Hai Shang Hua (1998)

Vond het een zware film eigenlijk.

Met Hou's slome tempo heb ik doorgaans geen probleem. Maar hier maakt hij het wel erg bont. Veel dialoog en uniforme stijlkenmerken maken van deze film een soms wat ongemakkelijke zit.

De hele film speelt zich binnenshuis af, zit geen enkel buitenshot in. Daarbij is de belichting en het kleurenpalet in elke scene (130 minuten lang) hetzelfde. Olielampen verlichten de vertrekken, dus overal hangt een oranje gloed over. Elke sceneovergang is een fade-out/fade-in, waarbij de lampjes steeds als laatste verdwijnen en als eerste verschijnen ... erg mooi, dat wel, maar na een tijdje gaat het wel wegen.

Enige echte nadeel vond ik eigenlijk het minder boeiende verhaaltje. Wat soapverwikkelingen die het visuele te weinig ondersteunen. Hou is beter als registrerend regisseur. Personages die weinig zeggen binnen een simpel dramatisch gegeven. In Flowers wordt er gewoon teveel gepraat, binnen een zwaarmoedig decor.

Uiteindelijk is het best een mooie film, maar doe maar een hedendaagse Hou met Qi in de hoofdrol, of, zoals in z'n laatste film Three Times, een kortfilmpje let dit gegeven. Bij momenten is het echt genieten (de eindscene bijv), maar af en toe is het naar adem happen, en Hou geeft maar weinig zuurstof.

Daarmee heb ik ook z'n laatste 6 films gezien. Nu de rest van z'n back catalogue afwerken, al verwacht ik daar gevoelig minder van.

3.5* voor deze. Eentje voor de fans.

We zijn het weer een keer eens Onderhond. Volgens sommigen hét meesterwerk van Hou, maar deze viel me toch een tikje tegen. Het leven in de huizen van plezier aan het einde van de 19e eeuw. Langzaam, gedragen geschoten krijgen we de wetten en regels uit de tijd voorgeschoteld, waarbij alle statigheid de onderliggende haat en nijd niet weet te verbergen. Een afstandelijke, observerende toon is een beproefd stijlmiddel voor het vastleggen van mensen in een verstikkende omgeving (eigenlijk het hoofdthema van Hou's werk), maar vereist wel dat de kijker emotioneel betrokken moet raken. Dat lukt hier niet helemaal, waardoor de film een beetje deed denken aan die andere (overigens veruit inferieure) bloemenfilm: Curse of the Golden Flower.

Eigenlijk wel helemaal eens met de berichtjes hierboven. Hou's Flowers of Shanghai is in setting compleet niet te vergelijken met zijn andere drama's en het kostte me dan ook even om de schoonheid van deze film te zien. Met een compleet eigen ritme, en een slepende soundtrack eronder zorgt Hou ervoor dat alles net even anders aanvoelt dan anders. De drama's die hij zo mooi kan filmen via het alledaagse worden hier eigenlijk helemaal niet gebruikt. Of het moet zo zijn dat ik ze niet kan zien omdat de setting mij te vreemd is. Ondanks dit is Flowers een redelijk speciale film, ongelijk andere en sterk in haar ritme.

Blijft dat ik liever zijn andere films zie en ben dus ook een beetje huiverig voor zijn komende kung fu projectje.

Het is lang geleden dat ik deze Hou zag en ik zou'm graag herzien. Was volledig in trance bij het kijken. Niet alleen van de prachtige muziek, maar ook door het camerawerk.

Jullie prijzen wel de schoonheid van de film, maar wat nog niemand heeft opgemerkt is dat alle scenes (met uitzondering van de enige 'actie'scene en daarmee het inhoudelijk breekpunt van de film) de camera tergend langzaam naar rechts wiegt en dan weer terug naar links. Scene na scene, 130 minuten lang (met uitzondering van dat ene korte moment). Ik ga ervan uit dat de meeste mensen deze film niet op het filmdoek bekijken en ik weet dan ook niet wat ervan over blijft op TV. Maar op een megascherm (zag 'm in Pathé 5 in Rotterdam) is dat heel heftig.

Dat had op mij zo'n hypnotiserend effect dat ik het mijn favoriete Hou ben gaan vinden. Ongelofelijk wat de impact is van zo'n filmtechnische keuze. Grote klasse!

Bleef dan niet echt onwijs veel van over, althans de trans bleef uit bij mij. De beweging zelf zag ik wel, maar dat was het dan ook. Voor mij toch echt de minste Hou, en ik zag er tot nu toe al negen (Chacun Son Cinéma niet meegerekend). Zou ze graag allen zien op het doek, maar dat zie ik niet echt gebeuren...

Tja, dat is dan toch de magie van cinema op het doek denk ik dan

Wauw, negen! Zoveel heb ik er ook gezien (Chacun niet meegerekend). Ik moet vooral de ouwetjes nog, maar heb wel het idee dat ik het beste van Hou wel gezien heb. Het is bewonderenswaardig hoe volhardend je bent in het vrijwel uitsluitend kijken van Aziatische films.

Mijn vierde Hou, en dit is toch wel zijn zwaarste film tot nu toe.

Op zich is dat geen probleem, maar dit soort films moet je toch altijd even goed op je laten inwerken. De film speelt zich totaal binnenshuis af en buiten een aardige sfeer en wat leuke, maar wel repeterende cameratrucjes, ligt de nadruk toch vooral op de dialogen. Die zijn op zich wel in orde, al zit er soms wat weinig afwisseling in het verhaal. Het acteerwerk is naar behoren, maar het was wel fijn te ontdekken dat Tony Leung Chiu Wai hier ook een rol in had. Een erg fijne acteur, die toch altijd een meerwaarde is, zo blijkt maar weer.

In de tweede helft begint het op een gegeven moment soms wel iets te slepen. Het duurt soms net wat te lang, en de “bloemenmeisjes van lichte zeden” hebben hun verhaal op een gegeven moment wel verteld. Toch moet ik zeggen dat ik het einde dan wel weer mooi vond. Hou is een interessant filmmaker, maar het komt er niet altijd even goed uit. Niet slecht dus, maar de herhaling en de afstandelijkheid houden een topscore in ieder geval ver weg.

3,0*

Hoe druk was het in EYE?

Zaal voor pakweg 70% gevuld, maar zeker niet uitverkocht.

Ongelooflijk trage film (zelfs voor Hou), maar op zo'n manier met die muziek dat het ergens best lekker rustgevend was. Pas na anderhalf uur begon het echt tegen te werken, een lange tijd voor een film waarin niets gebeurt.

Best een aardig inkijkje in die privéhuizen in het Shanghai van toen, maar de soapachtige taferelen konden me nergens interesseren. Daarnaast ziet het er allemaal mooi uit maar ook heel eentonig gefilmd. Niet boeiend, wel anderhalf uur gewoon lekker weggekeken en het laatste halfuur red je dan ook nog wel. 3,0*.

Criteriion USA komt hiemee, hopelijk volgen met name A City of Sadness en The Puppetmaster snel, en graag ook op Criterion UK

14 juni 2021 ook op Criterion UK

De film moet het niet hebben van een spannend plot (dat ik ook wat lastig te volgen vond omdat ik niet goed de verschillende personen – qua gezicht en qua namen (alle vrouwen hebben namen die naar sieraden verwijzen) – uit elkaar kon houden), maar geeft wel een interessante en sfeervolle impressie van het bordeelleven in het Britse deel van Shanghai eind 19de eeuw (dat overigens geen Engelse personen bevat). Wat misschien nog het meest opvalt is dat ‘het oudste beroep ter wereld’ eigenlijk in alle tijden en werelddelen in wezen identiek is en wordt beoefend: de vrouwen doen het om inkomsten te verwerven, proberen een goede naam te behouden en worden onder de duim gehouden door madames, terwijl de mannen een pleziertje willen en omdat in het sjieke bordeel in feite niet een seksuele dienst maar een vriendinnetje wordt gekocht maakt dat de verhouding complex en ongelijkwaardig met de nodige intriges. De elkaar beloofde monogamie blijkt dan praktisch niet haalbaar, tenzij de klant met de courtisane trouwt. Kenmerkend zijn natuurlijk ook de even feestelijke als eentonige dagen in het bordeel met veel alcohol en opium (af en toe kreeg ik de indruk dat het de bedoeling van de film is dat je leert het telkens gepresenteerde vingerspel te spelen), maar ook dat zal voor elk bordeel in de wereld gelden.

Ik voeg me (helaas) bij spetie en mjk87, had liever de trance van Mochizuki gehad, maar die kwam niet.

De film ziet er best wel mooi uit , maar de film is niet ' filmisch ' of diepzinnig genoeg om de traagheid van deze film te kunnen rechtvaardigen . Het verhaal is zeker niet bijzonder : een rijke man wordt belazerd door twee prostituees , en that's it ...

Neem India Song (1975) van Marguerite Duras . Tergend langzaam , maar als film ook extreem ' cinematic ' en sensueel waardoor verte-zintuigen aan alle kanten geprikkeld worden .

Gelukkig heb ik volgens mij een kortere versie van Hai shang hua (1998) gezien .