White Noise (2022)

De film is gebaseerd op Don DeLilo’s roman White Noise (1985) dat een klassieker van de postmodernistische literatuur is: de roman heb ik helaas niet gelezen dus als een bedriegende scholier hoopte ik vooral het boek te leren kennen door de film te kijken. Ongetwijfeld zal het boek beter en nog virtuozer zijn, maar op basis van wat ik heb gelezen over de roman denk ik dat de film trouw het plot van de roman volgt, dezelfde satirische stijl heeft en de thema’s van de roman goed overbrengt zodat de film aan mijn verwachtingen voldeed.

Het postmodernistische karakter openbaart zich meteen in de chaos waarmee het gezin zich manifesteert - alles loopt door elkaar en gaat van de hak op de tak (dat kenmerkend is voor onze ADHD- of zelfs psychotische gesteldheid als gevolg van het bombardement van informatie en beelden door de media in ons al overvolle levens (de film voelt wat dat betreft een beetje als Everything Everywhere All at Once (Film, 2022)) – en meteen wordt een typisch postmodern thema naar voren gebracht: we zijn verslingerd aan het kijken naar auto-ongelukken en nog grotere rampen die we echter tegelijk op afstand houden door ze in een film(pje) te bekijken waarbij de media de beelden keer op keer herhalen (en welke afstandelijkheid zich ook uit in de satirische stijl van de roman/film die kenmerkend is voor de hedendaagse cultuur die terreur mengt met humor). Telkens worden diepe gedachten geuit maar ook meteen weer afgebroken terwijl we het contact met de werkelijkheid kwijt zijn en genieten van rampen als spektakel: alles is een ‘virtuele’ stroom van losse, incoherente bytes waarbij simulatie en werkelijkheid onontwarbaar zijn geworden (en in feite de simulatie als intenser dan de saaie, grauwe werkelijkheid het wint van de werkelijkheid zelf). Niemand gelooft nog maar tegelijk klampen we ons vast aan rituelen en vormen complottheorieën en de geheimen van de ander het mysterie dat religie vervangt.

Als de film zich ontwikkelt, wordt duidelijk dat de angst voor de dood het belangrijkste thema is, welke angst met (experimentele) drugs wordt aangepakt (ook dat is postmodern: het lichaam is niet een gegeven maar maakbaar, ook resulterend in genetische modificatie en mens/machine-hybrides). Die drugs hebben bijwerkingen die in wezen de postmoderne mens definiëren: de gebruiker wordt vergeetachtig (zoals gezegd is er nog slechts een ‘eeuwig nu’ door middel van de stroom prikkels zonder samenhang, causaliteit of doel), hij krijgt déja vu-ervaringen (in feite hebben we de apocalyps al zo vaak beleefd dat als we echt een ramp meemaken we die als een déja-vu-ervaring zullen ervaren; ‘het voelt als een film’) en het onderscheid tussen woorden en dingen verdwijnt (we leven inmiddels in die mediastroom van informatie: niet alleen is wat we zien op TV echter of betrouwbaarder dan wat we direct zien, maar wat we zien en doen is ook gevormd door en een imitatie van wat we in de media zagen). Er wordt nog veel meer gespeculeerd en gesuggereerd omtrent de dood (en het leven), waarbij nog aardig is te vermelden dat de hoofdpersoon Hitler-deskundige is en oppert dat de aantrekkingskracht van Hitler was dat hij ‘bigger than death’ (in plaats van ‘bigger than life’) was in de zin dat de massa zich aan zijn voeten wierp om als individu te ontsnappen aan de dood en dat z’n collega de supermarkt (dus impliciet het consumentisme) opvat als ‘wachtruimte’ tussen de dood en de wedergeboorte zodat die ons hoop geeft (met het afrekenen bij de kassa als de dood als eindafrekening). Zonder hoop – of postmodernistische fragmentatie die alles in het heden plaatst – is er slechts het steeds dichter naderen van de dood: alles en dus ook elk verhaal marcheert onvermijdelijk naar de dood die we op alle denkbare manieren proberen te ontvluchten of uit te stellen omdat we de werkelijkheid niet aankunnen.

De film bevat ook wel wat flauwe humor of ideeën (de film is niet perfect) en ik betwijfel of de film iets toevoegt aan het boek. Maar als een film die het boek vrij adequaat lijkt te hebben verfilmd, bevat ook de film veel (postmodernistische) kwaliteit: de film zit vol geniale chaos die onze maatschappij en levens reflecteert en ik heb ervan genoten.

Afgrijselijke dialogen en onovertroffen onzin zijn aan de orde van de dag in deze volstrekt onbegrijpelijke en dodelijk pretentieuze poging van Baumbach om Don Dellilo’s gelijknamige bestseller te verfilmen. Het boek staat bekend om zijn taalkundige vernuftigheid en blijkt in Baumbachs handen in ieder geval onverfilmbaar. Het verhaal, voor zover je daar van kunt spreken, betreft een professor in Nazisme [Adam Driver] die met zijn familie moet evacueren nadat een explosie in de omgeving een giftige wolk in de richting van hun woonplaats stuurt. Er wordt ontzettend veel geouwehoerd, maar er valt geen touw aan vast te knopen. Een vermoeiend, vaak ronduit verbijsterende mislukking die nauwelijks uit te zitten is. Maar als je het toch vol weet te houden tot de aftiteling, kijk die dan in ieder geval even af. Het is veruit het beste moment uit de film, ook al is het mosterd na de maaltijd.

UItstekende film over een gezin in een Amerikaans stajde in de jaren ''80. Niet bepaald toonvast, maar wel allemaal goeie segmenten. De dynamiek binnen het gezin is goed neergezet en de dialogen zijn boeiend. De hele evacuatie was best grappig en deed me denken aan de Vacation-films met Chevy Chase. Een tikkeltje pretentieus, maar 4.0 sterren zijn wel op zijn plaats.

Een vrij onevenwichtige film vond ik het, maar je zou het ook eclectisch kunnen noemen. Het is dikke week geleden dat ik hem zag en zoals ik verwacht had ben ik het meeste alweer vergeten. Maar het was een soort drieluik, dat weet ik nog, en vooral het tweede deel vond ik erg genietbaar.

Wat ik me herinner zijn de in mijn ogen niet erg geslaagde razendsnelle dialogen, waarin low- en highbrowzinnen in moordend tempo tegen elkaar aan botsten. Kan soms best leuk zijn, maar het voelde als een trucje dat ik te snel doorhad.

Verder veel Wes Anderson-achtige beelden vol symmetrie, een ook dat voelde als een (vervelend) trucje. De scène met de vrachtwagenchauffeur in de mix met de Hitlerspeech vond ik dan wel weer erg sterk. Yes, nu beging het, dacht ik. Dat was ook wel zo. Het tweede deel was bij vlagen ook mega-irritant, maar die gaswolk gaf de boel een fijne sfeer, mysterieus en grimmig. Het derde deel was de spreekwoordelijke nachtkaars.

Omdat er genoeg gebeurde heb ik me geen moment verveeld, maar erg memorabel was het allemaal niet. Mijn minst favoriete Baumbach tot nu toe.

Noah Baumbach heeft een aantal films gemaakt die ik heel erg goed vind, maar ook een aantal mindere.

Dit is duidelijk een van zijn mindere films.

En dat had ik niet verwacht, want met niemand minder dan Adam Driver en Greta Gerwig in de hoofdrollen, en zich afspelend in 1984, wat kan er mis gaan...?

Ik herkende Greta Gerwig trouwens pas na een kwartier, en ik dacht eerst dat zij de oudste dochter van Driver speelde...

Een film met als thema de angst voor de dood. Maar de humor slaat in deze film ook een beetje dood. Het is een beetje vreemd maar niet zo heel lekker. De Hitlerprofessor is wel een leuk idee.

Het voelt ook een beetje aan als een halfbakken Wes Anderson film. Het is het allemaal net niet.

Dan zit de lange speelduur toch wel wat in de weg.

Wat de film nog een beetje redt is de originaliteit en de merkwaardige sfeer die in deze film hangt, en de maffe supermarktintermezzo's.

Greta Gerwig's rol (en kapsel) is ook wel mooi en Adam Driver zet ook wel een maf type neer, maar het is helaas een beetje te veel van hetzelfde.

Krappe 2,5* en dan ben ik mild.

Apart filmpje. Een beetje warrig verhaal dat verschillende kanten op gaat. Een vleugje mysterie, een vleugje drama en een vleugje humor. Een beetje van alles wat. Niet onaardig en het is weer eens wat anders. Ook de cast speelt prima.

Wel een voldoende waard.

Vreemde, onevenwichtige film die verschillende genres op een hoop gooit, zonder noemenswaardig resultaat. Humor, drama, science fiction, apocalyptische thriller, film noir... het komt allemaal langs, maar het waarom blijft onduidelijk. De enthousiaste cast maakt het allemaal nog net draaglijk en af en toe moest ik wel gniffelen om de Wes Anderson-achtige dialogen en situaties, maar ik hoop niet dat regisseur Noah Baumbach dit experiment gaat herhalen.

Eerst en vooral juich ik dit soort films toe. Zeker op een ultracommercieel platform als Netflix. Los van het feit dat deze film voor mij persoonlijk een “miss” was. De volgende keer wordt het ongetwijfeld een “hit”. Ik kon nauwelijks de aandacht houden bij deze film die erg verwarrend en vreemd overkomt. Er zat geen lijn of structuur in en de film verloor me al erg snel. Soms blijf je ondanks de warrige boodschap op de lijn van film zitten, ik viel er eigenlijk al vrij snel af.

Het thema van de dood is inderdaad de rode draad doorheen de film. De cast is zeker goed op dreef. Driver is toch meer en meer één van mijn favoriete acteurs aan het worden. Hier en daar absurd en wat flauw. Geen idee wat ik hier verder mee moet. Misschien op een ander rustiger moment een herziening overwegen?

In mijn ogen een intelligentere Netflix-eindejaarssatire dan Don't look up van het jaar eerder. En hoewel ik sinds The squid and the whale een diep wantrouwen heb tegen Baumbach en diens kwaliteiten als regisseur, moet ik na Marriage story en nu deze prent concluderen dat de man toch talent bezit. Geen misverstand, White noise lijkt in niks op Marriage story, maar dat is natuurlijk juist goed. De film begint misschien nog lichtelijk irritant en de stevige lik pretentie kan Baumbach nergens afschudden. Desondanks werkt de film. Ten eerste de humor ervan. Een deel is visuele humor, een deel is juist heel talig. Dan de visuele flair van het geheel en de fraaie aankleding. Plus dat ik ook de thematiek leuk vond, goed verwerkt. White noise gaat eigenlijk over existentiële zingeving in het informatietijdperk. Fijne film. Je moet er van dit soort geen drie in de week zien, anderzijds zijn er niet gemakkelijk drie soortgelijke films te vinden.

Interessante film maar als je niet bang bent voor de dood dan slaat het niet zo goed aan. Dialogen en familiedynamiek zijn wel interessant maar de film komt ook wel kunstmatig over. Sommige zaken moeten grappen zijn, zoals: de verslaafde pillenslikker op het einde en de nonnen maar ik kon er niet om lachen of diepgang in vinden terwijl ik wel een fan ben van Don Delillo. Vooral de schrijfstijl is geweldig van Delillo maar die stijl kon ik niet terugvinden in deze film.

Deze film vliegt werkelijk alle kanten op. De eerste helft vond ik erg goed, maar daarna kakte de boel dermate in dat ik het einde niet heb gehaald. Ik geef derhalve geen punten.

De film speelt zich af in de wereld van cultauteur Don DeLillo die in 1985 met zijn roman White Noise de Amerikaanse samenleving een spiegel voorhield. Het boek biedt een satirische kijk op consumentisme, doemdenken en de academische wereld. Noah Baumbach vond de roman en zijn thematiek nog steeds actueel en maakte er ruim 35 jaar later een film van
Een universiteit in het midwesten van de Verenigede Staten. Professor Jack Gladney is een autoriteit op het onderwerp Adolf Hitler en doceert dat onderwerp ook. Zijn colleges zijn theatrale onemanshows en zijn status binnen de universitaire microkosmos is die van een rockster. Hij verklaart meerdere keren dat de samenleving van tijd tot tijd is gebaat bij een catastrofe om de krachtige stroom aan (vaak nutteloze) informatie waarmee de samenleving wordt gepijnigd, te onderbreken.
Hij woont met zijn vrouw Babette en hun vier kinderen die zijn voortgekomen uit diverse eerdere relaties. Het is een roerig gezin waar de gehele tijd een kakofonie van betweterige en onzinnige dialogen elkaar overstemmen. Jack en Babette zijn geobsedeerd door de angst voor dood. Een angst die zij proberen te bedwelmen door flink te consumeren. Uitstapjes naar de supermarkt waar stevig wordt ingekocht zijn aan de orde van de dag.
Jack’s goede advies komt uit. In de nabijheid gebeurt een ramp en een grote gifwolk hangt omineus boven de stad. Evacuaties, paniek, angst. Tien dagen en nachten van chaos en ontheemding volgen. Is het einde van de mensheid nabij? Dan het signaal dat de situatie onder controle is en ieder weer zijn normale praktische kapitalistische gang kan gaan. Vragen blijven hangen. Is de berichtgeving wel te vertrouwen? Mogelijk woekert het gif onzichtbaar verder en is het vertrouwde leven dat weer wordt opgepakt niet meer dan een leven in gesimuleerde veiligheid?
De adaptie van Baumbach is een wilde rit door de paranoia en de mediahysterie van de jaren 80. Verbindingen met de huidige tijd waarin pandemie, complottheorie en sociale media een bepalende rol lijken te hebben, zijn niet toevallig. Baumbach zegt een film te hebben gemaakt die de gekte in de wereld schetst, zoals hij die zelf heeft ervaren en weer ervaart. De film bevalt door de nostalgische herkenning en de enigszins bizarre handeling. Als satire is de film minder geslaagd. Daarvoor is de nostalgie teveel verpakt in sentiment en is de toon te vriendelijk en niet bijtend genoeg.
Fantastisch slotnummer trouwens. Een heerlijke danschoreografie in de supermarkt. Waar anders. Het vermaledijde centrum van excessief consumentisme. Een geslaagde apotheose die naar een heus satirisch statement riekt.

Een aantal losse scènes werkt nog wel. Visueel oké en er wordt in die losse momenten knap wel een bepaalde sfeer gecreëerd. Maar als geheel is dit nogal rommelig en wist me geenszins te boeien. Dan duren 136 minuten erg lang. Vooral door de theatrale setting toch wel en het acteerwerk dat nooit naturel is maar altijd op een bepaalde manier gesproken opdat je als kijker altijd weet: dit is nep, dit is om idee en over te brengen. Maar zoiets is dodelijk voor in ieder geval mijn beleving. 1,5*.

Erg matig.

Behoorlijk vervelende film. Na 2u15 weet ik doorgaans graag naar wat ik gekeken heb, maar dat is niet het geval bij White Noise. De film schippert van hot naar her, raakt hier en daar bepaalde levensdilemma's aan zonder daar echt diep op in te gaan. De toon is veelal zagerig, al gebiedt de eerlijkheid me te zeggen dat een losse scène zo nu en dan eens voor een glimlach kan zorgen. Meer zit er eigenlijk niet in. Dat het eigenzinnig is, juich ik toe, maar is helaas geen garantie op een geslaagde kijkervaring.

2

Absurde, geflipte film.

Netflix de inhoud samen als volgt: "Een familie die worstelt met liefde, dood en een giftige wolk."

Daar zit iets in alhoewel volgens mij vooral de dood het hoofdthema is.

Eigenlijk is de film van het begin tot het ende een (bad) trip.

De film opent met de fascinatie van de Amerikaanse cinema met auto-crashes.

Dan volgen we een lichtjes disfunctionele familie waarvan de vader "Hitler-specialist" is op school? (hij doet zelfs eens een imitatie van John Cleese zijn nazi-mars in Fawlty Towers)

Dan gebeurt er een ongeluk met een trein vol chemicaliën wat het begin lijkt te zijn van de Apocalyps.

Dit geeft dan weer aanleiding tot chaos, samenzweringstheorieën, massahysterie en profeten.

Wat verder: cynische dokters, ongelovige nonnen, experimentele medicatie tegen angst voor de dood die geruild wordt voor seks, ik weet niet of 't een grap of een sponsor is, maar Pringles is oververtegenwoordigd,...

Donker, bevreemdend en rare theorieën

Weird. Dat is de beste omschrijving. Vaag mag ook wel. En dat moet je liggen. Ik hou er wel van, op zijn tijd en als het beetje goed uitgewerkt wordt. Tegendraadse cinema. De gekkige karakters -inclusief kinderen- en de daaruit vloeiende gedragingen maken de film. Voor sommige humor moet je even zoeken, is er wat subtieler in verwerkt, en dat is vermakelijk.
Echter is de film niet bepaald evenwichtig. Het drieluik ligt wat losjes naast elkaar (hoe het middendeel afgekapt wordt) en het gehussel met genres is soms wat lastig (het serieuze dramadeel had van mij niet gehoeven). Dat zit hem dan ook zeker in de lengte: het had met gemak een half uur korter gekund. Nu waren er toch teveel momenten/scenes die de aandacht niet goed kon vasthouden.
Het tweede deel is het interessantste. De supermarktscene bij de aftiteling is toch ook wel een pareltje. Het slaat werkelijk he-le-maal nergens op, compleet random, maar ik merkte dat ik er met een dikke grijns naar zat te kijken. Ik gniffelde bij de gedachte hoeveel takes dit gekost moest hebben, de lol van de crew en hoe dit geregisseerd moest worden. Het gefixeerde eindshot duurt zo lang dat je prima de tijd hebt om naar ál die karakters te kijken hoe gek ze staan te doen.
Gek, dat is het. Niet overal geslaagd, maar de stijl is interessant.

Regisseur Noah Baumbach wijkt af van de ingetogen tragikomediepaden en komt dit keer op de proppen met een experimenteler werkje. White Noise is echter geen beste stap om zo'n vooruitgang mee te boeken, al heeft de film zeker wat potentie om mee te werken. Het duurt even voordat de film opgang komt en Baumbach heeft enkel de sterk spelende Adam Driver en Don Cheadle als boeiende factoren. De wisselwerking tussen deze twee namen levert enkele noemenswaardige scenes op, maar over een tijdsperiode van 40 minuten is dat wel wat weinig. Eenmaal de grootschalige scenes na die duur uit de verf komen (de treinexplosie) wint de film wat tempo en komen de eerste echt sterke maatschappijkritische scenes tevoorschijn. Het zorgt voor de nodige onvoorspelbaarheid, maar eenmaal het laatste uur arriveert, heerst er toch een gevoel dat de film weinig te vertellen heeft voor zo'n speelduur. Het dunne gezever neemt teveel van de film in beslag en het acteerwerk van Greta Gerwig is te ondermaats voor haar gewicht binnen het verloop. De scene gedurende de credits is leuk, maar voegt naar mijn inzien weinig aan de inhoud toe.