Arthur is een leider in de steegjes van Londonium, maar zich niet bewust van het leven waarvoor hij geboren is. Wanneer hij het zwaard Excalibur in handen krijgt en direct uitgedaagd wordt, moet Arthur keuzes maken. Met het verzet en een mysterieuze jonge vrouw, Guinevere genaamd, moet hij het zwaard leren gebruiken, zijn demonen confronteren en de mensen verenigen om de wrede tiran Vortigern te verslaan die zijn kroon gestolen heeft en zijn ouders vermoord.
Eigenlijk een beetje een plichtmatig nummertje deze film die ik bij voorbaat al enigszins had afgeschoten maar eenmaal op tv toch maar even meepikte, gewoon omdat het kan want het is natuurlijk een Ritchie hoewel het beste van deze regisseur al lange tijd achter hem ligt. Fout is in die zin dat hij toch altijd weer het gevoel en de mix van Snatch en LSTSB probeert te benaderen hetgeen in The Gentleman eindelijk weer eens lukte, maar vervolgens gaat Ritchie toch wel heel erg nat op een genre dat helemaal niet past en slaagt met dit gedoe.
Pompeus en overdreven is sowieso het begin met de aanval met de olifant-achtige wezens en de aanval van Uther waardoor het eerste gevaar bezworen wordt. Het is een fase dat ik hoop op beterschap en het ergste vrees, maar gelukkig is de over de top inleiding van korte duur waarop er doorgeschakeld wordt naar een hoofdpersoon die wel iets had kunnen zijn maar teniet gedaan wordt door Hunham. Want ik heb het niet zo op deze acteur waar ik toch altijd Jax in blijf zien en sowieso een acteur vind die zelden iets toevoegt aan een rol met uitzondering van de The Gentleman waar hij op zijn minst redelijk te noemen is. En tja, het is weer zoals gewoonlijk waar Hunham eigenlijk beeldvulling is en gestalte geeft aan een leeg karakter in die zin. Pleister op de wonde is op zijn minst de meer dan prima acterende Jude Law, maar daar is het meest positieve wel mee gezegd.
Want verder is de film zielloos en een mislukte poging op alle vlakken. Want de film is veel te serieus voor een Ritchie film die wel probeert zijn bekende stijl te implementeren maar eigenlijk gewoon niet past. Dan wordt er leentje buur gedaan bij praktische iedere ander fantasie film en wordt alles er bijgehaald dat maar enigszins mogelijk is van mystiek tot tovenarij, met allerhande beesten en monsters tot een orakel achtige inktvis of zoiets. En dan gebeurt er nog iets met een slang ofzo met een Lord of the Rings achtige finale, onnodige te zeggen vliegt het geheel alle kanten op alle mogelijke manieren op en vermoedt ik dat de echte Koning Arthur zich in zijn graf omkeert bij de wetenschap van dit broddelwerk.
Ik kan de film ook niet anders omschrijven dan een gigantische poppenkast waar die uiteindelijk ook nog eens ontzettend voorspelbaar uitpakt. Dan mag zo'n non-acteur als David Beckham ook nog even opdraven voor een zinloze cameo in al even zo zinloze film. Gelukkig heeft Ritchie het daarna toch weer redelijk opgepakt met The Gentleman anders zou ik zeggen carrière over.
Als de naam van Guy Ritchie op de titelrol van een film verschijnt moet je natuurlijk je verwachtingen enigszins bijstellen, en dus verbaasde het me niets dat dat deze film vol zat met hektische montage, narratieve trucjes (scènes die door elkaar worden gehusseld, een stukje film dat even wordt teruggespoeld), enorme knokpartijen, experts in Oosterse vechtkunsten, CG-monsters, bullet time-achtige beeldmanipulatie wanneer Excalibur wordt gehanteerd, en een hoofdpersoon met de attitude van, wel, een 21ste-eeuwse actiefilmheld. En al met al heb ik me hier toch redelijk mee vermaakt, vooral dankzij de geweldige Jude Law die hier een uitstekende en werkelijk onaangename schurk neerzet (Arthur op het einde: "You make sense of the Devil.").
Maar ja, die Charlie Hunnam… ik weet nog steeds niet wat ik van hem moet vinden. Ik heb wel een paar films van hem gezien waarin hij heel effectief was (bijvoorbeeld The lost city of Z en The gentlemen), maar als aanstormende legendarische koning maakt hij op mij totaal geen indruk, en als koninklijke verschijning voldoet Eric Bana (hier dus Arthurs vader Uther Pendragon) aanzienlijk beter wat mij betreft, dus ècht enthousiast kan ik hier toch niet over worden. En ik begrijp de aantrekkingskracht van de actie-insteek van dit soort Middeleeuwse spektakels wel, maar ik vraag me toch af waar de film is die recht doet aan de poëzie van de Arthur-mythologie (zoals bijvoorbeeld de vijf delen van T.H. White's The once and future king-romancyclus).
Wat die CGI overigens betreft, ik moet bekennen dat die reusachtige adder zelfs op mijn televisiescherm wel een bijzonder indrukwekkende verschijning was – dat was een mooie compensatie voor de bepaald underwhelming rol van Astrid Bergès-Frisbey als duistere tovenares (nee, met een paar rode oogjes wanneer je je magie aan het arbeiden bent krijg je bij mij niet de handen op elkaar).
King Arthur in een modern jasje. Wat een over de top meuk. Er zitten een paar leuke stukjes in af en toe, Jude Law doet het dan wel aardig. Foute film die gemaakt is door een regiseur die lijd aan een ernstige vorm van ADHD, net als de muziek. Slechte casting ook.
Voor mij was dit de tweede keer dat ik King Arthur: Legend of the Sword zag. De eerste keer was in 2018 in het vliegtuig onderweg naar Mexico. Ik wist nog dat ik hem toen erg leuk vond, maar bij deze tweede kijkbeurt merkte ik dat ik eigenlijk best veel was vergeten!
De film heeft een sterke cast met een paar van mijn absolute favorieten. Jude Law zet een heerlijke schurk neer en Eric Bana is, net als destijds in Troy, gewoon geweldig in zijn rol als nobele leider en koning. De hoofdrolspeler als King Arthur deed het wel oké, maar wist geen groot indruk op me achter te laten.
Ja, de film is qua actie en montages misschien wat té 'flashy' voor de standaarden van vandaag de dag, maar het kijkt nog steeds heerlijk weg. De special effects waren niet verkeerd en heb ook genoten van de muziek. Achteraf gezien is het best jammer dat de film destijds zo hard geflopt is. Het was de bedoeling dat dit het startschot zou zijn voor een hele reeks films, en ik had er op z'n minst nog wel één vervolg van willen zien.. Al met al: een vermakelijke film en leuk om weer eens gezien te hebben.
Een heerlijke janboel, waarbij de film zichzelf niet al te serieus neemt. Links en rechts is er veel op aan te merken, maar als je de lat niet al te serieus hoog legt en er gewoon overheen stapt, is het een zeer onderhoudende film. Serieuze films over Arthur zijn er al genoeg geweest en dit afwijkende product is een leuke welkome verfrissing, het had het ook veel weg van een komedie. Ik had zelf graag iets meer inhoud van Maggie en Catia gewild, nu blijft het erg karig. Het had de kant van Vortigern iets meer diepte gegeven, maar dit terzijde. Voor de rest, prima vermaak.