Meningen

Mijn eerste van deze Wes Anderson, en zo te lezen een film die in het verlengde ligt van zijn voorgaande. Naast dat het een uitstekende film was, had ik ook nog een bepaald verrassingseffect.

Hoe mooi is kalverliefde? En hoe kan je dit goed brengen zonder melig of ergerlijk te worden. Anderson kiest ervoor door de setting nogal te stilleren en inhoudelijk tegen het licht absurde aan te gaan. Zo krijgen we een jeugdkamp dat nogal op een militair kamp lijkt (hoe de kinderen worden aangesproken op een gekreukte blouse, de marsmuziek op de achtergrond). Ook het meisje komt uit een nogal vreemd en wat koud gezin. Maar Anderson weet het draadje wel gespannen te houden – nergens draaft hij te ver door. Dan hebben we nog enkele leuke bijrollen van Norton en Willis (die man heeft nu eenmaal komische timing) en geweldig spel van de twee jonge hoofdrolspelers. Hun liefde komt eerlijk en oprecht over, en het geheel doet je terugverlangen naar je eigen jeugd zo rond je twaalfde.
Daarnaast veel subtiele humor. Vooral die oneliner van Edward Norton als ze iemand missen, maar ook dat no-parkingbordje als de agent wegrijdt. Ik moest in ieder geval vaker lachen dan bij de meeste andere film die het predikaat ‘komedie’ opgespeld krijgen.

Visueel is het allemaal even prachtig. Veel aardse kleuren als geel, groen en bruin sieren de eerste helft. Tegen de tweede helft aan, als Tilda Swinton de film inkomt, dan komt ook de koude kleur blauw er ineens bij. Het voelt koel aan, maar valt ook op omdat die kleur geheel afwezig was in het eerste deel. Door veel symmetrische shots, een starre constant één kant uit bewegende camera en door de decors ziet het geheel er nogal kitscherig uit, maar dan in de mooie betekenis van het woord. Ook de muziek was erg fijn en paste prima. Een plusje voor die muziek aan het begin, die je gelijk in de film deed knallen.

Zeker 4*, maar door het verrassingseffect omhoog afgewaardeerd. Dus 4,5*, en zo tegen het einde van 2012 nog even de beste film van het jaar gezien (voor mij dan).

Film die net niet leuk genoeg is en een beetje voortkabbelt eigenlijk. Grapjes vallen soms aardig, maar vaak zie je de grap wel zitten maar valt die net niet. Dat komt mede door Van Doesburgh en Wallis de Vries die niet geweldig acteren en komische timing missen. Dan doet Minis het echt een stuk beter en ook Hans Kesting vind ik altijd wel een fijne acteur. Film verveelt niet per se, maar kijkt makkelijker op de achtergrond weg dan anderhalf uur vol focus. 2,0*.

Matig. Doet al snel denken aan die Nederlandse komedies als Oppassen, grappig wordt het nergens maar het kijkt wel aardig weg. Alleen duren die series steeds korter dan een uur. 90 minuten is echt te lang. Michiel Romeyn is prima en dat sfeertje rond de Joodse wereld best aardig, al doet dat an sich nergens ter zake. Maar met dat sfeertje en die keur aan personages had je hier volgens mij ook veel beter een serie van kunnen maken. Als film is het allemaal wat te dun en simpel uitgewerkt. 2,0*.

Film die me moet kunnen liggen maar men focust net te veel op oninteressante zaken. De vertolkingen zijn ook wat vlakjes waardoor de acteurs me ook niet wisten te betrekken hierbij. Slecht is het allemaal niet en de film geeft een aardig inkijkje in de levens aldaar maar wist me simpelweg niet te raken en verveelde te veel om hier een voldoende aan te kunnen geven. 2,0*.

Dit was echt een wangedrocht. Een film als los zand. Dit ding duurt 105 minuten, dus niet al te lang. Fijn omdat elke seconde minder een gewonen seconde is, maar anderzijds miste deze film heel veel. Dit is een film zonder vlees op de botten die van scène naar scène en van moment naar moment huppelt zonder dat je als kijker wordt meegenomen. Leto doet nog zijn best, maar de rest van de film is bloedeloos (pun intended ja). De love interest hangt er maar wat bij, de bad guy van dienst erg mager (Matt Smith is sowieso een irritant acteur) en bovendien was van mijlenver te zien dat de beste man de antagonist zou worden, alleen nergens wordt nu echt invoelbaar gemaakt waarom hij boosaardig wordt) en de plot is veel te dun met een extreem magere finale. Eigenlijk mist de film een middenstuk. Dit is opbouw, met een climax, die alleen geen climax is. En de opbouw is prut. De muziek is ongeïnspireerd en de actie verschrikkelijk in elkaar gezet. Soms zie je echt niet wat er gebeurt. Met daarbij slechte getimede slowmotions. Sowieso visueel zonder idee. Soms ineens groene filters, dan weer meer naturel en dan weer gewoon saai en lelijk. Het lijkt alsof meerdere mensen de film hebben gemaakt zonder enig overleg. En dan die twee inspecteurs die er maar wat bijhangen en iets als komisch duo moeten voorstellen maar er totaal niet bij passen. En spanning of echte horror wordt ook node gemist. Ja, ik heb weleens slechtere films gezien. Of saaiere. Maar soms zegt een gevoel meer. 0,5*.

Tja. Ik had iets beters verwacht, laat ik het mild zeggen. Collins is nog wel leuk te zien, maar dat is dan ook het enige. Lelijke belichting, veel te donker gefilmd, onduidelijk en slechte choreografie in de actiescènes, matig acteerwerk van eenieder (niemand die ook maar enige bezieling in zijn rol legt, mens noch demoon noch wat er al niet rondloopt), een totaal gebrek aan een verteltempo (dat wisselt constant zonder dat er een idee achter lijkt te zitten), een totaal gebrek aan enige opbouw of ook maar een glimp dat blijk geeft van een verhaal vertellen. Nee, dit geloofde ik al snel en ondanks de film uitgekeken te hebben gleed mijn aandacht regelmatig ergens anders heen. Dat is nooit een goed teken. 0,5*.

Veel te lang en vooral veel te mak om echt te boeien voor de volle duur. De film is niet slecht en weet redelijk de toon van Mann en vooral het eloquente goed te benaderen. De film voelt als iets chiques aan, de inmiddels verdwenen wereld die er nog net is maar op haar laatste benen. Qua sfeer ook prima. Maar visueel ook erg degelijk met veel statisch camerawerk. Alleen vaak als wordt ingezoomd dan merk je ineens de regie, vooral op die jongen waar Von Aschenbach wat voor voelt. Daar helpt juist die zoomfunctie enorm om het gevoel van Von Aschenbach over te brengen. Maar ja, 130 minuten met te veel saaie momenten. 2,5*.

Sterke film, die met een beetje meer speeltijd allicht nog beter was geweest. En dat kon prima, want Chandor laat geen scène te lang duren en houdt het tempo strak, zonder dat er veel gebeurt. Dat is knap. Ik heb me werkelijk geen moment verveeld en de twee uur waren zo voorbij. Verder is de sfeer mooi neergezet met vooral het geelkleurig palet dat een bepaalde gevoel voor authenticiteit versterkt. Een aantal scènes daarnaast springt er echt uit, of dat nu door de opbouw is (tweede overval) of gewoon bijzonder helder in beeld gezet (de achtervolging).

Jammer dus dat de meeste bijrolacteurs te weinig speeltijd krijgen. Isaac in de hoofdrol krijgt dat wel en pakt die kans ook en zet een mooi portret neer van iemand die wel wil, maar wordt tegengewerkt en maar zo kan wegglijden in gekte of depressie. Hij brengt dit heel mooi ingetogen - zijn blikken vind ik vaak al genoeg. Maar ook de rollen om hem heen worden mooi ingevuld, alleen hebben die dus te weinig tijd. Brooks en vooral Oyelowo (hij ook al in Selma) hebben een mooie warme rol en had ik graag meer gezien. Het is echter Chastain die echt te weinig tijd krijgt. Zij heeft een interessante rol, en zeker haar relatie tot Isaac geeft genoeg kansen, maar ze zijn gewoon net te weinig bij elkaar om het echt te laten knetteren. De film gaat dus nergens echt onder de huid kruipen op wat momenten na, waar pakweg All Is Lost dat wel deed. Daarom 3,5*.

Deze film wilde ik vooral zien in de bios vanwege de laatste hoofdrol van Philip Seymour Hoffman, één van de beste acteurs van zijn generatie, al vind ik hem vooral een goed bijrolacteur die met zijn acte de présence van zelfs de kleinste rollen iets iconisch wist te maken. Het blijkt ook wel uit deze rol die ergens ook gewoon een typetje is, en dat werkt minder in een hoofdrol. Zijn gezucht en gesteun blijven schitterend net als zijn verlopen kop, maar je ziet hem ook net iets te vaak moeilijk kijken en een glas drank wegdrinken en sigaret na sigaret roken (zo verstokt overigens dat hij de hete koffie binnen een tweetal seconden al kan opdrinken.) Maar de vraag is vooral waarom hij zich zo gedraagt. We krijgen hints, maar eigenlijk niet genoeg . Niettemin ga ik de beste man best missen, het ga je goed dus Phil.

De film bestaat voor mij overigens uit drie lagen. De eerste is natuurlijk de spionagethriller, die nergens echt uitblinkt en ook vervalt in clichés, maar wel redelijk helder wordt verteld en een zekere mate van urgentie kent. De tweede laag is die van een karakterstudie (Hoffman dus) waar ik zojuist al wat over heb gezegd. En de derde laag is het portret van een grote stad, Hamburg in dit geval, maar dit geldt eigenlijk voor veel grote steden, die echt leven, met druk verkeer en altijd een metro die langsrijdt, met barretjes, eettentjes, een beetje vuil, ja echt alles waar ik zo van houd bij grote steden. De locaties zijn mooi gekozen, de sfeer is prachtig en een groen palet kleurt alle (en vele) avondscènes – het blijkt maar weer dat de ochtend aan het platteland behoort, maar de avond is van de stad.

Het enige dat me echt stoorde was overigens het einde. Heb je zojuist de spannendste scène gehad (met een handtekening nog wel) en is eigenlijk de film klaar, komt er nog een twist bij die weliswaar op de achtergrond sijpelde, maar eigenlijk niet echt past. Want zo een film was dit niet, met corrupte en op de pik getrapte hoogwaardigheidsbekleders. Dit vond ik echt afbreuk doen aan het geheel. Verder is het uiteraard vreemd dat de Duitsers allemaal Engels spreken, en soms, zoals bij de straatventer, een paar woordjes ineens Duits spreken. Houd het dan consequent. In een boek is dit best te doen, maar in een film had met de rol van Hoffman anders kunnen inkleden, als een buitenstaander, waardoor het Engels gerechtvaardigd is en je toch je financiën rond krijgt.

Al met al loop ik zo de film redelijk kapot te analyseren wat een volledig ander beeld geeft dan mijn waardering, die best hoog is. Dat komt vooral omdat ik best genoten heb, en op dat punt van het einde na eigenlijk al die kritiekpunten niet echt opmerkte (dat komt pas later, onderweg naar huis). Het tempo van de film is goed, de sfeer is goed, het acteerwerk over de breedte is redelijk en eigenlijk verveelt de film geen moment; ik was er in ieder geval heerlijk in weggegleden en vond het jammer dat de film was afgelopen. 3,5*.

Twee films ineen voor mijn gevoel, eerst een pittige actiefilm en daarna een wat zoetsappig drama. En hoewel de actie nooit echt knalt vond ik dat eerste stuk beduidend beter, Lopez past ook beter in die rol. Visueel ook prima en één hele fijne scène met Massive Attack op de geluidsband. Uitstekend gedaan, vooral omdat de muziek ook bij het tempo en de vibe van die scène passen. Het tweede uur vond ik een pak minder. De acteur weten geen emotionele diepgang mee te geven en dit stuk draait wel meer daarom, waardoor dit deel vlak en uiteindelijk saai wordt. 2,5*.

Wel een aardig drama, maar zeker het acteren trok ik niet altijd. Die moeder of die vriend van haar met dat geschreeuw. Omgekeerd die jongen die steeds stiler en introverter wordt, dat past allicht bij zijn rol maar de acteur legde het naar mijn mening er net iets te dik op. En dan faalt de film als drama, ook al ligt de sterke basis daartoe er wel. De film heeft qua stijl en thematiek wel iets weg van Koreeda, of een Hou, maar mist de visuele zeggingskracht die die andere twee regisseurs wel hebben. De beelden zijn vaak net niet sprekend genoeg, net met te weinig sfeer. 2,5*.

Lastig te beoordelen. In ieder geval iets dat je doet laten nadenken, iets dat nog wel nasiddert nadat je de zaal uit bent, maar ook zeker niet Aronofsky's beste. Pi trok je meer mee de gekte in, Requiem raakte me harder, Black Swan was gewoon de oneindig betere film en zelfs Noah schoot op momenten meer in de roos. Maar anderzijds is dit wel een sterke film die zeker het eerste uur een goed opbouw kent waarbij het steeds gekker wordt. Maar eenmaal met de broedermoord had ik wel door welke kant deze film uitging (zonder ook maar iets erover gelezen te hebben) en wist het tweede uur mij ook niet echt te verrassen. En hoewel op zich wel sterk gefilmd was dit misschien toch te ver over the top. Nu is de regisseur nooit van de subtiliteit, maar ik heb liever een verhaal dat nog enigszins in het realistische blijft en niet dat je aan de oppervlakte al ziet met een parabel te maken te hebben. Maar ik waardeer het lef, dus naar boven afgerond 4,0*.

Aardige film, niet per se een goede film. Het is er één die het van momenten moet hebben en de sterke pacing waardoor ik me niet verveel en zeker wel vermaakt heb. Maar ik vind de film eerder een behoorlijk kat-en-muisspel dan een diepgravende psychologische thriller die de film wel had kunnen zijn, want de beide hoofdrollen lenen zich er wel voor en je merkt dat men dat ook wel wil. Maar uiteindelijk gaat het tempo voor de diepgang. En dat is jammer. Verder fijn sfeertje en soms aardige beelden, al is het visueel niet hel bijzonder. Maar duidelijk vooral een gemiste kans. 3,5*.

Typisch Bresson voor zover ik hem ken. Niet slecht maar enorm kaal, soort van rauw en vooral heel kil en afstandelijk. Er speelt best wat misère maar het deed me door die regie allemaal bijzonder weinig. Op rationeel vlak zie ik hier nog wel een goede film maar op emotioneel vlak vond ik zelfs die magere 80 minuten aan de lange kant. 2,5*.

Inhoudelijk nog wel aardig maar filmisch totaal niet boeiend en dan is 120 minuten echt een halfuur te veel. Huston heeft wel enkele aardige films gemaakt maar ik merk ook dat ik nooit helemaal wordt meegetrokken in zijn films en ook hier speelt dat weer, blijkbaar iemand die me gewoon niet echt weet te raken. Visueel wel kleurrijk maar niet per se mooi. De sfeer is nog wel aardig. 2,0*.

Begint sterk, vrij snel in de actie en ondanks veel dommigheden een aantal indrukwekkende scènes. Die hele crash in lange shots is fraai, en daarna de vele beelden van besneeuwde toppen erg mooi. De omgeving is al mooi, maar men weet goed hier ook het beste uit te halen met het lichtinval, de nietige mensen in immense witte vlakten en af en toe volledige stilte voor een bevreemdend effect.

Maar dan verglijdt de film in een sentimentele draak waarin de beide personages (wel sympathiek gespeeld) natuurlijk weer allerlei trauma's hebben. Daar raakte ik de interesse volledig kwijt. En aan het eind blijft de film maar duren en duren en wordt zo een stomvervelend ding. 2,0*.

Wtf, waar ging dit over Deed me al gelijk denken aan dit filmje: LiveLeak.com - Penis Nose? Hilarious.

Enfin, soms best hardop gelachen. Het helpt ook wel dat het behoorlijke acteurs zijn die meedoen en geen allergoedkoopste cast. Grappen worden in elk geval nog goed getimed en personages irriteren ook niet. Dat heb je maar al te vaak met dit soort wansmaakfilms. Nu is het best genietbaar soms, en zo absurd dat het weer grappig wordt. Alleen als geheel is het wat mager en verveelt op den duur ook. 2,0*.

Niet zo leuk als Disney's enorm plezierige animatiefilm, wel beter dan hun volstrekt mislukte real life versie. Deze Mowgli lijkt het originele boek wat meer te volgen en is ook wat duisterder waardoor dit als real life versie wat beter werkt. De cgi is nog wel oké in deze film, al zat Disney daar beter. In ieder geval zijn de dieren geloofwaardig, en dat is dus prima. Zeker het eerste uur kijkt lekker weg en daarna komt er een aardig tweede deel, al is het ook wat cliché uitgewerkt en had er meer mee gedaan kunnen worden. Het einde is me verder een raadsel, maar vooruit. Het is vooral een samenraapsel van goede dingen en slechte keuzes en tegen het einde wordt de pacing ook wat minder. Daarom 2,5*.

Weinig subtiel. Alles dat qua seksisme gebeurt in deze film gebeurt in het echt ook, voorbeelden te over. Maar om alles samen te voegen in één film op één school? Nee, dat was me toch echt te veel.De film is wat drammerig soms daardoor en overtuigt juist niet in haar boodschap. Verder wel een leuk sfeertje (die school gaat echt leven), goed acteerwerk, sympathieke personages en de film kijkt wel redelijk weg. Nergens wordt dit bijzonder, maar al met al is het aangenaam kijkvoer. 3,0*.

Pretentieloze film die beter is dan zijn voorganger. dat was pure rotzooi. Nu krijgen we een een roadmovie met niet altijd even goede stukken, en zeker niet altijd even goede humor, maar genoeg om te blijven kijken. Af en toe een leuke grap, heel aardig camerawerk, mooie kleuren (je ziet waar Van Gogh zijn laatste jaren is geweest zijn schilderijen en het licht en de kleur in deze prent) en soms oprecht een mooi shot. Waar over na is gedacht in ieder geval. Verder is dat vrouwtje gewoon een prettige verschijning. Maar verder stelt het geheel niet veel voor.

De film zit bomvol losse mooi gemaakte scènes, vol leuke ideetjes van de regisseur. Maar als film zijnde, als geheel, vond ik dit niets. Niet qua toon (soms te veel op flauwe komedie leunend) en niet qua verhaal. Boeien deed de film me eigenlijk echt nergens, en dan duurde deze film ook nog eens 2,5 uur. Van Dormael kan dus wel dingen met een camera, maar ook een film vertellen hoort hij te kunnen en dat lukt hem niet. Acteerwerk is wisselend, vooral de oude man zelf vond ik wat irritant. Visueel nog wel prima en door alle leuke goede losse momenten niet een heel slecht cijfer, ook al verveelde ik me het meeste deel van de tijd. 2,0*.

Deze film schijnt een budget van $ 145 miljoen te hebben gehad. Geen idee waar dat aan opging, want ik kon het niet zien. De animatie heeft veel weg van die tussenfilmpjes in de meeste computerspelletjes. Soms is het wel mooi, zeker met kleurgebruik, maar het oogt allemaal wat goedkoop. Stemmenwerk verder is redelijk, het geluid soms sterk, het verhaal nooit spannend want de hond redt zich er toch wel uit en het is an sich wel leuk al die tijden te zien, maar meer dan een gimmick wordt het nooit. Wel een geinige gimmick die de vaart erin houdt, ondanks dat er steeds wat tussenkomt om weer in het heden te geraken, maar er had absoluut meer ingezeten. Een volledige serie bijvoorbeeld. Wel jammer dat de humor vaak echt volledig doodslaat, en dan bedoel ik nog niet eens die woordgrappen. 2,0*

Schreef ik bij The Theory of Everything dat ik dat vooral Brits vond (dat heeft zijn voor- en nadelen, zie aldaar), zo ook over deze Mr. Turner kan ik dat zeggen. Want we krijgen een prima verteld verhaal dat alleen te braaf is en te degelijk om echt vol te blijven boeien.

Een biopic dus, waarin in ieder geval de keuze wordt gemaakt slechts een deel van het leven te verfilmen (gelukkig wel) en de enige leidraad in de film is het vorderen van de jaren. Fijn, gewoon een sfeerportret, en zeker op dat vlak van sfeer slaagt de film wel, waarin het Victoriaans Engeland mooi naar voren komt in kostuums en decors (die allemaal zeer rijk zijn) maar ook de cinematografie waarin alles lijkt te baden in een zacht zonlicht en waar de kleuren niet heel fel meer zijn, zoals in Turners werk zelf. Enerzijds wordt het niet abstract, anderzijds wordt het kleurgebruik wel mooi toegepast. Dat lijkt me een Oscar-nominatie. Verder prima acteerwerk over de breedte, met Peter Pettigrew die toch wel iets knaps doet door enkel met zijn gegrom toch een mens neer te zetten, want tussen het "mrrr' en 'mmmr' zie je af en toe een moment van menselijkheid, dat er emoties verstopt zitten, net altijd op het juiste moment dat de barricade breekt.

Maar goed, de film is niet overal geslaagd. Hij duurt een goede 150 minuten en die ga je wel voelen. In de eerste plaats door het mindere tweede deel waarin grotere tijdsprongen voorkomen, maar ook omdat de persoon Turner maar niet echt helder wordt. Wie waren die kinderen bijvoorbeeld? Ja, ik heb het moeten lezen achteraf, maar ik wist tijdens de film niet wat ik ermee aanmoest. Daarnaast zitten er een aantal scènes in die er best uitgehaald hadden kunnen worden en dat ga je echt voelen in die tweeënhalf uur, ook omdat je als kijker geen antwoorden krijgt wie de persoon Turner nu echt is. Dat hoeft ook niet, maar maak de film dan wat korter of ga dichter op de huid zitten. Nu zie je hem een zoveelste maal wat brommen bij de Academie en denk je als kijker: 'ja, nu weet ik het wel'. We krijgen zo een wat afstandelijk portret dat ondanks de vertolking van Spall nooit helemaal gaat leven en ver weg blijft voor de kijker.

Overigens geeft men deze film als genre 'drama' mee, maar ik zag er toch ook wel een zwarte komedie in, vooral als sommige shots wat langer worden aangehouden, hoe men met elkaar omgaat en vooral als de droogkomische Dorothy Atkinson in beeld komt. 3,0*.

p.s. Voor de liefhebbers van Turners werk: er hangt een schilderij van hem in Museum de Fundatie in Zwolle).

Aardige film wel. Feel good, optimistisch en naïef; ergens had deze film in de jaren 50 zelf gemaakt kunnen worden. Leuke sfeershots (deels in Budapest trouwens) als ode aan Parijs en mooie jurken en overige kleding te zien. Het acteerwerk is aardig, al vind ik het er soms te veel bovenop liggen. Zowel de iets te naïeve vriendelijke Manville als de iets te boos spelende Huppert. Juist in scènes waar ze dat loslaten zijn ze veel beter maar dat is op te weinig momenten. Het is allemaal weinig diepgravend en buiten de zaal is de film al snel vergeten, maar in de zaal is dit redelijk aangenaam kijkvoer.

Wat de score naar boven doet afronden is de frisse regie. Dit onderwerp leent zich voor oerdegelijke cameravoering maar het camerawerk is best zwierig met genoeg leuke ideetjes (die cut na het opmaken van het bed, dat shot vanaf de platenspeler etc) om deze film net wat beter te maken dan gemiddeld. 3,5*.

Shakespeare, vaak is dat hit of miss voor mij in films. Het kan geweldig worden maar men moet dan een keuze maken. Of volledig gestilleerd, of juist ontdaan van de wollige taal en dan echt naturel gemaakt. Deze Much Ado about Nothing (what's in a name dacht ik bij deze film) is een typische combinatie die niet werkt en daardoor nogal duf is dat me niets doet. Washington brengt nog wel heerlijk leven in de brouwerij en visueel af en toe wel leuk en sfeervol, maar als verdere film vrij saai. 1,5*.

Een beetje hetzelfde gevoel als bij Call Me by Your Name, met een heerlijke sfeerzetting het eerste uur en het tweede uur dan meer plot om de film tot een einde te brengen. Alleen stoorde me dat hier minder omdat de goede punten uit het eerste uur bleven. Wel is de film niet helemaal in balans, in het tweede uur verplaatst de aandacht ook ineens naar andere mensen. Dus wat voor film is dit? Over mensen die terugkeren uit de oorlog? Daar lijkt het het volle eerste uur niet op. Of een sfeerschets? Daar lijkt het tweede uur dan weer minder op. Sowieso ontspoort de film ineens als er witte puntmutsen in beeld komen. Natuurlijk, je kent de omgeving en tijd waar dit speelt en er is steeds zo'n sluimerende spanning, maar dit was weinig subtiel en onnodig.

Maar goed, de positieve punten overheersen. Prachtig gespeeld, alle rollen zijn doorleefde volle en geloofwaardige personages. Ook zo'n Blige, volkomen onherkenbaar voor mij, speelt een mooie rol. En de film ziet er schitterend uit. De kale graslanden met hier en daar wat struikgewas of bomen, dat geeft al een zekere troosteloosheid. Maar ook met de wolken, de ondergaande zon, de regens. Met veel gevoel voor mooie plaatjes geschoten in een heerlijk rustig tempo dat helemaal past. Zo nu en dan schiet Netflix dus wel raak. 4,0*.

Nou, geen gedrocht zoals ik had gevreesd maar ook geen behoorlijke film zoals ik stiekem wel een beetje had gehoopt omdat de reviews ook niet noodzakelijk slecht waren.

Visueel redelijk met af en toe wel een aardig shot en technisch ziet het er aardig uit (de gezichten kennen wel wat emotie) maar toch had ik een wat unheimisch gevoel erbij. Dit hing net te veel tussen duidelijke animatie en fotorealisme in en daardoor was dit alles toch wel een uncanny valley met af en toe foeilelijke kleuren ook (denk aan dat bloemenbed in het begin).

Het verhaaltje mag geen naam hebben maar voldoet. Je vraagt je als kijker vooral af wanneer duidelijk wordt gemaakt dat Taka eigenlijk Scar is. Dat weet je vanaf de eerste ontmoeting (met die nagels in de poten van Mufasa). Wel wordt er halverwege door de filmmakers zelf een aardig geintje van gemaakt en op momenten werkt dat ook wel. Zeker als Taka de witte leeuwen gaat helpen en zijn stem verandert, meer richting de intonatie van Jeremy Irons.

Het kijkt allemaal wel weg met enkele prima actiestukken (zoals de achtervolgingen), de liedjes zijn redelijk en de film doet weinig kwaad. Wel duurt het middenstuk te lang en dat liedje tussen Mufasa en Sarabi is al niet het beste nummer maar ook echt too much op dat moment - daar sleept de film echt en gaat die van een net aan voldoende naar net aan onvoldoende.

Hoogtepunt was de eerste seconde trouwens met het verwachte eerbetoon aan James Earl Jones. En dat zegt denk ik genoeg over de rest van de film. 2,5*.

Na vier films kan ik wel zeggen dat Miike mij niet ligt. Zo ook deze film die op momenten er nog wel fraai uitziet maar me nergens raakt, echt boeit en ook (allicht daardoor) veel te lang duurt, al vond ik de pacing sowieso niet echt lekker. Veel samoeraigevechten die en te lang duren en weinig nieuws brengen waardoor ze al snel gaan vervelen en de plot is veel te simpel om dan 140 minuten interessant te blijven. Ook het kleine meisje dat vooral schreeuwt begint al snel te irriteren. 1,5*.

Regie is uitstekend. Vaak erg mooie dromerige beelden en heerlijke momenten, fijn kleurgebruik, goede muziek en soms leuke ideeën wat betreft beelden die we krijgen. Het was echt een genot om naar de film te kijken en puur op audiovisueel vlak te beleven. Maar het is ook een wat vlakke film die weinig subtiel is en met een hoofdrolspeelster die erg kil blijft. Het is jammer dat alle ellende tegelijk komt. En die reactie van die familie is misschien niet ongeloofwaardig en ook wel te begrijpen, maar men vliegt mijns inziens wel op momenten uit de bocht. Ik vraag me af of dit echt Chileens is en voor conservatieve maatschappijen, of dat dit breder zal zijn. Ik zal mezelf ook achter de oren krabben als m'n ouders scheiden en m'n vader met een transgender thuis komt. En meer nog, als hij met een veel jongere partner aankomt. En dat is zo jammer aan deze film, dat de persoon én transgender en zoveel jonger is. Had het alleen op de laatste gehouden en je had en sterkere film kunnen krijgen waar de jaloezie of afgunst niet op het seksuele zit maar op andere plekken. Genoeg families waar een jongere nieuwe partner ook niet gebliefd wordt. Dit is dus typisch zo'n product waar men iets maatschappelijks kwijt wil maar zich verliest in alle problematiek en maar direct alles erbij sleept. 3,0*.

Matig. Almodóvar zie ik liever drama's afleveren, want z'n komedies zijn niet mijn humor. De film lijkt ook eerder een slechte sitcom dan een bioscoopfilm. Bij series van twintig minuten is dat te doen, bij een film van 90 minuten past dat niet meer. Te absurd ook, die pas echt leuk wordt als het nog een paar gradaties erger wordt. Het einde (de pakweg laatste 20 minuten) gebeurt dit wel en zijn dan ook veruit de meest vermakelijke. Tot die tijd is het een chaotisch verhaaltje dat nooit echt leuk wordt en grappen die doodslaan, hoewel het soms wel zijn momenten heeft. Daarnaast is het allemaal wel kitscherig fel gekleurd zoals vaker bij Almodóvar wat ik echt niet mooi kan noemen. Lelijk eerder. 2,5*.