Meningen

Nogal verouderd. Een film met een lichte toon waarbij zeker de komisch bedoelde elementen nogal qua toon er niet bij lijken te horen en dat stukje romance er überhaupt niets mee vandoen heeft. Verder typisch filmpje op één zo'n locatie met allerlei bekenden van elkaar in dit geval soldaten) waardoor het al snel een gezellig geheel wordt. Dat kijkt het eerste uur ook nog wel redelijk weg, al kon ik daar verder niets bijzonders ontdekken. Daarna begint de film langdradig te worden, mede ook door het wat houterig acteerwerk en de weinig bijzondere beelden (Monument Valley alleen is niet genoeg John Ford!). Het laatste halfuur is dan wel wat beter en met die haast lichtgevende wolken ook visueel wat mooier, maar als geheel is het een wat duf en ingedut geheel. 2,5*.

Hele matige film, maar que regie nog wel interessant en je herkent wel Aronofsky erin met die opzwepende muziek. Ook visueel genoeg genige en leuke ideetjes (met tweemaal dat shot naar beneden naar de schoenen, eerste simpel en goedkoop en dan luxe en decadent) en die statige shots als iemand door beeld loopt die ook later terugkeren. Maar als film verder wel mislukt. Heel matig spel dat de aandacht er niet bijhoudt, pacing kon sterker en de kwaliteit van de camera is dusdanig dat ook dat wel minpunten oplevert. Door de extreem korte lengte wel uit te zitten. Afgerond naar boven 2,0*.

Fijne komedie die nergens iets verkeerd iets doet, maar gewoonweg nergens de hoogtes haalt van andere films van Wilder. Some Like it Hot is grappiger (en beter), One Two Three kent veel meer energie, The Apartment is gevoeliger en weer andere zijn cynischer. Maar dat maakt niet dat dit een slechte film is. Het kijkt allemaal fijn weg, zorgt vaak genoeg voor een glimlach, kent een aantal fijne acteurs met een sterke Matthau en vooral een goede wisselwerking tussen hem en Lemmon. Zelfs blondje Judi West is prima in deze film. Leuk zijn de beelden uit die tijd, zowel de ziekenhuiskamer als het footballstadion. Sowieso ziet de film er fijn uit en wederom weet Wilder wel wat hij moet met het brede bioscoopformaat. Uiteindelijk is de film net iets te lang, maar over de hele lente wel ruim voldoende. 3,5*.

Vermakelijke film, al is die nergens bijzonder. Zeer degelijk gemaakt, vlot, verveelt niet en met acteurs die allen veel plezier lijken te hebben, maar het blijft wat oppervlakkig. Op dramatisch vlak bijvoorbeeld schiet de film tekort. Die scènes tussen Keaton en Dern vind ik vooral vulling, al leveren ze wel het grappigste moment van de hele film op als Keaton aangeeft te willen scheiden. En hoewel de acteurs met zichtbaar plezier spelen en ook Keaton fijn is, hoeft hij niet diep te graven. Dit is geen film over de psyche van een man met een doel die hard moet werken en offers moet brengen daarvoor. Nee, dit is gewoon een film over het grootworden van McDonald's.

Maar dat laatste doet de film dan wel goed. Sowieso is de aankleding prachtig. Ook de hele geschiedenis wordt helder en vakkundig neergezet. We leren Kroc kennen als loser die als enige kwaliteit had dat hij schijt had aan anderen en daar rijk mee geworden is. Het hele concept van fastfood komt van oprichters zelf en ook andere uitvindingen zoals het business model dat de Mac nog steeds heeft (onroerend goed, volgens mij algemeen bekend, maar ik spoiler toch maar even). (En dit heeft niets met de film te maken, maar McDonald's is sowieso een razend interessant bedrijf als het gaat om innovatie in voedselconservering en logistiek. Jammer alleen dat ze tegenwoordig ineens behulpzaam je tafel leegruimen en gezond spul verkopen. Daarvoor ga ik niet naar de Mac.)

Visueel wordt verder weinig bijzonder gedaan behalve twee dolly zooms. Ook had met de soundtrack best meer gedaan kunnen worden. Maar als twee uurtjes vermaak werkt dit meer dan uitstekend. 3,5*.

Af en toe heel mooie beelden en een enkele aardige scène, maar verder erg vaag en erg saai. Dat eerste is niet erg, dat tweede erbij maakt het wel dodelijk. Ook geen zin er verder over na te denken. 1,5*.

Qua sfeer en opbouw wel oké maar als geheel niet helemaal overtuigend. Daarvoor zat de plot net iets te vol eigenlijk terwijl in de basis dit een vrij simpele film is. Acteerwerk is wisselend. Wahlberg kon ik niet helemaal geloven, Gibson en Andre 3000 deden het wat dat betreft al een stuk beter. Wel een prima locatie en tijd zo in de sneeuw en vooral die achtervolging in een sneeuwbui was wel tof gedaan. 2,5*.

Aardige film. Soms allemaal wat uitvergroot, maar innemend gespeeld waardoor dit net binnen de lijntjes van geloofwardigheid blijft. Veel nieuws of spannends doet de film niet, maar is onderhoudend genoeg. Ook de make-up is prima (waarom daar geen Oscar-nominatie voor, maar wel voor die draak van een song aan het eind?). Oké sfeertje, redelijk tempo als sleept de film soms wel een beetje. Dit is typisch dinsdagavonddrama, hapbaar voorgeschoteld maar voor een doordeweekse avond is dat soms prima. 3,0*.

Nou, dan eindelijk eens deze klassieker gezien. Geen idee waar de film die status aan te danken heeft. Audiovisueel sowieso helemaal niets bijzonders in te ontdekken. En verder nogal duf. Af en toe wel leuk, door alleen met plezier gespeeld, de sfeer in dat wat hogere sociaal milieu is goed getroffen, maar vaak gewoonweg niet grappig genoeg. Grant gaat me als typetje er te over die steeds te laat komt en ringen vergeet of zo'n Atkinson die loopt te hakkelen van de zenuwen. Dat zijn dingen die bij mij niet als grap werken. En helaas bouwt de film in het begin te veel daar op. 2,0*.

Wel oké. De film kijkt met het prima sfeertje lekker weg. Jammer vind ik wel dat er wat onnodig drama in voorkomt. Leuker was het misschien geweest om enkel te zien hoe men reageert op de coming out en dan dat alles weer normaal wordt, dat was al boeiend genoeg. Die eventuele verliefdheid op die vriend had van mij niet gehoeven, het was niet boeiend en haalt de aandacht weg bij de sterke punten. 3,0*.

Oef. De Classic vond ik wel een alleraardigst filmpje, maar dit vervolg is maar matig. Net als de andere Toon-fims meer gericht op kinderen en dat merk je vooral in de mislukte humor. Verhaal zelf is nog wel aardig en legt wat andere accenten, maar weet toch nergens te boeien. Daarvoor is het allemaal te duf met ook nog eens matige liedjes (al is de sound ervan prima en past wel bij de Amerikaanse binnenlanden). De handgetekende animatie is wel mooi met de volle herfstkleuren in de bomen, maar die combinatie met cgi is dan weer lelijk (al heb ik het ook weleens veel erger gezien). 1,5*.

Totaal geen verwachting bij deze Disney, maar uiteindelijk bleek het een prima film. Een goede opbouw van het verhaal met verhaal een heerlijke begingeneriek waar langzaamaan steeds meer geluiden bijkwamen. Ook de vriendschap wordt goed uitgewerkt en iedereen krijgt net genoeg ruimte om echt te gaan leven. Dat heeft Disney te vaak. Wel was het verhaal iets te mager om er 85 minuten mee te vullen, daar had gerust iets afgekund. Zeker de derde akte sleepte maar een beetje. Het realisme en het eind (niet zo zoetsappig maar gewoon met de Vos die terug het bos in gaat zoals het hoort waren ook echte pluspunten. Ook het stemmenwerk was prima, alleen die uil als een Afro-American snapte ik dan weer niet.

Verder waren er de vertrouwde bijfiguren. Ze waren niet per se grappig, maar gelukkig ook niet irritant. Ze hadden er echter wel uitgehaald mogen worden. Zolang je geen Scratch bent hoef je er als running gag niet in. De animatie was verzorgd maar niet bijzonder en de muziek heel aardig met soms iets te veel bombast en soms leuke plattelandsmuziek en folk.

Vermaakt, al duurde het net iets te lang.

Film die veel wil vertellen, niet alles lukt om te vertellen en toch te lang duurt. Er had makkelijk wat uitgeknipt mogen worden en tegen het einde begint het wel te slepen. Daarnaast is de film inhoudelijk niet sterk genoeg dit te compenseren. Als gezegd, er komt een boel langs, maar niet alles wordt even sterk uitgewerkt, zeker de relatie tussen de broers had wat beter gemogen. En dat gaat wringen op het eind als de pay off moet komen, maar je een stukje opbouw en inhoud mist. Vooral Tatum is niet echt te begrijpen in zijn keuzes en gedachten, dus meeleven met hem lukt niet meer.

Maar goed, an sich is de film best heel aardig, met een vrij originele opzet, aardige locaties, prima muziek en vooral een aantal sterk acterende mannen. Zeker Steve Carell zet een heel eng personage neer, grappig en triest ook tegelijk. Zijn intonatie, houding, het lijken tics maar maken er eigenlijk een mens van die nooit helemaal doorgrond wordt. Wat is hij ook? Excentriek? Homo (die ondertoon zit wel in de film met die worstelende mannen)? Ergens is het jammer dat je het niet echt te weten komt, anderzijds maakt het de film wel bijzonder. Tatum is verder heel aardig, al zie ik hem liever iets minder in zichzelf gekeerd en vooral Ruffalo zet een fijn personage neer. 3,0*.

Pam Grier ken ik dus alleen van Jackie Brown (dat zal voor meer mensen gelden) maar ze komt natuurlijk uit een andere periode met een andersoort type film. En daar zag ik ineens deze Foxy Brown op Prime Video staan. Leuk.

Sfeervol, dat zeker. Visueel niet eens heel mooi eigenlijk maar het sfeertje uit die tijd komt goed over. Ook lekkere soulmuziek als ondersteuning. Muziek die ik zelf niet snel opzet maar wel echt uit die periode komt en goed past bij de toonzetting in de film.

Qua regie en script soms wat rommelig. De film duurt 90 minuten maar er wordt een verhaal van 150 minuten in gepropt waardoor sommige scènes elkaar nogal abrupt opvolgen en zo is de film meer een verzameling losse scènes dan een echt goed verteld verhaal hoewel de film an sich wel goed te volgen is. Acteerwerk is niet heel bijzonder al straalt Pam Grier zelf wel in elk shot en houdt ze de aandacht er nog wel bij. Verder geen film die me echt raakte of deed verbazen maar prima om eens te zien. 3,0*.

Een mix tussen Woody Allen (New York, de gesprekken, het milieu) en Godard (de speelse tussenstukjes, het ritme) en dat samen maakt de film goed. Maar het is juist de inhoud die de film geweldig maakt. Prachtig hoe in 80 minuutjes een beeld wordt geschetst van een jonge vrouw die zelf niet echt volwassen wil worden en daar geen last van heeft tot haar omgeving dat wel begint te doen. Ergens zag ik thematisch raakvlakken met de rol van Thora Birch in het eveneens geweldige Ghost World. En dat wordt vooral heel nonchalant en levensecht gebracht waardoor dat punt enorm overtuigt.

Daarbij helpt het spel van Gerwig enorm die heel goed de balans houdt tussen naïef en triest en zij sprankelt in elke scène waar ze speelt zonder dat het melodramatisch wordt. Nee, de emoties zijn echt. En haar chemie met Sumner is ook echt geweldig. Het helpt ook dat een en ander authentiek wordt gehouden. Voor de Kerst vertrekt Frances naar Sacramento naar haar ouders. Het zijn de echte ouders van Gerwig en zijzelf komt ook uit Sacramento. De film is misschien niet autobiografisch maar ongetwijfeld hebben de twintiger Gerwig en vroeg-dertiger Baumbach van toen wel hun ervaringen meegenomen om een beeld van een twintiger te schetsen.

In mooi zwart-wit geschoten (met een belichting die het geheel iets sprookjesachtig geeft in de verder aardse straten van New York) met fijne muziek van Bowie. Het einde is misschien iets too much (zoals al door meerderen aangehaald) maar mag de pret niet echt drukken en komt ook niet tot uiting in de score. 4,5*.

Deze productie net als de twee bovenstaande users hier puur vanwege het land, dan kan ik er weer mooi een afvinken. Docu oogt als een goedkope tv-productie uit de jaren 90, ook met die bewegende letters in beeld. Hoewel niet onaardig zoomt de docu vooral in op minder boeiende aspecten, vaak ook op lange monologen. Dat is niet altijd even boeiend. 2,0*.

Simpelweg mijn smaak niet. Dat begon al snel in openingsscène die overduidelijk in de studio is opgenomen. Dat is een stijlkeuze maar niet een die mij smaakt. De rest van de film vond ik wat betreft production design ook allemaal het net niet, iets te schoon en opgepoetst. Dus qua sfeer kon ik hier weinig mee. En inhoudelijk en qua plot was het allemaal weinig bijzonder en dan zijn die 150 minuten er veel te veel en dat merk je vrijwel constant in de film. 1,5*.

Geinige gimmick maar zoals met de meeste gimmick is het idee leuker dan de uitwerking en is het na 5 minuten wel klaar. Ik wil het niet slecht noemen, zeker niet, maar ik kan hier geen plezier uit halen. Visueel kon ik er ook weinig mee. Wel tenminste nog behoorlijk kort dus niet de allerlaagste score. 1,5*.

Niet per se heel goed, zeker niet het acteren. Maar ook prima qua lengte, lekker kleurrijk (soms wat kitscherig maar in de regel positief opvallend) en de liedjes zijn ook heel behoorlijk. Daarmee is deze film al met al best leuk om een keer te zien. 3,0*.

Oersaai, tergend traag en nergens ook maar met een sprankje energie waardoor het voor mij echt een ingedut geheel was. Zozeer dat mijn aandacht nogal eens verslapte en ik eerlijk gezegd ook helemaal niets van de film begreep. En doordat ik er niets van begreep (en niet wilde begrijpen) werd de film daardoor nog saaier en die spiraal bleef naar beneden gaan. Kortom, ik kon hier helemaal niks mee. Voor de altijd fijne Green en het aardige production design dan niet de allerlaagste score. 1,0*.

Licht tegenvallende film van Polanski. De film is niet slecht, maar is nergens echt goed, echt spannend of enigszins bijzonder.

Ford speelt bijvoorbeeld niet slecht. Hij komt geloofwaardig over, zowel als nette chirurg als stuntelende angstige antiheld, maar daar blijft het bij. Nergens echte diepe uitwerking. Hij is zojuist z'n vrouw kwijtgeraakt, maar dat zie je niet aan hem af, noch de echte angst of het slaapgebrek. Nee, dan kijk ik liever naar een Al Pacino in Insomnia. Ook de andere rollen zijn niet memorabel. Seigner is verder ook niet heel goed, maar zij is dan weer behoorlijk opwindend als kijkvoer, en dat kan nooit kwaad. Zo'n meisje is zoveel mooier dan een plastic pop als Megan Fox. En de slechterikken in de prent zijn dan weer karikaturen, zonder echt dreigend te zijn.

Het verhaal zelf is degelijk, nergens echt spannend, soms zelfs wat naïef, maar het is nog net te accepteren. De film krijgt echter toch een voldoende. Meestal ziet de film er goedkoop uit, groezelig haast, zoals veel films uit NL in de jaren 70. Vind dat niet heel mooi. Dan ziet het 15 jaar oudere Chinatown er toch even wat gelikter uit. Maar Polanski haalt wel het meeste uit zijn beelden. Mooie kadrering, schaduwen, belichting, en vooral sfeer uit de wat mindere buurten van Parijs. Soms haast kitscherig, met veel goud en glinstering in barretjes en café's, maar het helpt wel in deze film.

Al met al wel vermaakt, dus 2,5*.

Soms best interessant en informatief, maar ook erg chaotisch gepresenteerd. Daarnaast veel pratende hoofden, iets dat ik sowieso niet graag zie bij documentaires. Ja, het helpt je goed informatie te geven, maar ik zie liever dat dat anders wordt ingevuld. Verder snel gemonteerd, maar daardoor ook nergens heel diepgaand, enkel het stukje rond Barcelona, dat ook meteen het beste van de docu is. 2,5*.

Ach ja, zo'n typische arthouse met veel moeilijke personages, schokkerige camera en veelzeggende stiltes. Geen enkele vorm van levensvreugde, maar het voelt vooral zo gemaakt aan. Beide broers overtuigen ook niet echt, zeker niet als sportman of bij die shoots als ze stoer moeten kijken. Toch weer een gevoel van veredeld schooltoneel. Nouja, de film kijkt nog redelijk weg, al speelt de beperkte lengte daar ook in mee. 1,5*.

Film begint erg leuk, met een spannende koop en een fijne shoot-out. Maar die duurt maar en duurt maar. Zozeer dat de verveling al snel begon toe te slaan. Er zit geen ontwikkeling in, de acteurs zijn te zwak om er wat van te maken ondanks vrij sterk geschreven personages en de choreografie is erg onoverzichtelijk. Heb je een beperkte ruimte (te beperkt om er iets goeds mee te moeten doen, zeker als de film zo eentonig is) en dan nog lukt het de regisseur niet er enig overzicht in te geven. Dat is dus gewoon slechte regie. En ten slotte is de humor vaak ook misplaatst en niet grappig. Het geluid is dan wel zalig. Zozeer dat het jammer is dat er niet nog meer en veel zwaardere wapens werden gebruikt. En de muziek, kapsels en snorren (Murphy was een kloon van Ringo Stars) zijn ook erg goed. 2,0*.

Niet helemaal gelukt, deze mix tussen Wreck-it Ralph, The Truman Show, Avalon en nog wat andere films. En dat is het grootste euvel, echt iets vernieuwends doet de film niet, en weet daarmee ook niet te verrassen, al wordt de vertaling van het echte leven en gamers naar de game wel leuk weergegeven. Verder is dit een komedie, maar de film wordt ook nooit echt grappig. Reynolds is wel oké, er zitten enkele prima momenten in en de boodschap aan het einde is ook wel prima, maar als geheel is dit toch een mak ding. 2,5*.

Ja, fijne film en helemaal in mijn straatje. Een slice of life in prettig zwart-wit en geen grootse verhalen maar echte mensen. Hoogtepunten zijn de scènes met de automonteur. Vooral de nieuwkomer Anaita Wali Zada is eindeloos boeiend om naar te kijken. Een hele fijne lieve zachte uitstraling maar ook met een enorme muur om haar heen waar emotie niet echt binnen lijkt te dringen. Als de dokter een heel verhaal vertelt met allerlei betekenis dan vraagt ze enkel wat het woord 'decimeren' betekent, een woord dat die dokter in zijn lange verhaal gebruikte. Wat is het? PTSS zoals de dokter denkt? Of iemand die gewoon heel introvert is met een bepaalde apathie? Maar deze film is eerder een karakterschets waarin iets wordt getoond dan dat de filmmaker daadwerkelijk iemand wil ontleden.

Vaag deed de film qua thematiek en stijl denken aan het bijzonder mooie Here (Film, 2023) , al is die nog net een slagje beter (hoewel afgerond de score gelijk is). Af en toe had het tempo wel iets beter gemogen maar naar boven afgerond 4,0*.

Vooral de beelden en sfeer van New York in die tijd is erg goed getroffen en geeft de film anno 2025 nog een zekere meerwaarde. Aardig verhaal, tempo prima en enkele prima scènes (die achtervolging van de metro). Gene Hackman vind ik wel de zwakke schakel hier. Hij komt soms tot een soort gekte die hij ook had in The Conversation en in beide films vind ik hem verre van overtuigend en eerder volstrekt niet geloofwaardig, te geacteerd en theatraal. Schneider is dan al een pak beter net als de invulling van enkele bijrollen zoals Rey. 3,5*.

Visueel wel oké, de regie is wel fijn op momenten en de sfeer is ook wel prima in dat zomerse L.A., maar het hele centrale liefdesverhaal en de betrokken personages boeiend mij niet. Zeker die hoofdpersoon irriteerde mij vanaf seconde 1 al, en dan wordt het lastig in zo'n film. 2,0*.

Fraaie Hitchcock. En ondanks dat dit zo ongeveer zijn laatste is, voelt de film soms meer verouderd aan dan zijn films uit zijn glorieperiode meer dan tien jaar eerder. Die agent die thuis met zijn vrouw zijn werk bespreekt kan natuurlijk niet, of zijn collega die met bewijsmateriaal hem thuis komt opzoeken, maar in oudere films lijkt dit altijd te kunnen. Ook hoe onze hoofdpersoon ontsnapt uit het ziekenhuis is daar een goed voorbeeld van. Een soort van kinderlijke naïviteit. Overigens zijn die scènes bij de rechercheur thuis wel weer effectief grappig en losstaand van de film best sterk. Maar allicht komt het doordat Hitch ergens modern wil doen. De muziek klinkt al minder klassiek en vooral het gebruik van geweld, naakt en soms geinige filmische foefjes maken dat de film moderner is en daardoor soms verouderd aanvoelt. Leukste ideeën betreffen dat open en dichtgaan van de deuren in de rechtbank waardoor je soms maar de helft meekrijgt, die hele scene in de vrachtwagen en dat spel met licht daarbij, het wegvallen van het geluid van het verlaten van het café en natuurlijk dat éne fantastische shot. Zowel inhoudelijk sterk als enorm inspelend op het gevoel. Verder typisch Hitchcock met een prima tempo en vermaak dat op de eerste plaats staat. Niet altijd even scherp of sterk zoals zijn beste films, maar een bovengemiddelde film. 3,5*.

Matige film. Wat het boek (echt een geweldig boek trouwens) zo goed maakte buiten het mooie gebruik van het Engels is dat het veelomvattend was. Het boek ging over high school football ja, maar veel meer nog wat de invloed er van was op een stade in Texas en dan vooral in Texas waar football heel belangrijk wordt gevonden. Belangrijker ook in gelden dan fatsoenlijke schoolboeken. Met een complete gemeenschap die toeleeft naar de wedstrijden van slechts 16- en 17-jarigen met een coach die gewoon een voltijdsbetaalde baan heeft daarbij. En wat doet dat met die jongeren? "I don't feel 17" zegt er één aan het eind van de film, maar behoudens een enkele sporadische opmerking zoals deze over de invloed van football is het vooral een verhaal van a naar z waar 2 teamleden iets meer aandacht krijgen en vooral de verhaalvoortgang belangrijk is. Het is een vlakke vertelling waar de personages nooit gaan leven en je vrij afstandelijk als kijker blijft. De serie wist dit door de ruimte die het daarvoor krijgt wel goed over te brengen, de film helaas niet. Daarbij komt ook dat om Hollywood-redenen het einde niet waarheidsgetrouw is. Vreemd, want de Panthers wonnen dat jaar inderdaad niet het kampioenschap maar verloren al in de halve finale. Waarom dat niet volgen? Waarom ineens allemaal heroïek in zo'n finale?

De sfeer is wel mooi neergezet, net als de muziek en het camerawerk. De serie is duidelijk in die lijn gaan volgen, al was het daar ook beter. Iets minder druk, iets meer de tijd nemen. Maar op zich kijkt de film op momenten best heel redelijk weg. Ook de wedstrijden zelf zijn aardig in beeld gezet, al moet je wel de regels kennen want er komt veel jargon in voor waardoor je als kijker ook niet altijd weet hoe en wat. 2,0*.

Aparte film, maar ik heb me er best mee vermaakt. Soms brakke kwaliteit, maar vaak ook best mooie shots en muziek. In ieder geval een prima regie. Ook acteerwerk is prima en in tegenstelling tot anderen hierboven vond ik Yoshimoto helemaal niet vervelend. Het verhaal is wat vreemd net als de uitwerking, daar past haar acteerwerk prima tussen. Niks bijzonders verder hierin te vinden, maar wel een leuk tussendoortje. 3,0*.