Meningen

Beter dan deel één, waarin ik zelfs binnen de context van de film de actie te ver over the top vond gaan. Dat is nu wel beter, al is de actie zelf dan weer weinig opwindend. Moretz is wel gegroeid in haar rol en als actrice en krijgt ook one-liners geloofwaardig haar mond uit. Taylor-Johnson zal nooit mijn favoriet worden maar irriteert niet zoals in deel één. En Carrey heeft dan weer een prima rol, wat overigens niet van de schurk van dienst valt te zeggen. Die is gewoon lachwekkend, wat wellicht deels de bedoeling is, maar echte dreiging gaat er niet van uit.

En ja, met Moretz probeert men diepgang in de film te stoppen. Dat lijkt te lukken, maar eenmaal als dat bijna zover is, zal men op de klok hebben gekeken en gedacht: "kut, nog maar een halfuur voor de finale, we stoppen met deze ongein." Jammer, want juist dat was het meest interessante van de hele film en soms oprecht grappig. De rest is een verzameling van plotgedreven stukjes en wat actiebeelden, met alleen die scène met dat bestelbusje dat echt het noemen waard is. De muziek is weer veel geblaat weinig wol en echte mooie shots heb ik gemist. 2,5*.

Eerst een oprechte vraag: hoe is Van Damme ooit zo'n populair acteur geworden? Acteren kan die niet, en uitstraling heeft hij ook niet. Er zullen vast veel meer spierbonken te vinden zijn die op die vlakken beter scoren. Toch is Van Damme een grote naam geworden. Ik weet dat dus oprecht niet.

Enfin, het filmpje zelf dan. Lekker fout, en zowel in beeld als geluid zo'n typische 80s vibe. De film is niet goed, maar wel redelijk uit te zitten, al zit er werkelijk niets verrassends of bijzonders in. Maar och, soms moet je ook niet meer eisen. 2,5*.

Prima film van Chaplin. Een behoorlijk plot gedreven verhaal ditmaal dat ook nog eens een hart heeft. The Tramp houdt zijn meeste grappen voor zich en fixeert zich op menselijke relatie's, en die relatie tussen vader een adoptiekind voelen bijzonder echt aan. Verder is de muziek heel aardig, al irriteert die op den duur wel een klein beetje. En ondanks de geringe speelduur voelt het allemaal toch als een echte speelfilm aan en weet Chaplin precies net genoeg mee te geven om mee te kunnen leven.
Verder hadden al die tussentitels niet gehoeven - veel hadden geen toegevoegde waarde- en droomland op het einde sloeg werkelijk nergens op. Verder leuk, 3,5*.

Bijzonder matig. Het is allemaal zo suf en ingedut. Die achtervolging over de grachten gaat nog wel (overigens jammer van die Rembrandttoren op de achtergrond, die bestond in '82 nog niet) maar verder is het allemaal brak gefilmd en vrij inspiratieloos. Acteerwerk is van hetzelfde niveau. Hopkins probeert het nog een beetje, maar krijgt weer te weinig tijd. Verder oogt het allemaal goedkoop en veel te donker. 1,0*.

Best wel aardig deze animatie. Voor het gevoel soms wat verouderd, zeker in de animatie lang niet altijd even serieus met grootste gebaren en emoties. Bij Disney kan dat, maar bij dit soort serieuzere cinema met ook meer realistische achtergronden, past dat minder. Die achtergronden en sfeer in het algemeen zijn verder wel prima. Verhaaltje is wel oké maar soms wat van de hak op de tak en heel meeslepend is het niet, maar de film is wel verder goed te kijken. 3,0*.

Niet alles is slecht. De acteurs komen nog redelijk geloofwaardig over. Maar eerder omdat ze een versie van zichzelf spelen, dan dat ze echt goed zijn.

Verder straalt over pretentie van af, maar mislukt Clark hierin. De opening, het camerawerk, de zogenaamde realiteit tonen als ware een arthousefilm te hebben gemaakt, maar niets meer dan een zeer softe softerotische film.

De lage waarderingen hierboven vallen me op. Ik vond dit een prachtig document, dat niet enkel een mooi inkijkje geeft in een familie, maar zelf er voor zorgt dat spanningen ontstaan. Natuurlijk, door middel van de camera, en zijn werk als documentaire maker, stelt hij wel vragen die soms niet gesteld zouden worden, maar de antwoorden en de emotie die volgt zijn oprecht en eerlijk.

Of hij daarmee een goede vader is, dat is de vraag. Die overigens ook tegen het eind wordt gesteld. Of maakt hij enkel een mooie film? Dat laatste zeker.

Want ook filmisch is dit mooi. Uit de losse pols geschoten, achteloos haast, maar wel met gevoel voor fotografie (n kadrering etc), Doug weet exact waar de camera te plaatsen. Daarnaast erg sterk gemonteerd. Bijvoorbeeld als hij met de camera wegloopt naar beneden filmend omdat zijn dochter hem even zat is, dan lijkt het of hij zo de straat ermee oploopt, maar direct daarna zie je zijn dochter nog toen ze klein was en wel graag gefilmd wilde worden. Meer van daat soort beelden zijn goed achterelkaar gezet. Ook het shot dat mij een verwijzing naar Leone's Once upon a time in America leek, en het motief van het zitten in de auto (eerst jong meisje achterin, dat oudere puber achterin, dan tiener die zelf rijdt en mams achterin), en met dat soort voorbeelden kan ik wel even doorgaan.

Onder de beelden ook een mooie, rustige score. En daarnaast inhoudelijk ook goed. Je ziet problemen van Doug, de kijk van anderen erop, en het is als jou, de kijker, uit te maken wie gelijk heeft. Doug laat alles zien. Wat hij vindt, wat anderen vinden. Beschouwend haast.

Ontroerd, door verhaal en hoe dit filmisch is uitgewerkt. 4.5*

Ik vond dit een erg leuk filmpje. Amateuristisch ogend, met ook in totaal niet lekker aanvoelende montage, maar aan alles voel je: het is zo bedoeld. Lekker kort, heel vlot, geinige momenten en soms weet de regisseur je te verrassen. Als Ryo voor het eerst in de woning van zijn buurvrouw is blijkt het heel anders dan in zijn gedachten. Gedachten die wij als kijker meekregen en ook voor waar aanzagen. Het voyeurisme is enorm vermakelijk en het eind lekker verrassend. Verder prima geacteerd en Aoi is fijn om naar te kijken. Niet alleen uiterlijk, ook spel waar ze een zekere frisheid in meegeeft. 4,0*.

Stevenson heeft het charisma van een zaak aardappelen, en daar komt de film nooit meer overheen. Qua stijl wil de regisseur een soort van Scorsese zijn, maar mist daarvoor de finesse en soms mislukt het faliekant, hele stukken verhaal wordt doorheen geracet, vooral in het begin. Dat je als kijker denkt: heb ik wat gemist? Vooral hoe die hoofdpersoon ineens de Union aanvoert na een lichte dreiging. Vraagtekens voor mij waren dat. En aan het eind met al die bommen wordt het bijna een parodie (hierboven al uitgelegd), iets dat niet de bedoeling kan zijn.
Tijdsbeeld en sfeer zijn wel oké en echt verveeld heb ik me ook niet, maar de regisseur moet echt in de leer gaan om te weten hoe een verhaal verteld moet worden. 2,5*.

Film deed me echt vrij weinig. Geen idee wat het precies was, dat kan net zo goed aan mijn mood die avond hebben gelegen maar verhaal en personages wisten geen interesse op te wekken. Statham is prima als er actie in beeld komt maar als hij meer moet doen dan mislukt dat jammerlijk. Owen vond ik te veel een karikatuur van zo'n type personage en DeNiro redt zich nog heel aardig uit de film. Maar verder qua actie ook niet echt denderend. 1,5*.

Lekker filmpje hoor, alleen met een wat saai middenstuk. Friedkin toont prachtig het milieu van white trash waar schijnbaar niemand lijkt te deugen met daaruit een verhaal dat ergens drama in zich heeft, maar toch vooral op de lachspieren werkt - dit is pure satire. Ik vraag me af wat Friedkin hiermee wilde zeggen. Wellicht dat er veel zieke geesten op de wereld lopen, dat is goed mogelijk, maar wellicht wilde hij enkel vermaken, en dat is grotendeels goed gelukt. Verder lekker rauw gefilmd met enkele mooi belichte scènes en vooral prima aftandse locatie's. De KFC-scène is overigens het hoogtepunt. Ranzig en grappig tegelijk, maar door de perfecte opbouw wel op zijn plaats.

De acteurs zijn bijna allen sterk. McConaughey is geniaal als ijskoude Joe, een man die constant angst inboezemt. Temple is dan weer heerlijk als naïef jong meisje (een Lolita is het niet, die was zich bewust van haar eigen seksualiteit, Temple niet) en Haden Church en Gershon als papa en stiefmama zijn ook goed; alleen Hirsch vond ik tegenvallen. Net of hij niet helemaal weet in wat voor film hij speelt, maar overduidelijk dat hij zijn personage niet geloofwaardig brengt. 3,5* en een KFC-kippenpoot zal nooit meer hetzelfde smaken.

Heel veel goeds aan deze film. De toon die steeds rustig blijft (de finale past prima wat mij betreft), visueel verrukkelijk met al die kleuren en sfeer (ook van een haast tropisch Florida naar een noordelijkere stad in de resten sneeuw) en het tempo is echt zalig. 118 minuten duurt de film en behoudens de ietwat langdradige eerste 15 minuten (die vond ik veruit de minste, een beetje te gemaakt) volledig geboeid gekeken en altijd voelde ik me vermaakt. Als een razende ging de film voorbij. Wat dat betreft een leuke film. Dat vooral.

Maar, de film is ook niet meer dan dat. Want tevens is de film aalglad en laat echt nauwelijks indruk achter. Fassbender is geloofwaardig maar graaft ook niet heel diep. Deze film is geweldig op de oppervlakte maar blijft ook daar wat hangen. 118 minuten vermaak en daarna is het gevoel alweer verdwenen. 3,5*.

Vooral fijn bioscoopvermaak. Alles dat men hier zegt over toevalligheden of geloofwaardigheid klopt wel in meer of mindere mate maar mij stoorde het allerminst in dit geval. Vooral omdat de film qua actie, sfeer en beelvoering echt prima is. Door de mindere punten en vooral omdat de film echt helemaal nergens vernieuwend is, is dit geen nieuwe Die Hard maar als twee uur vermaak voldoet de film zeker wel.

Vooral het eerste halfuur is geweldig wat betreft sfeer. Mooie warme fotografie, fijne beelden van Parijs, dat gedoe in die nachtclub met de zang erbij. Dat hele hoge niveau wordt niet vastgehouden maar niettemin blijft dat wel steeds in iets mindere mate aanwezig. Acteurs zijn prima in hun rol en het tempo is behoorlijk, ik verveelde me geen moment. En Woo weet nog wel hoe hij actie moet regisseren. Die is op momenten barok, zeker, maar genoeg gedoseerd om leuk en boeiend te blijven.

De laatste akte duurt wat te lang en is ook niet heel bijzonder meer. Dat weerhoudt de film nog van een echt hoge score. 3,5*.

Nog niet heel goed, maar de film heeft zijn sterke punten. Het oogt al wel minder amateuristisch dan zijn debuutfilm, maar ook al te vaak is wel te zien dat de film niet veel gekost heeft. Op acteurs is sowieso bespaard. Houterig acteerwerk dat allemaal weinig geloofwaardig overkomt. Ook het script is niet bepaald spectaculair te noemen en het geluid ligt niet altijd even prettig in het gehoor.

Maar dan is er nog wel de fotografie, en die is bijzonder fraai. Mooie zwart-witcontrasten, veel diepe schaduwen, aparte camerahoeken en een sterke mise-en-scène. Ook de balletscène is fraai, al voegt die niets toe, maar Kubricks kersverse echtgenote kon zo nog een rolletje krijgen, Verder is er nog een behoorlijke sfeer en kijkt het geheel redelijk weg, al weet het ondanks de korte speelduur niet constant te boeien. 2,5*.

206 minuten schoon aan de haak, ik denk de op een na langste film die ik ooit in de bios heb gezien. Alleen enkele jaren terug een Chinese film van 4 uur duurde langer, Had dat korter gekund? Allicht. De eerste twee uren zijn, hoewel best plotgedreven, vooral sfeerschepping waar uitgebreid de tijd wordt genomen. Was dat nodig? Niet per se. Stoort het? Ook niet per se. Scorsese blijft een meester in ritme en pacing en de film weet daarmee nooit stil te vallen ondanks heel veel stille momenten (dit ding is geen Goodfellas). Anderzijds is dit een film van epische lengte die toch een relatief klein verhaal vertelt met enkele belangrijke thema's die binnen de duur van 3,5 uur toch wat er te veel bijhangen. Bijvoorbeeld hoe wordt omgegaan met de Osage-indianen (om maar even in het spraakgebruik van de jaren 20 te blijven). Dat wordt getoond, het wordt verteld, maar het is niet de hoofdzaak van de film lijkt. Ik denk dat met die thematiek meer gedaan had kunnen worden.

Uiteindelijk is het een film van een familie die middels de pater familias op slinkse manieren probeert oliegelden af te nemen, waar ongetwijfeld ook een racistisch motief achter zit. Dat perspectief is wel boeiend door vanuit die familie het verhaal te vertellen. Vooral ook omdat na een klein halfuur wel duidelijk is welke kant de film op gaat en daarmee dit veel meer een portret wordt dan een plotgedreven verhaal (al blijft de plot altijd wel voortgaan). Als eenmaal de onderzoekers uit Washington komen dan gaat het helemaal niet om hun onderzoek, al snel (althans dat doet de film geloven) hebben ze uitgevogeld wat er speelt. En ook dit is er voornamelijk als ondersteuning van het portret. Een portret van een geschiedenis, van een stadje, van een gemeenschap en van enkele personen.

Binnen dat portret zijn het de acteurs die kleur moeten geven. DeNiro steelt de show. Volledig in control, charmant, boefachtig. Zijn gevoelens (vooral haat) zijn op zijn gezicht te lezen. Elke scène met hem leeft. DiCaprio daarnaast zit wel behoorlijk in zijn rol maar neigt af en toe naar overacteren en is niet altijd geloofwaardig. Meeste indruk maakt toch Lily Anderson met een zeer ingetogen rol. Als Native American (om een moderne term te gebruiken) zal ze ongetwijfeld wel een nominatie voor de Oscars krijgen. Niet noodzakelijk onterecht overigens. Overige acteurs hebben dan soms een net iets te bekend gezicht dat ik eerder dacht: ah, daar is die jongen uit Friday Night Lights of hé daar is Brendan Fraser.

Wel is het zo dat de film te veel kabbelt. Goed gemaakt, net als Spielberg bijvoorbeeld de laatste jaren doet, maar misschien iets te veel op de automatische piloot. Dat maakt dat de film me eigenlijk nergens raakte. Aalglad haast is de film. Knap dat de film 206 minuten niet verveelt, anderzijds had ik in 206 minuten ook meer willen voelen. De fotografie is behoorlijk met enkele shots die eruit steken, de sfeer en aankleding zijn ook heel oké en de bluesmuziek is erg fijn. Afgerond naar boven 3,5*.

Zeer bekijkenswaardig met vooral een aantal sterke losse scènes die voor een voldoende zorgen. Want inhoudelijk is het allemaal niet zo spannend en de manier van vertellen is aardig, maar lijkt eerder een gebrek aan talent om echt een verhaal te vertellen. Het zijn vooral losse scènes achter elkaar, wel te volgen maar toch enigszins rommelig die het doen en niet echt een lopend geheel.

Wel zijn dus enkele scènes erg mooi, vooral door de fijne muziek erbij. Of die scène in de kroeg met Gandolfini en Pitt met heel zachtjes pianomuziek op de achtergrond. Dat is best mooi. Of de televisie die aanstaat bij de overval. Geen idee wat de functie is, maar het is wel leuk. Daarnaast wordt er goed gespeeld met vooral Pitt in een glansrol, al moet ook McNairy worden genoemd. Met die scène in het café als Pitt hem opzoekt en begint te praten. Prachtig hoe zijn gezicht vertrekt en de angst te zien is. Zonder woorden zoveel zeggen is gewoon knap acteerwerk.

Niettemin heeft de film nadelen. Het is sowieso niet de som der delen, en de thematiek die nogal ongenuanceerd erin wordt geramd (dat merk je steeds meer, in het begin is het nog wel een geinige gimmick) wekt voornamelijk irritaties op. Ook is de cinematografie niet heel bijzonder. Men probeert het, maar toch is het allemaal net niet. Zo een shot in de auto in het donker in de regen, daar kan je heel veel mee (zie Deakins in Prisoners) maar hier blijft het allemaal een beetje op de vlakte.

Al met al wel voldoende. 3,0*.

Een film noir van Kubrick, in alles is dat te zien: een alleraardigste voice-over, een femme fatale, mooie donker gefotografeerde scènes en een redelijk ingewikkeld plot, al wordt dat laatste op een haarscherpe manier verteld en uitgelegd. Het is ook een tamelijk originele film en voor die tijd ook technisch, met de camera die van kamer naar kamer zwenkt. Verder een schare aan prima acteurs met allemaal hun eigen kop erop, om ze maar een beetje uit elkaar te houden, en zeker het laatste shot is echt fantastisch. Kwaliteit te over dus. Maar ik moet ook zeggen, dat het eerste halfuur nauwelijks enige interesse opwekte. Saai gesprekken domineren die redelijk eentonig worden gefilmd. Al met al 3,5*.

Erg mooie film. Ontroerend vooral en het zijn vooral de kleine momentjes waar Shinkai excelleert, naast dat hij de tienerwereld enorm invoelbaar weet te brengen en precies de juiste snaar raakt. In ieder geval krijg je het idee dat hij ze goed doorgrond heeft en ze met veel respect behandelt zoals ze zijn. Ik ben in ieder geval blij dat de film, met een heerlijke pacing, de volle speelduur boeide. Die andere lange film van Shinkai viel me op verhalend niveau enorm tegen en daar was ik even bang voor maar die angst is voor niets gebleken.

Ik weet alleen nog niet helemaal wat ik van het fantasy-deel moest vinden. Dat wisselen van lichaam, daar kon ik goed in meegaan. Maar toen eenmaal bleek dat de één al drie jaar dood was, daar hield het op voor mij. Jammer, want dat haalde wel een stukje van de kracht van de film weg. Allicht met een herziening ben ik erop voorbereid en kan ik dat anders zien.

Visueel schitterend natuurlijk al ben ik meer fan van de stad dan de natuur. Niettemin enorm veel sfeer, detailrijk en schitterend belicht (om het maar zo te noemen). Ook knap hoe mensen en achtergronden als één geheel aanvoelden, anders dan veel Disney-films waarin daar duidelijk een verschil in te zien is. Wel opvallend is dat de achtergronden als vanzelfsprekend werden gezien, zonder er nadruk op te leggen. Af en toe had er best meer rust in de montage gemogen zodat ik even kon genieten van de beeldenpracht, iets dat in Garden of Words en 5 Centimeters veel beter lukte. 4,0*.

Er zitten een aantal geweldige dingen in deze film. Visueel erg mooi en vooral vol leuke ideeën (die parkieten zijn geweldig!) al zitten die ideeën vooral in het visuele, in de aankleding en de wereld. Ook de verwijzingen naar oudere films vallen op en ik zal er ongetwijfeld nog wel enkele gemist hebben. Alleen alle aandacht die is gegaan naar de vorm mist wel bij de inhoud, dat is een simpel verhaal dat nooit echt gaat leven en nooit echt boeit. De film voelt ook steeds meer aan als los zand en de film duurt voor mijn gevoel daarvoor echt te lang. 3,0*.

Om te beginnen: ik word een beetje moe van James Franco en zijn gangstertypeje, dat kennen we nu wel. En als de film zelf nog oké was, zou ik mij er allicht wat minder aan storen, maar de film was ook vrij saai. Het lijkt wel alsof men wat ideeën nog over had en die samen maar in een film stopte. De film is een vrij chaotisch geheel daarmee met allerlei ideeën die van clichés aaneen hangen en ook weinig fatsoenlijk worden uitgewerkt. De film wist me zo nauwelijks te boeien. Visueel af en toe wel fraai, met mooie shots van bovenaf, redelijke zeggingskrachten in de sfeervolle beelden en een mooi shot met een laagvliegend vliegtuigje. Maar dat is het dan wel. Truitt doet het wel leuk maar Jack Reynor is het type kneusje waarvan je alleen maar hoopt dat het snel met hem is afgelopen. Het was dat Franco nog erger was. 1,5*.

Enorm absurd en hoewel ik wel de kwaliteit zie (het volstrekt normaal vinden van die absurditeit dat sterk wordt gebracht, de bloedmooie fotografie) is het mijn humor niet en de film raakt mij lange tijd niet. Ik kijk ernaar en dat is het. Het is allemaal niet vervelend om te zien maar de film doet mij niets. Geen idee of en zo ja welke metaforen er allemaal in zitten: op het moment dat een verhaal op basisniveau gewoon raar is dan werkt dat niet voor mij. Allicht nog in een korte film, niet in zo'n lange als deze (al zijn dit eigenlijk drie korte films). Niettemin gaan die 165 minuten uiteindelijk best snel voorbij. Zeker omdat het laatste deel mijn meeste interesse had, vermoedelijk ook omdat dit deel veel minder absurd was en best realistisch. Daarmee sluit de film voor mijn ervaring wel positief af. 3,0*

Totaal niet mijn ding. Vijf minuten is dit nog wel geinig ergens maar ik vond er verder niets aan (te abstract, te absurd) en die goede anderhalve uur duurden ellenlang. Qua locatiekeuze in zo'n vervallen vakantie-oord is het nog wel aardig maar visueel ook te weinig. De stijl an sich is best goed doorgetrokken en dit is ook geen onkunde maar puur iets dat niet matcht met mijn smaak. 1,0*.

Matig. Een versie die wat meer in de tijd van de Romeinen ligt en zonder echte magie verder. De film was voor mij wat te duister zonder ook maar een vorm van lichtheid of humor en daarmee voor mij gewoonweg wat saai. Zowel verhaal, acteren als visueel. De actie af en toe was wel aardig maar haalt nergens niveaus van pakweg Gladiator of Lord of the Rings die ook in die periode uitkwamen. 1,5*.

Om te zeggen dat Ritchie niet mijn meest favoriete regisseur is zou een flink understatement zijn. Maar zo bont als in deze film heb ik het hem nog niet eerder zien doen.

Het is vooral zijn stijl, of zal ik zeggen, gebrek aan stijl, die me totaal niet aanstaat. Het is chaotisch, weinig coherent, met versnellingen, flash backs, vertragingen, maar allemaal zonder doel of idee. Ritchie vindt dit waarschijnlijk gewoon leuk en gooit dit zo lukraak er doorheen, maar dat maakt dat het nergens knettert. En ik vind dit bij Ritchie ook gewoon strontvervelend omdat hij geen maat houdt en bovenal ook simpelweg omdat hij het talent niet heeft er iets leuks van te maken. Iets invoelbaars ook maar. De acteurs kunnen verder ook vrij weinig. Sowieso heeft dit verhaal iets in zich voor 10 uur materiaal minstens maar alles wordt in een krappe twee uur geslingerd in een enorm rommelig vertelde plot en zonder echte uitdieping, want daarvoor is geen tijd. Hunnam is volledig kleurloos en ook Law lijkt zich af te vragen wat hij nu precies aan het doen is. Enkel Gillen geeft nog iets van een teken van leven. Maar dat is vrij weinig op een hele film. Je krijgt constant het idee dat Ritchie zelf denkt iets geweldigs neer te zetten, iets enorm Belangrijks, een Grote Film. Maar ondanks het enorme budget is dit gewoon een tussendoortje, en ook nog eens heel slecht uitgewerkt.

Verder enorm donker gefilmd (jammer) maar ook inspiratieloos, zowel de omgevingen als Camelot. Londonium ziet er nog wel leuk uit met die vervallen Romeinse gebouwen maar daar is weer heel weinig speeltijd. En wederom zo'n film waarbij ik zin krijg Jackson's trilogie te bekijken om te zien hoe het ook kan, zo'n fantasyepos. 0,5*.

Toch een tegenvaller, echt zo een film die de tand des tijds niet heeft doorstaan. Dat ligt nog niet eens aan de effecten, want die stop motion is best aardig en de illusie die gewekt wordt is nog best sterk - je went er snel genoeg aan. Nee, het is het script, het stijve acteren. de haast naïeve instelling die de film geen goed doen. Het heeft deels charme, een bepaald plezier dat eruit spreekt, maar bij deze film vond ik het vooral storen. Het leek op het betere schooltoneel. Hoe dat meisje van straat wordt opgepikt, hoe men omgaat met elkaar, die inboorlingen, hoe men van een afstandje de rite film achter zo een bosje. Tja. 2,5* omdat de film nog best redelijk wegkijkt.

Heel matig. Allereerst al de lengte - deze film had makkelijk in twee uur gepast waardoor dit vaak enorm langdradig is. Dat hele beginstuk al, maar ook veel van de actie. Actie die weliswaar goed in elkaar is gezet, maar enorm saai wordt op den duur en soms leunt op graflelijke cgi waar het te vaak overduidelijk is dat acteurs voor een green screen staan. Acteurs die wel hun best doen maar enorm platte personages krijgen die mij als kijker ook niets doen, en daar moet ik vervolgens 3 uur naar kijken. Af en toe heeft deze film nog wel haar momenten, maar die zijn sporadisch. 1,5*.

Tijdens de film Joker zag ik al verwijzingen naar Taxi Driver en deze The King of Comedy. Nu stond hij ineens op Disney+ dus gekeken. En inderdaad, ik moest direct aan Joker denken en zag direct waarom men de film hiermee vergeleek en dat hieruit ook wel inspiratie is gekomen.

Prima film wel die nergens iets fout doet, veel goede punten kent maar nergens me echt wist weg te blazen. De film biedt vooral heel veel ongemak, maar dat lijkt wel zo bedoeld. DeNiro is schitterend in deze rol door zijn naïviteit niet te ver door te laten draven en zo wel geloofwaardig te blijven. Lewis is overtuigend als de bewierrookte anchorman. Qua ideeën zijn tijd volgens mij ook ver vooruit maar anderzijds qua thematiek nu niet heel schokkend meer. Verder een prima tempo en visueel aardig maar nergens echt heel bijzonder.

Qua toon een beetje komedie en vooral drama maar nergens zo zwaar zoals in Joker (dat er echt te ver over ging in stijl en toon en mij daardoor eerder irriteerde dan dat die film mij raakte) en daardoor genietbaar. 3,5*.

Niet helemaal geweldig. De film begint wel aardig, en redelijk sfeervol, maar de hoofdpersoon kreeg maar niet mijn sympathie en door de film heen kwam er meer drama bij waar juist enige sympathie wel belangrijk is. Het verhaaltje an sich is wel leuk en klein gehouden en het blik op dat milieu ook, maar als geheel wat onevenwichtig. 2,5*.

De film gaat een iets andere richting uit dan ik in eerste instantie had verwacht, maar dat maakt het niet per se en goede film. Het is allemaal wel erg stereotiep en simplistisch gebracht en ik kon daar weinig plezier uithalen. Het was misschien ook leuker met deze film als die chauffeur een naïeve Groen-Links-muts was geweest in plaats van een blanke man die tegen buitenlanders is. De film kabbelt een beetje voort en aan het eind verrast het nog maar dan is de film al klaar. 1,5*.

De titel zegt het al: dit gaat over de vader van de zussen Williams, iemand met een godcomplex maar ook met enige overmoed. Op momenten een boeiende karakterschets, maar als geheel ook lekker feelgood en niet heel diepgravend. Dit is allemaal geen wereldveranderende cinema, maar wel goed als bioscoopvermaak.

Sowieso een leuk tijdsbeeld (met enkele bekende tennissers in kleine rolletjes), fijne sfeer, aantal vermakelijke personages en prima gespeeld (met als absolute uitschieter Jon Bernthal). Will Smith doet het goed en weet binnen de lijnen te blijven om geen karikatuur te maken, al blijf ik altijd wel Will Smith in hem zien. De film doet veel goed, maar wel steeds op 80%. Daarmee een dikke voldoende maar ook niet meer dan dat. 3,5*.