Love. Wedding. Repeat (2020)

Heerlijke film. Loved it!

Wel oké. Wat goed is aan deze film is dat het op één dag afspeelt op één locatie waardoor alle relatieperikelen ineens een stuk frisser en echter overkomen. Niet dat alles even boeiend is en sommige delen zijn te gescript voor zo'n film, maar als geheel is dit te behappen. Verder valt vooral de luxe warme geelachtige aankleding op, zowel de decors als mooie kostuums. Verder zie je dat men wel de film als komedie brengt, maar op een enkel moment na zonder echt goede grappen. Het ding is vooral een prima tussendoortje, maar ook niet meer dan dat. 3,0*.

Ik vind het juist heerlijk die Britse humor. Er komen ook zoveel herkenbare dingen in voor. Ik heb bij een aantal scènes echt wel in een deuk gelegen.

Best een geinige film, paar leuke momenten ook.

En alles was top vond ik tot wanneer ze de boel nog eens hertoonden maar op een andere manier, toen verslapte mijnen aandacht toch wel. Wat me toen nog recht heeft gehouden is die hele mooie vrouw met haar mooie jurk aan, die journaliste, wat een bom.

Nou, dit was dus niet mijn ding. Vond de film traag, verhaaltechnisch bagger en er werd overdreven slecht geacteerd. In het bijzonder ergerde ik mij aan Joel Fry, die rol van bridesmaid Bryan vertolkte. Nee, een slechte film. 1.0

Sam Claflin als de nieuwe Hugh Grant, verder bijzonder hysterisch filmpje.

De film begint zeer veelbelovend, de vaart en humor zit er goed in. Ik merkte echter dat de boel na de switch behoorlijk inkakte, dat vond ik erg jammer. De humor blijft op niveau, maar de vaart is eruit, het werd voor mij minder interessant. Daardoor toch echt een voldoende, niet meer.

De film bestaat als ware uit twee delen. Eerste deel was top. Uitstekende humor, ongemakkelijkheden, leuk geschreven en briljant uitgevoerd.

Toen kwam het terugspoelmoment. In mijn ogen totaal onnodig. Het tweede deel wat volgde werd een drama... de bende stortte volledig in. Uitkijken bleek zelfs moeilijk. Gemiste kans!

Toffe leuke komische film. Maar je moet houden van de chaotische Britse humor, genre Hugh Grant. Halen niet niveau van Hugh Grant, maar als je een referentie zoekt, het is dit genre. Ken de cast niet, maar Joel Fry was voor mij hilarisch, met name de scènes met slaapmiddel. Sam Claflin in de hoofdrol deed mij dan weer denken als een mengeling van Hugh Grant en Michael Crawford (Frank Spencer uit de reeks Some Mothers Do 'Ave 'Em). Voor mij meer dan geslaagd maar als je Hugh Grant en Michael Crawford niet kan uitstaan, raad ik je deze niet aan. Voor de rest zeemzoete lovestory...

Een Britse komedie met een paar geslaagde komische scènes. De film speelt zich af op een huwelijksfeest en maakt steeds gebruik van een spontane samenloop van omstandigheden om komische situaties te creëren. De film zit vol kleine toevallige gebeurtenissen die leiden tot een diepe openbaring. Ze leren de kijker namelijk inzien dat het leven niet valt te plannen maar het gevolg is van allemaal spontane gebeurtenissen. Dus, grijp de kansen die het leven je aanreikt. Zelf heb je er geen invloed op. Ja ja. Nu geef ik uit pure verbazing over zoveel wijsheid meteen de diepere boodschap van de film weg. Wat een enorme spoiler. Sorry.

Geen goede film. Behalve gebrek aan leuke humor, heeft de film ook gebrek aan leuke personages. Het hoofdpersonage, dat is ingespoten met een grote hoeveelheid dna-strengen afkomstig van Hugh Grant, is eigenlijk wel grappig. Hij is in het bezit van die typische Britse deemoed en schuchterheid, die in penibele situaties grappig werken. Bij de toevalligheden die hem overkomen wekt hij dan ook vaak een lach op. De overige personages stellen weinig voor. Ze zijn saai, werken op de zenuwen of zijn gewoon ergerniswekkend. Dat zijn geen goede eigenschappen voor personages in een komedie. Eventuele humor werkt dan gewoon niet humoristisch.

Opvallend is de tweedeling in de film. Er is na een halve film opeens wat geklooi met alternatieve toevalligheden en daaraan verbonden keuzes. Dat sluit perfect aan op de diepere boodschap die de film zo gegrond uitdraagt. Eigenlijk bestaat de film uit twee delen. Een deel waar de feelgood kijker het niet naar zijn zin heeft en een andere deel waarin de feelgood kijker helemaal aan zijn trekken komt. En in dat laatste deel laat de film zien dat eigen acties juist wel een positief effect hebben die het nare effect van een toevallige gebeurtenis kunnen omdraaien. Ja ja. En op dat moment begreep ik het allemaal niet meer en verging het lachen mij definitief.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Lekker Netflixen

Terwijl ik door het aanbod van Netflix scrolde, kwam ik meermaals de film Love Wedding Repeat tegen. Aan de ene kant leek het mij geen hoogvlieger, maar aan de andere kant speelt wél een bekende acteur in deze film: Sam Claflin. Achteraf bleek dat de film pas die dag, Goede Vrijdag, op Netflix was gereleased. Ik besloot de film een kans te geven en wat ik ervan vond lezen jullie vandaag.

Love Wedding Repeat

Love Wedding Repeat gaat over Jack. We leren hem kennen na een date met Dina, de vrouw van zijn dromen. Helaas loopt de date af met een sisser en zien ze elkaar drie jaar niet. Totdat Jacks zusje in het huwelijksbootje stapt en Dina onverwacht wél aanwezig blijkt te zijn en ook nog eens freshly single. De dag gaat echter niet zoals gepland en bevat een ongenodigde gast, Jacks ex en haar onzekere vriend, een enorm saaie gast, en een mannelijke maid of honour die zichzelf koste wat kost wil voorstellen aan een filmproducer. O ja, en natuurlijk nog de bruid en de bruidegom. Daarnaast heeft het lot ook nog een vinger in de pap. Als dat maar goed gaat…

Je lacht je rot

Inderdaad, Love Wedding Repeat is niet het hoogste staaltje in het land van romantische komedies. Máár, ik heb mij werkelijk rot gelachen tijdens deze film. Vraag maar aan mijn vriend die ten tijde dat ik deze film keek, achter de computer zat. Met regelmaat keek hij even wat er nú weer was waar ik zo hard om moest lachen. De ene hilarische situatie na de andere volgen elkaar op. Een heel sterk slaapmiddel zou daar wel eens de oorzaak van kunnen zijn…

Je hoeft er niet bij na te denken

Love Wedding Repeat is precies wat ik op dat moment nodig had; een heerlijke romantische komedie waar je niet al te diep bij hoeft na te denken en je lekker bij kunt ontspannen. De film begint een beetje zweverig met een kort verhaaltje over het lot. Je bent dat alweer vergeten wanneer het plotseling nog eenmalig in de film voorkomt om de koers te wijzigen, maar daarmee houdt het ook op. Uiteindelijk vind ik dat dit er niet perse in had gehoeven, gezien het echt maar één enkele functie had op één moment.

Conclusie

Love Wedding Repeat is de ideale film om lekker op de bank, met een dekentje en een glas wijn, samen met je vriendinnen te kijken (daarvoor hoef je dankzij Netflix Party niet eens bij elkaar in dezelfde ruimte te zijn). Of gewoon alleen, zoals ik het deed op een vrije middag, haha. Het is een heerlijke romcom die je met je verstand op nul kunt bekijken en waarbij ik af en toe krom lag van het lachen. Heb je even wat vrolijks nodig in deze gekke tijd? Dan raad ik je Love Wedding Repeat zeker aan.