Love and Death (1975)

Erg grappige Allen film.

Barry Lyndon komt uit hetzelfde jaar, maar als Love and Death 2 jaar later was uitgekomen had ik gezegd dat het een parodie op die film is. Sowieso, een Allen film met Diane Keaton stelt me nooit teleur. Ik hoop dat die twee nog 1x zullen samenwerken. Manhattan Murder Mystery was geloof ik de laatste keer. Ook al zo'n leuke film.

Het 'Death' thema in deze film is een vette knipoog naar Det Sjunde Inseglet. Extra leuk als je die film gezien hebt.

Ik denk dat Monty Python liefhebbers Love and Death ook zullen waarderen.

De scènes op het slagveld en die met Napoleon, evenals het samenspel met Diane Keaton, zijn bij vlagen vermakelijk, maar de stukken met Magere Hein en Boris' zogenaamde visioenen of waanbeelden of wat het ook moge zijn, bevielen mij helemaal niet. Ik blijf steken op een hele magere 2,5*.

Ja die referenties zijn leuk gevonden en de combinatie ridiculiteit, slapstick en spitsvondige dialogen maakt dit een alleraardigste film. Toch is het her en der wisselvallig en is het samenspel tussen Woody Allen en Diane Keaton opvallend mager. Tegen het einde was de rek er ook wel uit helaas.

Grappig filmpje van Allen met af en toe een vleugje bizarre humor, slapstick maar vooral prima dialogen. Niet overal en altijd even grappig maar wel goed genoeg.

Leuk om eens zo'n hele vroege Allenfilm gezien te hebben. Alles wat ik tot nu toe van hem zag (het niet door hemzelf geregisseerde Play It Again, Sam uitegezondert) kwam na Annie Hall en die film wordt vaak gezien als een keerpunt in Allens werk. Ik miste in Love and Death de typische filmstijl van Woody Allen. Het kwam soms zelfs wat vreemd op me over, met name dankzij de grote hoeveelheid close-ups waarin de acteurs recht in de camera keken.

Wel een leuke film verder. Veel verbale humor, een absurd verhaal, een aantal memorabele scènes en een opvallend goede Diane Keaton. Verder zit er meer slapstick in dan in Allens latere films. Vaak wel leuk, maar ik verkies de verbale humor. De film deed me zo regelmatig meer aan Buster Keaton of de Marx Brothers denken dan aan Allen. Nou vind ik Buster Keaton en de Marx Brothers ook grappig en deze mixen met Allen pakt goed uit, dus ik heb prima kunnen lachen. Echter, stiekem mis ik dat kleine beetje extra dat latere Allens wat meer eigen identiteit gaf en de films ook net dat beetje scherper maakte.

3,5*

Het idee om Woody in een Russisch milieu te droppen vind ik erg origineel. Er zijn uiteraard de grappige situaties en gezegden al zitten er toch wel deze keer enkele minder geslaagde bij. Het kan niet altijd top zijn.

Toch geamuseerd naar deze film gekeken, met mooi aangepaste muziek (meestal keurig gekozen in Woody Allen films) en alweer een uitstekende Diane Keaton.

Vond het alweer flauw, niet grappig en op vele vlakken saai.

Het eerste deel zat ik wel in de film. Woody Allen slaagde er zelfs in een glimlach op mijn gezicht te toveren af en toe en vond het allemaal wel vermakelijk gedoe met leuke parodie op de veldslagenfilms.

Maar na een bepaald stuk, laat ons zeggen als hij trouwt met Sonja. Vond ik het allemaal naar beneden vallen en die dialogen vreselijk saai worden.

Ben nu door de films voor Annie Hall die ik klaar had staan, hopenlijk bevalt de rest me beter.

**

Woody Allen is een grappige vent en dat laat hij merken ook, maar deze film lijkt 'ie in twee weken uit te hebben gepoept. Aan de grappen zelf doet dat op zich niet zoveel af - al zijn ze bij tijd en wijle wel erg flauw en platvloers en schort het meermaals aan de uitvoering -, maar aan het camerawerk, de montage, muziek en aankleding des te meer. Het ziet er allemaal uit alsof het in één take is opgenomen. Nu heeft dat ook wel zo zijn charme, maar ik denk dat er met een wat zorgvuldiger regie een stuk meer uit had kunnen worden gehaald. Desalniettemin een krappe voldoende, niet in de laatste plaats vanwege de vaak ontzettend grappige verwijzingen naar filosofie en Russische literatuur.

3,0*

De vroege films van Woody Allen vallen vooral op door het hoge slapstickgehalte en bij Love and Death is dat niet anders.

Allen die een beetje onhandig zit te stuntelen kan ik op zich wel waarderen en ook in deze film weet hij mij weer een paar keer goed aan het lachen te krijgen. Dat heerlijke droge gepruts met een wapen, het leuke geflirt met een zeer mooie vrouw en een hoop grappige verbale humor, maken dit weer een vermakelijke film. Vooral het hele legergedeelte is bij vlagen erg grappig. Allen doet het zelf ook goed en wordt in deze film weer bijgestaan door Diane Keaton die zelf ook erg goed speelt en vooral erg grappig is in haar uitspraken.

De laatste twintig minuten zakt de film iets in, maar Allen laat het allemaal niet te lang duren, want voor je het door hebt is de film eigenlijk alweer afgelopen. De eindscène is dan weer wel erg geslaagd. Allen is en blijft grappig op zijn eigen unieke wijze.

3,5*

De eerste keer dat ik een 'early funny one' bekijk van Woody Allen. Het begint veelbelovend. Ook veel minder slapstick en flauwe humor dan ik verwacht had. Het deed me soms denken aan The Holy Grail van Monty Python, toevallig dat ze in het zelfde jaar uit zijn gekomen.

Maar na ongeveer 40 minuten zijn er teveel dingen die niet helemaal werken of die te lang duren, waardoor het als geheel uiteindelijk toch iets minder geslaagd is.

Er zijn nog genoeg grappen die wel werken, dus het is amusant, maar zeker niet een van de beste die ik gezien heb.

3* - 3,5*

Tjonge... deze film moet ik nog eens zien... maar dan slomo.

Deze film had net zo goed twee keer zo lang kunnen duren en nog twee maal zo grappig kunnen zijn... Je kunt nauwelijks iets laten bezinken of nagenieten van een moment, of om een grap lachen want je mist meteen een volgende grap of wending of waanzinnige dialoog.

Alleen daarom, dus om de snelheid en oneerbiedig gezegd: afraffel tempo, kan het geen briljante filmkomedie zijn. Maar of dit argument steekhoudt... geen idee.

Het verhaal... ach, het zijn leuke kostuums, en is een leuk decor, Napoleon is een leuke kapstok, maar ik denk dat het allemaal om het even is... het doet er niet toe. Allen bruist en bulkt en klotst alle kanten op. Het doet ter zake en in een ander geval in 't geheel niet. De energie spat er hoe dan ook ervan af.

Het menselijk tekort en het falen, sommige mensen haten dit thema, maar ik heb er een zwak voor. En ja, ik herken er zo veel in.

Ik vind de film waanzinnig leuk.... hoe kun je zoveel humor hebben.

Wel erg flauw af en toe. Van zijn slapstick films uit zijn beginperiode (de andere zijn Sleeper en Bananas) is dit duidelijk de minste. Wel heel erg nadrukkelijk geinspireerd door mensen als Buster Keaton en met name de Marx broers. Vind sowieso dat Allen pas echt na deze periode in vorm kwam. Uitgesproken grappig zijn, is niet helemaal zijn ding. Hij is beter als ie iets subtieler is. Of beter; slapstick is niet helemaal zijn ding. Daar leek ie hierna achter te komen.

Er zaten zeker een aantal goede grappen in, zeker op het eind. Toch vind ik dit een van de minste van de ruim 20 Allen's die ik zag. Het hele uitgangspunt is eigenlijk, "wat als ik nu in het Rusland van begin 19de eeuw zou zijn geboren?" En dan natuurlijk ontzettend uitvergroot. Nogmaals, zeker niet onaardig, maar de lach-of-ik-schiet humor is door anderen en ook door hemzelf al beter gedaan. Ruime 3 sterren.

Goeie film waarin de pacifistische Boris door zijn familie gedwongen wordt het leger in te gaan. Een Woody Allen-film die zich afspeelt in Rusland ten tijde van Napoleon. De film staat bol van de grappige dialogen over leven en dood en andere existentiële vraagstukken. Onderhoudend, mede door het vlotte tempo.

2 jaar geleden voor de 2de keer gekeken, maar ik had nu alweer zin om dit filmpje op te zetten! Woody Allen in zijn slapstick periode, eerder zei ik nog dat dit niet zijn beste was uit die tijd maar daar kom ik wel een beetje op terug. Als je maar 1 film wilt zien van deze slapstick periode, pak dan deze! Annie Hall is natuurlijk de film waar velen hem terecht voor prijzen, maar dit filmpje is ook zeker erg fijn!

van 3,5 naar 4*

I won't eat any food that begins with the letter F. Like chicken, for instance

Woody Allen die de Russische toer opgaat, het is in ieder geval een onverwachte combinatie en tegelijkertijd ook wel één waar ik zin in had. Tot nu toe kan ik Allen's oudere werk zeker en vast smaken, maar ik heb de indruk dat ik de films waar hij zelf als acteur opdraaft toch nog net iets leuker vind. Love and Death is er weer een in dat rijtje en er is bovendien ook nog een rol weggelegd voor Diane Keaton! De vorige combinatie tussen die twee die ik had gezien, Annie Hall, was in ieder geval een schot in de roos.

En Love and Death mag zich aan die categorie toevoegen. Ik denk dat ik Annie Hall nog net ietsjes beter vind, maar veel zal het niet schelen. Wat ik altijd fijn vind aan de Allen films is dat hij zich nooit laat verleiden tot een lange speelduur. Love and Death klokt alweer af op nog geen 90 minuten, maar in die tijd verveel je je dan ook geen moment. Van de bizarre scènes (de vader met zijn, letterlijk, lapje grond) tot de heerlijke dialogen tussen Boris en Sonja.. Het is genieten. Voor de rest sowieso wel tof om eens te zien hoe Allen zijn grote voorbeelden eert. De parodie op de Russische literatuur (leek me vooral Dostojevski en Tolstoj te zijn, maar ik moet toegeven dat ik met uitzondering van deze twee nog niet zo bekend ben met de schriftelijke nalatenschap van Rusland) ligt er dik op, maar de knipogen naar onder andere Ingmar Bergman, de Marx Brothers en de slapstick van een Charlie Chaplin zijn erg leuk om te spotten.

Woody zelf neemt dus weer de hoofdrol voor zijn rekening en daar is in ieder geval opnieuw niets mis mee. Toegegeven, wanneer je een aantal van de films achter elkaar bekijkt dan merk je dat Allen wat een one-trick pony is, maar hij blijft erg fijn om naar te luisteren. De combinatie met zijn gezichtsuitdrukkingen maken het trouwens helemaal af. Het interessantste aan Love and Death is echter de aanwezigheid van Diane Keaton. Ben best wel een fan van Mia Farrow in de Woody Allen films, maar ik durf nu al te zeggen dat ik het duo Allen - Keaton beter vind. De film heeft trouwens ook nog een Belgische touch, want cameraman Ghislain Cloquet was een geboren Antwerpenaar!

Toffe film in ieder geval en één van Allen's leukste als je het mij vraagt. Ik ben blijkbaar wel wat te vinden voor zijn ietwat minder gewaardeerd werk (vond A Midsummer Night's Sex Comedy ook al zo leuk) en ik denk dat dit wel in een top 10 van de regisseur zou terecht komen. Al zit ik nog maar op de helft van zijn oeuvre geloof ik.

4*

Een oudje van Allen die ik nog nooit had gezien, maar die zeker genietbaar blijkt. Een nogal kluchtige persiflage op een kaskraker als War and Peace, met veel flauwe grappen maar ook enkele pareltjes. Allen speelt zijn bekende loser type op aanstekelijke wijze. De heerlijk jong ogende Keaton overklast hem echter met haar sprankelende, komisch zeer geslaagde vertolking, deze dame was als op jeugdige leeftijd al erg goed. Leuke film al met al, niet zo heerlijk absurd als Take the Money and Run, maar komt wel in de buurt van dat niveau. Vooral verfrissend en tegendraads als je het vergelijkt met de als lopende band werk ogende herhalingsprojecten die de oude meester tegenwoordig jaarlijks aflevert, vroeger was alles beter.

In de oude Allens moet je de humor vooral in de fijn uitgeborstelde dialogen gaan zoeken, die vol droogheid, historische verwijzingen, seksueel innuendo, morele en filosofische dilemma's en absurditeit zitten. Wellicht is een hoog cijfer aan Woody Allen films geven gewoon goed voor je status als "movie buff" en om te tonen dat je zijn verwijzingen naar geschiedenis en Russische literatuur goed begrepen hebt. Ik hou er gewoon niet van, en vind trouwens zijn recentere films stukken beter. Naar het eind toe had ik het wel gehad met zijn vermoeiend elitair gezeik.

Voor de helft een leuke film. Daarna is de koek wel een beetje op. Maar tot die tijd vaak vrij komische scènes, ook vooral op het slagveld. Wat het is dat de film langzaamaan minder wordt? Helemaal de vinger kan ik er niet op leggen al kan dat maar zo doordat dit soort films (kluchten) überhaupt maar voor pakweg een klein uur echt leuk kan zijn. 3,0*.

Vermakelijk.

Van de laatste 15 jaar van Woody Allen's oeuvre heb ik wellicht alles gezien. Van de decennia daarvoor daarentegen...

Love and Death is een tof filmpje. Best anders dan z'n recentere werk, maar overduidelijk Allen. Allen zelf als het typische neurotische hoofdpersonage is sowieso wel tof. De kleine Buster Keaton-trekjes had ik nog niet eerder gezien.

Verder zeer gevat bij momenten, maar ook erg slapstick. De vele toffe vondsten ten spijt had ik het na een uurtje wel gezien. Gelukkig duurt het dan niet te lang meer, al klinkt dat misschien net te negatief.

3