White Noise (2022)

Er zijn weinig schrijvers waar ik van boek tot boek zoveel van mening over verschil dan Don DeLillo - van het fantastische Libra en het ook best indrukwekkende Underworld tot het aardige Mao II tot het (vond ik toendertijd) verschrikkelijke White Noise. Om eerlijk te zijn kan ik me niet heel concreet herinneren waarom ik dat boek zo slecht trok, maar wat de reden ook was, het heeft vast ook verband met de redenen waarom ik deze film niet zo interessant vond. Het was niet over de breedte slecht, en zowel Adam Driver en Greta Gerwig mag ik graag zien, maar ik vond het qua dialogen en dat continue geneuzel over angst voor doodgaan maar vermoeiend. De switches in sfeer vond ik dan wel weer leuk (en dat was maar goed ook, want het begin van de film was wel een hele taaie sessie), met de toxic airborne event maar ook het film noir achtige laatste derde deel als stukken die me goed bevielen. Maar ook vaak was het doorbijten om door sommige zeurderige, quasi-grappig-bedoelde dialogen door te komen. Beter dan het boek, laten we het daar op houden.

Een van de gaafste aftitelingen die ik ken.

Tamelijk irritant gebeuren zeg.

Ik lees de reviews hier maar het (wat mij betreft) meest duidelijke mis ik een beetje; ik snap dat het een verfilming is van een.ouder boek maar die hele airborne toxic event is toch synoniem aan de Covid-periode?

Het lijkt bijna wel een soort metafoor bij vlagen.

Kan me bijna niet voorstellen dat ze dat niet in het achterhoofd hebben gehouden bij het plannen van de film.

Best geestige droogkomische film. Bij vlagen vorlt het alsof Woody Allen War of the Worlds had verfilmd. Toch fijn dat Netflix dit soort eigenzinnige films produceert en talent de ruimte geeft hun ding te doen.

3,5

Mijns inziens veruit het leukste van de film.

Aardig filmpje. De cast, met o.a. Adam Driver in de gelederen, acteert overtuigend. Het verhaaltje is ook prima uitgevoerd, en de film wordt met een eigenzinnige insteek aan de kijker voorgeschoteld. Toch waren er ook momentjes dat het filosofische geratel van de castlieden me wat tegen begon te staan. Kleine 3 Sterren.

Deze film vliegt werkelijk alle kanten op. De eerste helft vond ik erg goed, maar daarna kakte de boel dermate in dat ik het einde niet heb gehaald. Ik geef derhalve geen punten.

De film speelt zich af in de wereld van cultauteur Don DeLillo die in 1985 met zijn roman White Noise de Amerikaanse samenleving een spiegel voorhield. Het boek biedt een satirische kijk op consumentisme, doemdenken en de academische wereld. Noah Baumbach vond de roman en zijn thematiek nog steeds actueel en maakte er ruim 35 jaar later een film van
Een universiteit in het midwesten van de Verenigede Staten. Professor Jack Gladney is een autoriteit op het onderwerp Adolf Hitler en doceert dat onderwerp ook. Zijn colleges zijn theatrale onemanshows en zijn status binnen de universitaire microkosmos is die van een rockster. Hij verklaart meerdere keren dat de samenleving van tijd tot tijd is gebaat bij een catastrofe om de krachtige stroom aan (vaak nutteloze) informatie waarmee de samenleving wordt gepijnigd, te onderbreken.
Hij woont met zijn vrouw Babette en hun vier kinderen die zijn voortgekomen uit diverse eerdere relaties. Het is een roerig gezin waar de gehele tijd een kakofonie van betweterige en onzinnige dialogen elkaar overstemmen. Jack en Babette zijn geobsedeerd door de angst voor dood. Een angst die zij proberen te bedwelmen door flink te consumeren. Uitstapjes naar de supermarkt waar stevig wordt ingekocht zijn aan de orde van de dag.
Jack’s goede advies komt uit. In de nabijheid gebeurt een ramp en een grote gifwolk hangt omineus boven de stad. Evacuaties, paniek, angst. Tien dagen en nachten van chaos en ontheemding volgen. Is het einde van de mensheid nabij? Dan het signaal dat de situatie onder controle is en ieder weer zijn normale praktische kapitalistische gang kan gaan. Vragen blijven hangen. Is de berichtgeving wel te vertrouwen? Mogelijk woekert het gif onzichtbaar verder en is het vertrouwde leven dat weer wordt opgepakt niet meer dan een leven in gesimuleerde veiligheid?
De adaptie van Baumbach is een wilde rit door de paranoia en de mediahysterie van de jaren 80. Verbindingen met de huidige tijd waarin pandemie, complottheorie en sociale media een bepalende rol lijken te hebben, zijn niet toevallig. Baumbach zegt een film te hebben gemaakt die de gekte in de wereld schetst, zoals hij die zelf heeft ervaren en weer ervaart. De film bevalt door de nostalgische herkenning en de enigszins bizarre handeling. Als satire is de film minder geslaagd. Daarvoor is de nostalgie teveel verpakt in sentiment en is de toon te vriendelijk en niet bijtend genoeg.
Fantastisch slotnummer trouwens. Een heerlijke danschoreografie in de supermarkt. Waar anders. Het vermaledijde centrum van excessief consumentisme. Een geslaagde apotheose die naar een heus satirisch statement riekt.

Een aantal losse scènes werkt nog wel. Visueel oké en er wordt in die losse momenten knap wel een bepaalde sfeer gecreëerd. Maar als geheel is dit nogal rommelig en wist me geenszins te boeien. Dan duren 136 minuten erg lang. Vooral door de theatrale setting toch wel en het acteerwerk dat nooit naturel is maar altijd op een bepaalde manier gesproken opdat je als kijker altijd weet: dit is nep, dit is om idee en over te brengen. Maar zoiets is dodelijk voor in ieder geval mijn beleving. 1,5*.

Life imitating art

Ohio: After a train derailment, residents are living the plot of a movie they helped make | CNN - edition.cnn.com

De aftiteling was een verademing.

Vooral omdat dit het einde van deze saaie film vol onnodige dialogen inluidde. Keek de film aan de hand van commentaren aan de hand van de treinramp in Ohio.

Een enge voorspelling welke me doet denken aan Event 201.

Tja een film die wat ze noemen een absurdist comedy-drama is nou ik kon er geen touw aan knopen en hij was ook niet grappig. Misschien ben ik wel niet te slim genoeg om dit soort films te snappen, dat was charcastisch dus maar goed ik heb hem wel uitgezien en dan is dik 2 uur een hele zit.

Wat Basto zegt inderdaad .

Holy mother of god !

A Netflix Movie Is Being Compared To Ohio's Toxic Train Crash & One Man Was There For Both - Narcity

Erg matig.

Behoorlijk vervelende film. Na 2u15 weet ik doorgaans graag naar wat ik gekeken heb, maar dat is niet het geval bij White Noise. De film schippert van hot naar her, raakt hier en daar bepaalde levensdilemma's aan zonder daar echt diep op in te gaan. De toon is veelal zagerig, al gebiedt de eerlijkheid me te zeggen dat een losse scène zo nu en dan eens voor een glimlach kan zorgen. Meer zit er eigenlijk niet in. Dat het eigenzinnig is, juich ik toe, maar is helaas geen garantie op een geslaagde kijkervaring.

2

Absurde, geflipte film.

Netflix de inhoud samen als volgt: "Een familie die worstelt met liefde, dood en een giftige wolk."

Daar zit iets in alhoewel volgens mij vooral de dood het hoofdthema is.

Eigenlijk is de film van het begin tot het ende een (bad) trip.

De film opent met de fascinatie van de Amerikaanse cinema met auto-crashes.

Dan volgen we een lichtjes disfunctionele familie waarvan de vader "Hitler-specialist" is op school? (hij doet zelfs eens een imitatie van John Cleese zijn nazi-mars in Fawlty Towers)

Dan gebeurt er een ongeluk met een trein vol chemicaliën wat het begin lijkt te zijn van de Apocalyps.

Dit geeft dan weer aanleiding tot chaos, samenzweringstheorieën, massahysterie en profeten.

Wat verder: cynische dokters, ongelovige nonnen, experimentele medicatie tegen angst voor de dood die geruild wordt voor seks, ik weet niet of 't een grap of een sponsor is, maar Pringles is oververtegenwoordigd,...

Donker, bevreemdend en rare theorieën

Weird. Dat is de beste omschrijving. Vaag mag ook wel. En dat moet je liggen. Ik hou er wel van, op zijn tijd en als het beetje goed uitgewerkt wordt. Tegendraadse cinema. De gekkige karakters -inclusief kinderen- en de daaruit vloeiende gedragingen maken de film. Voor sommige humor moet je even zoeken, is er wat subtieler in verwerkt, en dat is vermakelijk.
Echter is de film niet bepaald evenwichtig. Het drieluik ligt wat losjes naast elkaar (hoe het middendeel afgekapt wordt) en het gehussel met genres is soms wat lastig (het serieuze dramadeel had van mij niet gehoeven). Dat zit hem dan ook zeker in de lengte: het had met gemak een half uur korter gekund. Nu waren er toch teveel momenten/scenes die de aandacht niet goed kon vasthouden.
Het tweede deel is het interessantste. De supermarktscene bij de aftiteling is toch ook wel een pareltje. Het slaat werkelijk he-le-maal nergens op, compleet random, maar ik merkte dat ik er met een dikke grijns naar zat te kijken. Ik gniffelde bij de gedachte hoeveel takes dit gekost moest hebben, de lol van de crew en hoe dit geregisseerd moest worden. Het gefixeerde eindshot duurt zo lang dat je prima de tijd hebt om naar ál die karakters te kijken hoe gek ze staan te doen.
Gek, dat is het. Niet overal geslaagd, maar de stijl is interessant.

[Moderator: Politieke messaging verwijderd.] Zo ook deze film. Dan zou het verhaal het nog enigszins goed kunnen maken maar helaas dat is ook niet het geval. Het gaat van evacuatie door ontsporing trein naar overspelige vrouw. Wat is het idee achter deze film? Geen idee. Deze kan je dan ook makkelijk overslaan.

Wanneer is een dialoog onnodig?

Regisseur Noah Baumbach wijkt af van de ingetogen tragikomediepaden en komt dit keer op de proppen met een experimenteler werkje. White Noise is echter geen beste stap om zo'n vooruitgang mee te boeken, al heeft de film zeker wat potentie om mee te werken. Het duurt even voordat de film opgang komt en Baumbach heeft enkel de sterk spelende Adam Driver en Don Cheadle als boeiende factoren. De wisselwerking tussen deze twee namen levert enkele noemenswaardige scenes op, maar over een tijdsperiode van 40 minuten is dat wel wat weinig. Eenmaal de grootschalige scenes na die duur uit de verf komen (de treinexplosie) wint de film wat tempo en komen de eerste echt sterke maatschappijkritische scenes tevoorschijn. Het zorgt voor de nodige onvoorspelbaarheid, maar eenmaal het laatste uur arriveert, heerst er toch een gevoel dat de film weinig te vertellen heeft voor zo'n speelduur. Het dunne gezever neemt teveel van de film in beslag en het acteerwerk van Greta Gerwig is te ondermaats voor haar gewicht binnen het verloop. De scene gedurende de credits is leuk, maar voegt naar mijn inzien weinig aan de inhoud toe.