White Noise (2022)

Boek nooit gelezen maar hier kijk ik erg naar uit. De vorige samenwerking (Marriage Story) tussen Baumbach en Driver was erg geslaagd.

Teaser geplaatst!

Dit lijkt me het kijken zeker waard. Ik ben hier in ieder geval benieuwd naar.

Vanaf 8 december 2022 tijdelijk in de bioscoop (WW Entertainment)

Hier wat langere trailer .

https://youtu.be/jVqGP-ScDTU

De film is gebaseerd op Don DeLilo’s roman White Noise (1985) dat een klassieker van de postmodernistische literatuur is: de roman heb ik helaas niet gelezen dus als een bedriegende scholier hoopte ik vooral het boek te leren kennen door de film te kijken. Ongetwijfeld zal het boek beter en nog virtuozer zijn, maar op basis van wat ik heb gelezen over de roman denk ik dat de film trouw het plot van de roman volgt, dezelfde satirische stijl heeft en de thema’s van de roman goed overbrengt zodat de film aan mijn verwachtingen voldeed.

Het postmodernistische karakter openbaart zich meteen in de chaos waarmee het gezin zich manifesteert - alles loopt door elkaar en gaat van de hak op de tak (dat kenmerkend is voor onze ADHD- of zelfs psychotische gesteldheid als gevolg van het bombardement van informatie en beelden door de media in ons al overvolle levens (de film voelt wat dat betreft een beetje als Everything Everywhere All at Once (Film, 2022)) – en meteen wordt een typisch postmodern thema naar voren gebracht: we zijn verslingerd aan het kijken naar auto-ongelukken en nog grotere rampen die we echter tegelijk op afstand houden door ze in een film(pje) te bekijken waarbij de media de beelden keer op keer herhalen (en welke afstandelijkheid zich ook uit in de satirische stijl van de roman/film die kenmerkend is voor de hedendaagse cultuur die terreur mengt met humor). Telkens worden diepe gedachten geuit maar ook meteen weer afgebroken terwijl we het contact met de werkelijkheid kwijt zijn en genieten van rampen als spektakel: alles is een ‘virtuele’ stroom van losse, incoherente bytes waarbij simulatie en werkelijkheid onontwarbaar zijn geworden (en in feite de simulatie als intenser dan de saaie, grauwe werkelijkheid het wint van de werkelijkheid zelf). Niemand gelooft nog maar tegelijk klampen we ons vast aan rituelen en vormen complottheorieën en de geheimen van de ander het mysterie dat religie vervangt.

Als de film zich ontwikkelt, wordt duidelijk dat de angst voor de dood het belangrijkste thema is, welke angst met (experimentele) drugs wordt aangepakt (ook dat is postmodern: het lichaam is niet een gegeven maar maakbaar, ook resulterend in genetische modificatie en mens/machine-hybrides). Die drugs hebben bijwerkingen die in wezen de postmoderne mens definiëren: de gebruiker wordt vergeetachtig (zoals gezegd is er nog slechts een ‘eeuwig nu’ door middel van de stroom prikkels zonder samenhang, causaliteit of doel), hij krijgt déja vu-ervaringen (in feite hebben we de apocalyps al zo vaak beleefd dat als we echt een ramp meemaken we die als een déja-vu-ervaring zullen ervaren; ‘het voelt als een film’) en het onderscheid tussen woorden en dingen verdwijnt (we leven inmiddels in die mediastroom van informatie: niet alleen is wat we zien op TV echter of betrouwbaarder dan wat we direct zien, maar wat we zien en doen is ook gevormd door en een imitatie van wat we in de media zagen). Er wordt nog veel meer gespeculeerd en gesuggereerd omtrent de dood (en het leven), waarbij nog aardig is te vermelden dat de hoofdpersoon Hitler-deskundige is en oppert dat de aantrekkingskracht van Hitler was dat hij ‘bigger than death’ (in plaats van ‘bigger than life’) was in de zin dat de massa zich aan zijn voeten wierp om als individu te ontsnappen aan de dood en dat z’n collega de supermarkt (dus impliciet het consumentisme) opvat als ‘wachtruimte’ tussen de dood en de wedergeboorte zodat die ons hoop geeft (met het afrekenen bij de kassa als de dood als eindafrekening). Zonder hoop – of postmodernistische fragmentatie die alles in het heden plaatst – is er slechts het steeds dichter naderen van de dood: alles en dus ook elk verhaal marcheert onvermijdelijk naar de dood die we op alle denkbare manieren proberen te ontvluchten of uit te stellen omdat we de werkelijkheid niet aankunnen.

De film bevat ook wel wat flauwe humor of ideeën (de film is niet perfect) en ik betwijfel of de film iets toevoegt aan het boek. Maar als een film die het boek vrij adequaat lijkt te hebben verfilmd, bevat ook de film veel (postmodernistische) kwaliteit: de film zit vol geniale chaos die onze maatschappij en levens reflecteert en ik heb ervan genoten.

Wow, die zag ik niet aankomen van baumbach: een perfecte film die zich kan meten met beste Coen-films, boordevol humor, genres, maatschappijkritiek en ode aan cinema.

Afgrijselijke dialogen en onovertroffen onzin zijn aan de orde van de dag in deze volstrekt onbegrijpelijke en dodelijk pretentieuze poging van Baumbach om Don Dellilo’s gelijknamige bestseller te verfilmen. Het boek staat bekend om zijn taalkundige vernuftigheid en blijkt in Baumbachs handen in ieder geval onverfilmbaar. Het verhaal, voor zover je daar van kunt spreken, betreft een professor in Nazisme [Adam Driver] die met zijn familie moet evacueren nadat een explosie in de omgeving een giftige wolk in de richting van hun woonplaats stuurt. Er wordt ontzettend veel geouwehoerd, maar er valt geen touw aan vast te knopen. Een vermoeiend, vaak ronduit verbijsterende mislukking die nauwelijks uit te zitten is. Maar als je het toch vol weet te houden tot de aftiteling, kijk die dan in ieder geval even af. Het is veruit het beste moment uit de film, ook al is het mosterd na de maaltijd.

UItstekende film over een gezin in een Amerikaans stajde in de jaren ''80. Niet bepaald toonvast, maar wel allemaal goeie segmenten. De dynamiek binnen het gezin is goed neergezet en de dialogen zijn boeiend. De hele evacuatie was best grappig en deed me denken aan de Vacation-films met Chevy Chase. Een tikkeltje pretentieus, maar 4.0 sterren zijn wel op zijn plaats.

Een vrij onevenwichtige film vond ik het, maar je zou het ook eclectisch kunnen noemen. Het is dikke week geleden dat ik hem zag en zoals ik verwacht had ben ik het meeste alweer vergeten. Maar het was een soort drieluik, dat weet ik nog, en vooral het tweede deel vond ik erg genietbaar.

Wat ik me herinner zijn de in mijn ogen niet erg geslaagde razendsnelle dialogen, waarin low- en highbrowzinnen in moordend tempo tegen elkaar aan botsten. Kan soms best leuk zijn, maar het voelde als een trucje dat ik te snel doorhad.

Verder veel Wes Anderson-achtige beelden vol symmetrie, een ook dat voelde als een (vervelend) trucje. De scène met de vrachtwagenchauffeur in de mix met de Hitlerspeech vond ik dan wel weer erg sterk. Yes, nu beging het, dacht ik. Dat was ook wel zo. Het tweede deel was bij vlagen ook mega-irritant, maar die gaswolk gaf de boel een fijne sfeer, mysterieus en grimmig. Het derde deel was de spreekwoordelijke nachtkaars.

Omdat er genoeg gebeurde heb ik me geen moment verveeld, maar erg memorabel was het allemaal niet. Mijn minst favoriete Baumbach tot nu toe.

Een nogal vermakelijke film over een nogal ontwrichtend fenomeen: thanatofobie.

Helaas wordt de brille van de eerste twee delen in het derde volledig overruled door sentimentaliteit, waardoor de film afvlakt en het aanzien ervan een vermoeiende aangelegenheid wordt.

Pas de Danse Macabre in de supermarkt tijdens de aftiteling brengt de zaak weer enigszins in balans, maar een spelbreker blijft het: dat derde deel.

Noah Baumbach heeft een aantal films gemaakt die ik heel erg goed vind, maar ook een aantal mindere.

Dit is duidelijk een van zijn mindere films.

En dat had ik niet verwacht, want met niemand minder dan Adam Driver en Greta Gerwig in de hoofdrollen, en zich afspelend in 1984, wat kan er mis gaan...?

Ik herkende Greta Gerwig trouwens pas na een kwartier, en ik dacht eerst dat zij de oudste dochter van Driver speelde...

Een film met als thema de angst voor de dood. Maar de humor slaat in deze film ook een beetje dood. Het is een beetje vreemd maar niet zo heel lekker. De Hitlerprofessor is wel een leuk idee.

Het voelt ook een beetje aan als een halfbakken Wes Anderson film. Het is het allemaal net niet.

Dan zit de lange speelduur toch wel wat in de weg.

Wat de film nog een beetje redt is de originaliteit en de merkwaardige sfeer die in deze film hangt, en de maffe supermarktintermezzo's.

Greta Gerwig's rol (en kapsel) is ook wel mooi en Adam Driver zet ook wel een maf type neer, maar het is helaas een beetje te veel van hetzelfde.

Krappe 2,5* en dan ben ik mild.

SF-Horror-musical-drama-komedie met een goede cast. Voor de rest; geen idee waar dit over moest gaan.

Apart filmpje. Een beetje warrig verhaal dat verschillende kanten op gaat. Een vleugje mysterie, een vleugje drama en een vleugje humor. Een beetje van alles wat. Niet onaardig en het is weer eens wat anders. Ook de cast speelt prima.

Wel een voldoende waard.

Gaaf dat Netflix regisseurs de vrijheid geeft zulke films te maken. Ook een sterke film over angst voor de dood. Deed qua cinematografie denken aan een oude Spielberg en qua dialogen aan Altman. Helaas dacht ik bij de derde acte naar een flauwere variant van Cronenbergs Cosmpolis te kijken. Wat niet zo gek is want beide films hebben blijkbaar Don Delillo als bronmateriaal.

Ohja, de aftiteling

4*

Als je mij ruim 2 uur aan een film kunt binden en zelfs de aftiteling helemaal laat uitkijken, om me vervolgens af te vragen: waar ging dit in hemelsnaam over? dan heb je het goed gedaan.

Heerlijke setting; oprechte chaos binnen het gezin. Een kleuter die oprecht bang kijkt. Heerlijk.

Eigenlijk alleen het moment dat ie uit het raam stapt (waarom?) en dan ineens een beeld heeft alsof ie op de Euromast staat vond ik wat storend; maar zelfs dat is uitlegbaar als zijnde een extreem gevoel van hoogte door angst om te vallen.

Deze film verdient echt een heel stuk meer dan de huidige 2,71. Van mij dan ook een dikke
4*

Het is alleen al de moeite om te kijken voor dat heerlijke nummer bij de aftiteling, New body rhumba van LCD Soundsystem. Wat een te gek nummer is dat zeg.

Vreemde, onevenwichtige film die verschillende genres op een hoop gooit, zonder noemenswaardig resultaat. Humor, drama, science fiction, apocalyptische thriller, film noir... het komt allemaal langs, maar het waarom blijft onduidelijk. De enthousiaste cast maakt het allemaal nog net draaglijk en af en toe moest ik wel gniffelen om de Wes Anderson-achtige dialogen en situaties, maar ik hoop niet dat regisseur Noah Baumbach dit experiment gaat herhalen.

Eerst en vooral juich ik dit soort films toe. Zeker op een ultracommercieel platform als Netflix. Los van het feit dat deze film voor mij persoonlijk een “miss” was. De volgende keer wordt het ongetwijfeld een “hit”. Ik kon nauwelijks de aandacht houden bij deze film die erg verwarrend en vreemd overkomt. Er zat geen lijn of structuur in en de film verloor me al erg snel. Soms blijf je ondanks de warrige boodschap op de lijn van film zitten, ik viel er eigenlijk al vrij snel af.

Het thema van de dood is inderdaad de rode draad doorheen de film. De cast is zeker goed op dreef. Driver is toch meer en meer één van mijn favoriete acteurs aan het worden. Hier en daar absurd en wat flauw. Geen idee wat ik hier verder mee moet. Misschien op een ander rustiger moment een herziening overwegen?

Waarom? Omdat het kan! Waarom jezelf beperken tot één genre als je er ook 10 door elkaar kunt gooien?

PS. Het modernisme maakte hokjes waar alles en iedereen in moest; het postmodernisme breekt de hokjes bewust weer af want alles is vloeibaar en er is dus geen stabiele werkelijkheid.

Bijzondere film die veel dingen probeert maar me uiteindelijk nogal koud liet. De credits blijven me het meeste bij (met LCD Soundsystem!)

In mijn ogen een intelligentere Netflix-eindejaarssatire dan Don't look up van het jaar eerder. En hoewel ik sinds The squid and the whale een diep wantrouwen heb tegen Baumbach en diens kwaliteiten als regisseur, moet ik na Marriage story en nu deze prent concluderen dat de man toch talent bezit. Geen misverstand, White noise lijkt in niks op Marriage story, maar dat is natuurlijk juist goed. De film begint misschien nog lichtelijk irritant en de stevige lik pretentie kan Baumbach nergens afschudden. Desondanks werkt de film. Ten eerste de humor ervan. Een deel is visuele humor, een deel is juist heel talig. Dan de visuele flair van het geheel en de fraaie aankleding. Plus dat ik ook de thematiek leuk vond, goed verwerkt. White noise gaat eigenlijk over existentiële zingeving in het informatietijdperk. Fijne film. Je moet er van dit soort geen drie in de week zien, anderzijds zijn er niet gemakkelijk drie soortgelijke films te vinden.

Interessante film maar als je niet bang bent voor de dood dan slaat het niet zo goed aan. Dialogen en familiedynamiek zijn wel interessant maar de film komt ook wel kunstmatig over. Sommige zaken moeten grappen zijn, zoals: de verslaafde pillenslikker op het einde en de nonnen maar ik kon er niet om lachen of diepgang in vinden terwijl ik wel een fan ben van Don Delillo. Vooral de schrijfstijl is geweldig van Delillo maar die stijl kon ik niet terugvinden in deze film.

Hmmmm

Geslaagde verfilming van de roman White Noise door Baumbach waarin hij lekker losgaat in een mix van rampenfilm, comedy, thriller en psychologisch drama, om vervolgens te eindigen met jawel, musical.

Het is allemaal overdadig en absurd, de associaties lijken soms vergezocht, en aan de dialogen is soms geen touw aan vast te knopen, maar mede door het acteerwerk van het geslaagde koppel Driver en Gerwig en nog wat leuke bijrollen is het een amusante en onderhoudende kijkervaring waarin genoeg valt te genieten.

Grappig ook zijn de verwijzingen naar diverse jaren '80 filmklassiekers die nonchalant maar effectief in de film zijn verwerkt.

Zoals wel vaker balanceert Baumbach op het randje van pretentie. Ik kan me goed voorstellen dat het voor veel mensen eroverheen was, maar voor mij bleef ie er nét op balanceren.

De combinatie van Woody Allen-achtige dialogen afgewisseld met flauwe slapstick humor kon ik ook zeer waarderen, en de bizarre slotscène in de supermarkt maakt het af. 4*

Geen idee. Misschien dat ze beide maatschappijkritisch zijn?

Dat viel best wel mee. Acteurs trokken dit er wonderwel goed doorheen. Jammer dat laatste halfuurtje wat inboet aan verhaal kwaliteit en schwung.

Ik zeg het niet vaak over een film, maar; wat is dit zeg!?