dat drukke wel hebben, en dat zieke ook, maar doordat men vanaf seconde in de hoogste versnelling gaat wordt het nergens meer echt leuk, grappig of choquerend. Op den duur zelfs saai (en dat voor zulk een kort filmpje). Verder mist de film acteurs met enig talent waardoor humor pijnlijk misslaat en het overacteren vooral irritant is. Jammer, want vooral de openingsgeneriek zijn echt fantastisch, met die pompende muziek en zwart-witbeelden met groen water erin gemixt. Had de rest maar een fractie van die kwaliteit. 1,0*.

Heel erg lang. Tegen het einde wordt het wat beter met af en toe wat rauwere scènes en leuke gore, maar had dit niet een uur korter gekund? Aardig spel verder, aardig sfeertje, visueel en filmtechnisch paar leuke ideeën en Shin in een potje halfnaakt kaarten is ook geen straf. Vervelend is wel dat hele scènes draaien om het gokken met kaarten, maar ik snapte de regels van dat spel niet en dat maakt dat de film me daar nergens spanning kon brengen. 2,0*.

Film begint wel leuk, al voel je die twist halverwege van kilometers ver al aankomen. En het gedeelte erna gaat ook een kant op waarvan je als kijker wel vermoedt dat het die kant op gaat. Echt verrassen doet de film dus echt nergens en zeker het tweede deel weet de film ook niet echt meer te boeien. Wel aardig gespeeld, vlot gemaakt maar visueel wat saai. 2,5*.

Lekkere actiefilm wel. Die eerste 15 minuten met gescheidenvaderonzin moeten we maar vergeten, daarna is dit een vlot verteld filmpje, sfeervol in Parijs en soms lekker hard, lomp en humorvol. Neeson is perfect voor deze rol met zijn postuur en uitstraling. Ook leuk is dat het verhaal zich blijft ontwikkelen, het is niet de zoektocht van a naar b, maar die b komt al halverwege en de zoektocht gaat door naar c en verder. Zo blijft het geheel boeiend. Af en toe volstrekte kul, maar zo'n filmpje kan dat hebben. 3,5*.

Na het verrassend leuke eerste deel dan deze opvolger, helaas in alles inferieur. De film begint nog wel lekker snel zonder al te veel moeilijke opbouw. De locatie is ook prima en behoorlijk sfeervol. Maar de actie is nergens zo hard als het eerste deel. Ook camerawerk is wat chaotisch en Neeson is me hier net iets te slim en goed. Was het eerste deel nog ergens geloofwaardig, daar lijkt dit vervolg zich wat minder van aan te trekken. Dat maakt ook dat actie wat lauw overkomt. Verder weinig memorabele schurk en geen enkel bijzonder moment. Nee, het is een vrij tamme film uiteindelijk. 2,0*,

Iets beter dan deel 2, maar nog steeds matig. Het verhaal is echt een excuus nu om nog maar een derde deel eraan vast te plakken en boeit nauwelijks. De rol van Whitaker brengt nog iets mee, alleen geen idee wat hij met dat schaakstuk steeds deed. Het lijkt alsof de film meer wil laten zijn dat het eigenlijk is, een degelijke thriller die echter de pure fun of hardheid van het eerste deel mist om boven de middelmatigheid uit te komen. 2,0*.

Dit lijkt eerder een goedkope verlengde aflevering van een matige politieserie, de hele look en sfeer van de film doen daar aan denken. Enkele matige typetjes (die schurk, die vrouw van dat bedrijf, Frank Lammers, lulletje Weisz) helpen ook niet mee. Brood doet het nog aardig maar ook niet meer dan dat. Weinig origineel verder. Enkel het tempo is nog wel prima, de film kijkt lui vanaf de bank nog redelijk makkelijk weg maar weet de aandacht niet vast te houden. 1,5*.

Visueel af en toe fijn maar de inhoud kon me echt maar nauwelijks boeien. Niet mijn soort film (of humor - ergens leek me dit een komedie) en het acteerwerk smaakte me ook weinig. Zo zat ik vooral anderhalf uur naar mooie plaatjes te kijken maar ik heb me behoorlijk verveeld. De film is wat verwarrend en eigenlijk interesseerde het me al snel niet wat er nu precies speelde. 1,5*.

Vlot filmpje dat lekker wegkijkt na een dag werken. Aardig stijltje dat eens visueel wat anders is dan de gemiddelde film. Ik vind het niet per se mooi, maar ik kan het wel waarderen. Travolta en Washington hoeven weinig inspanning te leveren voor hun rollen, maar redden het prima op charisma. Af en toe wat dommigheden (die laptop, valt dat niemand op daar?) maar door de goede pacing stoort dat nauwelijks. Lekker rauw ook af en toe met redelijk wat bloedspetters. Na het kijken al weer vergeten en allicht net te lang (zeker het laatste stuk is echt een stuk minder en had niet gehoeven), maar tot die tijd prima vermaak. 3,0*.

Film doet weinig fout. Redelijk geloofwaardig, actie is oké (zeker voor die tijd), verhaal is aardig, Matthau heeft een leuk rolletje en de sfeer is prima. Maar helemaal pakken deed de film me niet. De vier boeven zijn wat kleurloos (pun intended en leuk om te zien waar Tarantino de mosterd vandaan haalde) en de film weet te onderhouden maar me nooit echt te boeien. Echt de vinger erop leggen kan ik niet - het kan maar zo het gevoel van de dag zijn geweest. 3,0*.

Best sympathiek nog wel, vooral de personages. Die zus is lief, net als de vader, vooral een mooi moment als hij piano gaat spelen. Maar verder veel te voorspelbaar waardoor de film niet echt weet te boeien en wat langdradig wordt. Alle verwikkelingen interesseren dan ook niet omdat je weet dat aan het eind een en ander wel weer anders zal worden. Jammer, want qua sfeer was dit best oké. 2,5*.

Aardig maar niet altijd even boeiend. Het hele verhaal rond dat water vind ik niet echt passen bij de rest, al levert het op momenten wel enkele sterke scènes op. Verder leuke beelden, goed spel (een indrukwekkende Tosar) en vooral leuk om de beelden te zien als men aan het repeteren is en de film aan het schieten. Vooral met die verbrandingsscène en dan na 'cut' dat men rustig een flesje water loopt te drinken, geweldig. Maar dat soort momenten zijn er te weinig. 3,0*.

Iets dat me altijd opvalt bij Aziatische films is dat eten een centrale plaats inneemt, veel meer dan in de Amerikaanse of Europese cinema. En dan is er dus deze film die eten echt als algeheel thema heeft. En ik kreeg er trek van.

De film kent een centraal verhaal over een vrouw die goede ramen wil maken, verder een gangster die met zijn aantrekkelijke vriendin seks heeft en dingen met eten doet en daarnaast een hele rits losse sketches die rond eten zijn opgebouwd. En die sketches zijn vaak absurd, zoals een tafel spaghetti slurpende vrouwen, een haast overleden vrouw die nog moet koken, en iets met een eidooier (ik denk niet dit ooit eerder gezien te hebben). Het is geen komedie die me doet schaterlachen, wel één voor een fijne glimlach. En dat maakt gewoon dat het een fijne film is om te zien.

Verder is de heel heel erg jaren 80 visueel. Niet per se mooi, wel opvallend gebruik van zoom, een techniek die je tegenwoordig nauwelijks meer ziet. En allicht duurt de film net wat te lang. Maar voor de originaliteit naar boven afgerond: 4,0*.

Wel mooi geschoten, en LA komt echt tot leven en de sfeer is lekker zomers en fijn. Ook de muziek is prima. Maar de film is daarnaast niet heel boeiend over het geheel. Wel kent de film enkele fraaie losse scènes, maar interesseren wist het me nergens. Dat komt vooral door de spelers die me allemaal net te schreeuwerig waren en dan vervliegt mijn aandacht al snel. 2,5*.

Disney en Pixar werken dan wel samen, toch zijn er enige verschillen. Pixar heeft beduidend knappere beelden, die vooral mooi zijn door het technische niveau, maar je mist soms echt magie of echt esthetische schoonheid. Disney heeft dat alles wel in zich; deze Tangled bewijst dat.

Losjes gebaseerd op het sprookje van de gebroeders Grimm – lees het sprookje en zie wat Disney wel niet heeft aangepast – krijgen we in de traditie van Disney een film in drie akten. De opening, het middenstuk en een aardige finale. Wie daarnaast veel Disney’s ziet herkent veel. Dit is echt een mengeling tussen Sleeping Beauty, Aladdin en The Beauty and the Beast. Enkel het lange haar en de hoge toren zijn van Grimm overgenomen zo ongeveer. De rest is een samenraapsel van andere verhalen, dat door de kracht daarvan meestal wel werkt maar soms net iets teveel op andere films lijkt. De laatste 5 minuten zijn bijna letterlijk Belle, het Beest en de traan van het meisje. Ook de scène in de kroeg lijkt haast letterlijk te zijn overgenomen van het lied Gaston en de gesproken intro zijn we ook vaker tegengekomen. Net als elke Disney – met uitzondering van The Lion King zo ongeveer - gaat het verhaal nooit heel diep en staan actie, vermaak en een traan voorop.

Ook audiovisueel heeft het veel weg van andere films. De liedjes werken aardig, zijn best leuk maar blijven niet echt hangen. Voor dat moment in de film werken ze echter uitstekend. Het deed me ook vaak denken aan Belle en het Beest in Aladdin, zowel in enkele beelden (vooral uit de scène waar de Geest zingt) alswel de melodie. Bleek later de componist dezelfde te zijn. Toch fijn dan dat te herkennen. Ook een beeld dat zo uit Tarzan had weg kunnen komen en je herkent nog wel meer. Absoluut hoogtepunt was de lampionnenparade, schitterend geanimeerd, echt pure magische beelden. Nou vond ik sowieso de lichtgevende elementen heel erg mooi eruitzien. Ook dat kan met de ouderwetse tekenmethode niet. Je ziet echt dat Disney gebruik maakt van deze techniek en niet enkel een normale tekenfilm maakt via de computer. Om nog wel te melden, ik ben geen fan van mensen gemaakt met de computer omdat ik daar te weinig leven in vind zitten en menselijke bewegingen lastig zijn na te bootsen. Dat laatste vond ik echter zeer goed gedaan, zeer naturel overkomen, dus complimenten daarvoor.

Ten slotte krijgen we twee prima hoofdrolspelers, beide met hun eigen punten maar vooral uitstekend uitgewerkt voor de rol die ze moeten vervullen. Daarnaast enkele leuke bijfiguren (dat paard!), prima acteerwerk en uitstekende zang, fijne montage, prima camerawerk (wat dus echt in een traditionele tekenfilm niet kan), soms leuke en soms wat flauwe humor en een goed fijn tempo. Zeer vermakelijk, soms net iets te goed afgekeken van andere films maar dat mag de pret niet drukken. 4*

Soms best mooi en geeft een leuk inkijkje in een totaal andere cultuur, maar de film kon me ook maar matig boeien. Soms erg traag en inhoudelijk weinig bijzonders. Dan zijn die beelden bij de vulkaan vaak erg fraai, dat de twee geliefden zelfmoord plegen deed me helemaal niets. 2,0*.

Leuk warm filmpje. Een bonte keur aan personages die allemaal wel enige sympathie opwekken en soms ook gewoon grappig zijn. En eigenlijk zit iedereen prima in zijn rol, maar vooral López als tapasbareigenaar staat te excelleren. Zo krijg je een fijne film waar niks mee aan de hand is. Voor een goed uur dan toch. De laatste 20 minuten, als het allemaal wat zoetsappiger wordt, is de spanningsboog ook weg. Maar och, soms ben ik ook mild. 3,5*.

Ik lees her en der wat reacties dat mensen het jammer of zelfs schande vinden dat voor zo'n rol een vrouw wordt gekozen. Want is er eens een vrouw met een topfunctie, dan is het een vrouw met machtsmisbruik. Ik vind dit juist een goede keuze. Een film met een man was een (zoveelste) film geweest over mannen met macht, vrij specifiek gericht op mannen. Nu is de film veel universeler en sterker daardoor.

Visueel geweldig met enorm sterk gebruik van het brede beeld om prachtige composities te krijgen. En er zit vaak enorm veel diepte in die composities, meer dan in een gemiddelde 3D-film in ieder geval. Ook de wat afgebleekte kleuren, de inrichting van dat huis (veel op het oog onbewerkt beton) en noem maar op. Allemaal kil en koud (hoewel ik dat huis wel echt geweldig vind met die lampen aan) maar eindeloos boeiend. Zeker anderhalf uur is dit een geweldige film met lange takes maar nooit saai en Blanchet die overtuigt zonder de aandacht op te eisen. En geweldig hoe ze die mafkees tijdens de les even op zijn plek zet. Of boeiend dat interview in het begin.

Inhoudelijk heel aardig maar niet altijd overtuigend. Er gebeurt veel subtiel en de film werkt naar een climax, maar eigenlijk gebeurt het meeste dan buiten beeld, die climax komt niet qua beleving en de film zakt na 1,5 uur wat weg en het laatste halfuur voelde een beetje als een nachtkaars die uitging. Ook het stukje waarin Blanchet wat gek gaat doen komt nogal vanuit het niets voor mijn gevoel. Er zal vast veel rondgaan in haar hoofd maar als kijker zien we dat niet en beleven dat dus niet mee.

NIettemin overtuigen de sterke punten sowieso. 3,5*.

Lichte tegenvaller. Op zich knap tekenwerk en zeker de combinatie CGI met celanimatie is niet zo lelijk als het soms wel eens is. Daarnaast is de opbouw prima en de relatie tussen Tarzan en zijn apenmoeder is teder en goed uitgewerkt. Verder verloopt het geheel behoorlijk vlotjes. Het stemmenwerk is overigens aardig met vooral Jane als uitschieter met haar schattig accent.

Anderzijds zijn de actiescènes soms te langdradig en niet nodig voor de plot, Bovendien is het dan wel knap in elkaar gezet, maar na één zo een scène ken ik het wel. worden ontwikkelingen getoond middels een montagesequentie met muziek waardoor dit nogal snel gepasseerd is. Hierdoor is de relatie Tarzan-Jane ook gewoon niet heel bijzonder. De grote boef is verder wat voorspelbaar, de bijfiguren lichtjes irritant en het hele middenstuk gewoon veel te mager. Juist die relatie tussen Tarzan en Jane had veel beter en meer uitgewerkt mogen worden. Minder actie en meer drama kon prima, zonder veel langer te duren.

En dan is er nog Phil Collins natuurlijk. Wat je ook van zijn muziek vind (in 2000 toen ik 13 was kon ik dit nog wel harden, nu niet): het past gewoon niet bij de film. Enkel zijn gedrum, de rest, inclusief zijn stem, absoluut niet. En die muziek komt gewoon echt te vaak langs. Jammer. 2,5*.

Zo, is deze even slecht. Niet één verhaal maar drie zeer korte en ook zeer matig uitgewerkte verhaaltjes. Gewoon of dit drie afleveringen uit een eenvoudige tv-serie zijn. En de drie verhalen hebben ook niets met elkaar te maken. Stemmenwerk is matig tot irritant en animatie is niet mooi. Enkel wat aquarellen van de achtergronden zijn mooi. 1,0*.

Nou, een zoveelste Disney-vervolg dat beter niet gemaakt had kunnen worden. Het begint niet onaardig maar al snel wordt het weer vrij kinderachtig met irritante bijfiguren. Het verhaal gaat ook nergens leven, muziek van Collins maakt het hier ook niet beter op (terwijl Collins best mooie liedjes heeft gemaakt) en eigenlijk is alleen het tekenwerk nog redelijk te noemen waar op het oog nog best wat aandacht aan besteed is. Maar ongelooflijk hoe een studio al die grote klassiekers kan maken en dan al die matige vervolgfilms erbij. 1,5*.

Geweldige film over individuen die leven in en tegen een compleet gestoord land met een compleet gestoorde ideologie. Hoewel dat deels universeel is (noem maar enige dictatuur, Noord-Korea iemand?) is dit deels heel specifiek op de islam waar het vrouwen veel en veel zwaarder treft dan mannen. Ja, ook een man zou niet tegen een Israëliër hebben mogen strijden (dat is al vaker gebeurd, in meerdere sporten) maar er zitten genoeg momenten in die specifiek op vrouwen zien, vooral als ze de hoofdoek eindelijk afdoet; dat toont duidelijk dat dit om vrouwenonderdrukking gaat. Maar ook zeker het slotwoord - zelden een prent in de Nederlandse filmhuizen gezien die zich zo expliciet uitspreekt tegen de religie van de mohammedanen.

En hoewel de boodschap en thema zeker een krachtig onderdeel zijn van de film en zelfs tot ontroering leidden bij mij als de hoofdrolspeelster (geweldig en indringend gespeeld door Mandi waarbij de wanhoop van het gezicht te lezen valt) tot een huilbui komt bij twee hoge vrouwelijke piefen van de judobond zit dit ding filmisch gewoon prachtig in elkaar. Gefilmd in schitterend contrastrijk zwart-wit met vooral heel veel zwart (deze film moet er gewoon zo uitzien) maar ook ondersteund door een pompende soundtrack die het gevoel van stress perfect ondersteunt. Ook de judogevechten zijn lekker intensief, hoewel veel intensiever dan tegenwoordig (toch een wat statische sport de laatste jaren), en het is leuk eens judo te zien in plaats van een zoveelste film rond boksen. De momenten buiten de tatami in de coulissen zijn gewoon leuk voor het beeld dat ze geven.

Wat de film ook zo goed maakt zijn kleine momenten die niet direct opvallen. De hele film door hoor je commentaar van de Britse televisie, twee mannen die sowieso geen weet hebben van wat er allemaal speelt. Maar het wordt wel geestig als ze iets roepen dat de judoka wordt toegeschreeuwd door de coach dat ze moet oppassen en zich moet losrukken terwijl de coach precies het omgekeerde roept en dat de judoka goed erin staat en moet aanvallen.

Wat de film goed doet is je als kijker aan het denken zetten. Wat zou je zelf doen? De judoka is een heldin vind ik en dapper, maar haar coach die wel wil inbinden voor het regime is niet per se laf. Je snapt haar afweging en die snap je zelfs heel goed (ik denk dat de meesten daarvoor kiezen, want ook je familie wordt gepakt). Zelfs de dreigende diplomaat zou ook zomaar eens in hetzelfde parket kunnen zitten. Maar goed, gozers met zo’n baard vertrouw ik sowieso niet – mannen met een volle baard hebben überhaupt iets te verbergen.

Nee, de film is niet perfect. Het hele verhaal, vooral de strijd tussen coach en sportster is echt wel iets te gescript. Maar doordat de film filmisch zo goed in elkaar steekt maakt dat uiteindelijk weinig uit. Dat eindshot in Parijs met allemaal vrouwen in de bus met de haren vrijelijk in de nek hangend (als tegenhanger van dat shot aan het begin waar ze allen met hoofddoek bepakt zijn in de Iraanse bus) had makkelijk vals sentiment kunnen zijn, maar met dit thema voelt dit volledig oprecht aan. 4,5*.

Alkemade is een vreselijk slecht acteur maar hij heeft toch iets sympathieks waardoor ik hem wel kan hebben. Net als deze reeks en deze film ook weer: slecht, maar ik kan ze wel helpen. Niet dat dat een voldoende oplevert want daarvoor slaan te veel grappen dood, zitten er her en der wat irritante personages in en kon ik simpelweg de hele premisse met die enorme schade niet geloven. Maar er zit een zeker plezier in en och, ik had deze zaterdag echt niets te doen en dan is zo'n filmpje van nog geen 90 minuten best prima. 2,5*.

Ik wilde deze wel zien, puur om te weten of deze film nu echt zo slecht was. Nu ja, dus wel. En toch, ik heb me eigenlijk niet verveeld, vooral die Turkse personages worden sympathiek neergezet en ondanks alle knulligheid zit er zelfs af en toe een sprankje charme.

Maar goed, het Nederlandse gezin is heel slecht door het te dik aanzetten van de personages en is daardoor nooit grappig, Alkemade is ook vaak irritant. En ik snap dat men wil spelen met clichés maar dit is dusdanig simplistisch gedaan dat het niet grappig wordt maar eerder plaatsvervangende schaamte oplevert. Visueel ook weinig boeiend en met een matige soundtrack. 2,0*.

Op een enkel momentje na vond ik deze film niet leuk, niet grappig en vaak zelfs vervelend. Visueel ook lelijk en te zeer geacteerd alsof dit een komedie is. Dat wil zeggen, niet serieus genoeg, waarmee ik vaak de komiek en grap niet serieus neem en niet leuk vind. Juist ook in een komedie moet je serieus acteren, een goede grap werkt dan vanzelf wel. 1,0*.

Herzien, en nog even sterk. Vooral het gevoel van eenzaamheid en vervreemding in een grootstad wordt fantastisch weergegeven. DeNiro zit in één van zijn beste rollen ooit en weet zijn personage fantastisch vorm te geven als eenzame ziel tussen de mensen. Ergens merk je wel dat hij niet helemaal honderd is, maar toch zullen veel mensen een deel van zichzelf in hem herkennen. Ik wel in ieder geval. Wat de film zo goed doet, vooral het eerste uur, is nauwelijks verhaal vertellen maar vooral en schets geven van het stadse leven aan een bepaalde kant van de maatschappij.

Ook geeft de film een mooi beeld van het New York van de jaren 70 dat een pak anders was dan de schone veilige toeristische stad van nu. De beelden zijn ook mooi, vooral de nachtscènes met veel kleurrijke belichting (vaak uit focus of na een regenbui dus nog kleurrijker) en een heerlijke passende jazzy score die sfeer geeft, maar ook creepy tegelijk is. En dan nog een aantal fantastische shots waarvan vooral de bruistablet een hoogtepunt is.

Alleen tegen het einde wordt die sfeer en spankracht net ietsje minder, als er ineens meer plot inkomt en minder sfeerschets. Daarom 4,5*.