Lotus Eaters (2013)

'Lotus Eaters' lijkt een ellenlange muziekvideo met een minimum aan structuur, waarbij je als kijker een groep vrienden waarneemt. Een eindeloze stroom van parties trekt aan je voorbij met gesprekken die enkel flauw zijn. Geen drama dat de moeite loont; je wordt eerder wat depressief van het aspect van zelfvernietiging. Om de kleurloos- en richtingloosheid te accentueren is het geheel waarschijnlijk in zwart-wit opgenomen.

De Lotus Eaters, ook wel Lotophagen, kennen we uit de Odyssee van Homeros, een volk dat at van de lotos en daarna niets anders meer wilde. De titel in deze prent lijkt redelijk gekozen, want we krijgen te maken met twintigers die overduidelijk ook de geneugten des levens hebben geproefd en hier nog niet vanaf willen.

Wat je dus krijgt is een vrij nihilistische inslag van opgroeiende mensen die dat niet willen, maar die verder ook niets anders willen of doen überhaupt. Dat levert veelal saaie cinema op, met oninteressante dialoog en weinig memorabele personage's die ondanks het redelijke spel over de hele breedte nooit gaan leven. Dat de regisseuse (dochter van de manager van U2) dit als beeld van jongeren heeft vind ik best (het is wel niet mijn idee) maar probeer er wel iets mee te doen. Dat ze alleen wat feesten en zuipen is dan wel het punt, maar dat verveelt wel. Dan denk ik even aan La Dolce Vita waar meer werd gedaan met dit lege bestaan. Of ik denk aan Diner, wat een groep leeftijdsgenoten heet maar waar wel ergens heen wordt gewerkt en waar iets van humor en leven in zit.

Dan blijft over dat de fotografie wel mooi is, al lijkt McGuinness nooit echt te kunnen kiezen tussen een handgehouden camera of een vaste camera. Het geheel oogt van onevenwichtig zo. Ook zijn er enkele scènes die wel werken en mooi teder zijn met gebruik van een prima soundtrack. Helaas overtuigt het geheel niet. 2,5*.