Geen Koningen in Ons Bloed (2015)

Olivia Lonsdale is prachtig in deze film

Olivia Lonsdale is altijd prachtig.

Het begin gemist, maar het zag er zeker fraai gefilmd uit. Deed me soms wat aan Spring Breakers denken. Misschien te duidelijke cinematografische referenties, maar ik zou 'm nog weleens in zijn geheel willen zien.

Sterk. En jammer eigenlijk dat de film maar 50 minuten duurt, want hier had best meer beelden bij mogen zitten. Wat we krijgen is vooral een sfeerportret waar je dan net te weinig van krijgt. Zeker dat leven rond hun instelling had best meer in beeld gemogen.

Maar goed, de stijl verder is aardig, zij het niet bijzonder. Niet bjzonder in de zin dat het echt spettert noch in dat het echt origineel is, want het voelt wel als hedendaags Nederlands arthouse met gespeel met focus, handgehouden camera en soms stiltes die er vooral in lijken te zitten omdat stiltes zo interessant staan. Maar sommige stukken zijn erg mooi dromerig en de muziek is ook bijzonder fraai. En bovenal wordt er sterk geacteerd. Het Drank-en-Drugs-meisje is al prima en weet ondanks die stiltes met haar blik veel te zeggen, maar het is vooral Smulders die de show steelt in een sterke ingetogen rol met veel verdriet en woede achter zijn wat stille façade en altijd even geloofwaardig. Sowieso hebben de beide spelers een chemie en voelen echt aan als broer en zus. 3,5*.

Peijnenburg heeft nog een short met haar gemaakt laatst, First Love

Feast your eyes, I guess

Zoals wel vaker het geval is bij beginnende regisseurs verzuipt het verhaal in een overdosis aan stilering, maar Peijnenburg biedt in deze film uit de serie ‘One Night Stand’ een boeiend kijkje achter de schermen van de jeugdzorg door het relaas te volgen van broers Tomas [Jonas Smulders] en Naomi [Olivia Lonsdale], die door hun moeder in de steek zijn gelaten. Vooral Naomi doet haar best om zo goed mogelijk voor de dag te komen zodat ze de mallemolen van de jeugdzorg kan verruilen voor de stabiliteit van een pleeggezin. Maar de hardheid van het leven in een jeugdzorginstelling en het wantrouwen van pleeggezinnen stellen die hoop ernstig op de proef. Uiteindelijk hebben broer en zus alleen elkaar nog in dit rauwe, deprimerende drama dat een voorstudie lijkt voor Peijnenburgs speelfilm Paradise Drifters waarin Smulders eveneens een hoofdrol speelt.