Meningen

Na mijn recensie over het wanproduct dat de derde Transformer-film was, kreeg ik ook het verwijt dat ik die niet op groot scherm had gezien; ik zou daardoor niet optimaal kunnen hebben genieten van het perfecte geluid van Bay en de schoonheid van CGI. Onder het mom van ‘daar zullen ze me niet op pakken’ ben ik direct dan ook richting de bioscoop gereden toen ik tijd had. Geen IMAX, zoals ik eerst wilde (kon zo snel geen gaatje vinden naar Amsterdam te gaan), maar toch. Wel op groot beeld, wel met goed geluid, wel in 3D.

Ik had ook echt veel zin in de film, geen idee waarom. Allicht om de spanning voor Nederland-Costa Rica wat te verdrijven plus dat ik al drie weken lang geen film had gezien op één na. Dat maakt je hongerig, ondanks mijn bezwaren op voorhand tegen de regisseur Michael Bay. En ik ging echt met goede moed in de hoop dat het zowaar een aardig product zou worden. Het is alleen zo jammer aan vooroordelen dat ze altijd bevestigd worden.

Voor een verhaal hoef je de film niet te zien. Karakterontwikkeling et cetera, daar is Bay niet in geïnteresseerd. Dat hoeft ook niet, maar waarom dan zo een lange opbouw? Waarom Wahlberg in die rol? Waarom die vader-dochterrelatie zo uitwerken aan het begin? Waarom al die geldproblemen erbij? En dan steeds maar weer erop terugkomen dat dochterllief niet met haar vriendje samen mag zijn. Onpasselijk werd ik ervan. Het is gewoon bloedirritant, maar ook onnodig aangezien er verder op wat clichés na weinig mee wordt gedaan en de mensen altijd onnodig zijn binnen de wereld van Transformers. En laten we wel wezen, de reden van de Transformers in ballingschap slaat natuurlijk helemaal nergens op. Geen punt in de film dat ik dacht, ja volstrekt rationeel en geloofwaardig. En dat irriteert dus wel, 160 minuten lang die de film om onverklaarbare redenen duurt.

De acteurs zelf kunnen dan ook weinig met hun rollen. Wahlberg doet zijn best, maar heeft het materiaal niet. Bay is voor de vrouwelijke rol weer bij de plaatselijke fabriek van Mattel langs geweest voor een zoveelste variatie op Barbie: van plastic en zonder inhoud. Dat kan, maar neem dan eens een mooi meisje als leidende rol. En die vriend van Wahlberg zorgde echt voor bultjes op verkeerde plekken. Wat was ik blij dat die er binnen en halfuur al afging. Enkel Tucci als Peter Bosz was oprecht grappig en wist toch nog iets van body aan zijn rol te geven. Ver over the top, toch een mens, een heel knappe prestatie. Ook dat ene hele foute zinnetje ( Put your hands on my stick; she's got the best hands in town of iets in die trant) was leuk.

Blijft over de actie, waarvoor je zo een film wil zien. En ja, ook dat valt tegen. Bay is sowieso geen beste actieregisseur - met veel close-ups, een snelle montage (niet zo hyper als dat het wel eens was) en gewoon een onoverzichtelijke shots maakt hij er een chaotisch geheel van waar je als kijker nooit precies weet wat er gebeurt. Je hebt geen idee, dus echte spanning is er niet. Echt opwinding ook niet omdat er nauwelijks verbluffende shots inzitten die me van de stoel wegblazen, zelfs niet als half Hong Kong wordt gesloopt. Het beste was eigenlijk nog in het begin, in de ruimte boven Aarde en de invasie tijdens de tijd van de Dinosauriërs. Bay kon sowieso zijn camera nooit stil houden terwijl dat echt niet nodig is. Altijd beweegt dat ding. Dat kan goed uitpakken (Magnolia is een voorbeeld) maar dan heb je wel iemand nodig die weet hoe hij dat in een ritme en flow moet brengen. En dan al die slow-motions (ben ik sowieso geen fan van aangezien veel regisseurs niet weten hoe dat te gebruiken, het is eerder een gimmick geworden dan een vorm die de inhoud volgt), kikvorsstandpunten en heel slechte getimede montage; echt beter wordt het er niet op. Eénmaal nog probeert Bay wat anders, met een liedje tijdens de actie, maar ook dat faalt hopeloos, met wat muziek (kutmuziek overigens) en geluid van het strijdtoneel door elkaar zonder dat er echt een mooi betoverden sfeer ontstaat. Verder is de 3D niet lelijk, maar voegt ook verder niets toe en is soms zelfs irritant als er pluisjes door beeld komen (zonder 3D zou dat niet zo zijn geweest, dus onnodig). Alleen Cuarón heeft het tot nu toe begrepen wat je met 3D moet.

En ja natuurlijk, de CGI ziet er fantastisch uit. De Transformers zelf zien er ook overzichtelijker uit en hun transformaties lijken veel simpeler (en dus beter) dan in de vorige delen. Ook het geluid is goed, voor zover ik daar als leek wat van kan zeggen. Maar dat alles blijft niets meer dan ondersteuning. Het zorgt voor een versterking van de kijkervaring. Maar als die kijkervaring er niet is, dan is er ook niets te versterken en blijft het allemaal maar een hol geheel.

Optimus Prime zegt ergens tegen een schurk van dienst dat hij geen ziel heeft. Evengoed is dat over deze film te zeggen. 1,0* voor de film en een halfje extra voor Tucci. En de blockbuster van het jaar blijft Noah.

Michael Bay heeft prostaatklachten. Sommige mannen gaan motorrijden of kopen een Porsche, Michael Bay lost dit op met een portie aan vuur, lawaai en een hoop onzin. Helaas levert dit een zelferotiserend gedrocht van wansmaak op.

Waar de eerste Transformers nog een onschuldige actieknaller was, niet al te best, maar vermakelijk en goed te pruimen, was de tweede al een stuk minder. Die dalende lijn wordt nu verder doorgezet naar de diepste krochten die je maar kan bedenken. De hypermontage is er nog (zij het iets minder), robots lijken allemaal op elkaar, in wapens, uitrusting en uiterlijk. Zo zijn de goede tegen de slechte in het geheel niet uit elkaar te houden, en de actie is niet meer dan wat ontploffingen bij elkaar. De personen zijn van bordkarton en stereotiep, Emma Stone voegt slechts twee dingen toe, maar die zijn inhoudelijk minder van belang (al is ze nog beter dan die plastieken pop van een Megan Fox), Shia LaBeouf slaapwandelt door de film en die kleine robots zijn gewoonweg irritant.

De actie is ver, veels te ver over the top; het boeit je niet meer. Personages blijven toch wel leven, al vallen ze van tig kilometer hoogte. Het trucje met transformerende robots die mensen opvangen is één keer leuk, maar na de derde keer wordt het gewoon vervelend, ook al omdat het steeds dezelfde oplossing is. Logica in gevechten zit er in het geheel niet. Als Michael Bay wil dat Optimus wint, dan wint hij en slacht hij gerust vijf Cybertrons af in één aanval, een andere keer kan hij er nog geen twee tegelijk aan. Het is Bays universum, en hij is de ster. Vanaf 1/3 van de film is de hele film slechts één orgie van zinloos en smakeloos geweld, vol ontploffingen, zonder ook maar één bijzonder of mooi shot. Hoe krijg je het voor elkaar. Dan is er nog de muziek, een weinig smaakvolle slijmerige soundtrack en kitscherige songs, perfect voor Bay, maar tenenkrommend voor enige film (tenzij je juist die kitsch wil gebruiken).

Op een gegeven moment hoop je ook gewoon dat de Cybertrons winnen, de mensheid tot slaaf maakt en heerst tot het eind der tijden. Al was het maar omdat geen persoon zijn sores je wat kan schelen en het dan in ieder geval wel een verrassend eind zou zijn. Daarnaast zou deel IV een heel andere wending krijgen. Maar helaas.

Eerlijk is eerlijk, het eerste halfuur, met de maanlanding, was nog best te doen. Maar de rest was zo abominabel en dat ik ook enige waardering er niet voor kan geven. Ongelooflijk dat een cool concept als Transformers tot zo’n zuigfilm kan worden omgevormd. 0,5*, uit protest.

Nee dus. De eerste Transformers was zeer vermakelijk, al werd de echte actie om zeep geholpen door hypermontage en veels te druk camerawerk. Maar meeleven met personen kon nog, waardoor al het geweld ook meelevend werd. Dat is hier erg ver te zoeken.

Tsja, Michael Bay is niet de man van uitdieping van personen, en als hij het al laat proberen, zoals in deze prent, is het eerder ergelijk dan nodig en nuttig. Zo is de moeder tamelijk irritant (Will Ferrell in Elf, iemand?), is Megan Fox werkelijk totaal overbodig, is die huisgenoot van Sam niet nutteloos, maar verschrikkelijk uitgewerkt, zijn er irritante robotten, zijn er teveel shots van in slow-motion laagvligende legerheli's en alle gebruikelijke tegenwerkingen van meerderen zonder dat dit echt beter wordt uitgewerkt. Zo wil die meneer in pak iets kwijt over onze vrienden van de NETS, maar daar blijft het bij. uiteindelijk luistert men niet naar hem, laat hem uit het vliegtuig springen en men is gewoon optijd zonder problemen in de woestijn. Nergens wordt hier wat mee gedaan, of dat er enige kritiek komt op Amerika of bazen in het algemeen die het altijd beter schijnen te weten maar geen idee hebben wat er op de werkvloer speelt. Jammer.
Ook de humor van de film is een bedenkelijk niveau. Humor prima, af en toe een slechte grap: moet dan maar. Maar werkelijk, dit soort dijenkletsers de hele film door. A: wie heeft die bedacht, en B: wie heeft vooral toegestaan die toe te laten?

Dan is er natuurlijk de kritiek: het gaat om de actie. Tsja, wellicht wel. Maar als gezegd, ik vind het menselijke interessant, en dat maakt de actie niet tot een emotieloze effectenshow. Een auto die ontploft, het zal wel. De hele film zit vol met ontploffinge, robots die tegen elkaar vechten, en constant had ik het gevoel: het zal wel. En na een tijdje werd het gewoon te veel. Ook het camerawerk werkte niet mee. Gelukkig was die hypermontage verdwenen, maar die onrustige drukke constant bewegende camera maakt het ook niet heel duidelijk allemaal. Een typische scène vond ik het doden van Optimus. Je ziet vaag door de bomen hem wat vechten, en je ziet Sam hard lopen. Maar wel van zover dat je zijn angst of iets dergelijks nauwelijks ziet. Je ziet dus niets. Maak daar een keuze. Volg of Sam, of de robots, maar niet dit halfbakken werk. Volg enkel Sam van dichtbij, die ontsnapt (zoals later wel in dat woestijndorpje gebeurde) met de angst, en je hebt een levendige scène. Of laat 2 transformers vechten met een rennende Sam op de achtergrond, waardoor je voor actie kiest. Maar dus niet beide, waardoor het niets wordt.

Nee, meer dan 1* kan ik niet kwijt. Vooral omdat de 145 minuten nog redelijk snel voorbij gingen.

Weer een stapje terug na het hele fijne Bumblebee (mede door de leuke Steinfeld, met speels gemak de beste film uit de reeks) en ook The Last Knight die ik in tegenstelling tot velen nu wel heel aardig vond omdat Bay daar ver in de overdrive ging en ik zo eens een film zag die ik niet vaak zie en op een bepaalde manier zo toch uniek was en wist te boeien.

Deze film is pakweg drie kwartier wel aardig. Aardig sfeertje, redelijk sympathieke personages hoewel doordrenkt in clichés en ditmaal voor de verandering eens gekleurd, maar dat is prima, vooral ook door hiermee de locatie (Brooklyn) eens te gebruiken. Ook wordt dan de jaren 90 redelijk in beeld gezet met enkele kleine zaken (dat kind met een shirt van Power Rangers) maar ook groter en dan heel specifiek de jaren 90 in New York/Brooklyn met veel East Coast rap op de soundtrack (mensen als kos zullen dat waarderen).

Daarna is de film volledig nog plotgedreven. De sfeer valt weg, de gevechten zijn niet heel bijzonder en eigenlijk valt nu op hoe mager de inhoud is en hoe plat de personages en hoewel de regisseur het allemaal wel netjes in beeld zet zit er nergens een moment van opwinding en is de regie vooral oerdegelijk en saai. Dan wordt de film verder plichtmatig uitkijken zonder dat ik in dat uur ook maar één wow-moment nog heb. 2,5*.

Lastig te beoordelen. Goed kan ik de film niet noemen. Personages die geen functie hebben maar er wel in zitten, personen die ineens verdwijnen omdat ze niet nodig zijn, vreselijk vervelende humor die nergens werkt door slechte timing. En ik blijf Transformers iets vinden met veel potentie, maar waar Bay gewoon volledig zijn eigen invulling aan heeft gegeven. Maar anderzijds is dit zowaar -van Bay nog wel- een film waarvoor ik elke maand weer een vast bedrag lap en door een enorme meuk aan middelmaat worstel om te hopen op iets unieks. En dat zag ik dus nu eindelijk weer eens. Bay heeft elke vorm van plot en uitdieping eruit gegooid. Heerlijk.

Daar ligt niet de kwaliteit van Bay, en zijn andere slechte punt, te weten het regisseren van actie, daarop heeft hij zich ineens enorm verbeterd, Fijne lange shots, weg met de hypermontage en soms zelfs overzichtelijkheid. Nu goed, die laatste akte was soms wat chaotisch, maar omgekeerd zag ik dingen die ik niet vaak zie. Soms zelf mooie shots (met die wolken) en dat kale groene grasland. Maar elke vorm van nuance is overboord gegooid. Een film in de overtreffende trap zonder dat Bay zich ook maar ergens inhoudt. Werkelijk elke seconde ontploft er iets, en als het dan heel aardig in beeld is gezet, dan word ik gewoon blij en geniet ik van zo'n film. Met perfect geluid en top notch special effects is dit gewoon een briljante bioscoopervaring. Zou ik deze thuis kijken, dan blijft er weinig van over waarschijnlijk. Maar op het witte doek kan deze tellen.

Enfin, 148 minuten zijn wel vrij lang, ondanks het moordende tempo en de grootse finale aan het eind die an sich wel wat in zich heeft. Uiteindelijk krijg je wel een houten reet. Maar ergerlijker nog is dat wisselen van aspect ratio. Onnoemlijk irritant en op het oog zonder idee. Je leest dat dit te maken kan hebben met Imax-camera's die een ander AR hebben dan andere camera's, maar dit is gewoon onkunde dan die ook een stuk van de kijkervaring versjteert. Daarom strafpunten, maar nog wel voldoende: 3,0*.

Aardig filmpje - ik begin dit soort ongein steeds meer te waarderen. Gewoon lekker kort, voor even tussendoor, met een fijne Statham (hij kan dit als geen ander) en een mooi zonnige goud-gele gloed door de hele film heen. Verder leuke personages, een fris geheel en behoorlijk gemonteerd. Gewoon als stukje vermaak werkt dit prima.

Natuurlijk, het is verder geen wervelende cinema. De CGI is lelijk, er zit geen gram vet op de botten en daardoor is het al met al een vederlicht ding geworden. Echt een mooie sfeer van Miami kan dus ook nooit worden getoond (zo ergens aan het eind zie je nog een folder met de neonverlichte clubs aan het strand, dat mis je verder in de rest van de film.) Ook is de actie dan wel aardig, het wordt nergens spannend doordat Statham een kleine duizend maal sterker is dan zijn tegenstanders. Voor een actiefilm is dat wel dodelijk. 2,5*.

Niet heel slecht. Statham is - als altijd- vooral heel erg Statham, maar het werkt wel. Zolang de man maar niet echt moet acteren, dan kan ik hem erg goed hebben. Actie is op een enkel moment niet na heel spectaculair. Sowieso wordt er te veel gemonteerd, maar Statham is ook te sterk om gevechten echt spannend te maken. Daarnaast zijn de knokscènes maar matig. De racestukken zijn al beter - het is sowieso leuk dat er luxewagens rijden i.p.v. sportauto's- al had ook dit best beter gekund. De bijrollen zijn wisselend ingekleurd. Knepper als boef stelt wat teleur, Rudakova kan niet acteren maar ziet er wel verdomd leuk uit en Berléand heeft gewoon een hele fijne rol. Verder ziet de film er wederom mooi uit, met dat goud-gele palet. Ook zit er een enkele sterke scène in. Zo is dat stuk met de muziek van Portishead erg mooi en die cut van schip naar vissengraat is sowieso een bijzonder prettige. Redelijk vermaakt. 2,5*.

De trailer doet vermoeden dat Hartnett de schurk is die men zoekt. De film zelf lijkt dat ook al snel zelf te suggereren. Dan is het ook weleens prettig dat hier geen dubbele bodem in zit en dit ook gewoon zo is. Er zitten nog wel wat twistjes in maar vooral in de kantlijn.
Grootste euvel is vooral de geloofwaardigheid. Er zitten te veel idiote momenten in puur om de plot vooruit te helpen maar die echt irriteren en mij als kijker niet serieus nemen. En waarom zou ik dan de film wel serieus nemen? Het onderkoelde sfeertje is weer aanwezig zoals zo vaak bij Shyamalan net als het tempo - echter vervelen doet dit ding niet - maar het gebrek aan geloofwaardigheid geeft echt de nekslag. 2,5*.

Dit vond ik niks. Raar ook waar ik niet in mee kon gaan. Visueel saai, inhoudelijk ook niet boeiend, niet spannend of leuk of eng of wat dan ook en de acteurs kunnen er weinig mee terwijl ik normaal wel fan ben van Ten Napel, maar hier blijft ze ook enorm kleurloos. 1,0*.

Een typische Huston: een knap in elkaar gezette film die meestentijds vermaakt, maar niet zo goed is als de critici doen beweren. In dit geval komt dat door de vervelende rol van papa Huston maar ook door Bogart die gewoon geen groot acteur is, terwijl hij wel een rol heeft gekregen die dat eist. Maar hij blijft te statisch voor die rol; dat werkte als Rick in Casablanca, het werkt niet in deze Sierra Madre. Jammer, want de morele ondergang van een persoon kan, mits goed uitgewerkt, prima werken. Ik denk aan een Michael Corleone en Daniel Plainview in twee van de beste films ooit.

Maar het stukje avonturenfilm bevalt me wel met dan soms wel wat knullige actiescènes, maar verder passende muziek, aardige omgevingen en vooral een lekker ongedwongen sfeertje - dat typische sfeertje van Hollywood van toen waarin men lekker films maakte ter vermaak. En dat lukt de grootste tijd dus wel degelijk, alleen waar men verdieping zoekt mislukt de film. Verder zit de film wel knap in elkaar met een goed tempo zonder ook maar enige overbodige scène, al is dat wellicht ook de reden dat Bogarts rol mislukt: er wordt net te weinig tijd aan besteed om de ommezwaai geloofwaardig te laten overkomen.

Mijn vierde Huston, en weer niet het meesterwerk dat werd beloofd. 3,5*.

Bij tijd en wijle saaie film. Het begin belooft echter veel goeds met een prima opzet van het verhaal, de personage's en hun problemen. Eens men op het schip is beland wordt alles wat voorspelbaarder en mede daardoor vooral saaier. Het kon me allemaal weinig boeien wat men daar meemaakte en er lijkt ook maar geen tempo of spanning in te zitten. Op een enkele scène na is dit veelal uitzitten. Ook de meeste personage's waren niet heel bijzonder; vlakjes en voorspelbaar.

Het hele production design kon ik dan wel weer erg waarderen. Oke, blijkbaar kan je in de ruimte gewoon ademen op het bovendek maar verder zagen de schepen en technieken er uit alsof ze eind 19e eeuw zijn gemaakt, uit de verhalen van Jules Verne en wat je terugvindt in Futureland in Eurodisney. Men had wat mij betreft daar nog veel verder in mogen gaan, maar ook dit was prima. Ik vind dat namelijk bijzonder mooi. Alleen de combinatie celanimatie en CGI kon ik niet hebben. Hoewel je met de computer wel meer kan tonen, in beweging en snelheid, vind ik dat een goedkope look geven aan het geheel en beide stijlen door elkaar vind ik gewoonweg niet mooi,

Al met al enkele goede scènes en een mooie look, net niet genoeg voor een voldoende. 2,0*.

Mooi geschoten. Heel erg mooi geschoten zelfs. Dromerige beelden, prettige belichting en een fijne sfeer in die voorstad. Maar ook echt oersaai, waar enkele losse scènes er dan nog uitspringen, maar 140 minuten aaneen van dit ding was me echt te veel. Redelijk geacteerd, al zegt dat weinig. De acteurs lijken vooral poppen in de grote Malick-show waar een serieux over hangt, manmanman. En zo'n Sean Penn? Die rol hangt er ook maar een beetje bij. Nee, dit was op geen enkel vlak een leuke film om te kijken. De score puur op punten, maar dat voelt nog als te veel. 2,0*.

Heel slecht, om spel, camerawerk, script en noem maar op. Maar af en toe wel vermakelijk en een enkele mooie dame en gesproken Spaans in Mexico (dat kan ik waarderen) dus toch nog 1,5*.

Sorkin heeft goed gekeken naar enkele regisseurs (die eerste 20 minuten met een mix van originele footage is uitstekend) maar mist wel een beetje een eigen smoel. Ook verliest de film naar het einde toe wat spankracht en is de film hier en daar wat onevenwichting. Zo voel je dat de rol van Levitt wat groter mag zijn, maar na zijn introductie krijgt hij maar bar weinig meer te doen. Ook de bedoelde humor (de film neigt soms naar een klucht) van vooral Cohen (toch echt irritant in deze film) werkt gewoon niet, net als sommige personages die meer karikaturen worden (die rechter). Dan doet Redmayne het heel behoorlijk, al blijft zijn acteren een mix van hoofd scheef, mompelen en schaapachtig kijken. Daartegenover staat dan weer Rylance die een geweldige rol heeft als advocaat, mede geholpen door de soms heerlijke teksten en de toch wel vakkundige regie en montage. Met recht een rechtbankfilm, van de 130 minuten zijn er bijna 110 die rond de rechtszitting spelen. Enorm boeiend, een leerzaam kijkje in deze (voor mij) onbekende geschiedenis en het is een film die toch wel blijft vermaken tot aan het eind. 3,5*.

Ik had nog nooit wat van Ruben Östlund gezien. Ik ken zijn reputatie wel maar zijn films trokken me niet echt. Laatst ook bij Zomergasten een stuk uit The Square waar de gast lyrisch over was en ik vooral mijn schouders over ophaalde. Enfin, ook deze Triangle of Sadness werd weer hoog geprezen, ook door mensen in mijn omgeving. Dus toch maar gegaan. Dat was geen goed idee.

De film begint nochtans niet onaardig. Visueel wel aardig, geinig gedoe bij die modewereld en die restaurantscène was best oké, hoewel naar mijn smaak het conflict te veel en te snel werd opgezocht. Daarna echter zakt de film snel weg. Het stuk op de boot was op momenten nog wel te doen met enkele redelijke momenten maar ook veel misperen. Veel symboliek ziet er te dik op en allicht zal eronder ook nog allerlei subtiele symboliek zitten maar op basisniveau vond ik de film gewoonweg niet zo boeiend. Mede ook door symboliek die te simpel en oppervlakkig wordt gebracht en de film die qua vorm het absurde volgt, niet de dramatiek. Dat werkt voor mij niet. Een film van ideeën, niet van het hart, maar dan audiovisueel pover uitgewerkt.

Het acteerwerk is ook niet heel denderend, al is dat ook de film er niet naar, maar zelfs daarin wist Woody Harrelson nog buiten de toon te vallen. En de film duurt maar en duurt maar zonder echt leuke of mooie momenten. Het stuk met al dat kotsen is geen moment grappig - behalve de running gag met Auf den wolken is de film sowieso nergens grappig, zelfs niet een flauwe glimlach - en de hele slotakte van ruim drie kwartier duurt echt te lang, temeer het punt na een minuut of 5 al gemaakt is. Dit was echt plichtmatig uitzitten.

En wat het allemaal betekent? Als gezegd, er zullen vast allerlei lagen nog in zitten (ik las een aardige, zij het vergezochte en m.i. ook niet helemaal correcte verklaring in een link eerder in deze discussie) maar zolang de film op het meest basale niveau me al nauwelijks trekt houdt het op en interesseert me dat weinig. 1,5*.

Geinig hoe een invalshoek anders kan zijn: m'n manager had het over die nieuwe film met Ben Affleck, voor mij was het de nieuwe van J.C. Chandor, een man die tot nu toe drie prima films heeft afgeleverd. Deze Triple Frontier is op momenten erg sterk, maar zakt weg aan het eind en is wel de minste van de vier films.

De film is ergens wel verrassend omdat de inbraak al vrij vroeg is en daarna het vooral een lange ontsnappingspoging is. Dat had ik niet verwacht. Het tempo is ook prima door de afwisseling van locaties. De film is op momenten spannend genoeg, de locaties zijn prima, de natuurbeelden soms mooi en de actie is oké. Ook de muziek is prima en vooral goed verweven in de film. Denk aan de song van Fleetwood Mac die in het nummer zelf steeds een moment heeft dat de song weer op gang getrokken wordt. Op die momenten verandert Chandor ook weer van moment in de scène. Dat is gewoon goed gedaan.

Tegen het eind begint de film wel te trekken, neemt men keuzes die ik minder goed kon volgen en dan verzandt de film in een te simpele B-film en weet niks leuks meer te brengen. De film lijkt nog iets te willen met een aantal mannen die langzaamaan steeds verder afdwalen in gekte en geweld voor een beetje geld, maar dat wordt nooit volledig uitgewerkt. Al met al blijft het een wat mak beestje. 3,0*.

Nog wel vermakelijk. Nu is de kleur wit wat meer te zien, in auto's en sneeuw bijvoorbeeld, maar net als in Bleu is dat nogal beperkt. De film oogt sowieso een jaar of 20 ouder qua beeldkwaliteit. Een redelijk verhaal dat echter nooit echt weet te boeien maar Zamachovski houdt er redelijk de aandacht bij. Soms sfeervol maar ook vrij kil. 3,0*.

Mooi gefilmd met een mooie soundtrack, maar ook vrij afstandelijk. De film wist hierdoor niet constant en volledig te boeien. Het is vooral een karakterstudie maar zoomt steeds in op minder interessante aspecten. En de film mag als titel dan Blue hebben echt consequent was de maker er niet in om die kleur naar voren te laten komen (dan deed Kechiche dat in zijn film toch beter). Soms is er ineens een stuk blauw, zoals bij dat zwembad, en dan weer hele tijden niets. 3,0*.

En dan het laatste deel. Sommigen geven hoog op van deze trilogie maar ik vind het allemaal nogal tegenvallen. Bleu en Blanc kregen dan nog wel een voldoende maar met deze Rouge kon ik weinig. Visueel wel de beste met ook wat meer de kleur van de titel erin verwerkt en veel scènes zijn sfeervol gefilmd. Maar de film is kil en inhoudelijk boeide noch de film noch de personages en hun ellenlange gesprekken mij. Zo werd dit een vrij lange zit. 2,0*.

Bij De Drie Musketiers denk ik toch aan een beetje vrolijkheid en avontuur, maar men heeft van deze versie een nogal duister geheel gemaakt. Een veel te serieuze toon waardoor de film vak wat gaat slepen maar ook met een donkere fotografie, alsof er constant een saai grijs donker filter voor de camera wordt gehouden. De film ziet er heel saai uit, ondanks alle mooie decors. Waarom? denk ik dan. De acteurs doen hun ding maar de film heeft veel meer tijd nodig (ook al is dit slechts deel 1 van de 2) waardoor geen van de personages echt de tijd krijg om echt te gaan leven. Dat hoeft in een vrolijke avonturenfilm geen probleem te zijn, in zo'n serieus ding als deze film is dat wel een issue. 2,5*.

Heel aardige verfilming die vrij lang de aandacht erbij houdt. Ik ga zo nu en dan weleens naar de opera, maar twee uur luisteren naar muziek vind ik vaak te veel, temeer de meeste opera's bestaan uit een aantal fantastische aria's maar ook veel vulling. Deze Zauberflöte kende ik niet als geheel werk, maar enkele losse stukken (O Isis un Osiris, Der Holle Rache) kende ik wel. Die bekende nummers zitten in het tweede uur, maar juist het eerste is het betere uur van de twee, speels, fris en natuurlijk pas dat eerste uur waar de aandacht nog wel bij is. Akte II vind ik dan wat minder, serieuzer ook, maar er blijven mooie momenten inzitten. Met veel plezier ook gespeeld en een geweldige Papageno en alleen maar mooie vrouwen.

Opvallend vond ik wel het libretto waar ook tijdens de aria's redelijk veel informatie wordt gegeven. Vaak zie je dat met zo'n aria slechts één emotie wordt gegeven -denk aan het werk van Puccini maar ook Mozarts Don Giovanni- waardoor je niet constant naar de tekst hoeft te kijken maar gewoon moet luisteren en genieten. Bij deze Zauberflöte moest je wel iets meer opletten.

Als film is dit niet heel bijzonder. Deels is het een toneelverfilming en zie je publiek zitten en decors verschuiven, deels echter ook kiest Bergman ervoor die toneelwereld even te vergeten. En hoewel je altijd bewust bent van het toneel (de decors blijven van karton) zouden veel scènes nooit op toneel kunnen plaatsvinden. Te veel decors ook daarvoor of bepaalde hoeken die het publiek nooit kan zien. Al met al een sterk eerste uur, geen heel bijzonder werk als cinema zijnde maar de muziek van Mozart blijft fier overeind natuurlijk. 3,5*.

Op een bepaalde manier gedateerd, maar het past wel. De 80s komen zo aardig tot leven in de echte wereld en omdat een en ander in een videospel zou spelen dat uit die 80s komt is daarmee die vormgeving (en primitieve computeranimatie) wel passend: zo ziet die wereld er nu eenmaal uit.

Jammer wel dat ik weinig met die wereld had waarin die matige animatie meespeelt. Uiteindelijk kijk je lange tijd naar die matige animatie en ik kon geen moment erin meegaan, de film was zo heel afstandelijk. Jammer, want het begin in de echte wereld was best leuk en het idee van de film ook wel. 2,5*.

Visueel enorm tof en de pompende soundtrack (een rare mix tussen ambient en keiharde muziek, maar wel erg gaaf en past goed) en het sound design maken dit als bioscoopervaring wel iets om aan terug te denken. Inhoudelijk echter vrij leeg met een heel simpel verhaal en personages die me ook niets deden. Dat maakt dat de film op momentjes wel wat gaat slepen al verveelt de film nooit. Maar indruk achteraf laat de film niet achter, het is echt het beeld en geluid in de zaal die het hem doen. Actie is verder prima geschoten. Overzichtelijk en ook met voldoende ritme en geen overdaad. De overdaad zit in het harde geluid en de harde muziek, niet in de beelden waardoor dit geen vermoeiende ervaring wordt. 3,0*.

Naarmate het einde kwam werd de film beter en kon ik de humor er van inzien, al was het lang niet goed. Had hier de Monty Python cast neergezet (of van welke Britse aard dan ook), iets absurder en over the top, dan had ik dit wel gepikt, vanaf minuut 1.

Daarnaast wel mooi geschoten (dat de film al 50 jaar oud is, is niet te zien).

Als blockbuster werkt de film nog wel, maar de Ilias en andere heldendichten gingen toch ergens anders over. Dat is meteen de grootetse kritiek: kijk ik naar een actiefilm of naar een verhaal over leven, dood en helden. Dat wordt nooit duidelijk. Het is of een slecht drama, of een actiefilm met te veel drama waardoor het tempo terugloopt. Ook de keuze om vanuit beide kampen de oorlog te belichten is een verkeerde. Zo voel je je nooit betrokken bij de personen die maar zeer matig worden uitgediept. Natuurlijk, Peter O'Toole is geweldig als koning. Hij straalt he gewoon uit. Er zit een overredingskracht en zelfverzekrdheid in, en toch ook laat hij zijn onrustigheid goed zien. De beste scène is dan ook het kleine stukje monoloog in Achilles' tent om het lichaam van Hektor terug te vragen
De rest van de cast is slecht(de meeste), miscast (Pitt) of gewoon triest (Bloom en diegene die Helena speelt). De oorlog begon om de roof van Helena, maar je snapt werkelijk niet wat zij zou zijn in Paris. Daarnaast loopt ze redeijk verloren en voor spek en bonen door de film heen. De rol van Hektor is nog enigszins begrijpelijk, maar toch is dit niet de held die het zou moeten zijn. Pitt probeert wel, maar toch staat dar nog steeds Pitt die in de sportschool heeft gezeten, niet de mythische Achilles. Is er verder nog Sean Bean (in LOTR al interessant), hier speelt hij de rol goed. Maar veels te weinig in beeld. Zoals de meesten overigens, wat komt door de keuze beide kampen te tonen.

Neemt echter niet weg dat de film wel vermakelijk is en er goed uit ziet. De sfeer is prima. Ook zijn de actiescènes goed gefilmd en gemonteerd. Het is steeds duidelijk wie bij wie hoort, hoe de poppetjes staan. In veel films ontbreekt het hier aan.

De film is dus duidelijk verkeerd begonnen en onduidelijk wat het nu wil zijn. Had of gekozen voor de Trojanen, of de Grieken. Had een andere cast gehad (op O'Toole na) en had de wrok van Achilles beter getoond. Dan had het een klassieker kunnen zijn als LOTR.

Nog een van de hiaten in het oeuvre van Cameron die ik had (naast The Abyss), uitgekomen tussen twee fantastische films. Deze True Lies geeft af en toe wel blijk van de klasse van Cameron maar is duidelijk wel van mindere kwaliteit. Deels ligt dat aan de hoofdpersoon, ik vind Schwarzenegger gewoon niet zo geschikt voor deze rol. In actiescènes gaat het wel maar zowel in emotionele scènes als wanneer hij een gladde spion moet spelen is hij niet overtuigend. Het is dat hij an sich best sympathiek is en hij enige komische timing kent (zeker) waarmee het geen compleet fiasco wordt. De film zelf is aardig verder. De actie is superieur in beeld gezet maar omdat de rest van de film minder boeit weet de actie zelf ook weinig interesse op te wekken. Vakkundig gemaakt verder en die 140 minuten zijn niet heel vervelend, maar dat is het dan ook. 3,0*.

Nu dan eindelijk eens gezien, een collega had de dvd. Af en toe ruilen we eens wat uit. Leuke film, prima script en vooral op momenten erg sfeervol (zeker die beelden in het eerste halfuur) maar verder met een wat te degelijke regie, matig in beeld gezette actie die ook nergens bijzonder is en vooral een wat kleurloze hoofdrol van Slater (die echt verbleekt bij alle acteurs om hem heen). Jammer, want er zit genoeg goeds in, Maar dat zijn vooral allerlei losse momenten. De scène tussen Walken en Hopper is geweldig, net als de zeer humorvolle Pitt (zijn latere rol in Once Upon a Time in Hollywood doet op momenten eraan denken trouwens), de sterke Arquette en leuke kleine rolletjes van Oldman en Jackson. Opvallend trouwens dat veel van deze namen vooral de jaren erna enorme sterren werden (en nog steeds zijn). Dit is een sterrencast die anno 2024 nog meer tot de verbeelding spreekt dan in 1993. 3,5*.

Best aardig, maar vooral in het middenstuk tergend traag en saai. Als Franco en Hill met elkaar praten -zeer statisch gefilmd en nauwelijks interessant- verloor de film steeds m'n aandacht, om daarna wel weer terug te komen. Jammer, want zeker het sfeervolle eerste stuk beloofde veel. De locaties zijn mooi, Hill speelt prima (hij kan dit beter zijn komische rollen die nooit grappig zijn) en de muziek past ook goed. Franco is eens niet irritant maar echt een geweldig personage zet hij niet neer. Niet dat iedereen nu Hannibal Lecter moet zijn maar die was wel een stuk interessanter (en had de film inhoudelijk goed gedaan, ook als je kijkt naar de uitleg die the new guy geeft). Maar goed, wel een aantal prima scènes nog in de rechtbank tegen het eind. 2,5*.

Tegenvaller - het idee is wel goed maar zoals zo vaak bij biopics krijg je weer een wat algemeen beeld van iemands leven, iemands strijd, en denk je achteraf: ik had net zo goed de samenvatting kunnen lezen. Het is allemaal wat futloos, ondanks de prima rol van Cranston die een zekere melancholie en tristesse achter zijn snor bewaart maar ook altijd geloofwaardig is. Maar eigenlijk verdient hij een veel beter script want met dit allegaartje van momenten kan hij nooit helemaal in zijn personage glijden en iets indrukwekkend achterlaten. Verder ziet het er allemaal wel prima uit, is het terecht dat dit verhaal verteld wordt en is het ook vrij leerzaam, maar dat maakt het nog geen boeiende beklijvende film. 2,0*.

Mierzoet, maar daardoor niet minder fijn om naar te kijken. Vooral het eerste uur is sterk met nog een zekere spanning maar vooral een mooi beeld dat wordt geschetst van een gelukkig gezinnetje in een Amerikaanse buitenwijk. Je wordt als kijker helemaal meegenomen in hun levens. De laatste drie kwartier gaat het meer om het drama en dat wordt er mijns inziens wel veel te nadrukkelijk op gelegd maar door het sterke acteerwerk wel geloofwaardig gebracht. Niettemin had het wel iets subtieler gemogen. Nu 3,5*.