Het Mooiste Wat Er Is (2015)

Een van de telefilms van 2015 die in het begin van dat jaar zal worden uitgezonden door de EO.

Kijk ernaar uit. Was zelf enorm te spreken over Maarten Heijmans in Ramses en Sallie Harmsen doet het ook niet onverdienstelijk.

Niks zo hinderlijk als koppels die alleen maar met elkaar bezig zijn. Hier krijgen Maarten Heijmans en Sallie Harmsen niet veel meer materiaal dan dat zij samen de film moeten dragen met hun interactie met elkaar. Met de geboorte van hun liefdesbaby wordt een blijvende verandering in de relatie ingeluid. Ergens heeft het wel zijn charme dat het de beklemming en de minder fijne kanten van liefdesrelaties in beeld brengt en de sfeershots onder water met de muziek van Blaudzun zijn best mooi gedaan. Maar wat heb ik mij de verdere anderhalf uur enorm verveeld!

De zwakte van deze film is dat het enerzijds in lijkt te zetten op identificatie met de karakters door herkenbare ruzies in een relatie te tonen. Anderzijds maakt het vreemde tijdsprongen die het vooral geforceerd pretentieus doen lijken. Daarbij lukt het Heijmans en Harmsen niet om een geloofwaardige spanning tussen elkaar te krijgen die de volle speelduur blijft boeien. Ze staan allebei erg theatraal te acteren met weinig subtiliteit en overdreven dramatische emoties. Een intiem en klein drama zoals dit kan alleen werken met acteurs/actrices die het vak tot in de nopjes beheersen.

Begint aardig tot goed. Helaas weet ie na een klein uurtje nauwelijks nog aandacht te trekken.

Matige telefilm

Ik ga niet eens proberen hier een objectief stukje te schrijven, zelden zo geërgerd aan een filmpersonage als wat Heijmans hier neerzet, met zijn vlassig baardje - echt, als je geen baard kan laten staan, doe het niet- en dat constante geschreeuw en moeilijkdoenerij. Meestal, bij ruzies tussen man en vrouw, sta ik vierkant achter de man, omdat die de meest rationele kant heeft. Dat ik nu volledig Sallie Harmsen steunde, zegt al genoeg.

En in dit geval werkt de regie ook niet mee. We leren eerst de loserkant Heijmans kennen, het moment dat hij klootzak is, en vervolgens zie je stukjes van daarvoor dat hij lief en aardig acteert, maar ik blijf hem constant als mr. mislukt zien, en dat komt gewoon nooit meer goed. De rest boeide me verder ook niet, Harmsen doet d'r best maar kan het ook niet alleen, Ter Steege acteerde iedereen naar huis maar had een te kleine rol en verder zag de film er ook niet heel mooi uit; niets om van te genieten.

An sich had er best wat ingezeten, met een jong koppel dat wat uit elkaar groeit bij de komst van een baby, maar dan wel in een juiste chronologie (echt, dat spelen met de tijd is niet alleen fout zoals uitgelegd, maar het heeft überhaupt geen enkele functie) en niet de overdreven reacties van Heijmans. 0,5*.

Je kan maar eerlijk zijn.

Wat een ontzettend simplistisch gedoe zeg. Meteen in de eerste 20 minuten krijgen we al die slaapverwekkende issues tussen de twee. Sam kan het blijkbaar niet aan, en daar moeten we het maar mee doen. Het wordt in de rest van de film niet duidelijk waarom hij zo is. Iets met z'n pa, maar krijgen we daar eigenlijk ooit opheldering over? De laatste 20 minuten zijn al helemaal niet meer om door te komen, gaat nergens meer over hoe dat uitgewerkt is.

Wat chronologie betreft sluit ik me aan bij mjk87, zelfs Christopher Nolan zou zeggen 'nou, dit hoeft niet.'

Echt slecht en amateuristisch ziet het er allemaal niet uit trouwens, maarja, daar heb je ook niks aan als het verhaal gewoon niks is. Die onderwatershots zijn trouwens wel om te huilen. Een regelrechte Blue Lagoon-ripoff en ergens ook heel typisch Nederlands (hoewel ik zo even niet weet waar ik het vaker gezien heb). Echt zo'n zouteloze poging om het artistiek te maken.

Het is niet eens echt slecht op een Johan Nijenhuis-niveau, maar vooral héél erg overbodig en zonder ook maar een greintje inhoud of diepte.

Apart trouwens dat dit van de EO is. Verklaart het gebrek aan het wat explicietere naakt en seks, maar de boodschap (als er al eentje inzit) 'je jong settelen is ook niet alles', is wel een vreemde in dat licht.

1,5*

Goed geacteerd, maar wel erg veel drama...

Blue Valentine kloon waar je bang van wordt. Niet alleen het uit elkaar groeien van de personages, maar ook de chronologie komt overeen. Het jammerlijke voor deze film is dat het te maken heeft met standaard schrijfwerk en bijzonder onsympathieke personages. Weinig sprankelende visie en het standaard schreeuw en zoen werk heen en weer zorgt voor een matige en inspiratieloze prent.

Trailer doet het ergste vermoeden

Ik vind Sallie Harmsen altijd wel leuk spelen en zo ook in deze film. Maar wat een gezeur en onrealistisch dramagebeuren is dit.

Goed acteerwerk, goed, verhaal - voor een Nederlandse film - maar je moet ervan houden.

Sam [Maarten Heijmans] valt als een blok voor Dominique [Sallie Harmsen], en bij een toevallige tweede ontmoeting blijkt dat gevoel wederzijds. De liefde gaat over rozen, tot de relatie serieuze vormen aanneemt. Vanaf dan is het alleen maar kommer en kwel. De laatste gaat zeker op voor de kijker, want het sterke acteerwerk van Heijmans en Harmsen biedt onvoldoende compensatie voor deze zwakke kloon van Turks Fruit. Het scenario van Jolein Laarman springt door de tijd, maar toont alleen de hoogtepunten en dieptepunten, zonder enige diepgang of verklaring. En zo hobbelen we van het ene na het andere melodramatische incidentje met twee nogal vervelende hoofdpersonen.