King Arthur: Legend of the Sword (2017)

Net terug van de Unlimited Night en ik moet zeggen dat ik aangenaam verrast ben door deze film. Ik vond de trailer namelijk behoorlijk bagger. De film daarentegen, daar heb ik zeer van genoten. Hij deed me weer een beetje denken aan Lock Stock en Snatch in sommige scenes. Nu kan het idee van fast talking cockney gasten in het Londonium van 500 na christus of wanneer het maar moet spelen, wat over de top zijn, maar Ritchie komt er net mee weg vind ik persoonlijk.

Het verhaal is behoorlijk anders dan het standaard Arthur verhaal, maar dat is ook wel eens verfrissend en alhoewel het allemaal erg recht toe recht aan is, met weinig diepgang, zit het allemaal wel degelijk in elkaar en dat maakt dat het gewoon een lekkere film is geworden om naar te kijken. Mede dankzij de CGI die er goed uitziet.

Oscars voor het acteerwerk zullen er niet worden uitgereikt voor deze film, maar slecht is het niet. Kortom een heerlijk spektakel met een prima verhaal.

Zoveel leentjebuur bij Lotr en GoT dat ik haast nog zou vergeten dat dit ook nog eens een British folktale rip-off van een remake is. Wat overblijft is een hysterisch gemonteerd Richie-product, waarbinnen met name het sound design in het geheel niet strookt met het type film dat deze LotS is. Law is nog wel aardig als badguy (die kan er ook weinig aan doen dat het script weer eens beroerd is), Hunnam mist echter alle nodige charisma voor zijn misplaatst grappige vertolking. Gelukkig heeft de film vaart en verspilt Ritchie geen tijd aan onnodige world building (letterlijk álles is gekopieerd). Dat noem ik zelfkennis.

"I'm not getting drawn into this mess!"

Blijkbaar moet deze titel de opmaat zijn tot vijf vervolgen, maar het is de vraag of deze er nog komen na deze rommelige poging.

Guy Ritchie probeert met 'King Arthur: Legend of the Sword' een nieuwe draai aan het klassieke verhaal te geven, maar uiteindelijk is dit niets meer dan een mengelmoes van 'Game of Thrones' en 'Lock, Stock and Two Smoking Barrels'. Dat is best jammer te noemen, omdat het rijke bronmateriaal verkwanseld wordt voor een visie die zowat enkel leunt op het spelen van leentjebuur.

Met de toon wordt in ieder geval de plank misgeslagen; aan de ene kant heerst er volledige ernst en duisternis, maar aan de andere kant lacht men er op los alsof er niets aan de hand is. Ritchie houdt hiervoor te veel vast aan zijn vertrouwde stijl, waardoor de middeleeuwse setting er soms niet eens toedoet. Laat staan het narratief dat op deze manier werkelijk te verwaarlozen is.

Als kijker is het dan ook moeilijk om hier een samenhangend geheel in te zien. Vooral met een cast die zelf zoekende is, met voorop Charlie Hunnam die te veel is blijven hangen in zijn coole Jax Teller persona. De ondermaatse PG-13 actie maakt het er niet beter op. Wat dat betreft voelen episch bedoelde actiescènes aan als raar gemonteerde momenten, ondersteund door wisselvallige CGI.

Al met al een matige en bovenal stuurloze adaptatie die geen potten kan breken.

Kleine 2,0 sterren.

Deze film viel mij uiteindelijk mee. Na de trailer gezien te hebben was ik er niet echt warm van geworden. Ook het verhaal klonk weer als iets cliché. De 2D versie gezien afgaande van de trailer, maar achteraf gezien was de film waarschijnlijk beter tot zijn recht gekomen in 3D.

Het camerawerk is subtiel en mooi gedaan. Ook duidelijk te zien dat er wordt gevarieerd in cameraplaatsing welke bijdraagt aan het aantrekkelijk en interessant houden van het beeld. Dit lukt aardig goed over de grote lijn, waardoor de film voor wat het (verhaal) te bieden heeft mooi blijft ogen.

Het verhaal is cliché, maar wat wil je als de film over King Arthur gaat. Duizend en een soortgelijke ridderverhalen die wel een keer de revue gepasseerd hebben. Daarom is de film niet heel verrassend en af en toe zelfs clichématig. Echter heeft de film wel iets. Tel daarbij op mooi camerawerk en wellicht goed 3D en je hebt een goed tijdverdrijf te pakken.

Geen echte uitschieter, maar ook geen film die je per se zou moeten vermijden. Je moet de film gewoon niet vergelijken met een LOTR of Hobbit, maar op zichzelf staand.

Hersenloos popcorn vermaak. Niet het niveau wat Ritchie meestal haalt, maar alsnog genoten. De kritiek vind ik ook wat overtrokken, maar je krijgt gewoon precies wat je kan verwachten. Cliché verhaal met veel over de top actie. Special effects waren niet altijd even mooi, maar nergens storend. Prima cast, Hunnam is een goede keuze geweest voor de rol. Actie was tof, ging soms wat snel en de muziek vond ik ook goed gekozen.

3.5*

Gisteravond gezien en te licht bevonden. Wat viel dit tegen zeg. Guy Ritchie is 1 van mijn lieveling regisseurs, maar ook die maken blijkbaar soms erg slechte films. Dat er van het originele verhaal werkelijk niets klopt tot daar aan toe, het is de vrijheid van schrijver en regisseur om er iets anders van te maken. Maar als je er dan zo'n draak van een film van maakt zonder goed verhaal verassende wendingen of interessant karakters is een film een martelgang van meer dan 2 uur. Zijn Lock, Stock & Two Smoking Barrels, Snatch en RocknRolla stuk voor stuk juweeltjes, dit is een gedrocht

Na wat recensie hebben gelezen en reviews online, ging er heen met het idee dat het een matige film was.

Niets is minder waar! Guy Ritchie heeft een top film neergezet die heerlijk weg kijkt. Humor, fantasie, goede dialogen, mooi visueel neergezet, alles.

Zo dit was/is me dan ook een film. Wat een toffe film is King Arthur: Legend of the Sword en wat een dikke soundtrack. In 3D Dolby Atmos echt een kijk ervaring.

Guy Ritchie heeft een stijl van filmen en vertellen die misschien niet voor iedereen is of bekend mee is. Maar mensen trek je niets aan van al die zogenaamde "critics". Dit is de tofste vertelling van het verhaal van King Arthur tot nu toe.

Ik hoopte al op een film wat meer richting "King Arthur And The Knights Of Justice Opening Kick Off " qua elementen zou gaan. En daar gooit Guy Ritchie nog gewoon een extra dosis boven op.

De film is snel, eigen en mooi geschoten. Ook de 3D hoeken e.d. zijn top gedaan. Guy Ritchie heeft goed gebruik gemaakt van de 3D techniek bij het filmen en dat zie je en merk je gewoon. Daarnaast is de combinatie met de soundtrack fenomenaal. De casting is tof en de chemie is aan. Hoe Arthur, Arthur is geworden. De hero's journey. En dan alle elementen van de legende, die door de hele film verspreid zitten. Ja echt, wat een verassing aan de ene kant. Ik verwachte iets van epische veldslagen met veel magic e.d. En dat zit er ook op een bepaalde manier wel in, alleen op een andere manier. Plus, nu verwacht ik eigenlijk wel een vervolg, met wat ze hebben laten zien aan het einde.

Wat een heerlijke film. 4,5*/5*

En de soundtrack, die gaat nog vaak beluisterd worden.

Heerlijke film... Als je verwacht dat iedereen op zijn knieën valt als excalibur uit de steen getrokken wordt dan heb je te veel Disney gezien!

Geweldig de tijdsgeest gevolgd en Guy Ritchie heeft zijn slow motion techniek weer kunnen toepassen.

Zijn reis naar de badlands is wat rommelig gebracht maar daardoor is de rest van het verhaal in evenwicht.

Ik raad aan om in de bioscoop met 3D te kijken, ik heb een paar keer een wegtrekreflex ervaren. Erg goeie soundtrack ook.

Natuurlijk, het verhaal van Koning Arthur en de Ridders van de Ronde Tafel is niet meer dan een legende. Een legende vol romantiek die mensen al eeuwenlang fascineert, maar slechts mondjesmaat op feiten is berust. Er is dan ook niet mis mee om met die legende aan de haal te gaan. Helaas, maar niet geheel verrassend, moet ik concluderen dat Guy Ritchie bepaald niet de aangewezen persoon is voor zo'n hervertelling. Maar het zou ook zomaar kunnen zijn dat er mensen zijn die zijn idiote ideeën voor humor aanzien, ik zelf behoor zeker niet tot die categorieën. Bij mij begonnen de alarmbellen al luid te rinkelen toen ik in de openingsscène een gigantische olifant en een Sauron-achtig gedrocht in mijn gezicht geslingerd kreeg. Inderdaad, dit is Ritchies wanhopige poging om te profiteren van de inmiddels toch wel uitgebluste LOTR-franchise. Hij gooit er een hippe MTV-achtige montage door om te laten zien hoe de piepjonge Arthur uitbloeit tot een volwassen man [Charlie Hunman], die door middel van kruimeldiefstal in zijn levensonderhoud voorziet.

Jude Law heeft in inmiddels alle melodramatische acteerregisters opengetrokken om de melodramatische regie van Guy Ritchie nog meer om zeep te helpen wanneer Guy Ritchie opeens besluit om zijn montagetrucs uit "Lock, Stock & 2 Smoking Barrels" en "Snatch" weer eens af te stoffen. Het is zo'n WTF-moment die de voorstanders zullen roemen en waar de tegenstanders van walgen. Het is een flashback, verteld in een 20e eeuws Londens accent (!) vol hippe one-liners, waarbij de dialoog is gesynchroniseerd met die van de verteller. Ik behoor duidelijk tot de groep die zich enorm stoort aan dit soort foefjes die er alleen maar in zitten ter meerdere eer en glorie van de regisseur, die nog steeds een ziekelijke zelfoverschatter blijkt te zijn.

Om te zeggen dat Ritchie niet mijn meest favoriete regisseur is zou een flink understatement zijn. Maar zo bont als in deze film heb ik het hem nog niet eerder zien doen.

Het is vooral zijn stijl, of zal ik zeggen, gebrek aan stijl, die me totaal niet aanstaat. Het is chaotisch, weinig coherent, met versnellingen, flash backs, vertragingen, maar allemaal zonder doel of idee. Ritchie vindt dit waarschijnlijk gewoon leuk en gooit dit zo lukraak er doorheen, maar dat maakt dat het nergens knettert. En ik vind dit bij Ritchie ook gewoon strontvervelend omdat hij geen maat houdt en bovenal ook simpelweg omdat hij het talent niet heeft er iets leuks van te maken. Iets invoelbaars ook maar. De acteurs kunnen verder ook vrij weinig. Sowieso heeft dit verhaal iets in zich voor 10 uur materiaal minstens maar alles wordt in een krappe twee uur geslingerd in een enorm rommelig vertelde plot en zonder echte uitdieping, want daarvoor is geen tijd. Hunnam is volledig kleurloos en ook Law lijkt zich af te vragen wat hij nu precies aan het doen is. Enkel Gillen geeft nog iets van een teken van leven. Maar dat is vrij weinig op een hele film. Je krijgt constant het idee dat Ritchie zelf denkt iets geweldigs neer te zetten, iets enorm Belangrijks, een Grote Film. Maar ondanks het enorme budget is dit gewoon een tussendoortje, en ook nog eens heel slecht uitgewerkt.

Verder enorm donker gefilmd (jammer) maar ook inspiratieloos, zowel de omgevingen als Camelot. Londonium ziet er nog wel leuk uit met die vervallen Romeinse gebouwen maar daar is weer heel weinig speeltijd. En wederom zo'n film waarbij ik zin krijg Jackson's trilogie te bekijken om te zien hoe het ook kan, zo'n fantasyepos. 0,5*.

Een beetje kijker gaat altijd van zichzelf uit, en laat zich niet leiden door de recensies. Ikzelf ben een fan van Ritchie's eerdere werk, en ik sta open voor Charlie Hunnam om na Sons of Anarchy echt iets te laten zien. De trailer voor King Arthur: Legend of the Sword maakte me niet heel warm, maar dingen verdienen (mits je het op kunt brengen) het voordeel van de twijfel, vooral wanneer je mans eerdere werk een warm hart toedraagt. Al is dat deels jeugdsentiment, je weet nooit of iemand niet verrast. Die trailer kan wel door de marketeers samengesteld zijn. Maar ik was niet aangenaam verrast, helaas. Los van Hunnam, slaat wat mij betreft vooral Ritchie hier de plank mis.

Met een Tomatoscore van 28% en metacritic score van 42, waren de filmcritici er niet dol op. Hachiman boven me stelt dat de film daardoor geflopt is. En laten we eerlijk zijn: het is onmiskenbaar, deze King Arthur is financieel gezien een gigantische flop, waarvan sommige schattingen luiden dat het Warner Brothers 100 miljoen verlies 'op zou kunnen leveren'. Maar hoewel de publieksscore op diezelfde sites (RT en ook IMDb) beduidend hoger is, blijft men dus wel massaal weg bij deze film. En sinds wanneer betekenen slechte reviews een slechte box office? Je hoeft maar naar de DC films van de afgelopen 5 jaar te kijken om te zien dat die stelling moeilijk overeind blijft, bij een kritische blik.

Het is misschien fair om te melden dat ik Ritchie's Sherlock verfilmingen niet geweldig vond, en ook The Man from U.N.C.L.E. me niet heel erg kon bekoren. Evenmin zit ik naarstig te wachten op almachtige magiërs en gigantische monsters, in wat voor mij primair een middeleeuwse mythe is. En hier blijkt Ritchie ook echt Ritchie te zijn: er wordt nergens gestreefd naar realisme, het gaat om de stijl. Vlot gemonteerd, vette soundtrack, geen zorgen om het taalgebruik en dingen kunnen zeker wel met CG, zelfs al is het niet echt lijkende shot niet noodzakelijk. Dat zouden minpuntjes zijn, ware het niet het verhaal.

Deze koning bezwijkt voor de kroning al onder het gebrekkige verhaal, en ik vrees dat je als (iets doorgewinterdere?) kijker een bijzonder vergevingsgezinde aard op dat vlak moet hebben, om de film er mee weg te laten komen. Wat had het kunnen zijn? Wat als ze (roddels) niet zo hevig geknipt hadden in de rol van die mage? Was dat echt eerst Guinevere? 'It’s just buried too often under narrative chaos, and the inexplicable ideal that if a story runs at double speed and triple energy, the gaping holes in the story will outpace anyone’s notice.', schampert The Verge. En ik kan de schrijver moeilijk ongelijk geven.

Toch, met een beetje open mind viel er heus wat te genieten. Aidan Gillen ('hee! Littlefinger!' - mensen op rij achter me) was een leuke bijkomstigheid en de soundtrack van Daniel Pemberton was bij vlagen lekker opzwepend (en meer dan een beetje anachronistisch, but who cares...). Maar al met al was het niet echt genoeg. Hachi hierboven stelt tevens dat dit 'een film is die eigenlijk alles heeft om het te doen laten slagen'. Ik mis een daadwerkelijk overtuigende lead (sorry, Charlie), een narratief logisch verhaal en een echt interessante visie van de regisseur op het materiaal.

2,5* (wat naar boven afgerond)

King Arthur: Legend of the Sword

Normaal gesproken ben ik wel te porren voor een film van Guy Ritchie. Ik heb niet alles gezien, maar datgene dat de revue passeerde was redelijk tot goed. Met King Arthur slaat hij toch behoorlijk de plank mis en heeft hij een commercieel gedrocht opgeleverd.

Het verhaal duurt te lang en is van bedenkelijk niveau. Op zich is de insteek om van het traditionele verhaal af te stappen niet verkeerd. De uitwerking waarvoor Ritchie koos is alleen niet ideaal. Dat komt door een paar factoren. Allereerst werkt het personage van Arthur niet. De aimabele persoon waar je hem voor houdt ontbreekt totaal. Daardoor kan het je als kijker ook geen sier boeien of de hele operatie slaagt of niet. Dat de persoon van Arthur niet werkt komt mede door de pogingen tot humor die in de film gestopt zijn en die negen van de tien keer niet werken. De rest van de personages is al even oninteressant. Daarbij komt dat de spanningsboog van de film te kort is voor de tijd die de film duurt.

Charlie Hunnam levert een prestatie onder gewenst niveau. Hij weet zijn persoon nooit verder te brengen dan de ordinaire hoerenhandelaar die hij in het begin is. De overtuiging ontbreekt in zijn spel en hij mist het charisma om een rol van dit kaliber goed neer te kunnen zetten.
Astrid Bergès-Frisbey speelt al beter, al lijdt ze onder het feit dat haar karakter weinig interessante uitdieping of speeltijd heeft. Dit geldt ook voor Aidan Gillen, die ook een interessant karakter weet neer te zetten dat te weinig uitgediept wordt.
Jude Law heeft met deze rol laten zien dat hij zijn beste tijd gehad heeft.

Vooral visueel is King Arthur een gedrocht om naar te kijken. De CGI is op zich in orde, maar Ritchie heeft alles behalve een coherente en consequente filmstijl. Hij maakt er cinematografisch een behoorlijk potje van. Hij speelt veelvuldig leentjebuur bij onder andere Zack Snyder en Peter Jackson. Vooral het gebrek aan een constante eigen stijl of een persoonlijke twist breekt hem op. Je zit naar een compilatie van trucjes en shots te kijken die samen een bizar mozaïek vormen. Uit dat mozaïek is geen helder beeld te destilleren. Doodzonde. Daardoor is de film ook een sfeerloos vehikel. Het gebrek aan stijl, maar ook de oppervlakkige karakters weten geen moment sfeer te creëren.
Tot slot mixt Ritchie ook elementen uit verschillende tijden door elkaar. Hij portretteert Londen als stad uit de Oudheid in een middeleeuws verhaal met ridders en kastelen. Ik weet niet wat hiervan de bedoeling was, maar zulke anachronismen kunnen echt niet.

Nee, King Arthur: Legend of the Sword, is kwalitatief een behoorlijke uitglijder geworden. Dat de film een commercieel misbaksel is geworden heeft het geheel aan zichzelf te wijten.

2*

Middelmatige film. Het verhaal is zwak en wordt niet zo sterk uitgewerkt door Ritchie. De opbouw is goed, alleen verloopt de film niet al te vlot. Wanneer het bijna saai begint te worden gooit Ritchie er of een actiescene in of een visueel hoogstandje zoals we dat gewend van hem zijn. Verder bevat de film minder spektakel dan dat de trailer doet vermoeden. De soundtrack is gedurfd maar pakt goed uit. Hannam zet verder een goede rol neer. Niet Ritchie waardig. 2.0/2.5

Wat een walgelijke film, pure tijdverspilling. De meest standaard verhaal die je je kunt bedenken, uitgevoerd door acteurs die helemaal niet geloofwaardig overkomen in hun rol. De actiescènes zijn lelijk en de special effects zien er niet uit. Erg voorspelbaar en saai ook allemaal. Wat verser ook storend is, zijn de irritante dialogen tijdens of na een gevecht. Dit is echt pure tijdverspilling geweest, een film zo slecht dat ik mij niet kan herinneren wanneer ik zo'n slechte film voor het laatst heb gezien. Bespaar jezelf de moeite!

Regisseur Guy Ritchie had met Sherlock Holmes (2009) ook die andere Britse icoon succesvol opnieuw naar het witte doek gebracht en leek daarom de aangewezen figuur om het verhaal over de legendarische koning Arthur onder handen te nemen. Helaas, werkt het slechts met vlagen. Hij past hier namelijk dezelfde hyperbolische stijl toe als in zijn misdaad-gangsterfilms Lock, Stock and Two Smoking Barrels en Snatch. En daar zit gelijk een groot manco van de film. Door de loeisnelle montage van gesprekken en veel heen en weer gespring in de tijd is het allemaal ongelooflijk oninteressant en dodelijk vermoeiend geworden. De uit de kluiten gewassen olifanten, en reuzenslang zijn visueel misschien nog wel indrukwekkend, maar kunnen niet voorkomen dat het opvalt dat het verhaal eigenlijk te slap is. De scenaristen passen domweg gewoon het overbekende cliché op Arthur toe, dat we ook kennen van Batman en andere superhelden: een verhaal over hoe het begon, jeugdtrauma en zelfs superkrachten? Met als wapen het blauw oplichtende zwaard Excalibur. Zie daar de superhelden van de ronde tafel? Daarnaast waait de film met veel scènes alle richting uit en ontstaat er hierdoor een groot rommeltje. Maar op sommige momenten nog best vermakelijk. Het voelde net alsof, de regisseur van deze pretentieloze film, juist te veel pretenties erin wilde stoppen. Een onderneming die dus pijnlijk faalt!

Leuk om te zien. Verhaal wel keihard verkracht David beckam in een film zoizo -1

Verschrikkelijk zeg. Hoe je een interessant, historisch verhaal totaal oninteressant weet te maken met een totaal misplaatst hip sausje en een hoop fantasy dat hier niet thuis hoort. Bijzonder langdradig, saai en op geen enkel vlak een hoogtepuntje te vinden. Ook bijzonder slecht gemonteerd, ik vind echt moe van dat snelle geschakel tussen van alles en nog wat waardoor dit allemaal erg onprettig te kijken viel. Ritchie is sowieso zeer overschat als regisseur. Na Lock, Stock en Snatch is er nooit meer iets echt goeds van hem afgekomen.

1*

Wat een slechte, ongeloofwaardige, onwaarschijnlijke en verkrachting van het originele verhaal zijnde film is dit. Los van de eerste 5 minuten is het een draak van een film.

Een vreselijke standaard het goede tegen het slechte, maar personages krijgen hier geen enkel moment een ziel in deze film en ik kon me er niet in verplaatsen. Hooguit die uil die op het laatst weg vlucht voor het drama.

En nu net voor het plaatsen de recensies hierboven gelezen: die had ik niet eerder gezien dus ik reageer puur en waarachtig. Door een goede recensie wordt een slechte film niet goed en andersom.

Een rommeltje, deze energieke mix van Excalibur en Lord Of The Rings, maar wel vermakelijk. Het is het allemaal net niet, maar door de enthousiaste cast en de uitbundige visuele stijl van regisseur Guy Ritchie (compleet met maffe montagescenes) redt de film het met de hakken over de sloot. In de spectaculaire openingsscene wordt het kruit grotendeels verschoten; daarna is het behelpen geblazen met de wisselvallige plot, maffe personages en potpourri van accenten. Sporadisch komt de film evenwel tot leven, mede door de indrukwekkende special effects en mooie production design.

Stoere mid-eviller met een evenzo vette soundtrack. Geweldige aanvulling tijdens de actiescenes met een matrix achtige dynamiek erin.

Of je van Ritchie houdt of niet maakt volgens mij niet zoveel uit deze film heeft voldoende body en indrukwekkende CGI om een dikke voldoende te scoren. Een vervolgt lonkt en dan gaat het plot er meer toe doen maar voor nu was dit een mooie aftrap van een reeks.

Alle toelichting over waarom hij niet zo goed scoort hierboven in het midden gelaten; van wonderwoman werd ik nou niet echt zo vrolijk dus ligt meer aan de marketing erachter dan de kwaliteit van deze film volgens mij.

Deze hedendaagse verfilming van de bekende Britse regisseur Guy Ritchie (vooral natuurlijk bekend van zijn eerste twee films "Lock, Stock and Two Smoking Barrels (1998)" en "Snatch (2000)"), is losjes gebaseerd op het bekende verhaal van King Arthur, maar deze verfilming stelt qua verhaal helaas weinig voor en bovendien is het verhaal ook nog eens zeer eenvoudig (goed versus slecht). Visueel (inclusief de speciale effecten) gezien ziet het er allemaal wel aardig uit en ook weet deze Actie / Avontuur film nog wel te vermaken en dat vooral vanwege de vele actie, die eveneens aardig in beeld werd gebracht.

In dit verhaal draait het in eerste instantie om de vader, te weten koning Uther Pendragon (gespeeld door Eric Bana), van de destijds nog zeer jonge Arthur, die vermoordt wordt door zijn oom Vortigern (gespeeld door Jude Law) vanwege macht en jaloersheid en waarbij de jonge Arthur moet vluchten voor zijn leven. Zodra zijn oom Vortigern de troon pakt, leidt Arthur een teruggetrokken leven in een bordeel, waar hij wordt opgevoed. Arthur die bestolen is van zijn erfgoed en zijn identiteit, vecht zich tijdens het volwassen worden in het bordeel en criminele leven een weg naar boven. Als jaren later Arthur (vanaf dan gespeeld door Charlie Hunnam) een volwassen man is geworden, kan hij het geheim van zijn afkomst niet meer verborgen houden, als hij het magische zwaard "Excalibur" van zijn vader uit een steen trekt. Samen het verzet en de jonge mysterieuze tovenares "The Mage" (gespeeld door Astrid Bergès-Frisbey), moet hij het zwaard leren gebruiken, zijn demonen confronteren en de mensen verenigen om de wrede tiran Vortigern te verslaan die zijn kroon heeft gestolen en zijn ouders heeft vermoord.

Omdat het verhaal zeer eenvoudig is (je weet na circa 10 minuten al, hoe het verhaal gaat eindigen), is het voor een twee uren durende film best allemaal langdradig en weet het ook niet altijd te boeien (laat staan dat het ergens spannend wordt). Zeker na circa een uur had ik het wel gehad met het verhaal en hunkerde ik naar het zeer voorspelbare einde. Gezien het einde met de "ronde tafel", zal er ongetwijfeld nog wel een vervolg komen. De cast speelde in mijn ogen niet bepaald overtuigend en dan met name de twee hoofdrolspelers in het verhaal, te weten Charlie Hunnam (in de rol van Arthur, oftewel de "goede"), die ik overigens qua uiterlijk veel vind lijken op Tom Hardy, en Jude Law (in de rol van wrede tiran Vortigern, oftewel de "slechte"). Alleen Astrid Bergès-Frisbey (in de rol van de mysterieuze jonge tovenares "The Mage", oftewel Guinevere) en Eric Bana (in de rol van koning Uther Pendragon) vond ik nog wel verdienstelijk spelen, waarbij de laatste weliswaar maar een minimale rol heeft.

Al met al een moderne verfilming van het bekende King Arthur verhaal, die niet meer dan leuk is om eens gezien te hebben en dan vanwege het visuele aspect en de actie.

King Arthur: Legend of the Sword

Ik heb met aardig wat moeite deze nieuwe King Arthur film weg gekeken. Ik moet zeggen dat ik niet helemaal thuis hoor in de verhalen/films van de medievals zoals ridders en verhalen als King Arthur. Hoewel ik ‘ Black Death (2010) erg gaaf vond en leuk om te volgen en films als ‘ Kingdom of Heaven (2005) ‘ ook aardig vet zijn vind ik ‘King Arthur: Legend of the Sword’ nogal tegenvallen en zeker mijn verwachtingen waren denk ik iets te groot voor deze film. Ik had veel meer van Charlie Hunman verwacht en is ben bang dat ik dankzij zijn rol in ‘Sons of Anarchy’ een heel ander beeld van hem gewend ben en ik hem helemaal niet vind passen in een ridderfilm als dit.

Ik moet eerlijk toegeven dat het visueel er erg gelikt uitziet en daar krijgt Guy Ritchie zeker een pluspunt voor. De olifanten in het eerste gevecht zagen er gaaf uit, wanneer Charlie voor het eerst het zwaard gebruikt en die vechtarena waar ze naar toevluchten wanneer het leger van Vortigern achter Arthur en zijn jongens aan zit vond ik ook erg gelikt eruit zien . Qua acteerprestaties is het allemaal wel dikke prima, Charlie Hunman zit in zijn rol al kan hij deze films beter naast zich neer leggen aangezien ik persoonlijk zijn gezicht liever in de ‘gangster’ films zie dan als King Arthur twee uur land op mijn televisiescherm rond raast.

Ik ben niet verkocht aan ‘King Arthur: Legend of the Sword’. De introductie begon al ietwat zwakjes waardoor de film saai doorstroomt. Zondag avond begonnen en uiteindelijk uitgezet omdat we het niet heel veel meer aan vonden, gebeurde vrij weinig, weinig spanning en weinig vreugd. Toch besloot ikzelf gisteravond deze film nog even verder te kijken, en ik moet zeggen dat na ruim een uur de actie eindelijk aanslaat en het verhaal wat spannender en vooral leuker begint te worden, er was gewoon iets nodig om de film nog even in leven te blazen want hij begon nogal dood.

Het verhaal was wel tof. We volgen de jonge ‘King Arthur’ die aanwezig is bij het laatste gevecht van zijn vader, tegen een bepaald monster dacht hij. Zijn vader gooit het zwaard omhoog waarna het in zijn rug terecht komt, hij versteend en ze het zwaard voor een tijd niet meer terug zien. Het blijkt dat de oom van Arthur zijn vader heeft vermoord. Arthur wordt meegenomen voor het leger van Vortigern omdat hij niet gebrandmerkt is, dat betekend dat hij nog niet getest heeft of hij de dragen van het zwaard is. Wanneer hij er staat trekt hij het zwaard uit de steen en krijgt ‘oorlog’ met Vortigern die het zwaard graag zelf in ontvangst wilt nemen. Arthur en zijn groep doen er alles aan om Vortigern uit de weg te halen en na een paar redelijke gevechten eindigt de film goed.

Zoals ik al zei, ik heb hem niet af kunnen kijken zondag avond door zijn saaiheid. Ik denk dat dit een mooie zondagmiddag film is waar je niet al te hoge verwachtingen aan hoeft te binden: zo speciaal is de film echt niet!

2.0*

Het is vlees noch vis met deze productie die zich geforceerd pretentieus tussen kunst en kitsch in probeert te wringen. Wat mij betreft een en al kitscherigheid: beelden zonder diepgang, rammelende dialogen, zeer matige CGI en vlakke personages.

Met Ritchie aan het roer was ik voorbereid op een andere aanpak van het oorspronkelijke verhaal, maar zo'n mager eindresultaat had ik niet verwacht. Ritchie's kenmerkende hippe manier van filmen, vlotgebekte vertelwijze met snel schakelende beelden en cocky humor slaan hier als een tang op een varken. Voor een satirische comedy zou het werken, ware het niet dat deze film zichzelf te serieus neemt en geen middenweg kan vinden tussen humor, actie en drama. Het slingert alle kanten op zonder enige potentie.

Spannend, meeslepend of interessant wordt het nergens. Hunnam mist charisma en weet niet te overtuigen als Arthur. Law doet zijn best, maar lijkt zich af te vragen waarom hij heeft getekend voor dit wanproduct (als vergelijkbare bad guy had wijlen Alan Rickman meer eer van zijn werk in Robin Hood: Prince of Thieves). Ik stoorde me mateloos aan het accent en slechte acteerwerk van Astrid Bergès-Frisbey (The Mage), de vele gekopieërde elementen uit andere films - zoals de olifanten uit LOTR - en de werkelijk dramatische muziekkeuze. Afgrijselijk gewoon! Die past er totaal niet bij.

Hoewel ik Ritchie's eerdere werk, zoals Lock, Stock and Two Smoking Barrels, Snatch, RocknRolla en de Sherlock Holmes serie erg vermakelijk vond (The Man from U.N.C.L.E. was al minder), kon deze inhoudsloze King Arthur me niet bekoren. Het enige waarna ik verlangde was het einde. Mijn conclusie: tijdverspilling.

Drie sterren staat wat mij betreft voor een krappe voldoende, en dat is wat deze wel waard is, wat voor een man met het talent van Ritchie trouwens eigenlijk wel een ondermaatse score is. Probleem zal zijn dat dit vrij traditioneel verhaal wat al zo vaak is verteld, hier een moderne update krijgt die wat ongemakkelijk aanvoelt. De hippe, kenmerkend vlotte regie van Ritchie, in de tweede helft van de film ook nog eens aangevuld met bombastische special effects, heeft hoe langer het duurt gevoelsmatig nog weinig te maken met de klassieke legende, en dat is minimaal even wennen. Ach, het zal wel de opdracht zijn die Guy van de studio heeft gekregen(nieuwe elementen toevoegen), maar mijn persoonlijke voorkeur heeft deze wat chaotische, vreemde mengeling van goede en slechte momenten niet. Erger is het dat door de overdaad aan effecten/CGI lijkt te worden benadrukt dat King Arthur eigenlijk maar een simpel, leeg verhaal is over goed versus kwaad, wat feitelijk natuurlijk niet zo is. Ook de twee hoofdrolspelers werken niet echt mee. Held Hunnam zien we de laatste jaren veel hoofdrollen krijgen ,is waarschijnlijk de next best thing maar heeft me als acteur nog niet echt kunnen overtuigen. Schurk Law heeft een paar leuke oneliners, maar is qua acteervermogen en ook fysiek niet zo geschikt om een indrukwekkend boefje te spelen. Alleen Hounsou en Gillen hebben zichtbaar het talent om hier goede rollen neer te zetten, maar krijgen te weinig tijd om dat te laten zien. Al met al enigszins teleurstellend met een paar goede momenten(de achtervolgingsscènes en de daar uitvolgende gevechten na ruim een uur waren sterk gefilmd). Voor een betere versie van dit verhaal ga ik ter zijner tijd Excalibur van John Boorman nog maar eens bekijken. Ook een film die destijds afwijkend was, maar die was toch mooier dan dit.

Rotslecht.

Grootste probleem is het rommeltje. Een fout en actievol fantasyspektakel had nog gekund, maar er wordt dan plots een hip en frivool Snatch-sausje over gegoten dat het geen naam meer heeft. Dat past totaal niet bij hetgeen waarmee het af en toe afgewisseld wordt.

De film raakt kant noch wal, dik 2 uur lang. Naar het einde vocht ik tegen de slaap, ik betwijfel of ik iets ga gemist hebben.

Charlie Hunnam is ook een hoofdrolspeler van niks. Totaal geen charisma en bovendien kan hij ook niet acteren, wat de film logischerwijze niet ten goede komt. Met Jude Law als machtsgeile nicht is er gelukkig nog een lichtpuntje terug te vinden, het enige in 2 uur film.

Guy Ritchie floreert behalve het rommeltje ook in een lelijkheidsfestijn. De CGI is vaak niet om naar huis te schrijven, designs zijn lelijk, originaliteit is ook zelden aanwezig. Ik heb ergens gelezen, toen deze film nog in pre-productie was, dat dit het startschot van een filmreeks zou zijn. Laat dat maar.

1

“How'd you get money from a Viking?

I feel a joke coming on here.”

Mij al ooit opgewonden gezien? Dan had je erbij moeten zijn toen ik deze film keek. Misschien omdat het weeral een film is die met de grond gelijk gemaakt werd door de meest gewaardeerde filmcritici. Hoe evalueren ze een film eigenlijk? Hanteren ze een minutieus samengestelde vragenlijst waarbij ze met behulp van een door exacte wetenschap vastgelegde stappenplan een film beoordelen? Gewapend met een decibelmeter, luxmeter en een omvangrijk naslagwerk van Wikipedia omtrent het onderwerp zodanig dat op elk moment technische en inhoudelijke nalatigheden direct gespot worden? Ik weet het, ik weet het. Pientere zielen zullen natuurlijk onmiddellijk de volgende evidente vraag stellen aan mij : “Zeg wijsneus, en waarop baseer jij je beoordeling?”. Wel om eerlijk te zijn weet ik dat ook niet zo precies. Is het een buikgevoel? Een moment van verbijstering? Geloof me, ik het weet het niet maar lees verder en ik zal een tipje van de sluier lichten.

Allereerst de kritieken die ik schromelijk overdreven vond. Sommigen beweren dat dit een regelrechte blasfemie is ten aanzien van de grootse legende over Koning Arthur. Ik denk in eerste instantie niet dat dat de bedoeling was van de makers. En trouwens, hadden ze dit wel gedaan (waardoor alle rechtstreeks betrokken personen die een belangrijke rol speelden in deze legende waarschijnlijk ook wel een plekje hadden gekregen in deze film) dan waren er weer die zouden zeggen dat deze film al eens was gemaakt. Wil je een historisch accuraat verhaal horen, volg avondles over Middeleeuwse geschiedenis. Accuraat genoeg. Nee dit was een pimped, modernistische versie van een middeleeuwse legende.

Volgend punt waar ik de kraaltjespis van krijg is de hele heisa rond Beckham. Hier en daar lees ik dat hij dankzij zijn vriendschap met de hoofdrolspeler dit gastrolletje heeft gekregen, maar beter met een bal kan jongleren dan acteren. Give me a break. Die gast was maar een paar minuten te zien. Nogal een beperkte bijdrage om iemand te beoordelen op zijn acteercapaciteiten (niet dat ik sta te wachten op een film waar Beckham een belangrijke hoofdrol in speelt).

En tenslotte de stijl die deze film heeft gekregen onder toeziend oog van Guy Ritchie. Eerlijk gezegd moest ik er zelf even aan wennen. Raar maar waar, ik heb nog nooit een film gezien die door hem zijn geregisseerd. Na het zien van deze film ben ik toch van plan om dit gat in mijn cultuur op te vullen want dit smaakt naar meer. Met andere woorden, je mag me een echte Guy Ritchie fan noemen vanaf nu. Die gedreven, flitsende en hyperkinetische vertelstijl was aan het begin redelijk verwarrend, maar eenmaal je in de flow van de film zat, begon ik die stijl te appreciëren. Niet alleen is het een boeiende stijl maar zorgt het ook voor spitsvondige en voortrazende scènes. Het geeft zelfs doorsnee conversaties een humoristisch tintje.

“King Arthur : Legend of the Sword” is een mengelmoes van verschillende soorten films. Van “Lord of the rings” en "The Hobbit", tot “The fast and the furious” of andere actierijke films, waardoor het een middeleeuws verhaal is waarbij het jargon uit deze tijd wordt gebruikt. De actierijke gedeeltes, vooral diegenen waarbij Arthur het lef had om Excalibur met beide handen vast te grijpen, zijn adembenemend. Het leek wel “The matrix” maar dan in een middeleeuwse setting.

En dan is er het magische gedeelte. “TLOTR” was magisch en fantasierijk. Maar deze film bevat wel degelijk een aanzienlijke portie magische elementen ook al is de illustere Merlijn maar een splitseconde te zien. De Darklands met zijn onwereldse creaturen. De Mage die door haar telekinetische krachten de dierenwereld te hulp kan roepen en alchemistische wijsheid bezit over kruiden. De zeeheksen die Vortigern (Jude ”Gigolo Joe” Law) aan de macht helpen. Mordred, een soortement Lord Sauron, die Camelot aanvalt met een legertje monstrueus uitziende olifanten. En dit alles in een fabelachtige en duistere sfeer gehuld.

Zelfs de cast was boeiend te noemen. Charlie Hunnam vertolkt de rol van Arthur met bravoure. Niet bepaalde de Arthur die we kennen uit de legendes, maar een vechtersbaas opgegroeid in een bordeel die samen met zijn kompanen Wet Stick (Kingsley Ben-Adir) en Back Lack (Neil Maskell) er louche praktijken op nahoudt. Een nobel en rechtschapen figuur kan je hem moeilijk noemen. Eerlijk gezegd had ik Astrid Bergès-Frisbey niet direct herkend ook al heeft ze een fascinerende rol gespeeld in “I Origins”. Hier was haar acteren niet het voornaamste, maar wel het mysterieus karakter van haar personage, wat ze op overtuigende manier wist te brengen. Maar ook de minder belangrijke nevenpersonages waren een waardevolle aanvulling.

Tja, blijkbaar zwem ik weer tegen de stroom in met mijn mening. Om eerlijk te zijn was dit één van de meest energieke en entertainende films die ik dit jaar heb gezien. “King Arthur : Legend of the Sword” is een helse rollercoaster die als een pletwals over je heen raast. Voor diegene die deze modernistische King Arthur vertelling nog niet gezien heeft, één advies. Negeer het negativisme en laat je overweldigen door deze film.

4*

“You're no longer a myth. You're starting to mean something.”

Redelijk. Eigenlijk heeft deze King Arthur film heel veel pluspunten. Het acteerwerk is sterk, de regie van Ritchie is weer lekker vlot, de actiescènes zien er goed uit en ook de personages zijn interessant. Het probleem is alleen dat er een erg matig script is met een traag en soms zelfs saai verloop. Ook het fantasy element vind ik een keuze die niet helemaal goed uitpakt. Law, Hunnam, Hounsou en Bergés-Frisbey zijn wel sterk en zorgen ervoor dat King Arthur: Legend of the Sword niet helemaal in drijfzand wegzakt.

Guy Ritchie weet een matig script behoorlijk te verbloemen met zijn razend snelle montages en opgefokte muziek. De uit de kluiten gewassen monsters zijn leuk om naar te kijken maar het trekt alles wel zwaar uit z'n verband. Dit is niet echt een film waarbij ik herinneringen koester, haha...

Guy Ritchie... ik vreesde er al wat voor en dat was gegrond. Wat een zielloze medieval fantasy versie. Hunnam totaal miscast om te beginnen. Hij laat geen enkele indruk na als Arthur. De legende van koning Arthur helemaal op zijn kop gedraaid, de nerveuze Ritchie trucjes die normaal wel werken in Sherlock Holmes of Snatch voelen hier helemaal misplaatst aan. Ook de toon is verkeerd. Komische elementen vind ik niet passen in een koning Arthur verhaal: dit moet eerder donker, dramatisch, fatalistisch zijn. Wat een ramp! Veruit de slechtste blockbuster dit jaar.