The Untouchables (1987)

Nee, joh. Het is veel te theatraal allemaal. Iets waar De Palma wel vaker last van heeft. En Connery speelt Costner toch echt wel van het doek. De enige met echte flair.

Laat De Palma in los in donkere, vochtige steegjes en straatjes en je krijgt gegarandeerd fantastische plaatjes. Het Chicago van de jaren '40 staat er prachtig op en ook de rest van de aankleding is grotendeels een genot om naar te kijken, maar dat geldt niet of althans minder voor het volgen van The Untouchables. Ontegenzeggelijk heeft het z'n grimmige kanten, neem alleen al de opening, maar het gladde en hier en daar zelfs ludieke karakter van de rest haalt het meeste venijn er uit.

Alsof er een compromis gesloten is. Het is in ieder geval een mengsel dat voor mij niet echt (meer) wil werken. Wat zich afspeelt bij de Canadese grens is misschien wel het beste voorbeeld. Hetgeen Connery daar uitvreet, is best intens, maar het staat haaks op de de confrontatie daarvoor, die ontsierd wordt door (niet alleen daar) overdadige muziek en een accountant die kennelijk voor een glimlach moet zorgen. Dat geldt dan niet voor De Niro die alleen al vanwege z'n kop geknipt is voor dit rolletje.

Toch, een briesende Capone tegenover een snoezig momentje in huize Ness monteren is me wat te gemakkelijk en de meest in het oog springende scène wordt weliswaar lekker tergend langzaam opgebouwd, maar het is tegelijkertijd natuurlijk net zo goed een nogal doorzichtige. Zoals dat in wezen ook geldt voor de transformatie van Ness. Dat en het luchtige, avontuurlijke sfeertje zal de romantiek van die jaren wel ten goede komen, maar de kracht van deze prent wat mij betreft toch niet.