The White Helmets (2016)

In Film > Overige films > The White Helmets (documentaire):

Zojuist The White Helmets bekeken via Netflix, zeer indrukwekkend. Normaal kijk ik niet zo snel documentaires, maar kreeg deze aangeraden en juist door de korte speelduur toch een kans gegeven. De docu brengt je dichter bij de realiteit dan je misschien zou willen. Normaal zie je iets in het nieuws en een half uur later ben je het alweer vergeten, dit niet. Dit blijft je nog lang heugen, of in ieder geval mij. Deze mannen zijn helden, ze zijn genomineerd voor de Nobelprijs voor de vrede, ondanks dat ik helemaal niets weet van de andere genomineerden: geef het aan deze helden! Levensgevaarlijk werk verrichten ze, zonder er ook maar iets voor terug te verwachten. Ze behandelen de mensen als familie, geven ook aan dat het zo voelt. De 'wonderbaby' wordt door iedere man behandeld alsof het hun eigen zoon is. Deze documentaire kan tevens veel vooroordelen wegnemen bij sommige mensen. Geloof kan iets heel slechts zijn, kijk alleen maar al naar waarom deze mannen het werk überhaupt uit moeten voeren, maar het geloof kan ook heel sterk zijn. Ze voelen zich verbonden door God en halen ongelooflijk veel kracht uit hun geloof. Zelf atheïst, maar zou af en toe willen dat ik zoveel kracht uit zoiets kon halen en het op zo'n positieve manier in kon zetten.

Ook net gezien. Krachtig.

Ik heb hem ook gezien maar vond hem eerlijk gezegd nogal tegenvallen. Het onderwerp is heftig en zeer actueel, maar de docu was niet erg geïnspireerd. Veel talking heads die weinig verrassende teksten bezigen over hun motivatie en veel beelden van een training in Turkije- van hun eigenlijke werk zien we maar erg weinig. Ik snap de toekenning van de Oscar wel, maar die kan denk ik niet los gezien worden van de politiek.

Wat een mooi werk doen deze mannen, maar de docu valt wel wat tegen, je ziet waarom ze het doen en dat ze op trainingskamp zijn maar weinig van het echte werk.

Te lang. Het is best interessant allemaal om te zien en ook breed genoeg, met beelden uit oorlogsgebied en bijvoorbeeld het trainingskamp, maar inhoudelijk had dit best in een item van maximaal 20 minuten gepast voor en actualiteitenprogramma. Daarvoor zit er na verloop van tijd te weinig nieuws in. Ook al die pratende hoofden boeien niet echt. Dus als film is dit document niet heel erg geslaagd. 2,5*.

Vooral de oprechte emoties in hun gezichten zijn roerend.

Interessante docu over een soort reddingsteam opgezet door vrijwillige burgers tijdens de Syrische burgeroorlog. Ondanks het feit dat de oorlog in Syrië amper of niet nog het journaal haalt, blijft de situatie ginds zorgwekkend. Hulde voor deze reddingswerkers die ervoor opteren liever een "ziel" te redden dan er één te nemen, zoals ze het zelf mooi verwoorden.

Vond de docu wel interessant, ook de persoonlijke getuigenissen van het waarom. Ook de opleiding in Turkije gaf een inkijk in het feit dat het echt wel amateurs zijn die gewoon maar wat doen in het opeengestapelde puin na een bombardement. Zo kan minimale kennis soms het verschil betekenen tussen leven en dood. Ontroerend ook hoe de gevonden baby later als een soort mascotte werd vereerd toen ze hem terugzagen. Oprechte en fijne emoties zoals ik hier boven al las. Mooi!