Meningen

Er is één reden om deze film te kijken en dat is de heerlijke en geweldige bijrol van Brad Pitt. Hij laat even zien hoe je je acte de présence geeft in een film en wat komische timing is. Elke scène met hem is meer dan raak. En bijna alle punten komen door hem.

Het is ook een schril contrast met hoofdpersoon Tatum. Die laatste is simpelweg een matig acteur en mist elke vorm van timing, waardoor het spelen van een dom personage vooral heel erg flauw en over the top is en daardoor niet werkt. Ook niet in combinatie met Bullock. Op momenten dat Tatum wat serieuzer moet doen gaat het allemaal nog wel, maar het houdt niet over. En de belangrijkste kaart van deze avonturenfilm is juist de humor vanuit het duo Tatum/Bullock, waardoor de hele film eigenlijk niet echt werkt. Soms pijnlijk ongrappig, vaak echter gewoon zonder ook maar iets bijzonders. Qua grappen niet, visueel niet en qua inhoud niet. En Radcliffe laat nog eens zien nog een slechter acteur te zijn dan Tatum. 2,0*.

Beetje traag soms, en ongemakkelijk hoe men met elkaar om ging wat ik niet heel sterk vond in de film. Alsof ik naar een film kijk over iemand met een verleden, en een film over rare mensen op vakantie. En ik ben er niet uit of dat ligt aan het personage van een verder uitstekende Colman hoe men op haar reageert, of dat het gewoon een raar script is. Ik vond het in ieder geval niet werken. De film sleept zich zo van scène naar scène, waarbij de één overtuigender is dan de ander. De film gaat nergens echt heen, wat prima is behalve dat ik het gevoel kreeg dat de makers ook niet precies wisten wat ze hier nu mee wilden. Een onaf verhaal kan ook heel af voelen, in dit geval is dat niet zo. Visueel erg saai. Soms het fijne zonlicht en af en toe komt de sfeer van Griekse kustplaatsjes goed over, maar vaker echter vond ik het een te donker en grauw palet. 2,5*.

Een beetje een simpel drama, oerdegelijk en ook in een saaie grijs-grauwe fotografie gefilmd en met zo'n hoofdpersoon die we nu wel kennen. De moeder die niet op haar mondje is gevallen. Het acteerwerk is verder niet slecht, de locaties en sfeer zijn wel redelijk en enkele momenten wel oké, maar als geheel kon ik hier weinig mee. 2,0*.

Na zoveel jaar weer eens herzien, en de film blijft even mooi. Coppola toont ons in deze prent twee mensen beiden niet helemaal tevreden met hun leven, alsof ze het contact ermee zijn kwijtgeraakt. Murray die nooit thuis is en over banale zaken helemaal geen zin heeft om na te denken, en Johansson als Charlotte die dan wel getrouwd is, maar vooral eenzaam is, zeker als haar man enkel werkt en geen oog voor haar lijkt te hebben. En deze twee komen elkaar tegen.

Tokyo is sowieso een mooie locatie daarvoor. Niet enkel vanwege het grootstedelijke karakter (pas daar kan je je eenzaam voelen, tussen andere mensen in) en vanwege het vele onechte neonlicht, maar ook vanwege de Japanners en hun andere cultuur. Dat levert vaak grappige situaties op met een Murray die de ballen snapt van wat de Japanners zeggen, maar wordt door Coppola ook nog eens extra aangedikt. Enkel Murray en Johansson lijken enigszins normaal. Amerikanen zijn alleen maar enthousiast, Japanners houden enkel van karaoke - dat idee zeg maar. Daarmee zijn beide protagonisten nog eens extra vervreemd van de wereld. Wel tonen ze langzaamaan wat begrip voor Tokyo en worden de stereotypen wat minder.

Dat alles is fijn gefilmd met mooie belichting en vooral heerlijke muziek (vooral shoegaze) puur om een bepaalde melancholieke sfeer te scheppen en te laten voelen alsof je zelf dronken bent van de whisky en niet alles even helder ziet. Dat maakt de film ook gewoon heerlijk om naar te kijken, naast het fantastische spel van Murray (zeer droog) en Johansson (heel volwassen met al flink wat leed) en de mooie plaatjes van Tokyo vanuit de hotelkamers. 4,5*.

Het ziet er allemaal mooi uit, dromerig soms ook met fijne muziek, maar het is ook een wat rare film. De plot is prima te volgen, het is alleen een wat vreemde sfeer die doet denken dat je met een vreemd ondoordringbaar verhaal te maken hebt. Dat valt allemaal reuzemee. Het is alleen zo jammer dat al die losse ideetjes nooit en coherent geheel vormen. Het blijven wat losse flodders die stuk voor stuk prima zijn, maar niet als volle film tezamen. Daardoor verveelt het aan het eind wel. 2,5*.

Zo af en toe kijk je in je kast, zie je deze DVD ertussen staan. Nooit geweten dat ik deze eens gekocht had, maar soit, wel mooi om die dan eens te kijken. Naar mijn idee toen de laatste grote van Wilder die ik nog moest zien. En groots was deze prent zeker.

Voor zijn tijd is deze dronkemansfilm zeer vernieuwend. De dronken man is een nette man, keurig in pak, met vriendin en een broer. Geen arm boertje of mafkees zoals zovaak in films te zien is. Bovendien is dit een man waar je ziet wat alcohol met jou en je sociale leven doet, en hoe zo'n man leeft. En dat wordt soms subtiel, soms heel hard, goed verfilmd. Te denken valt aan de fles buiten het raam, of het volgen van de glazen bij The Drinking Song uit La Traviata in plaats van letten op de muziek.

Sowieso kon ik genieten van de shots. Wilder weet altijd prima waar hij zijn camera moet plaatsen, en zo krijg je prachtige shots waarbij soms een enkel shot een heel verhaal vertelt. En soms heel pijnlijke scènes als in het restaurant, soms heel angstige scènes (met het gedode muisje). Maar altijd even krachtig.

Ook het acteerwerk is uitstekend. Wyman is prima als vriendin, de rest van de cast is ook degelijk, maar het is vooral Milland. Zo dicht bij Methodacting heb ik nog niet vaak iemand in de jaren 40 gezien. Langzaamaan verweert het gezicht, komt er een vlassig baardje op het gezicht, zie je de ogen in wanhoop verglijden.

En dan het einde. Ik lees dat velen dit soft vinden. Ik zie dat anders. Eigenlijk is het einde perfect, en kan iedereen het naar eigen inzicht invullen. Ik zie het eerder negatief. Want Birnam zegt nu wel dat hij echt gaat schrijven, echt gaat leven, maar dat zei hij zo vaak. En ongetwijfeld meent hij het, als alle keren daarvoor. En ongetwijfeld heeft hij echt geen behoefte aan alcohol dat moment. Maar uiteindelijk zal hij die fles wel pakken, zal hij weer zin krijgen. Een beetje kennis van alcoholisme leert dat je niet zo makkelijk er af blijft, en dus is het des te triester dat einde. Het lijkt positief, maar alles blijft bij hetzelfde.

4,5*

Deze week op de Duitse tv eens herzien (had niets te doen op vakantie en nam de duitse stemmen voor lief). Wat me vooral opviel was dat de beelden typisch Spielberg zijn met de vertrouwde fotografie en perfect geschoten actiescènes. Maar ook dat er veel actie was, vaak nogal gezocht (probleem op probleem op probleem) en daardoor nogal vervelend en niet echt opwindend meer. Verlaging naar 2,0*

'Tarbot, op de huid gebakken' is de bestelling ergens halverwege de film. Nogal wiedes, anders valt deze uit elkaar en het getuigt nogal van slechte smaak als je dat vraagt in een restaurant (aldus mijn broertje met zijn horecaopleiding). Deze film is echter eerst gefileerd en vervolgens is Brenninkmeijer gaan bakken direct op het vlees met een verrassend sterk gevolg als resultaat.

We volgen een aantal mensen die elkaar om allerhande redenen kennen en behoorlijk verwikkeld raken in een intrige. Deze zie je dan al wel van kilometers aankomen, maar die inhoud verder - die zeker tegen het einde wat rommeliger werd- lijkt niet heel erg van belang; het is vooral de sfeer die 't 'm doet. Want constant wringt en schuurt het. Heerlijk. Pas tegen het einde komt dat beklemmende gevoel een beetje los, maar deze wordt heel knap doorheen de hele film strak gehouden.

Met een mooie sfeervolle fotografie - al had de camera iets rustiger gekund wat mij betreft- fijne editing, gebruik van veel close-ups en medium close-ups om maar een benauwend effect te krijgen en een prettige soundtrack die dan weer subtiel bevreemdend is en dan weer sterk verontrustend, naar gelang de toon van de film dit vraagt. Enkele mooie shots – een vertraagd dalend vliegtuig, die scène op bed waar Merel de muziek zachter zet, heel knap weergegeven de roes waarin ze zich bevindt, en dat gekantelde shot met Merel en Lieke had de film en ook de montage met die doos was alleraardigst.

Het spel ten slotte is prima, zeker daar de dialogen soms nogal lomp overkomen al lijkt dat echt per scène soms te verschillen - dan is het helemaal knap geloofwaardig te blijven. Sterke rollen van Van der Sande en Van der Klein en vooral van Maathuis; ook een bijzonder aantrekkelijke dame met een kruising van natuurlijke charme en bitsheid, die bovendien goed donkerkleurige lippenstift kan hebben (ja, daar heb ik een zwak voor en maakt kijken sowieso een aangename ervaring).

Bijzonder fijne Nederlandse film dit, en als dit maatgevend is voor Brenninkmeijer dan wil ik daar wel meer van zien. 4,0*. En maar hopen dat Steekspel nog eens op dvd uitkomt, een Merel gespeeld door wel een favoriete Nederlandse actrice van me.

Lotus, een soort van Nederlandse Magnolia. Plaats van handeling is niet L.A. maar Rotterdam, de samenhang tussen alle verschillende personages is dan weer wat onduidelijker. Ook nog een muzikaal intermezzo zo tegen het eind, soms een zelfde cameravoering, maar verder in vrijwel alles net van mindere kwaliteit. En ja, zowel de Magnolia als de Lotus zijn een veelkleurige bloem. Nou, als het nog niet duidelijk is.

We krijgen flarden van enkele verhalen van gewone mensen die op een klein keerpunt in hun leven staan, anoniem in de grote stad. Daar kan Rotterdam zich overigens voor lenen, maar dat wordt in het geheel niet gedaan. Zoals Tokyo dat wel deed in pakweg Lost in Translation. Dus is dit een film over de stad? Neen zeg ik; enkel over haar inwoners. Inwoners die dan weer geen Rotterdams spreken. Ergens jammer nu Rotterdam zo duidelijk de locatie is met veel locals, maar ergens ben ik er ook blij om omdat ik het een lelijk accent vind.

Absoluut pluspunt is het acteerwerk over de hele breedte. Of het nu een prima Chris Zegers is, een uitstekende Verbaan, een altijd vermakelijke Jack Woutersen, werkelijk iedereen kom echt en oprecht over. Geen overdreven gebaren of constante emoties. Nee, in plaats daarvan krijgen we naturelle personen. Er wordt niet op je ingeramd (zoals PTA dat in Magnolia wel deed) maar tegen het eind glijden de meeste personen wel lichtjes onder de huid. Anderzijds vraag je je wel even af wat je nu gezien hebt. Zeker het verhaal van Gaite Jansen en het verliefde stelletje zijn maar matigjes en worden enkel door het acteerwerk gered. Maar nadien vraag je je af wat er nu mee bedoeld werd. Ook als mozaïekvertelling werkt dit minder omdat er niet echt een gezamenlijk einde is, zoals Magnolia dat toch zeker had.

Audiovisueel was het niets bijzonders - af en toe zelfs gewoon lelijk. Het leek soms een amateurcamera, vervelend losjes op de schouders, slechte kadrering, weinig gedaan met belichting in de nachtscènes, geen fijne montage, etc. Enkel de plaatsing van de camera verdient lof. Vaak stond op de juiste plaats (ver weg, dichtbij, vanachter een ruit) voor het juiste emotionele effect, dus dat was wel een pluspunt. De muziek verder was maar matigjes. Dit soort simpele pop doet me weinig, maar leek verder ook niet echt in de film te horen en de sfeer te verhogen.

Al met al wel vermaakt, vooral door het acteerwerk van werkelijk iedereen. 3*

De Lotus Eaters, ook wel Lotophagen, kennen we uit de Odyssee van Homeros, een volk dat at van de lotos en daarna niets anders meer wilde. De titel in deze prent lijkt redelijk gekozen, want we krijgen te maken met twintigers die overduidelijk ook de geneugten des levens hebben geproefd en hier nog niet vanaf willen.

Wat je dus krijgt is een vrij nihilistische inslag van opgroeiende mensen die dat niet willen, maar die verder ook niets anders willen of doen überhaupt. Dat levert veelal saaie cinema op, met oninteressante dialoog en weinig memorabele personage's die ondanks het redelijke spel over de hele breedte nooit gaan leven. Dat de regisseuse (dochter van de manager van U2) dit als beeld van jongeren heeft vind ik best (het is wel niet mijn idee) maar probeer er wel iets mee te doen. Dat ze alleen wat feesten en zuipen is dan wel het punt, maar dat verveelt wel. Dan denk ik even aan La Dolce Vita waar meer werd gedaan met dit lege bestaan. Of ik denk aan Diner, wat een groep leeftijdsgenoten heet maar waar wel ergens heen wordt gewerkt en waar iets van humor en leven in zit.

Dan blijft over dat de fotografie wel mooi is, al lijkt McGuinness nooit echt te kunnen kiezen tussen een handgehouden camera of een vaste camera. Het geheel oogt van onevenwichtig zo. Ook zijn er enkele scènes die wel werken en mooi teder zijn met gebruik van een prima soundtrack. Helaas overtuigt het geheel niet. 2,5*.

Op momenten vrij sterk, vooral als het rouwproces centraal staat. En dan zijn er drie mannelijke acteurs die dat allen op een goede manier vertolken, al vond ik de jonge Conrad soms wat vervelend. Maar ik houd gewoon niet van pubers met dat gedrag. Op andere momenten als hij een beetje opengaat zie je pas wat voor prestatie Druid neerzet, dus ik vergeef het hem wel. Maar ook een stille Eisenberg (al houdt hij zijn tics) en de warme Byrne doen goed werk. Alleen haalt Trier er een heleboel bij in de film wat mij allemaal onnodig lijkt. Dat de vrouw is vreemdgegaan, een nieuwe relatie met die collega, tot en met die baby van Eisenberg aan toe. Ik vond dat allemaal overbodige ballast die de film niet nodig had. Al met al een mooie film maar ook te afstandelijk om onder de huid te kruipen. 3,0*.

Lange tijd erg fraai. Mooi geschoten met een aantal scènes en beelden die ertussenuit springen. Dat etentje waar de camera langzaam wegtrekt met die prachtige beschilderingen op de achtergrond, die discoscène waar die belichting echt geweldig is, dat triootje van bovenaf met Maggot Brain op de achtergrond, of heel veel kleine momentjes (in dat museum waar nogal een vreemd standpunt is en de achtergrond wat wazig). Sowieso is de muziek de hele film door goed en is het sfeertje echt heerlijk stads. Mooiste shot blijft dat tracking shot na het verhoor op het politiebureau waar twee mensen gewoon in de ochtend door een nog lege stad lopen waar hier en daar wat licht brandt in een winkel of etalage waar men de dag aan het opstarten is.

Grappig ook dat men steeds vergelijkingen trekt met Enter the Void, ik vond dit inhoudelijk en stilistisch veel meer lijken op Irreversible. De neonverlichting is weg, het groen-rode kleurenfilter is terug en het is allemaal veel rustiger. Maar ook qua inhoud en tederheid lijkt het veel meer daarop. Wel is het hypnotiserend, maar dat had ik dan bij Enter the Void totaal niet (en anderen allicht wel). De seks en naakt verder zijn functioneel en nu eens teder, dan weer afstandelijk, naargelang de situatie dat is. Goed gedaan dus. Erotisch wordt het ook nergens, al ligt dat mede aan de halve Chewbacca's die de beide vrouwen tussen hun benen hebben.

Maar 130 minuten zijn er zeker 40 te veel. Na een goede anderhalf uur is het allemaal wel verteld en hetgeen dan komt is niet slecht, maar brengt ook niets nieuws en gaat zelfs vervelen.Dat ligt ook deels aan het matige acteerwerk waardoor je nooit wordt meegetrokken in de leefwereld van Glusman en zijn vriendin. Daarnaast vond ik juist het heden er net iets te veel bijhangen. 3,5*.

Soms wordt een bij tijden cynische eikel als ik ook weleens week. Meestal zo eind december, maar ook als m'n Honeywell 30,5 graad aangeeft en met een koude Corona binnen handbereik. En dan deze film op, echt een enorm fijne verrassing. Heel leuk gespeeld en ondanks de vele verhaaltjes krijgt iedereen genoeg tijd en achtergrond om mee te leven. Heel diepgravend is het niet, maar als kijker raakte ik al snel emotioneel betrokken door de sterke pacing en eigenlijk alle acteurs waarbij het plezier van het scherm spat. Vooral het verhaal van Firth en de Portugese vrouw die elkaar niet verstaan en toch ook wel vond ik de mooiste, maar ook Grant en zijn medewerkster hadden een zekere schattigheid. Dit is natuurlijk een sprookjeswereld, maar wel met oprechte emoties en soms is het best fijn vertoeven daar. Soms heb je dat als mens ook gewoon nodig. Fijne soundtrack verder en af en toe fraai geschoten (als die Portugees wegloopt achter zo'n hek en de camera mee glijdt, schitterend shot). 4,0*.

Voor de helft een leuke film. Daarna is de koek wel een beetje op. Maar tot die tijd vaak vrij komische scènes, ook vooral op het slagveld. Wat het is dat de film langzaamaan minder wordt? Helemaal de vinger kan ik er niet op leggen al kan dat maar zo doordat dit soort films (kluchten) überhaupt maar voor pakweg een klein uur echt leuk kan zijn. 3,0*.

Tegenvaller. Film begint wel aardig, hoewel het acteren van zeker die jongen niet helemaal mijn smaak is. Ik zie liever wat serieuzer acteerwerk dan gemaakte komedie. Eigenlijk vind ik dat nooit leuk of grappig. En na goed een halfuur is de spanning wel wat weg en duurt dit ding nog anderhalf uur, geberut er vanalles maar veel voelt als ballast en de film sleept zich naar het einde. 2,0*.

Wat ik hiervan nog het meeste heb geleerd is dat viagra pas 25 jaar ofzo bestaat. Toen het ging over prestatieproblemen in bed en een mogelijk nieuw middel toen dacht ik: en viagra? Niet wetende dat dat product dus niet eens zo oud is. Later besefte ik pas dat ik naar iets keek dat gebaseerd is op de geschiedenis van viagra. Dat zegt ook wel iets over de film. Enerzijds een film daarover, anderzijds een romcom en weer anderzijds een zwaar drama. Het romcom-deel is het beste neergezet, vooral door de chemie tussen Gyllenhaal en Hathaway (en zowaar echt naakt in beeld) maar wel vrij kort. Het drama is veruit het zwakst en het stukje geschiedenis is wel boeiend maar hangt er ook te veel bij. De film wil te veel maar weet daardoor nergens echt te overtuigen en sukkelt richting het einde. 2,5*.

Het visuele valt nog het meest op. In fijne warme kleuren gefilmd, de film is echt een plaatje om te zien. Jammer van het te simpele plot dat ook te veel gemaakte momenten kent en twee hoofdrolspelers die onderling weinig chemie hebben. Dan blijft er behoudens de mooie buitenkant weinig over. 2,0*

Sympathiek filmpje dat drie kwartier best leuk kijkvoer is - normale mensen met normaal gedrag en de sfeer komt mooi naar voren. Daarna neemt drama de overhand en dan is de film nergens meer sprankelend of origineel (de film wordt echt typisch een film met een specifieke opbouw van drama met een dieptepunt zo richting het einde) en eerder een beetje duf. Jammer want zo eindigt de film wat als een sof. 2,5*.

Matige Wilder. De film begint nog wel sterk (met een werkelijk heel erg leuk openingsshot) maar duurt uiteindelijk veel te lang. Het verhaal dat verteld wordt leent zich er ook niet voor en hoewel zowel Cooper als de frisse Hepburn leuk spelen hebben ze onderling geen enkele chemie. En daar leunt nu net de hele film op. Paar leuke scènes en het ziet er allemaal wel heel aardig uit, maar echt leuk en echt grappig wordt het nergens. 2,5*.

El Amor en los Tiempos del Cólera is één van de mooiste boeken die ik ooit heb gelezen. Niet dat het verhaal nu zo geweldig was - al is een liefde die overleeft, meer dan vijftig jaren lang, best een originele invalshoek- maar het was vooral de stijl van Márquez die zo mooi was, met lange meanderende zinnen en geweldig beschreven scènes. Maar hoe verfilm je dat?

Nu is dat boek op zich best verfilmbaar, want de sfeer is prima naar het witte doek te krijgen (en met het behoorlijke budget lukt Newell dat ook wel - het is het enige wat echt lukt) maar als je het allemaal zo futloos aanpakt dan blijft er weinig over van Márquez' meesterwerk. Het acteerwerk is slap ofwel verschrikkelijk zoals de overacterende papa Daza, de liefde is nooit voelbaar en het geheel kabbelt allemaal wat voort. De make-up is ook niet het beste wat men kan en eigenlijk is de heel de film maar een banaal liefdesverhaal geworden dat nooit rechtvaardigt waarom dit een film is geworden. Lees het boek en je begrijpt het, maar dat zou niet mogen als je de film bekijkt en beoordeelt.

Verder is ook het gebruik van taal een raar gegeven. De acteurs spreken Engels maar wel met een licht accent; dat is nooit overtuigend, al gebiedt de eerlijkheid mij te zeggen dat acteurs die vloeiend Engels spreken ook niet echt geloofwaardig zijn in zulk een productie. Dat begrijpelijk dat ze Engels spreken, anders krijg je je budget niet rond (al is de Spaanstalige wereld daar groot genoeg voor lijkt me) maar ik moet dan wel weer glimlachen als je ziet dat nauwelijks iemand geïnteresseerd was. Maar doorheen de film zijn briefjes vaak in het Engels, maar die film die wordt bekeken ergens halverwege heeft Spaanse tussentitels. Raar en inconsequent.

Uiteindelijk boeit de film nergens en verveelt al snel. 1,0*.

De film werd steeds vreemder waar ik niet in mee kon gaan. Qua sfeer en fotografie begint de film ijzersterk, maar de gekte neemt steeds meer de overhand. Harris met fout kapsel verandert bijvoorbeeld door die context ook steeds meer in een typetje terwijl hij eerst iets van gezag uitstraalde. Redelijk geacteerd, op momenten goed geschoten maar ook wat rommelig en de pacing liep niet altijd lekker. 2,5*.

Sfeertje is wel oké, verhaaltje niet heel bijzonder en die gozer staat als een houten krant te acteren. Mede daardoor gaat de centrale liefde nooit leven, ondanks dat het meisje het erg goed en fijn naturel doet. Ook het begin gaat wel erg snel allemaal, te snel om er als kijker in mee te kunnen gaan. Af en toe nog wel fraaie beelden. 2,0*.

Film lijdt onder zwak script dat nooit echt boeit (mede door de vele clichés) en dat te episodisch is. Daarnaast zijn de acteurs aardig maar weten de film nergens te dragen. En zo wordt het al met al een lange zit van vele scènes achter elkaar die stuk voor stuk nog wel aardig zijn (en soms zelfs erg mooi) maar zo achterelkaar erg saai. En dat is jammer, want de regisseur heeft genoeg talent en ideeën en vooral de muziek in de eerste helft van de film is prima, zeker in samenhang met beeld. Die eerste scène met die zoen op Crazy in Love van Beyonce is zelfs prachtig te noemen. Ook veel andere shots (dat landende vliegtuig! die skyline van Boston bij die bruiloft op het dak!) getuigen van een zekere schoonheid en overal straalt wel een warm licht het beeld in en vooral nachtscènes zijn mooi. Maar ja, de film trekt me verder nergens dus uiteindelijk een score die opvallend laag nog uitpakt. 2,0*.

Wat was dit een wanstaltig gedrocht, op veel momenten nog erger dan het soms even erge tienerdrama The Fault in Our Stars, hoewel die scène daar in het Anne Frak-Huis op dat vlak onovertroffen blijft.
Deze Love, Simon is een kleine film maar wordt met grootse gebaren gebracht. Is dat Amerikaans? Ik houd van films, vooral sfeervolle die men even een andere wereld inbrengen. Maar hier lag het er wel erg dik bovenop. Groot huis, leuke familie, geweldige vrienden, met de auto naar school, dikke feesten, en één grote wolk van blijheid. En daar op school met die rare conrector en musicaldocent die rustig seksuele toespelingen maken, serieus? Mierzoet en op elk vlak ongeloofwaardig. En dat gaat de hele film door met op de juiste momenten de aanzwellende muziek. En keurig de gebaande paden met op tweederde ineens misère en aan het eind het grootste gebaar met die e-mail naar de hele school en alles is Kumbaya. En ik zet dit maar tussen spoiler tags, maar eigenlijk is dat niet nodig.

Jammer, want de potentie is er best. De film ziet er warm uit en sommige locaties hebben echt wel zeggingskracht en brengen sfeer mee. En de acteurs doen het erg leuk. Zelfs dat irritante joch weet stiekem nog best wat sympathie mee te geven. Ze hadden alleen een veel beter script en betere regie verdiend. 1,0*.

Wel oké. Wat goed is aan deze film is dat het op één dag afspeelt op één locatie waardoor alle relatieperikelen ineens een stuk frisser en echter overkomen. Niet dat alles even boeiend is en sommige delen zijn te gescript voor zo'n film, maar als geheel is dit te behappen. Verder valt vooral de luxe warme geelachtige aankleding op, zowel de decors als mooie kostuums. Verder zie je dat men wel de film als komedie brengt, maar op een enkel moment na zonder echt goede grappen. Het ding is vooral een prima tussendoortje, maar ook niet meer dan dat. 3,0*.

Ik vind Nanjiani een beetje vervelende komiek, iets te veel op de humor zittend en daardoor niet geloofwaardig maar eerder irritant. Ook al is zijn rol in dezen soms wel oké en de chemie met Rae is er ook wel. Als de film zelf ontwikkelt richting het einde worden zowel zijn invulling als de film beter. Dat stuk met die sekte is best geinig en een enkele grap is ook wel geslaagd, maar als geheel net niet voldoende. 2,5*.

Wel vermakelijk. Begin met dat fijne sfeertje in het kleine Australische stadje vond ik nog best te doen, al is het vooral allemaal maar wat opbouw tot het tweede deel. Eens de martelingen beginnen is het allemaal nog steeds aardig, maar echt gore wordt het nergens, en spannend ook niet. Gezapig haast. En wat dat gedoe met die jongen en zijn gothicchick moest voorstellen? Geen idee, maar het waren wel erg leuke scènes om te kijken. Verder nog met prima muziek en een goede spelende enge vader en dochter. 3,0*.

Ik vond dit vooral een fijn voortkabbelende film om te kijken. Wel iets te lang en zeker aan het eind sleept het wat, maar verder een redelijk ingetogen film, goed geacteerd en een mooie sfeer. Vooral Wahlberg vond ik bijzonder sterk als vader die zijn dochter kwijtraakte. Visueel wel oké maar soms wat kitscherig. In die tussenwereld mag dat, maar gewoon op Aarde vond ik het wel eens wat lelijk met al die kleuren (zie de poster als uitstekend voorbeeld) die door het beeld zweefden. 3,5*.

Af en toe heb je van die films die wel hun goede wil tonen - in aanzetjes in de film of in thema’s - maar die door volstrekte onkunde of gemakzucht vakkundig kapot worden gemaakt. Deze Lover of Loser is daar een schitterend voorbeeld van. M'n 800e stem, had wat beter mogen zijn.

We volgen een ietwat verlegen meisje die één vriendin lijkt te hebben, maar verder ook niet wordt gehaat en wel gewaardeerd om wat ze kan (prints op shirts ontwerpen). De situatie thuis is niet helemaal lekker en ze valt in handen van een loverboy. In opzet kan dat prima, de redenen waarom zij zo makkelijk valt voor hem zijn geloofwaardig bedacht en ook het aansnijden van dit thema kan mijn waardering krijgen. Maar zorg de volgende keer voor een betere regisseur en een veel beter scenario. Dan was het wellicht nog wat geworden.

Bij de Teletubbies wordt alles twee maal gezegd en gespeeld omdat dat voor kinderen goed schijnt te zijn. In deze film komt alles netjes één maal voorbij. Of ze een lijstje hebben met wat gedaan moet worden en dat keurig afvinken. Ruzie met vriendin? Check. Eén shot op school? Check. Problemen thuis? Check. Alles inzake loverboys gezegd wat er gezegd moet worden voor de moraal in de film? Check. De eindscène waar heel toevallig die dochter ineens op de stoep staat (waar heeft ze zo snel het adres vandaan en hoe weet ze dat Eva precies dan terugkomt? En ga zo maar door. Maar ook niet vaker dan één keer, waardoor alles wel heel soepel en gladjes verloopt en alle geloofwaardigheid verdwijnt.
En dan Acda zelf nog, waarvan je direct weet dat hij niet aan zijn dochter heeft gezeten. Dit wordt enkel gesuggereerd en niet letterlijk gezegd, dus kan je aannemen dat het niet zo is. Zeker als die pornosites op de laptop staan, dan voel je al aan dat stiefpapa weleens voor de politie kan werken. Want kom op, dit is een verhaal waarin alles samenvalt tegen het eind. Zoiets weet en voel je gewoon.
Oh ja, en als je dan een loverboy toevoegt, doe niet zo’n lulletje rozenwater die in het geheel niet serieus te nemen valt. Opgeplakte bakkebaarden en stoerheid acteren - dit leek echt school toneel waarin een jochie van twaalf iets te grote kleren aantrekt en dan directeur speelt. Overigens schijnt deze nu 23-jarige wel een 5 jaar jongere vriendin in het echt te hebben, de viezerik.:)

Ook het verdere acteerwerk is van een bedroevend niveau. Jansen vind ik normaal echt goed maar zij ontstijgt niet het niveau van de rest, op een heel enkele scène na met goede geloofwaardige dialogen. Ook Lakemeier liet al eens in Oorlogswinter zien dat hij wat in zijn mars heeft. Nog geen fractie daarvan in deze productie. Helaas.
De rest ken ik wat minder (Op Acda na die verder altijd Thomas Acda acteert) maar daar is het niveau ook abominabel. Ligt het aan de acteurs? Aan sommige ongetwijfeld, maar als gezegd, Jansen en Lakemeier kunnen wel wat normaal. Ligt het dan aan het script? Aan de dialogen? Dat eerder. Dit lijken eerder zinnetjes die informatie moeten geven, zo duidelijk mogelijk, zonder dat deze ook maar geaard zijn in de realiteit. Althans, ik ben jong geweest, maar zulke dialogen had ik niet meet leeftijdsgenoten. Dit kan je ook niet normaal uit je bek krijgen, al had je Al Pacino of Meryl Streep geheten. En je ziet elke acteur ook nadenken wat te zeggen en vooral hoe dan te zeggen, omdat het zulke rukdialogen zijn. Of het is een metafoor voor toetsen op school waarin ook alles aangeleerd is. Maar zo diep gaat dit vast niet. En dat hoeft nog niet eens heel erg te zijn. Denk aan Spangas wat ook slecht geacteerd is, maar waar op z'n minst speelplezier te zien is. Dat ontbreekt hier in het geheel.

Qua regie is het verder ook niks. De stukjes aan het begin, waarin Mees droomt, zijn eerst nog aardig maar je voelt dat er één of twee teveel bijzitten. Ook camerawerk verder, de fotografie, de muziek: het voegt allemaal helemaal niets toe aan kijkplezier. Zo gewoontjes.

Af en toe was er nog iets leuks, zoals de cameo van Carry Slee, buurvrouw Neuteboom of enkele andere BN’ers die langskomen en de gekleurde knikkers voor kansberekening bij wiskunde (deed me even terugdenken). Ook de introductie van Acda die recht in de reet van Jansen kijkt vond ik best grappig. De rest was om te janken zo slecht, niets dat dat nog helpen kan. 0,5*

Best een boeiende docu, lekker vlot verteld en vooral veel sfeerbeelden van de Amerikaanse binnenlanden. Vooral die beelden gaven echt een meerwaarde voor de kijkervaring. Helder verteld al had ik al wel snel door hoe de vork (deels om de reden die Bearzel al noemt, die ene mevrouw kwam niet in beeld en was of dood of de dader) in de steel zat dus echt verrassend was het laatste deel niet. Ook had ik graag wat meer over het 'waarom' willen weten. 3,5*