• 146.045 films
  • 7.559 series
  • 23.221 seizoenen
  • 508.234 acteurs
  • 317.907 gebruikers
  • 8.351.804 stemmen
Avatar
 
banner banner

Love and Death (1975)

Komedie / Oorlog | 85 minuten
3,38 205 stemmen

Genre: Komedie / Oorlog

Speelduur: 85 minuten

Oorsprong: Verenigde Staten

Geregisseerd door: Woody Allen

Met onder meer: Woody Allen, Diane Keaton en Georges Adet

IMDb beoordeling: 7,7 (37.813)

Oorspronkelijke taal: Engels

  • On Demand:

  • Google Play Bekijk via Google Play
  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Amazon Prime Niet beschikbaar op Amazon Prime
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • meJane Niet beschikbaar op meJane

Plot Love and Death

Wanneer Napoleon het Russische rijk bedreigt met een inval is de lafaard Boris Grushenko gedwongen om zich bij het leger aan te melden met als doel zijn land te redden. Hij neemt inderdaad een groep Franse officieren gevangen maar het Franse leger is te sterk en bereikt Moskou. Boris denkt dat hierdoor een einde aan de oorlog komt maar zijn jonge vrouw wil Napoleon vermoorden.

imageimageimageimageimage

Externe links

Video's en trailers

Reviews & comments


Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van LimeLou

LimeLou

  • 2048 berichten
  • 777 stemmen

Mijn favoriete Keaton film Diane en Woody doen het samen superlollig en de dialogen zijn hier het grappigst. Nog net geen vijf sterren aangezien sommige scènes iets te uitgerekt zijn.


avatar van Ste*

Ste*

  • 1646 berichten
  • 1169 stemmen

De eerste keer dat ik een 'early funny one' bekijk van Woody Allen. Het begint veelbelovend. Ook veel minder slapstick en flauwe humor dan ik verwacht had. Het deed me soms denken aan The Holy Grail van Monty Python, toevallig dat ze in het zelfde jaar uit zijn gekomen.

Maar na ongeveer 40 minuten zijn er teveel dingen die niet helemaal werken of die te lang duren, waardoor het als geheel uiteindelijk toch iets minder geslaagd is.

Er zijn nog genoeg grappen die wel werken, dus het is amusant, maar zeker niet een van de beste die ik gezien heb.

3* - 3,5*


avatar van Geno

Geno

  • 277 berichten
  • 220 stemmen

Tjonge... deze film moet ik nog eens zien... maar dan slomo.

Deze film had net zo goed twee keer zo lang kunnen duren en nog twee maal zo grappig kunnen zijn... Je kunt nauwelijks iets laten bezinken of nagenieten van een moment, of om een grap lachen want je mist meteen een volgende grap of wending of waanzinnige dialoog.

Alleen daarom, dus om de snelheid en oneerbiedig gezegd: afraffel tempo, kan het geen briljante filmkomedie zijn. Maar of dit argument steekhoudt... geen idee.

Het verhaal... ach, het zijn leuke kostuums, en is een leuk decor, Napoleon is een leuke kapstok, maar ik denk dat het allemaal om het even is... het doet er niet toe. Allen bruist en bulkt en klotst alle kanten op. Het doet ter zake en in een ander geval in 't geheel niet. De energie spat er hoe dan ook ervan af.

Het menselijk tekort en het falen, sommige mensen haten dit thema, maar ik heb er een zwak voor. En ja, ik herken er zo veel in.

Ik vind de film waanzinnig leuk.... hoe kun je zoveel humor hebben.


avatar van TheBunk

TheBunk

  • 716 berichten
  • 3076 stemmen

Je ziet dat Allen langzaam de transitie maakt van pure -licht flauwe- komiek naar de existentialistische onderwerpen in zijn meesterwerken Manhattan en Annie Hall een paar jaar later. Toch vooral veel humor in deze film. Op momenten zeer geslaagd, soms gaat het allemaal iets te ver door.

Al met al een paar sterke grappen, originele benadering en zeer vermakelijk, mede dankzij de korte speelduur.


avatar van mister blonde

mister blonde

  • 11993 berichten
  • 4815 stemmen

Wel erg flauw af en toe. Van zijn slapstick films uit zijn beginperiode (de andere zijn Sleeper en Bananas) is dit duidelijk de minste. Wel heel erg nadrukkelijk geinspireerd door mensen als Buster Keaton en met name de Marx broers. Vind sowieso dat Allen pas echt na deze periode in vorm kwam. Uitgesproken grappig zijn, is niet helemaal zijn ding. Hij is beter als ie iets subtieler is. Of beter; slapstick is niet helemaal zijn ding. Daar leek ie hierna achter te komen.

Er zaten zeker een aantal goede grappen in, zeker op het eind. Toch vind ik dit een van de minste van de ruim 20 Allen's die ik zag. Het hele uitgangspunt is eigenlijk, "wat als ik nu in het Rusland van begin 19de eeuw zou zijn geboren?" En dan natuurlijk ontzettend uitvergroot. Nogmaals, zeker niet onaardig, maar de lach-of-ik-schiet humor is door anderen en ook door hemzelf al beter gedaan. Ruime 3 sterren.


avatar van scorsese

scorsese

  • 9435 berichten
  • 9214 stemmen

Goeie film waarin de pacifistische Boris door zijn familie gedwongen wordt het leger in te gaan. Een Woody Allen-film die zich afspeelt in Rusland ten tijde van Napoleon. De film staat bol van de grappige dialogen over leven en dood en andere existentiële vraagstukken. Onderhoudend, mede door het vlotte tempo.


avatar van Mescaline

Mescaline

  • 6763 berichten
  • 2504 stemmen

Voor de 2de keer bekeken en Love and Death blijft nog steeds een fijne wegkijker.

Niet de beste uit zijn slapstick periode maar ook zeker niet de slechtste, niet alle grappen werken even goed maar door de korte speelduur is dit alsnog een makkelijk tussendoor filmpje.

Stem blijft staan op 3,5*


avatar van 93.9

93.9

  • 3078 berichten
  • 4102 stemmen

Heerlijke film weer van Woody Allen.


avatar van Cellulord

Cellulord

  • 597 berichten
  • 2374 stemmen

Ste* schreef:

Het deed me soms denken aan The Holy Grail van Monty Python

?????

Monty Python das toch van een heel ander niveau

zelf vond ik dit maar een zwakke film. het kwam me allemaal uiterst forceerd over


avatar van Kronos

Kronos

  • 884 berichten
  • 1219 stemmen

Cellulord schreef:

?????

Monty Python das toch van een heel ander niveau

zelf vond ik dit maar een zwakke film. het kwam me allemaal uiterst forceerd over

Wat een onzin. Eerst een 'objectief feitje' en dan wat je er zelf van vond? Al te doorzichtig natuurlijk.

Cleese en co zijn wat populairder dan Allen, maar dat heeft niks met niveau te maken. De existentieel filosofische humor van Allen gaat nogal wat mensen boven de pet. Je zou dus even goed kunnen zeggen dat hij minder populair is omdat het niveau te hoog is.


avatar van Cellulord

Cellulord

  • 597 berichten
  • 2374 stemmen

Tja, je kan ook zo'n hoog niveau hebben dat niemand je nog verstaat.

In ieder geval vond ik Celebrity, Small Time Crooks of Match Point stukken beter!


avatar van Kronos

Kronos

  • 884 berichten
  • 1219 stemmen

Cellulord schreef:

Tja, je kan ook zo'n hoog niveau hebben dat niemand je nog verstaat.

De onnavolgbare discussie in de film tussen Allen en Keaton over subjectiviteit en objectiviteit zie ik als een parodie op de breedsprakerige Franse filosofie.

Soms is de humor flauw, maar in The Holy Grail ook natuurlijk.


avatar van Mescaline

Mescaline

  • 6763 berichten
  • 2504 stemmen

2 jaar geleden voor de 2de keer gekeken, maar ik had nu alweer zin om dit filmpje op te zetten! Woody Allen in zijn slapstick periode, eerder zei ik nog dat dit niet zijn beste was uit die tijd maar daar kom ik wel een beetje op terug. Als je maar 1 film wilt zien van deze slapstick periode, pak dan deze! Annie Hall is natuurlijk de film waar velen hem terecht voor prijzen, maar dit filmpje is ook zeker erg fijn!

van 3,5 naar 4*


avatar van Metalfist

Metalfist

  • 12407 berichten
  • 3964 stemmen

I won't eat any food that begins with the letter F. Like chicken, for instance

Woody Allen die de Russische toer opgaat, het is in ieder geval een onverwachte combinatie en tegelijkertijd ook wel één waar ik zin in had. Tot nu toe kan ik Allen's oudere werk zeker en vast smaken, maar ik heb de indruk dat ik de films waar hij zelf als acteur opdraaft toch nog net iets leuker vind. Love and Death is er weer een in dat rijtje en er is bovendien ook nog een rol weggelegd voor Diane Keaton! De vorige combinatie tussen die twee die ik had gezien, Annie Hall, was in ieder geval een schot in de roos.

En Love and Death mag zich aan die categorie toevoegen. Ik denk dat ik Annie Hall nog net ietsjes beter vind, maar veel zal het niet schelen. Wat ik altijd fijn vind aan de Allen films is dat hij zich nooit laat verleiden tot een lange speelduur. Love and Death klokt alweer af op nog geen 90 minuten, maar in die tijd verveel je je dan ook geen moment. Van de bizarre scènes (de vader met zijn, letterlijk, lapje grond) tot de heerlijke dialogen tussen Boris en Sonja.. Het is genieten. Voor de rest sowieso wel tof om eens te zien hoe Allen zijn grote voorbeelden eert. De parodie op de Russische literatuur (leek me vooral Dostojevski en Tolstoj te zijn, maar ik moet toegeven dat ik met uitzondering van deze twee nog niet zo bekend ben met de schriftelijke nalatenschap van Rusland) ligt er dik op, maar de knipogen naar onder andere Ingmar Bergman, de Marx Brothers en de slapstick van een Charlie Chaplin zijn erg leuk om te spotten.

Woody zelf neemt dus weer de hoofdrol voor zijn rekening en daar is in ieder geval opnieuw niets mis mee. Toegegeven, wanneer je een aantal van de films achter elkaar bekijkt dan merk je dat Allen wat een one-trick pony is, maar hij blijft erg fijn om naar te luisteren. De combinatie met zijn gezichtsuitdrukkingen maken het trouwens helemaal af. Het interessantste aan Love and Death is echter de aanwezigheid van Diane Keaton. Ben best wel een fan van Mia Farrow in de Woody Allen films, maar ik durf nu al te zeggen dat ik het duo Allen - Keaton beter vind. De film heeft trouwens ook nog een Belgische touch, want cameraman Ghislain Cloquet was een geboren Antwerpenaar!

Toffe film in ieder geval en één van Allen's leukste als je het mij vraagt. Ik ben blijkbaar wel wat te vinden voor zijn ietwat minder gewaardeerd werk (vond A Midsummer Night's Sex Comedy ook al zo leuk) en ik denk dat dit wel in een top 10 van de regisseur zou terecht komen. Al zit ik nog maar op de helft van zijn oeuvre geloof ik.

4*


avatar van Bélon

Bélon

  • 1795 berichten
  • 0 stemmen

Voor mij een wat tegenvallende Allen: de "onderbroekenlol" is niet zo mijn ding. Ik denk dat ik aan zijn oudere werk ook maar niet -meer- begin (heb ze ooit wel gezien vroeger).

Geeft verder niet met een oeuvre als het zijne kun je alle kanten op. Zo bevielen bijv. de onlangs bekeken Crimes and Misdemeanors (1989) en Broadway Danny Rose (1984) een stuk beter.


avatar van Grindhouse62

Grindhouse62

  • 2014 berichten
  • 14193 stemmen

Metalfist schreef:

I won't eat any food that begins with the letter F. Like chicken, for instance

Woody Allen die de Russische toer opgaat, het is in ieder geval een onverwachte combinatie en tegelijkertijd ook wel één waar ik zin in had. Tot nu toe kan ik Allen's oudere werk zeker en vast smaken, maar ik heb de indruk dat ik de films waar hij zelf als acteur opdraaft toch nog net iets leuker vind. Love and Death is er weer een in dat rijtje en er is bovendien ook nog een rol weggelegd voor Diane Keaton! De vorige combinatie tussen die twee die ik had gezien, Annie Hall, was in ieder geval een schot in de roos.

En Love and Death mag zich aan die categorie toevoegen. Ik denk dat ik Annie Hall nog net ietsjes beter vind, maar veel zal het niet schelen. Wat ik altijd fijn vind aan de Allen films is dat hij zich nooit laat verleiden tot een lange speelduur. Love and Death klokt alweer af op nog geen 90 minuten, maar in die tijd verveel je je dan ook geen moment. Van de bizarre scènes (de vader met zijn, letterlijk, lapje grond) tot de heerlijke dialogen tussen Boris en Sonja.. Het is genieten. Voor de rest sowieso wel tof om eens te zien hoe Allen zijn grote voorbeelden eert. De parodie op de Russische literatuur (leek me vooral Dostojevski en Tolstoj te zijn, maar ik moet toegeven dat ik met uitzondering van deze twee nog niet zo bekend ben met de schriftelijke nalatenschap van Rusland) ligt er dik op, maar de knipogen naar onder andere Ingmar Bergman, de Marx Brothers en de slapstick van een Charlie Chaplin zijn erg leuk om te spotten.

Woody zelf neemt dus weer de hoofdrol voor zijn rekening en daar is in ieder geval opnieuw niets mis mee. Toegegeven, wanneer je een aantal van de films achter elkaar bekijkt dan merk je dat Allen wat een one-trick pony is, maar hij blijft erg fijn om naar te luisteren. De combinatie met zijn gezichtsuitdrukkingen maken het trouwens helemaal af. Het interessantste aan Love and Death is echter de aanwezigheid van Diane Keaton. Ben best wel een fan van Mia Farrow in de Woody Allen films, maar ik durf nu al te zeggen dat ik het duo Allen - Keaton beter vind. De film heeft trouwens ook nog een Belgische touch, want cameraman Ghislain Cloquet was een geboren Antwerpenaar!

Toffe film in ieder geval en één van Allen's leukste als je het mij vraagt. Ik ben blijkbaar wel wat te vinden voor zijn ietwat minder gewaardeerd werk (vond A Midsummer Night's Sex Comedy ook al zo leuk) en ik denk dat dit wel in een top 10 van de regisseur zou terecht komen. Al zit ik nog maar op de helft van zijn oeuvre geloof ik.

4*

Hier kan ik mij wel in vinden. Ik heb deze film al een aantal jaren in bezit, maar nog nooit gekeken, maar heb hem maar eens tussen mijn collectie naar voren gehaald en gekeken. Wat heb ik genoten van deze film. Is zeker geschikt om meerdere keren te zien, net als sommige parodiefilms van Mel Brooks, zoals Blazing Saddles en Young Frankenstein. 4.0


avatar van coumi

coumi

  • 1256 berichten
  • 10858 stemmen

Een oudje van Allen die ik nog nooit had gezien, maar die zeker genietbaar blijkt. Een nogal kluchtige persiflage op een kaskraker als War and Peace, met veel flauwe grappen maar ook enkele pareltjes. Allen speelt zijn bekende loser type op aanstekelijke wijze. De heerlijk jong ogende Keaton overklast hem echter met haar sprankelende, komisch zeer geslaagde vertolking, deze dame was als op jeugdige leeftijd al erg goed. Leuke film al met al, niet zo heerlijk absurd als Take the Money and Run, maar komt wel in de buurt van dat niveau. Vooral verfrissend en tegendraads als je het vergelijkt met de als lopende band werk ogende herhalingsprojecten die de oude meester tegenwoordig jaarlijks aflevert, vroeger was alles beter.


avatar van Filmkriebel

Filmkriebel

  • 7348 berichten
  • 3467 stemmen

In de oude Allens moet je de humor vooral in de fijn uitgeborstelde dialogen gaan zoeken, die vol droogheid, historische verwijzingen, seksueel innuendo, morele en filosofische dilemma's en absurditeit zitten. Wellicht is een hoog cijfer aan Woody Allen films geven gewoon goed voor je status als "movie buff" en om te tonen dat je zijn verwijzingen naar geschiedenis en Russische literatuur goed begrepen hebt. Ik hou er gewoon niet van, en vind trouwens zijn recentere films stukken beter. Naar het eind toe had ik het wel gehad met zijn vermoeiend elitair gezeik.