Meningen

Deze is wel oké. Op momenten spannend, er wordt een aardig creepy sfeertje neergezet en acteerwerk is wel prima. Je weet elk moment dat er nog wel een twist zal komen, maar echt storen doet het niet. Wel is de lengte hier de grote tegenstander. Je mist een middenstuk. Er is opbouw en dat gaat al vrij snel over in de finale. Dat maakt dat de film soepel wegkijkt maar ook niet echt weet te beklijven. Visueel is het geheel wel pover. 3,0*.

Araki, ik ken hem alleen van Kaboom, een film die weliswaar nergens over gaat, maar daardoor zeer komisch en ook wel lichtjes geniaal is.

Deze White Bird is anders, serieuzer van toon en de humor die erin zit is veel subtieler. De film leunt meer op drama, maar dat lukt veel minder en daardoor is de film ook minder. Ergens is dit een coming of age-film met een vleugje mysterie. En je merkt aan alle losse scènes dat Araki ook echt wel de ontwikkeling en de leefwereld van de jonge Woodley centraal zet, maar het blijft teveel een collage van losse segmenten. Alsof ik iets miste, gewoon een kwartier aan extra scènes tussendoor waar die ontwikkeling meer naar voren komt, dat de film meer een geheel maakt, haar relatie met haar vader meer naar voren brengt. Vooral in het tweede deel gaat dat allemaal wat wringen en lijkt de film iets vervliegends te hebben. Alleen de flash backs naar haar relatie met haar moeder zijn wel weer voldoende aanwezig en werken dus goed en tonen wat de film had kunnen zijn, want de potentie is er.

Blijft wel staan dat de film er schitterend uitziet, over elk beeld lijkt nagedacht en de kleuren die langskomen, de heerlijke soundtrack en het algemene tempo maken ook wel veel goed. Daarnaast is Eva Green altijd een genot en ook deze rol past haar prima. Woodley is dan wel een sterk actrice, maar lijkt iets minder op haar gemak. Cynisme gaat haar sowieso niet goed af, en juist doordat de film op dramatisch vlak tekort schiet krijgt ze niet de kans te excelleren. Wel vind ik haar iets donkerder haar bijzonder aantrekkelijk. 3,0*.

Hoewel je die laatste twisten van mijlenver ziet aankomen (sommige kan je uittekenen, verder weet je bij dit soort films dat er altijd wel enkele in zitten) is dit toch best een fijne film geworden, vooral omdat er wat interessante ideeën rond technologie worden gebracht. Soms meer fiction dan science, maar ieder geval geloofwaardig genoeg binnen de context. Prima geacteerd, lekker kort en aardig visueel design hoewel het wel een eigen smoel mist. 3,5*.

Te lang. Het is best interessant allemaal om te zien en ook breed genoeg, met beelden uit oorlogsgebied en bijvoorbeeld het trainingskamp, maar inhoudelijk had dit best in een item van maximaal 20 minuten gepast voor en actualiteitenprogramma. Daarvoor zit er na verloop van tijd te weinig nieuws in. Ook al die pratende hoofden boeien niet echt. Dus als film is dit document niet heel erg geslaagd. 2,5*.

Bar- en barslechte film, die, eerlijk is eerlijk, zijn vermakelijke momenten heeft.

De plot valt nog het meest simpel samen te vatten met: groepje terroristen verslaat complete presidentiële beveiliging, Channing Tatum verslaat vervolgens in zijn eentje die terroristen (en neen, dat is geen spoiler.) De plot hangt van clichés en onzinnigheden aan elkaar. Dochterlief gaat net naar de wc als de terroristen binnenvallen, de hele beveiliging viel wel erg snel en gemakkelijk, hoe Tatum alles weet te overleven (wetende dat ze hele beveiliging verder geen probleem was) is een raadsel en dat het hoofd beveiliging achter de aanval zit was totaal verrassend (hoe hij afscheid nam van zijn vrouw, het stond nog net niet op zijn hoofd getatoeëerd). En zo kan je wel even doorgaan.

Jamie Foxx is dan weer pijnlijk miscast als president met een veel te losse acteerstijl, en Tatum is gewoon geen groot acteur- zijn enige gezichtsuitdrukking is pokerface. Het is dat hij een vriendelijk voorkomen heeft en daardoor net aan iets van meeleven meegeeft, maar verder moet je niet te veel van hem vragen behalve wat geknok. Dat dochtertje is dan wel weer leuk, en de gids is irritant en vooral een wandelend cliché. De boeven zien er als altijd weer vervelend uit, ongeschoren en ongewassen. Doen boeven dat niet, vraag je je af.

Maar goed, de actie verder is best heel vermakelijk, met goed geluid en overzichtelijk geschoten. De trailer deed me het ergste vermoeden, maar gelukkig gaat de actie nergens echt over the top en is vooral intens en krachtig, zonder dat je wordt murw gebeukt. Ook de humor is wel degelijk aanwezig. De classified information die even wordt gedeclassificeerd. En een sterk insidersgrapje over Independence Day. Verder zegt de film inhoudelijk nog wel iets. Pas op voor de Tea Party (of gekke Geert, voor ons Nederlanders). En vooral moeten we uitkijken om zomaar iedereen de schuld te geven op basis van afkomst. Niet voor niets worden gesproken over Al-Qaida in één van de vroege nieuwsberichten in de film. Waar kennen we dat van (Noorwegen, iemand?).

Bon, de film is één grote irritatie en duurt eigenlijk veel te lang, maar kent zijn goede punten. 1,5*.

p.s. Ze spreken van de 47e president. Dan speelt de film dus minstens rond 2025. Vreemd.

Een aantal losse scènes werkt nog wel. Visueel oké en er wordt in die losse momenten knap wel een bepaalde sfeer gecreëerd. Maar als geheel is dit nogal rommelig en wist me geenszins te boeien. Dan duren 136 minuten erg lang. Vooral door de theatrale setting toch wel en het acteerwerk dat nooit naturel is maar altijd op een bepaalde manier gesproken opdat je als kijker altijd weet: dit is nep, dit is om idee en over te brengen. Maar zoiets is dodelijk voor in ieder geval mijn beleving. 1,5*.

Oké, hier was ik dus gewoon benieuwd naar. Ik kan Dekker ook best goed hebben, lief meisje dat volgens mij geen vlieg kwaad doet. Al zit ze nauwelijks in de film, pas in de slotscène. Dat nekt de film overigens niet, het is wel het enorm slechte acteerwerk van de anderen. Vooral die Kees Boot, geen idee wat hij dacht mee bezig te zijn maar je ziet en man constant acteren, het is lachwekkend over de top en geen moment geloofwaardig. Ook de rest van de cast is bijzonder matig. Verhaaltje zelf heeft ook weinig om het lijf, maar wat het ook was geweest: met zulk slecht acteerwerk is niets te redden. 1,0*.

Een komedie beoordeel ik op het aspect of ik moest lachen, of op zijn minst dan toch te zijn vermaakt. Beide is niet gebeurd. De plot is voorspelbaar, maar zelfs daarbinnen zijn alle grappig bedoelde situaties uit het boekje van dit genre komedie. En uiteraard krijgt iemand nog wat elandballen op z'n gezicht. Zit hier iemand nog op te wachten? De acteurs storen niet maar doen ook maar hun ding wetende dat ze goed betaald worden. Maar buiten dat ik niet heb kunnen lachen waren sommige momenten gewoon pijnlijk ongrappig en tenenkrommend slecht. De muziek was nog aardig en die scène in de club met die lichtjes zag er wel aardig uit. 1,0*.

Ik zat in een zaal vol ouderen van dagen en als er weer eens werd gescholden moesten ze allemaal gigantisch hard lachen. En ik dacht vooral: zo grappig is dit toch niet? Zoals de film nergens grappig of ook maar een beetje leuk is. Maar ja, als je het al grappig vindt als iemand een keer vuile taal spuit (en dat is het hele punt, er werd verder niet echt iets mee gedaan) dan is een kinderhand (of seniorenhand) wel erg snel gevuld.
Colman is wel oké maar speelt iets te veel een typetje en Buckley geloofde ik geen enkel moment. Zij stond te schreeuwen omdat dat in het script staat, niet omdat het bij haar paste. Slecht gecast vooral. Eigenlijk waren alleen de bijrolletjes wel geinig, vooral Spall en Vasan (maar die agenten waren dan weer veel te karikaturaal). Visueel saai ook. Het einde met de rechtszaak was nog wel aardig. 1,5*.

Net een slagje minder dat het eerste deel, dat ook al niet super geweldig was. Een deel van de euvels toen komt hier terug: als geheel nogal duf en visueel erg saai in beeld gezet. Maar vooral het tempo nekt de film vaak.

Twee films, samen bijna 300 minuten aan beeld en dat is echt te veel. Wat ook niet helpt is dat de liedjes vaak een gevoel uitdrukken, een gevoel dat er is en in vijf seconden verteld kan worden. Dan krijg je 4 minuten aan muziek zonder dat het verhaal ook maar een centimeter is opgeschoten. Vergelijk dat eens met Aladdin van Disney, veel liedjes in die film helpen echt de plot vooruit want via de songteksten leer je wat er zoal speelt en wat er gebeurt. En daar duurt een liedje 4 minuten maar heb je informatie gekregen die normaal zo'n 10 minuten of langer zou duren.

Los daarvan zijn de liedjes sowieso erg matig. Ze zijn vooral bombastisch en dat verbloemt nog een beetje dat er geen enkele memorabele melodie in te vinden is. Goed gezongen vaak, dat wel, maar de basis ligt altijd in een goed liedje.

Aankleding verder is behoorlijk, cgi niet altijd even overtuigend en gelukkig zijn de twee hoofdrolspeelsters goed op elkaar ingespeeld en voel je de chemie gewoon. Dat maakt de film nog wel draagbaar. 2,0*.

Pas helemaal richting het einde wordt de film wat leuker, eigenlijk als ze Emerald City inkomen. De liedjes worden ook beter dan. Daarvoor is het allemaal erg sof en mat. Ik kan me echt geen enkel nummer herinneren verder. Het verhaal an sich is best aardig net als de thema's en de vraag wat goed en kwaad is, maar de film is simpelweg wat saai en duf. De regie helpt ook niet want de musicalmomenten zijn wel erg simplistisch in beeld gezet met een camera die af en toe wat van links naar rechts beweegt en dat is het. Alleen dat nummer bij die blbliotheek (?) in een ronde buis is dan visueel wel aardig. Het production design is wel oke (die trein is erg mooi bijvoorbeeld) en het acteerwerk is niet vervelend maar ook niet heel bijzonder. 160 minuten zijn er veel maar omdat de film steeds leuker werd richting het einde toch nog best uit te zitten. 2,5*.

De titel verraadt meer dan verwacht. Weduwe Clicquot en daar draait het om. Niet om de champagne, maar om haar, haar status als weduwe en haar liefdesleven voor en na het overlijden van haar echtgenoot. En dat is jammer. Waarom uitgerekend haar champagne zo in trek raakte, het hele ontwikkelproces en de moeite die dat kostte (af en toe zit ze nog laat aan een tafel maar echt invoelbaar wordt het niet gemaakt) worden nauwelijks belicht. En het liefdesleven is wel zo cliché en mat dat dat geen moment sprankelt. Ook zit er nog een sterke feministische saus overheen die weliswaar niet stoort maar achteraf wel enorm lijkt te zijn aangedikt. Visueel ook wat saai.

De aankleding is wel oké, de sfeer ook nog wel en ik heb wel veel slechtere en saaiere films gezien maar al met al was dit een zwak beestje dat niet echt overtuigt. 2,0*.

Geen heel bijzondere film, maar wel in een prachtig jasje gestoken. Ik vind films van McQueen vaak wat kil. Nu is deze dat ook, maar dat lijkt bewust en dat past goed. In veel donkerblauw en zwart en af en toe kil wit is de film geschoten, met nu en dan ineens warm geel tussendoor of wat zwoele muziek die één en ander verwarmt. En vaak met goede composities, het ziet er allemaal schitterend uit. Zeker als McQueen nog af en toe leuke of goede ideeën toont, zoals dat 360-graden shot tijdens het rappen, het shot op de motorkap van de auto waarin je de zojuist ingestapte personen nog wel blijft horen of die sterke eerste scène die zowel knalt als zonder uitleg of tekst direct de basis vertelt van het verhaal. Dat is knap gedaan.

Maar McQueen neemt te veel hooi op de vork. In de basis is dit een simpele heistfilm, maar hij gooit er nog een politieke strijd in, triggerhappy agenten (dat gedoe met die zoon paste totaal niet bij de film) en een twist die nergens voor nodig was, al was dat wel te verwachten want ik vond de rol voor iemand met de statuut als Neeson wel erg kort. En het is altijd zo, als er mensen verbranden in een film, dan is er iemand anders verbrand. Stom van mij. Stuk voor stuk best interessant, maar allemaal net niet goed genoeg uitgewerkt om echt te overtuigen. Verder over de linie wel behoorlijk gespeeld, maar zo'n Davis vind ik vooral een goede bijrolactrice en echt de film dragen lukt haar niet. En de meeste andere personages waren er net de dik opgelegd, al was Kaluuya wel echt bad ass en overtuigend. 3,5*.

Wat je noemt een filmhuisfilm, een wat zwaarder onderwerp met lichte toon, een degelijk beeldvoering en niets spannends of bijzonders en daarmee simpelweg saai genoemd. Ook geen film die ik op mijn netvlies had, maar aangezien Close is genomineerd voor de Oscars wel zo'n film die ik dan maar wil zien. Maar wel vol typische personen. Halverwege klaagt men over clichés in romans, maar de hele film barst ervan, die vervelende zoon voorop, maar ook die irritante journalist erbij kennen we nu wel. Acteren was ook weinig opzienbaarheid, althans: je zag men altijd aan het acteren. Geen moment had ik het idee naar personen te kijken, maar altijd naar acteurs. Close is nog het meest menselijk en valt dan in zoverre positief op, maar dat zoiets al een beeldje waard kan zijn? Visueel verder saai gebracht. Het is al met al echt niet slecht maar er zit ook geen enkele kraak of smaak meer aan. Buiten dat misschien er heel veel interessants in de film zit, maar men focust op de verkeerde zaken. Ik denk dat de man in dezen juist interessanter was dan de vrouw. Verwacht ook geen diepgravende karakterstudie, de gemiddelde 50+-er op een vriendinnenavond moet dit filmpje ook kunnen verteren.

Enfin, verhaaltje is weinig opzienbarend. Het meest opzienbarend is wel dat vanaf seconde 1 duidelijk is hoe de vork in de steel zit (en ik had geen plot of wat dan ook gelezen). Hoewel aan het rumoer in de zaal te horen halverwege kwam dat voor velen toch wel als een verrassing. Vreemd, want het enige dat me van de zekerheid onthield was dat het er zo dik op lag dat het haast wel een misleiding moet zijn. Niet dus. Gelukkig komt op zo'n tweederde van de film dit ook uit en verandert de toon iets waarmee de film ook wat prettiger kijken wordt. Maar dan is het al veel te laat. En om dan met een cliché hartaanval te eindigen, dan houdt het echt op. 1,5*.

Lijkt me heerlijk, gewoon een rugzak (hallo symboliek!) pakken en een paar maand gaan lopen. Allicht eens naar Santiago, niet voor de religie maar gewoon voor de fun. Om tot rust te komen, of wat dan ook. Verder dan een fietstocht met tentje achterop door het heuvelachtige Tasmanië kom ik niet, al was dat al een prachtervaring. Toch, als ik eens de kans heb.

Hele fijn film dus, die niet alleen lekker prettig wegkeek, met de mooie natuurbeelden en fijne muziek, maar die ook daarna mij nog wel even bezig hield. Tijdens de film zelf dacht ik nog: echt lijden doet ze niet. Maar zo een film is het ook niet. Dat merk je ook in die éne scène dat ze geen water heeft en die ook vrij snel is afgelopen. Dit is geen Passie, dit is een pelgrimage om tot bezinning te komen. En eigenlijk past dat ook wel. Zo kan je mooi de flash-backs invoegen (die je tijdens het lopen zelf ook zal hebben), maar kan je ook gewoon het plezier van het hiken tonen met mensen die je onderweg tegenkomt. En je kan, met Witherspoon, genieten van de natuur. Witherspoon speelt sowieso een fijne rol en weet haar emoties oprecht te brengen, al wordt ze wel gesteund door de regie die precies toont wat nu nodig is.

Verder is het allemaal aardig gefilmd met soms wel scènes die eruit springen, als Witherspoon aan de drugs gaat of met de muziek van Portishead op de achtergrond. Wel is het jammer dat de flash-backs soms net te snel kwamen en had ik graag wat meer natuur gezien en net wat meer rust, maar dat ik me, na al twee films gezien te hebben, mij niet heb verveeld zegt genoeg: 4,0*.

Een redelijk normale film van Lynch. En één met een dubbel gevoel. Want er klopt veel in deze film. Prima acteurs met een zekere chemie ertussen. Cage deed me zelfs op momenten denken aan een jonge Al Pacino, en dat is nooit slecht. Daarnaast mooi camerwerk. Fijne beelden, goede composities, goed gevuld breed beeld. Sterke muziek, mooie montage (die overgang naar dat dansen). Alleen is de film, ondanks dit alles, soms werkelijk dodelijk saai. De film schoot op punten maar niet op, en ik had het idee na een uur al bijna 2 uur te zitten, omdat de film op momenten helemaal stil valt. Gelukkig naar het einde toe ging het wat beter, maar het is toch jammer.

Erg langdradig. Drie goede lange actiemomenten (vooral de treinroof, maar ook die prima en eindeloze beginscène) daargelaten schiet de film niet echt op en weet nooit echt te boeien. De film focust zich op de personages. Dat alles kan boeiend zijn maar hetgeen wordt getoond en gezegd wist me maar matig te interesseren. Qua aankleding en sfeer allemaal prima in orde en mooie plaatjes van de landschappen maar daar redt de film zich niet mee. 2,5*.

Het leuke aan films met Jason Statham is dat hij binnen vijf minuten aan het knokken is. Geen idee waarom, maar dat vind ik gewoon grappig.

Enfin, de film zelfs is niet goed, maar ook geen gedrocht. Hoewel de plot vrij standaard klinkt, is de opbouw van de film anders en veel meer een sfeerportret dan echt een plotgedreven film. En dat is best fijn en levert zo ongeveer alle bonuspunten op. Het is wel geen Hard Eight of Atlantic City, maar de film doet zijn best en de sfeer en vooral de achterkant van een gokstad wordt best fraai in beeld gebracht. Daarnaast zijn de locaties ook prima gekozen.

Dat de film niet echt goed is, komt deels door de wat saaie fotografie, de niet heel knetterende actie (te veel slowmotion en Statham kan alles wel erg makkelijk aan) en het feit dat Statham de hoofdpersoon is. Als actieheld kan ik hem prima hebben, en een beetje nors kijken kan hij prima, maar verwacht geen diepgaande psychologische uitdieping. En als men dat dan wel probeert, dan wordt het vrij lachwekkend. Zo zit er ineens een scène in het midden waarin de gokverslaving naar boven komt, maar nooit uit de verf komt doordat Statham geen idee heeft hoe dat aan te pakken. (Overigens, iedereen die in de psyche van gokverslavingen wil meegaan raad ik aan De Speler van Dostojevski te lezen.) Al met al 2,0*.

Vreselijk. Nergens leuk en soms zelf pijnlijk ongrappig. Aan het eind een vreemd misdaadplot dat nergens voor nodig is en Demi Moore die ook maar wat verloren en overbodig erbij loopt. Zelfs die iets meer dan 80 minuten waren nauwelijks uit te zitten. Genoeg potentie, maar compleet verkeerde keuzes. 0,5*.

Op momenten een geweldige film. Schitterende animatie die een soort van aquarelachtige achtergronden kent, echt prachtig om te zien. Ook hoe die dieren samenleven is mooi getoond en Nyong'o weet zeer sterk stemmenwerk te geven tussen enerzijds gevoel en anderzijds een kille klinische robot. Heel knap en overtuigend gedaan. Pascal daarnaast doet het prima in een prettige bijrol.

Alleen jammer dat op 2/3 dat allemaal een beetje voorbij is en het verhaal ineens groots wordt vol met actie, maar ook dat de gebruikelijke dramatiek boventoon moet gaan voeren. Dat hele sfeertje is weg en de film is dan niets meer dan gewoontjes. De laatste seconde wist de film me nog wel te ontroeren, maar dat was ondanks alle beeldenpracht en goede momenten wel de eerste keer in de hele film. 3,5*.

Matige docu. Het kijkt redelijk makkelijk weg en af en toe zie je iets van de mens Geert Wilders, dat is vernieuwend. Maar verder lijkt dit inderdaad een informatieve film voor buitenlanders. Diep gaat de film nauwelijks, op enkele korte momenten na. De film mist ook wat focus en probeert zowel voor- als tegenstanders tijd te geven, als redelijk objectieve analisten. Maar wat de film uiteindelijk wil zeggen? Niets meer dan wikipedia doet. Had je echt vastgehouden op de mens Wilders en dit had een boeiende film kunnen zijn. 2,0*.

Wel aardig. De regisseur kiest voor een sfeerportret en dat is met een beperkte lengte vaak een goede keus, omdat voor een plot (met nog wat inhoud) je veel meer tijd nodig hebt. En op momenten werkt het ook heel behoorlijk. Zeker op de boerderij als Juke samen met haar man is en hoe ze als fijn gezin met elkaar omgaan. Het gedoe met die andere vrouw is het voor mij niet helemaal. Daarvoor is er net te weinig tijd om er iets volwaardigs van te maken. Dan had ik liever alleen de boerderijbeelden gezien, of een iets langere film. Verder een leuke intro met fijne montage. 3,0*.

Traag en kinderlijk en niet leuk. Ook de liedjes konden me maar weinig boeien. Wilder is dan wel heel aardig als Wonka en is eigenlijk het enige positieve hieraan. 1,0*.

Die beelden van Wimbledon zijn leuk en de (iets te lang durende) finale ziet er zo mooi uit, als is het raar dat de halve finale op één of andere side court wordt gespeeld. Er had overigens nog best meer sfeerbeelden in mogen zitten. Als romcom wel oké, vooral door de chemie tussen Bettany en Dunst. Als drama wat minder, daarvoor zit er te weinig originaliteit in en ook de rol van Sam Neill is niet heel boeiend. Overige rolletjes zijn wel oké, vooral Favreau in zulke rollen vind ik altijd prettig. Geinig dat Federer wordt genoemd nog tussen neus en lipen door, dat het knap is dat een bepaalde persoon in de film daarvan won, net als van Hewitt. Federer had toen net pas 1 keer Wimledon gewonnen, hoe zwaarder voelt zo'n opmerking nu 16 jaar later. De film vermaakt maar boeit niet altijd. 3,0*.

Film die het vooral van de sfeer moet hebben, in de afgelegen en koude (Fargo, iemand?) streken van de VS en daar slaagt de film glansrijk in. Een mooi sfeerportret waar een Renner uitstekend gecast is, sympathiek, goede acteur en niet al te veel charisma en dat past precies. Tristesse zonder melodramatisch te worden. echt uit het leven gegrepen. Ook de andere personages voelen echt aan. En daar had de film zich bij moeten laten, want in het laatste halfuur gaat het mis, vanaf de onnodige flashback en een volstrekt misplaatste shoot out. Wel nog een mooi einde, al sloeg die tekst over niet opgegeven vermissing van native Americansnergens op want zo'n film was dit niet, hierin is nu net wel iets gedaan met een vermissing. Dit voelde aan alsof de regisseur iets kwijt wilde en dan maar bij deze film deed. 3,5*.

Een mindere Pooh. Echt de vinger erop leggen kan ik niet waarom dat zo is. Want de tekenstijl bevalt me (al is die weleens beter en origineler geweest bij een film met Pooh) en de verhaaltjes zijn best heel aardig, net als het stemmenwerk. Maar wellicht is dat het wel, het is allemaal net te veel 'het gaat wel' waardoor het al snel saai aanvoelt. Natuurlijk, het is best een liefdevol filmpje, maar gewoonweg niet van een heel hoog niveau. 2,5*.

Een duidelijk mindere Pooh - een film in drie delen waarvan de eerste nog te doen is, maar door een gebrek aan echte kwaliteit zijn de overige twee stukken al een stuk saaier en totaal niet interessant. Tel de vervelende muziek daarbij op, de zeer matige animatie en de verder weinig bijzondere verhaallijnen en je hebt gewoon een goedkoop simpel filmpje waarvan de afzonderlijke delen rustig op televisie kunnen komen en het zou niet opvallen tussen al die andere kinderprogramma's. 1,5*.

Film rond de minst interessante figuurtjes, vooral Teigetje en dat Konijn zijn eigenlijk maar saai. En dat wreekt zich wel naarmate de film vordert. Wel leuk gespeel met dat boekidee en die letters en de animatiestijl vond ik ook prima en er zitten genoeg leuke momentjes in dat het geen volledige draak is. 2,5*.

Het idee is geinig maar de uitwerking is dusdanig matig (en lui vooral) dat ik echt tot de laagste score kom. Weinig lekkere horror op enkele kleine momentjes van enkele seconden na. Niet spannend ook. En op momenten veel te donker en onduidelijk. Personages boeien geen moment zoals de film geen moment boeit en ondanks de beperkte duur enorm lang duurt voor mijn gevoel. 0,5*.

Matig. Als kind vond ik dit boek wel leuk, maar de film nu als volwassene toch een stuk minder. De film is te veel een kinderfilm wat vooral naar voren komt in een zekere naïviteit en manier van acteren die niet geloofwaardig is. Veel acteurs zijn ook gewoon irritant, tot en met Weisz aan toe. Enkel Peter Paul Muler weet echt een mooie rol neer te zetten. Visuele effecten zijn vaak matig en als geheel is de film ook wat saai. Er zitten wel enkele aardige scènes in en de film is best charmant op momenten, maar ik kon er eigenlijk niets mee. 1,5*.