Meningen

Jaren terug dat ik deze had gezien, al heb ik hem daarvoor wel veel vaker bekeken. Ik was dus wel benieuwd hoe de film jaren later zou overkomen. En warempel, nog steeds een heel erg fijne film.

Wat me nu eigenlijk pas opviel - toen ik eens niet de Nederlandse ondertiteling erbij pakte- is hoe geinig de dialogen zijn. Dat komt vooral door het brede vocabulaire dat de meesten gebruiken, met veel gebruik van synoniemen en een net iets te literaire taal dan ze eigenlijk zouden moeten gebruiken. En als je dat consequent doorvoert en de acteurs hebt die dat meer dan geloofwaardig brengen, dan heb je de helft van de lach al te pakken. Een zelfde soort iets hadden de gebroeders Coen in O Brother, Where Art Thou?. Daarnaast zit er soms ook hele fijne subtiele humor in, als bijvoorbeeld Butch een wapen uitkiest om terug in de kelder te gaan, vooral als hij met de zaagmachine in zijn handen staat.

Tarantino weet dit alles ook heerlijk te brengen. De film kent sowieso fijne muziek (invloed van een Goodfellas allicht?) onder de beelden, het tempo is uitstekend (de 140 minuten vervelen geen moment) en de afwisseling is meer dan goed. Elk van de drie verhalen heeft ook een beetje zijn eigen toon. Het avondje uit met Mia is vooral dromerig (als Vince na een shot naar Mia rijdt is echt een heerlijk laid back moment), het gedoe met Wolf is vooral pure komedie en het verhaal van Butch is absurdisme, aan de goede kant van de lijn dan wel. Het is allemaal niet heel verschillend waardoor de film wel als geheel aanvoelt, maar het is net genoeg om de afwisseling te zien.

Toch net geen perfecte film. Het stukje met Butch in het begin haalt de flow er een beetje uit, en soms ziet de film er net iets te gewoontjes uit. Of omgekeerd, de film ziet er vrij gewoontjes uit met af en toe heerlijke beelden zoals een tweetal tracking shots of af en toe mooi kleurgebruik en vooral fijne locaties. Laat ik het zo zeggen, een Reservoir Dogs heeft veel meer zijn eigen smoel. Maar deze Pulp Fiction wel met speels gemak 4,5*.

P.T. Anderson is waarschijnlijk mijn favoriete regisseur. Dat is geen weloverwogen mening, maar eerder een vaststaand feit. Geen ander weet mij met films zodanig te prikkelen als hij. Dan hoeven zijn films niet allemaal even perfect te zijn, ze raken me wel het meest. Dat is geen keuze, dat onderga je gewoon. En soms, ja soms, is de film ook gewoon een meesterwerk. Deze Punch-Drunk Love is ook daar een uitstekende voorbeeld van.

Ditmaal volgen we Barry Egan die moeite heeft met contacten leggen. Hij heeft zijn eigen bedrijf (iets met wc-artikelen) maar is verder alleen en vooral eenzaam. Dan, op een dag, staat er een harmonium voor de deur en de leuke Emily Watson wil zomaar met hem uit. Kan het nog wat met Barry worden?

Ook deze film gaat in de eerste plaats om enkele personen en hun relaties (familie) zoals in alle films van Anderson. Hoewel de plot nochtans niet slechts is -en het script weer goed geschreven,- is dat in eerste instantie niet van belang. Het verhaal is altijd een kapstok om ideeën en relaties te tonen. Ditmaal dus een man die duidelijk het lulletje is in zijn familie maar die zelf ook niet helemaal goed is. Is hij autist? Dat vind ik wat zware woorden, want hij weet wel een bedrijf te runnen, maar anderzijds is zijn gedrag op zijn minst vreemd te noemen (geweld), kan zo al zijn persoonlijke gegevens opnoemen aan de telefoon (al kan ik dat ook, dus dat is niet direct een aanwijzing, maar toch) en heeft moeite met contacten leggen. Zowel als zijn zus zegt een vriendin mee te nemen en je zijn wanhoop ziet, maar ook met de telefoonseks als hij rustig kan praten (veilig in zijn kamer) totdat het meisje zegt, voor de grap, dat ze wel kunnen afspreken. Daar reageert hij helemaal niet op en zij praat rustig door, en Egan sluit weer in het gesprek.

De acteurs helpen ook. Sandler is geen geweldenaar, maar wel perfect gecast. Met zijn aardappelhoofd lijkt hij al wat vreemd, en zijn tics en grappig bedoelde miskleunen lijken perfect bij zijn personage te horen. Sandler doet wat hij normaal moet doen, Anderson zorgt voor de juiste omgeving. Emily Watson is dan het warme hart van de film met haar schattig accent en Phil Hoffman is weer heerlijk slonzig en uitermate grappig. Hoeveel speeltijd heeft hij? Drie minuten hoogstens, maar zet wel even wat neer: dreiging, humor en iemand ook nog van vlees en bloed. Overigens heeft Luis Guzman de beste rol, met nauwelijks tekst maar vooral zijn blikken, als Egan weer eens vreemd doet, zijn tijdloos grappig. Overigens nog een extra opmerking over Mary Lynn Rajskub, die ook een leuke rol speelt maar ook gewoon een bijzonder mooie dame is.

Inhoudelijk klopt dit dus allemaal, maar het is vooral wat Anderson audiovisueel brengt dat deze film zo goed maakt. Over alles lijkt te zijn nagedacht. Egan als halfautist loopt standaard in het kille zakelijke blauw, en omgeeft zich ook in die kleur, terwijl de warme Lena constant in zachtrood loopt. Sowieso is het hele spel van licht en kleur en schaduw heerlijk. Egan verstopt zich nogal in eens in het donker, terwijl de omgeving prachtig verlicht is. Helemaal niet kwaadaardig. Met constant flare in de camera, dat geen goedkope truc lijkt maar echt voor evenwicht zorgt in de beelden, alsof het echt zo bedacht is als onderdeel van het geheel. En ooit zo mooi een supermarkt in beeld gezien? Steriel en schoon, uit een andere wereld. Verder zijn de bliebjes en slagen op de achtergrond heerlijk, en de soms pompende muziek geeft een heel eigen sfeer. Alleen al die lange scène met Barry, zijn zus Rajskub en Lena samen. Die camera die op en neer beweegt, het tempo en ritme, de dans tussen de drie waarin steeds andere één-op-ééngesprekken zijn en waar van alles gebeurt op de achtergrond. Dat lijkt me bijzonder moeilijk te maken, maar het speels gemak waarmee Anderson dit lijkt te doen zegt al genoeg over zijn klasse. Ook bevat deze film één van de mooiste gefilmde kussen ooit. De aanloop daarna, de muziek en de hoek waaruit gefilmd is. Ik zou zo snel de kus uit Ivanovo Detstvo noemen als beter, maar veel andere lukt me niet.

Deze vierde van Anderson is lekker speels en heel anders dan zijn andere films, maar absoluut niet minder. Inhoudelijk sterk en visueel overdonderend. Verhoogd naar 5,0*.

Op zich een geinig idee dat men elkaar blijft zien omwege de hondjes maar ik vond het allemaal niet bepaald geloofwaardig. Soms wel grappig maar echte chemie ontbreekt. 2,0*.

Irriterende film die onnodig lang wordt gerekt door deus-ex-machina's, toevalligheden, dommigheden en plotwendingen. Na een halfuur had het klaar kunnen zijn, maar ja, dan heb je geen film. Het hele idee verder is wel aardig al kon ik de premisse nooit echt aanvaarden. Maar dat viel nog mee met alle irritatie's verder, vooral toen de buren ook aan het moorden sloegen. Ergens zal het satire zijn, maar wel zo verdomd serieus gebracht dat het in het geheel niet geloofwaardig wordt (zeker niet als iedereen zulk een moordenaar blijkt, en dan die uitleg van hun psychologie daarachter maakte het echt lachwekkend slecht. Wel jammer, want de score is erg sterk en sommige scènes werken erg goed. 1,5* dan maar, ook omdat die dochter een knap meisje is om te zien.

Matig, vooral omdat het me allemaal maar weinig interesseerde. Het begint niet heel onaardig met een licht apocalyptische sfeer en mooi kleurgebruik; dat laatste blijft de hele film door het enige echt pluspunt. Maar eens The Purge zelf begint, of eigenlijk al eerder als die auto ineens niet meer weet te rijden (echt?), is de film zijn fun kwijt. Veel toevalligheden en onwaarschijnlijkheden, matig acteerwerk en weinig spetterende actie. Uiteindelijk is het wat zouteloze prak dat gewoon niet weet te vermaken. 1,5*.

Beetje een makke film, ondanks die Purge, ondanks de dood en verderf, ondanks soms genoeg harde scènes. Visueel wel fraai, zeker die combinatie van nacht, belichting en gekke maskers geeft de film een fijne look en sfeer. Maar verder vond ik dit wel erg voortkabbelend allemaal dat nooit spannend werd en ook mij nooit echt wist te grijpen, op een heel klein momentje na. 2,5*.

Sinds enkele jaren (vooral sinds ik Spotify gebruik) ga ik door hele oeuvres van artiesten, liefst chronologisch. Nu is dus onder meer Prince aan de beurt en ik dacht: dan ook maar deze film. M'n vader heeft hem toch nog ergens staan.

Nu wel, het 80s sfeertje wordt wel aardig in beeld gebracht, maar eigenlijk is dit een hele slecht film. Clichématig en flinterdun, en vooral barslecht geacteerd. Van de 111 minuten zijn er ongeveer 60 gevuld met muziek, vooral optredens. Opzich is dat nog prima ook, want die muziek is goed, erg goed zelfs en maakt de film nog wel kijkbaar. Maar als film zelf heel snel vergeten. 2,5*.

Het gegeven is op zich wel geinig, jammer alleen dat de film verder nooit echt leuk wordt. Een hoop tamtam om niets die me ook niet wist te boeien. Sfeertje en aankleding zijn wel oké maar dat is het dan ook waardoor zelfs die weinige 82 minuten nogal lang aanvoelden. 1,5*.

Geen idee of deze film toentertijd origineel was maar anno 2025 zie ik dat in ieder geval niet. Een typisch verhaaltje van een kleine crimineel die steeds dieper in de shit komt. Ook lekker met het losse camerawerk om een bepaald sfeertje te creëren. Je kan niet zeggen trouwens dat Winding Refn zijn stijl niet ontwikkeld heeft door de jaren heen, is dit dezelfde regisseur als van Drive en latere films en series? Zelfs de andere criminelen voelen cliché aan net als de rol van Mads Mikkelsen al overtuigen hij en Burić behoorlijk. Dan is juist zo'n gesprek tussen Frank en het hulpje van die gangsterbaas in de auto een erg prettige afwisseling. Prima gemaakt verder maar nergens heel bijzonder of echt boeiend. 3,0*.

De film verveelt niet zo erg als sommige andere films doen en stoort ook zeker niet (ook Humpty Dumpty niet) maar wat een zouteloze bedoening is dit geworden. Puss was een aardig nevenpersonage en als hoofdpersoon interessanter dan Shrek dat was in delen 2, 3 en 4, maar heel bijzonder vind ik hem niet. Verder ook een mager plot en actiescènes die voorbij de grens van geloofwaardigheid gaan (zelfs in een wereld met pratende poezen).

Wel aardig om te zien dat buiten wat links met sprookjes dit verhaal niets met Shrek vandoen heeft. Het zou zelfs een geheel andere Puss kunnen zijn. Sowieso vond ik de locaties wel prima gekozen en paste ook wat bij het Spaanse van Puss.

Ach ja, verder lag ik wel lekker op de bank en af en toe zag het er wel aardig uit. 2,0*.

Lange tijd prima vermaak. Vlot, leuke personages, geinige humor, leuke odes (die aan Apocalypse Now is erg mooi gedaan). Visueel niet heel bijzonder maar in de actiescènes juist wel als de animatie schokkeriger en abstracter is, meer de look van oude animatie. Erg gaaf gedaan. Het gaat allemaal nergens over maar op de een of andere manier past het wel. Maar het einde gaat echt veel te lang door, het laatste halfuur is een aaneenschakeling van actie en na 10 minuten had ik dat wel gezien. Lange tijd zat de film op een ruime voldoende, maar duurt 20 vrij saaie minuten te lang. 3,0*.