Crimes and Misdemeanors (1989)

Het komische en tragische vond ik juist precies goed afgewogen in deze film. De iets lichtere dilemma's - die ook nog eens heel humoristisch waren uitgewerkt - van Woody Allen was een goede partij voor de zware keuzes van Martin Landau. Inhoudelijk gezien is dit ook een van de sterkste Allen-films, maar dat gaat niet ten koste van zijn humor.

Woody Allen speelt toch geen man die zich keurig aan de regels houdt? Hij maakt moedwillig een documentaire die Alan Alda negatief portretteerd, terwijl hij gevraagd wordt het tegenovergestelde te doen. Het is geen misdaad misschien, maar wel wangedrag (de 'Misdemeanors' uit de titel).

"The last time I was inside a woman, I was visiting the statue of liberty."

Leuke film van Allen met twee verhaallijnen, die op het eerste gezicht niets met elkaar te maken lijken te hebben, maar die op het einde uiteindelijk mooi samengebracht worden.

Het opvallende in deze film is vooral de verschillende toon van de verhaallijnen. Die van Martin Landau, die het grootste gedeelte van de film in beslag neemt is serieus, maar best goed uitgewerkt. Alles draait hier om relaties en het maken van keuzes. Landau speelt hier een personage dat niet bepaald schoon te noemen is. Hijpleegt zelfs een moord, maar toch had ik wel een bepaalde sympathie voor hem.

Toch is de verhaallijn van Allen zelf het best. Allen zet een grappige rol neer. Hij speelt iemand met een behoorlijk zelfmedelijden, die er af en toe erg grappige oneliners uitgooit, zoals degene waarmee ik mijn recensie ben begonnen. Vooral leuk is de relatie tussen Allen en de vervelende producer Lester, waarvoor hij een documentaire moet maken. Allen heeft een enorme hekel aan hem, en dat komt uiteindelijk naar voren in de documentaire die Allen van hem maakt. Het moment dat ze samen de docu bekijken is echt hilarisch.

3,5*