Meningen

Ik was blij dat ik de plot had gelezen en dat ik wist dat het niet aan mij lag dat ik geen lijn zag in deze film. Mijn vierde Buñuel en op 1 film na weet de man me weinig te boeien. Ook deze film niet. Visueel saai (soms lelijk zelf) en nergens echt leuk of laat staan grappig. Absurdisme trekt me sowieso vaak niet. In dit geval helpt ook niet mee dat er niet echt een overkoepeld verhaal in zit want als de meeste losse onderdelen me al niet boeien dan al die stukjes aaneen 104 minuten lang al helemaal niet. Niet alles is slecht en een enkel momentje werkte nog wel maar het was barweinig. 1,5*.

Interessant wel, een inkijkje zo in die Chinese cultuur - een Chinese collega vertelde mij dat dit aardig dicht bij de waarheid zit en men inderdaad soms niet aan een patiënt wil vertellen dat die ernstig ziek is. Awkwafina ken ik vooral als komische sidekick maar hier krijgt ze een serieuze rol die ze erg mooi speelt. Ingetogen en met veel gevoel zonder dat je het idee krijgt dat ze staat te acteren. Maar de gehele film is wat zouteloos vond ik, traag ook en wist niet constant te boeien. Wel sommige mooie plaatjes van de grootstad. 3,0*.

Tijden terug eens gezien, tijd voor een herziening waarbij ik hoopte (en ook wel verwachtte) deze beduidend beter te vinden. Maar dat viel tegen. Fargo is een fijne film, maar niet wat sommigen erin zien.

Allicht is het dat de film geen echte drama is en ook geen echte thriller, maar nog het meeste een komedie. Gitzwart, maar een komedie niettemin. En ja, af en toe moest ik lachen, maar over het algemeen niet heel hard terwijl de film ook niet helemaal overtuigt op andere punten. Ja, er is sfeer, ja het camerawerk is best aardig met mooie fotografie en dankbaar gebruik van de sneeuwwitte omgevingen, met veel lange statische shots die de film iets onecht meegeven, alsof het allemaal sketches zijn, en de muziek vooral is fraai. Maar nergens wilde het echt doordringen. Het bleef allemaal te veel op de oppervlakte.

De film kijkt daarnaast makkelijk weg en verveelt eigenlijk niet. Tevens heerlijk spel van veel personages - het lijken allemaal losers en retards in deze wereld van de Coen-broers. Buscemi is heerlijk scherp, maar vooral Macy overtuigt als zielig figuur. Al zorgt ook dit ervoor dat je nooit helemaal erin meegaat en je er te bewust van bent naar een film te kijken (en dat moet een film - behoudens uitzonderingen- juist niet doen).

Al met al een film die heel veel goed doet, maar allemaal niet op 100 procent. Hoogstens op 75. 3,5*.

Voor een goede drie kwartier een stuk frisser dan The Ring en Champagne die ik vorige week zag, maar de laatste drie kwartier (ook ik heb de versie van ruim 90 minuten gezien) zijn nauwelijks door te komen. Niet dat dat slechter was, maar dit soort stomme films raken op een gegeven moment mijn aandacht kwijt. Ik vind deze films geschikt als vorm een rol speelt of als slap stick (waar vorm en beeld belangrijk zijn), maar dit soort komedie of drama kan ik niet hebben. Door de barrière dat er geen geluid is, door de overdreven bekkentrekkerij et cetera lukt het me niet mee te leven zoals films zo mooi kunnen doen. Altijd heb ik het idee naar een voorstelling te kijken en raak ik niet verdwaald in die wereld. Voor even is het leuk, daarna niet meer. En ook op deze Farmer's Wife is niets aparts te zeggen. Geen bijzondere shots, aardig maar voorspelbaar verhaal en weinig verheffend acteerwerk (zelfs niet in de categorie van stomme films). wel opvallend veel intertitels terwijl Hitch normaal veel met enkel beelden kan zeggen. 1,5*.

Och ja, weer zo'n typisch filmpje. Meisje is het sulletje (altijd), er zijn 3 bitches die hetzelfde willen als het meisje (altijd), meisje vindt de stoere jongen leuk (altijd) en het sullige vriendje ziet ze niet staan (altijd). Hoe zou dit aflopen? Zolang de uitwerking dan op zijn minst oké is, dan is dit nog wel genietbaar. Maar ook dat laat te wensen over. Visueel niet bijzonder en de muziek was brak. Enorm matig geacteerd ook, al heeft Sips wel een leuke uitstraling. Maar Koblenko is volledig miscast. Veel slechter dan dit kan niet, maar ik heb me ook niet compleet verveeld dus dan blijven er nog punten over. 1,5*.

De vierde film dus - na een vervolg met enkel Walker en een uitstapje in de toekomst in Tokyo gaat men verder met de cast uit het eerste deel en de blauwdruk voor 5, 6 en waarschijnlijk 7 en verder is zo gelegd: meer actie en minder racen.

De film begint nog heel aardig met een sterke actiescène waarin wel auto's voorkomen maar niet voor een race. Verfrissend. Dan is dat laatste shot wel net over the top, maar daar blijft het gelukkig wel bij in deze film. De racescène halverwege is prima en in die tunnel was het dan wel soms wat ongeloofwaardig, maar nog best plezant. Ook een enkel sterk knokgevecht is lekker rauw. Daarnaast is de muziek goed te behappen (iets meer gitaren) en de fotografie soms fijn warm (zie de gebronsde lichamen van Diesel en Brewster in de avond glimmen).

Maar goed, dat alles neemt niet weg dat ook hier de plot - die nochtans hoopvol geloowaardig begint- soms tot in het absurde gaat. De plotgaten zijn niet te tellen, de belachelijkheden evenmin. Waarom kan Diesel toch altijd veilig bij zijn zus aan de auto sleutelen? Geen FBI die daar constant een auto heeft staan ter observatie? En zo kan ik tig voorbeelden noemen. Verder kan Walker nog steeds niets meer dan ernstig kijken (de humor verdwijnt langzaamaan voor het heel serieuze in deel 5 en 6) en Diesel begint al wat moeilijker te praten. Jammer ook dat Rodriguez en Kang zo kort te zien zijn, net de twee leukste personen uit de reeks, om respectievelijk het uiterlijk en dat alsmaar eten.

Ach ja, uiteindelijk zijn de films in deze reeks luid en lomp, alleen wist men in 5 en 6 geen grens meer te trekken en waren die films totaal niet meer opwindend. Deze op momenten nog zeker wel. 2,5* en nu eerst een Corona.

Redelijk filmpje. Ik had er iets meer van verwacht, maar die dikke 2 uur vervelen niet en met af en toe goede momenten dus dat levert gewoon een voldoende op. De film teert vooral op The Rock en Statham, twee acteurs die ik goed kan hebben, en ze doen het naar behoren. Af en toe iets te gemaakt hoe ze op elkaar fitten, maar net zo vaak wel grappig. En Kirby is een hele fijn toevoeging bij dit tweetal. Elba vind ik wel een zwakke schakel, er gaat nauwelijks dreiging uit terwijl de man normaal alleen al op zijn uitstraling kan teren. Actie is redelijk. Soms wat chaotisch gefilmd en soms ongeloofwaardig (ja, zelfs in dit universum nog) maar die laatste acte is dan weer lekker overdreven nog net aan de juiste kant van het randje en drukt de film nog naar een voldoende. 3,0*.

Zo, deze na zoveel jaren eens herzien.

Fast Five en deel 6 vind ik echt gedrochten eerste klas geworden, maar deze eerste valt me alleszins mee (zoals ik ergens nog vaag wist). Het is dom, de acteurs werden niet op hun acteermogelijkheden gecast, logica is soms ver te zoeken maar er is gelukkig ook geen enkele pretentie; Niet van die serieuze blikken zoals deel V en VI die kennen, geen moeilijke psychologische diepgang die niet interessant is en waar je de acteurs overduidelijk niet voor hebt. Neen, bij deze film redelijk geloofwaardige actie, mooie felgekleurde auto's, enkele fijne racescènes, een fout sfeertje met dito hiphop-muziek erbij en vooral heel veel gevroem! Ook valt op dat Vin Diesel hier nog enigszins normaal eruit ziet en normaal kan praten (wat steroïden wel niet doen met je lichaam).

En dat alles kan ik prima helpen. Daardoor is deze film -voor zolang het duurt- puur vermaak en meer niet. Iets verhoogd naar 3,0*.

F&F nummer drie dus, die zich ergens tussen de delen 6 en 7 lijkt af te spelen. De laatste scène uit 6 zat hier dus gewoon letterlijk in, maar dan zonder de big surprise op het eind.

Enfin, van het verhaal moet deze het niet hebben. Lucas Black - evenveel charisma en even weinig acteerniveau als Paul Walker, maar dan met een Texaans accent- moet naar Tokyo naar zijn papa om niet in de jeugdgevangenis te komen. Hoe hij dat zo kan ontlopen is mij een raadsel, behalve dat mama de wet overtreedt wellicht, maar daar schijn je niet te lang over te mogen nadenken. Eenmaal in Tokyo heeft hij letterlijk binnen één dag al contact met de race-onderwereld van die stad. Ruiken die mensen elkaar of zo? En zo moet hij zich al racend omhoog werken, voor de eer, het geld en het meisje. Die plot is eigenlijk te absurd voor woorden. Ergens in de la met afgekeurde scripts moet deze hebben gelegen en je denkt haast: men doet dit erom. Ik kan me niet indenken dat je met een stalen gezicht kan beweren dat je zojuist een prima verhaal hebt om de racescènes aan op te hangen.

Gelukkig heeft deze film nog genoeg om te zien. De racescènes zijn leuk en opwindend en het driften is een geinige toevoeging - al wordt het op het eind iets teveel en is die laatste racescène sowieso te snel gemonteerd om echt opwindend te zijn. Nathalie Kelley is een leuk meisje en Sung Kang is sowieso grappig (altijd aan het eten hij). De sfeer is prima, de fotografie van Tokyo niet slecht (al had men nog meer kleur en neonlicht mogen toevoegen), de bijfiguren lopen tegen het karikaturale aan maar dat werkt hier zowaar wel en de hiphop, rockmuziek en Japanse meisjes in schooluniform zijn lekker fout. Het is duidelijk dat men zegt: neem dit alles niet zo serieus. Jammer alleen dat alle scènes daartussen dat wel deden en echt stomvervelend en oersaai zijn. Het maakt allemaal geen ene donder uit wat er gebeurt. Hoogtepunt was de race dwars door Tokyo met even een vertraging van beelden en het wegvallen van geluid als ze door die mensenmassa heen driften. Heerlijk stukje.

Gelukkig overheersen de betere stukken en die zijn er dan ook genoeg. Dus krap aan een voldoende, afgerond naar beneden. 2,5*.

Yes, eens de eerste die een film ziet. In Australie draait deze al aantal dagen. Toch leuk.
Film zelf wat minder. Tip voor iedereen die gaat kijken: gebruik niet je hersens, denk niet na, want dan gaat het fout. Vooral de actiescenes zijn soms zo gemaakt dat het niet logisch is, ofwel eigenlijk onmogelijk. Denk aan: het springen in water van 40 meter hoogte en daarna rustig naar de oppervlakte komen, om vervolgens onder schot gehouden te worden door een stuk of 10 agenten die weet ik waar vandaan komen, of de openingsscene waar een bus met Vin Diesel een stuk of 7 maal over de kop vliegt, en waar Vin Diesel zonder schram uitkomt en meer van dat soort onzin.
Daarnaast is het verhaal standaard, karakteruitwerking lachwekkend (ze proberen het), het acteerwerk gewoon slecht (personages niet serieus te nemen, een Vin Diesel die enkel schaapachtig kan grijnzen) en het heeft weinig meer met gewoon lekker racen te maken. Het racewerk is er bijgesleept. Dus dit is een dertien-uit-dozijn actieverhaal, met veel cliche's, slecht script, typische manieren waarop Vin Diesel zegt "het is zwaar, maar we doen het toch", actie die net goed afloopt, voorspelbaarheden (de kluis die toch leeg is en vervangen en dat et slechte acteurs. Eigenlijk is het helemaal niks.
Mocht ik dan nog iets positiefs noemen: geen hypermontage (gelukkig), en Brazilianen spreken echt Portugees, maar dat kan geen heel hoge score geven.

Wisselend en vooral matig. Ik hou wel van dit soort sfeerschetsen, maar echt leven doet de film niet. Allicht omdat het allemaal losse personen zijn en je dat echte schoolgevoel mist. Te kort ook, te flauw en ook een gebrek geloofwaardigheid speelt een rol. Vooral die rol van Penn vond ik er veel te ver over. Penn zelf doet het nog best goed eigenlijk, maar zijn typetje is gewoon niet leuk.

Sommige verhaallijnen, vooral rond de prima Jason Leigh, zijn best leuk en lief. En de film kijkt redelijk weg. Ook een heel redelijk 80s sfeertje, maar ook met brakke fotografie waardoor de film er gewoonweg lelijk uitziet. 2,0*.

In 2011 zat ik in Australië met een vriend en gingen we met Pasen naar Fast Five. Een deel net na de soort van reboot van deel 4 die de reeks een nieuwe richting gaf, maar deel 5 zette echt de toon met over the top actie. En deze film draaide daar al bijna twee weken voordat de film in Nederland uitkwam. Mijn stem was daarmee de eerste en was 0,5*. Ik vond die film echt vreselijk. Ik zou denk ik bij een herziening milder zijn en mijn smaak is wel veranderd in 12 jaar, maar echt geweldig zijn de films nooit op het zeer amusante deel 7 na. Niettemin, vaste prik om met die vriend elk nieuwe deel weer te bekijken. Onder het mom: zo slecht dat het soms leuk wordt.

Enfin, deel 10 dus nu dat begint met een forse verwijzing naar deel 5. Om toch dat cirkeltje alvast rond te maken. Verder krijgen we redelijk wat we kunnen verwachten na 5 films. De actie is vaak ver over the top en daardoor ook niet echt leuk want verre van realistisch en daarmee ook niet spannend of boeiend. En helaas soms in graflelijke cgi die echt afbreuk doet. Maar goed, het tempo is best oké, de cast is prima op dreef en sommige actie is nog wel geinig. En zeker Statham brengt echt leven in de brouwerij; mede daardoor was deel 7 ook zo goed. John Cena is opvallend grappig en Aquaman heeft overduidelijk plezier in zijn rol maar ik vond hem echt nergens leuk. Veel te gemaakt. 2,5* en uiteraard op naar het volgende deel.

Best leuk, al is de film beter als die een simpele wraakfilm is met wat excentrieke personages (vooral die killer met zijn dure huis en waar zijn vriendin gewoon wel weet heeft van zijn dubbelleven) dan wanneer de film richting het einde steeds meer de diepte ingaat maar daardoor ook wat gaat vervelen want zo'n film is het niet. Het zou ook leuker zijn geweest als Johnson aan het eind wel gewoon dood was en Thornton zou blijven leven. Jammer, daarmee de score afrondend naar beneden. 3,0*.

Flinke teruggang na het erg leuke deel 7. Zeker het eerste uur kent vrij weinig actie en duurt veel te lang met allerlei onnozel en vooral oninteressant gezever. En de actie die langskomt is ook vrij onoverzichtelijk geschoten. Het tweede uur gaat de film dan wel een aantal versnellingen omhoog en wordt nog wel vermakelijk, maar daar blijft het bij. De actie is nergens memorabel en kent niets unieks. Die laatste scène is de enige positieve uitschieter, lekker lang zonder dat je al murw bent gebeukt. Maar deel 7 voelde gewoon in alles veel harder aan en kwam echt binnen, in deze achtste film is het wat lauw allemaal. En sommige scènes komen duidelijk uit de computer en de cgi is vaak niet heel erg overtuigend.

Diesel doet zijn ding, maar acteren kan hij nog steeds niet terwijl hij wel een beetje in zo'n rol wordt geduwd. Rodriqguez blijft schattig, Emmanuel is net als de vorige keer een fijne toevoeging, Theron ziet er mooi uit en The Rock en Statham stelen de show. Zoveel grappiger dan de strontvervelende Gibson die vooral hard probeert maar enkel irritatie opwekt. En Helen Mirren laat zich ook nog even positief gelden. Blijven over sommige aardige momenten wel in Cuba, maar de sfeer en zomerse vibe van andere delen ontbreken over hele film toch wat te vaak. Af en toe ook nog een leuk shot zoals de versnelde beelden over Brooklyn Bridge heen, maar daar blijft het bij. Nee, volgende keer weer gewoon die pure fun van deel 7 terug met een regisseur met genoeg leuke ideeën. 2,0*.

Heel matig inderdaad. Een bijzonder simpele tekenstijl die ook nergens ook maar iets interessants brengt. En een volstrekt idioot verhaal dat nergens op lijkt te slaan en volstrekt willekeurig van a naar b gaat en bepaalde scènes in die plot toont dat tezamen een verhaal moet zijn. En dan ook vol een soort magie, mij kon het in het geheel niet boeien. Gelukkig waren dit maar 72 minuten. 1,0*.

Prachtige film. Visueel vind ik de film schitterend in haar eenvoud, terwijl het wel meer is dan wat lijntjes. Dit zijn lijntjes met gevoel, met net iets meer aankleding. En daarnaast een heel mooi verhaal waar het afscheid en verlangen enorm voelbaar zijn, ook door de fijne muziek. Keer op keer kan ik deze herzien en weer geraakt worden. 4,5*.

Ik dacht tijdens de film: hé, één locatie, dit had zomaar een toneelstuk kunnen zijn. Dat blijkt ook zo te zijn dus, en toch: dit is bij uitstel geschikt voor film, niet toneel. De verwarring van Hopkins wordt middels film veel beter getoond. Als er ineens andere acteurs in rondlopen, als interieurs veranderen. Dat kan allemaal ook in een theater, maar in een film werkt het veel beter om hetzelfde gevoel te krijgen als Hopkins. Een film voelt sowieso echter aan, en je ziet geen wisselingen van sets, en je herkent acteurs makkelijker (ga maar een achteraan in een theaterzaal zitten). Dus toch bijzonder dat dit oorspronkelijk een toneelstuk is. Al zal dat toneelstuk allicht ook net anders qua insteek zijn.

Maar goed, ik zei al dat de film hiervoor geschikter is, en daar schemert al door dat ik vond dat dit goed gemaakt is. Erg sterk om constant in het hoofd van Hopkins te zitten. Daarbij speelt mee dat hij echt een geweldige rol neerzet, menselijk tot op het bot, sterk en breekbaar en elk moment volstrekt geloofwaardig. Gelukkig krijgt hij sterk weerwerk, maar uiteindelijk draait de film om hem. Pas in de laatste scène valt er één valse noot, maar ik laat die niet meewegen in de score. De rest was daarvoor te goed en dit was ook een film die aan het denken zet. Haast persoonlijk wordt. 4,0*.

Film die me redelijk koud liet, al zal het niet aan Woodley hebben gelegen. Maar waaraan wel? Allicht de mannelijke hoofdrol, die vanaf scène in dat hij in beeld loopt met een groot bord boven zijn hoofd loopt waarop staat 'supercoole dude' en dat acteert hij de hele film door. Dat wordt tegen het einde wel minder maar dan ben je mij al kwijt. Irritante vent, kortom. En dat is jammer in zo een film waar het toch om een relatie draait. Het ligt overigens niet aan de rol, maar eerder aan de acteur die niet weet hoe hij zoiets moet brengen, want eigenlijk is zijn spel nergens goed. Dat van Woodley wel, die zelfs met een klein verschil in haar blik al zoveel kan zeggen, en zo samen is dat verschil pijnlijk groot om te zien. Alleen dat cynische ging Woodley niet echt goed af, maar ik vond dat ook niet echt bij haar rol horen. Echt zo een geschreven rol is dat.

Wel zitten er een aantal fraaie scènes in, zoals de eerste ontmoeting met die snelle montage en lichte beweging van camera tussen Woodley en Elgort of die scène in dat restaurant, als op tafelhoogte twee shots van twee leeggegeten borden te zien zijn. Geen idee wat het inhield, maar het beeld vond ik mooi. Verder is de soundtrack heel aardig met zowaar het enige fatsoenlijke nummer dat dit jaar op de radiozenders te horen is (Charli XCX); dan verdien je bij mij al snel pluspunten. Verder is sowieso het hele stuk in Amsterdam gewoon leuk om te zien, al gaat die scène in het Anne Frank Huis met dat applaus er echt te over. Ik vroeg me trouwens ook af of die zolder altijd openstaat? Kon me niet herinneren dat wij daar naar boven mochten toen ik er was. Daarnaast zitten er een aantal interessante gedachten in (ongetwijfeld uit het boek), heeft Van Houten - al is het een vreemde scène- volstrekt gelijk en zijn de teksten soms echt wel poëtisch mooi. Verder is het geheel redelijk kleurrijk gefilmd, maar nergens echt bijzonder.

Maar het meest stoort nog wel het tempo en de lengte, want de film duurt en duurt maar eens ze uit Amsterdam weer terug zijn. En dat overduidelijk mikken op je traanklieren kwam me ook een beetje de keel uit. 2,0*.

Goede film, mooie film, leuke film, maar ook één die nergens excelleert en nergens echt ontbrandt. Er smeult van alles in de verhoudingen tussen de drie vrouwen maar Lanthimos lijkt niet helemaal te weten hoever hij dit mag doortrekken. De vonk slaat maar niet in. De film is op momenten een komedie zonder dat je echt moet lachen, hoogstens een constante flauwe glimlach. Dat had best scherper gemogen. En ook op emotioneel vlak pakt de film me niet volledig.

Dat maakt niet dat ik me niet vermaakt heb. Het tempo is prima, de sets (ook op locatie naar ik vernam) zijn mooi en protserig maar wel met smaak gemaakt. De drie actrices zijn elk op hun eigen manier geweldig. Weisz lekker onderkoeld, Colman heeft de moeilijkste rol en weet geloofwaardig te blijven als ietwat gekke maar ook trieste koningin en Stone steelt voor mij de show hier als meest geniepige. Ook hun onderlinge relaties zijn complementair en samen maken ze er echt een geheel van. Haal er één weg en de balans is zoek. Wat daarbij helpt is het moderne script waardoor je als kijker van nu je beter kan verplaatsen in hun psyches, en daar moet de film het van hebben. Verder opvallend camerawerk met die visooglens hoewel die beelden vooral op zichzelf staan en niet echt het verhaal ondersteunen, maar het ziet er wel leuk uit. 3,5*.

De film begint aardig. Visueel prima en de sfeer is oké. Vooral dat stuk op die kermis is een aantrekkelijk stukje film. Maar na de helft zakt de spanning wat weg, weet de film niet echt meer te boeien. Suspense, of beter onderhuidse spanning, verdwijnt en alles wordt wat explicieter en dat doet de film geen goed. 2,5*.

Niet heel goed, maar deze amateurfilm is nog altijd beter dan wat sommigen heden ten dage met een budget van $ 200 miljoen flikken.

De film zelf dan: het acteerwerk is om te beginnen zeer belabberd. De mimiek is tamelijk doods en de dialoog die lijkt zo van een briefje te worden afgelezen. Dialoog ook die niet heel boeiend is. Verder is de snelle montage opvallend maar niet heel goed, elke vorm van ritme wordt daarin gemist. Het zijn eerder snelle beelden achter elkaar dan dat er echt goed over is nagedacht. Verder zijn de locaties wat saai, maar het werkt wel voor het verhaal over een oorlog die overal en tegelijk nergens is. De locaties zijn zo universeel dat ze dat ondersteunen. Alleen de fotografie is echt goed te noemen, met mooi belichte scènes, goed gebruik wat zwart-wit en sterke kadreringen - toen al wist Kubrick wel waar de camera moest worden neergezet. Ook de muziek af en toe werkt en zeker die marsmuziek zo tegen het einde laat iets zien van de latere Kubrick. De speelduur is net klein genoeg om niet helemaal verveeld te raken. 2,0*.

Eindelijk dan eens gezien. En wat zal ik zeggen? Typisch Terry Gilliam en hij ligt me niet. Behoudens 12 Monkeys (waar zijn stijl overigens ook wel te merken is) en Monty Python (maar die beschouw ik niet echt als films van Gilliam) houd ik niet van zijn stijl. Of dat nu ligt aan de vreemde figuren, de scheve camera, het tempo dat maar niet vlot of gewoonweg omdat de films niet boeiend zijn. Dat alles was ook in deze Las Vegas aanwezig en ik kon er echt vrij weinig mee. 'Onsamenhangende onzin' lees ik in een van de reviews hierboven en dat is wel een goede samenvatting. Soms kan ik dat goed hebben maar hier vanaf seconde 1 eigenlijk al niet. En dan duurt dit ding ook nog eens bijna twee volle uren. 1,0*.

Wat mindere film van Wilder. Vooral het tempo is laag en de grappen zijn matig. Het verhaal kent ook een wat vreemde opbouw dat daar debet aan is. Dat maakt dat je het eerste deel nog wel benieuwd bent naar het mysterie, maar in de tweede helft valt dit helemaal weg omdat dat allemaal in één keer uit de doeken wordt gedaan. Dan is het vooral plichtmatig uitzitten. En er zit verder helemaal niets bijzonders aan deze film, noch inhoudelijk noch in camerawerk, of het moeten wat blote tieten zijn wat maakt dat dit nog enigszins modern aandoet. Ergens zie je ook nog wel dat Wilder een goede satire wilde maken, maar hij is gewoon niet meer zo scherp als vroeger. Acteerwerk is verder ook maar zozo. Niet slecht allemaal, maar ook nergens soetterend. Hoofdrolspeler Holden, ondanks een rol in Sunset, vind ik maar een beetje saai. Hij ontkomt hier ook niet aan de degelijkheid, al heeft de ouderdom zijn kop nog wat karakter mee in ieder geval. 2,5*.

Om m'n Spaans wat te onderhouden af en toe maar iets Spaanstalig pakken. Dit filmpje kwam ik tegen op een streamer en ook lekker kort, dat kan mooi eens tussendoor. De film lijkt op een soort amateurfilm. De look is gedaan alsof dit in de jaren 50 speelt maar behalve kledij en het zwart-wit zou ik dit eerder in de jaren 70 plaatsen. Helemaal overtuigen doet die stijl niet. De film bestaat verder uit veel oninteressante gesprekken afgewisseld met leuke momenten waar mensen gewoon minuten dansen en die scènes kijken veel beter weg. Maar de mindere scènes met veel gepraat overheersen wel. De thematiek is ook wat uitgekauwd en met het einde kon ik dan ook niets. 2,5*.

Een fijn fris filmpje dat inhoudelijk soms nergens op sloeg en de plot eerder als manke kapstok gebruikt voor allerlei speelse onzin. Maar al die losse ideetjes van cameravoering, dat gebruik van boeken om te praten, de eindeloos boeiende Karina, het kleurgebruik, het tempo, de sfeer et cetera: dat is allemaal vaak prima. Al wist de film me als geheel dan niet echt te boeien zit er toch genoeg frivoliteit in om ervan genoten te hebben. Dan scheelt het dat dit filmpje nog geen 85 minuten duurt en daarmee ook geen minuut te veel. 3,5*.

Aan alles in de film is te merken dat dit uit het theater komt, en dat doet de film geen goed. De locaties zijn vooral rond het huis van Maxson met statische shots (visueel is hier echt niets in te vinden) maar ook statische spelers die vaak overduidelijk op een bepaalde manier ergens gaan staan zonder één te worden met hun decor. Soms zelfs had ik het idee dat deze film in de jaren 50 zelf gemaakt had kunnen zijn. Dan zijn de dialogen wel goed geschreven, je wordt als kijker er al snel moe van die constante woordenbrij van vooral Washington te moeten aanhoren en zijn theatrale spel helpt dan ook niet om een echt personage neer te zetten, zoals eigenlijk iedereen geen moment echt geloofwaardig wordt. Zo een Maxson is best een interessant persoon, goedaardig maar verbitterd, maar Washington maakt er een vervelende irritante man van. Alleen Davis (vooral een hele goede actrice voor kleine bijrollen) weet zich nog te redden, begrijpt dat ze nu in een film speelt in plaats van op de planken, maar moet van het script ook haar gevoelens uitschreeuwen in plaats van deze te tonen. Jammer verder, want an sich is de thematiek en hetgeen men wil zeggen best interessant en kan erg mooi zijn, maar komt in het theater zelf ongetwijfeld beter tot zijn recht. Wel opvallend zoals hierboven aangegeven dat het drama zelf er nergens dik wordt opgelegd voor effectbejag. Dat houdt het nog draaglijk. 2,0*.

Ik zie hierboven heel vaak de vergelijking met Café Lumière en dat was ook, op momenten, het eerste dat mij naar boven kwam. Zij het dat de stijl in die andere film geperfectioneerd werd. Deze Boys kent meer dramatische invalshoeken die eigenlijk helemaal niet nodig zijn en ook veruit het minste van de film zijn. Dat gedoe met die vader met het gat in zijn hoofd als meest in het oog springende natuurlijk. Jammer, want de beste scènes zijn in de grootstad waar men gewoon wat rondhangt in het appartement, en hun normale levens leiden. Waar huiswerk wordt gemaakt, gewerkt in de fabriek, gegeten en gedronken. Café Lumière bestond alleen maar uit dit soort scènes, deze film kent wat overbodige ballast die het als geheel gewoon ook minder interessant maakt. Maar nog wel 3,5*.

Wel geinig gedaan. Als verhaal minder boeiend en dat dit een collage is uit verschillende films helpt ook niet mee. Zeker in het eerste deel is dit te veel een verzameling losse scènes. Hoewel sommige losse momenten wel tof waren. Vanaf het tweede deel wordt het juiste ritme gevonden en kijkt de film wel lekker weg. Vooral als kroniek van de opkomst van China als hypermodern land werkt de film goed. Je ziet hoe in 20 jaar de steden (de treinen en flats) en mensen en kledij een heel stuk moderner worden. Dan doet de film op verhaalniveau minder maar heeft gelukkig genoeg te vertellen. Alleen had de beleving veel beter gekund. 3,0*.

Het meest leerzame is nog om te weten dat men Engels sprak in het Italië in de jaren 50. Hoewel radiofragmenten dan weleens Italiaans waren. Wat er verder allemaal gebeurt lijkt wel aardig te kloppen als ik een en ander zo lees, maar wel allemaal ineen gedrukt in één film. In het echt gebeurde dat allemaal in een veel langere tijdspanne. Daardoor werkt de film ook niet echt. De film wil te veel vertellen en boeit dat nou echt? Ik bedoel, Ferrari bestaat nog steeds dus blijkbaar heeft dat bedrijf die periode wel overleefd. En de persoonlijke besognes weten ook niet echt interessant te worden helemaal niet als je weet dat dat kleine kind dat al dan niet Ferrari mag heten en al dan niet erfgenaam wordt gewoon chef Ferrari is tegenwoordig.

Niettemin verder wel flitsend in elkaar gezet, de racescènes zijn oké en de aankleding is echt wel geweldig. Ik heb wat dat betreft lekker in de bios gezeten. Maar ook niet meer dan dat. Ook een Adam Driver die eens niet eruit ziet als Adam Driver is zowaar heel behoorlijk, er gaat een zekere autoriteit van hem uit en dat is goed. Cruz lijkt dan weer te veel op Cruz. 3,0*.

Jaren geleden gezien en een en ander was me wel bijgebleven maar ook niet veel, zo bleek uit de herziening in de bios. Vooral het smalle beeldformaat niet. Ik was even wel bang voor de nieuwe kijkbeurt want wat me vooral bijstond was 'zwaar drama' en die specifieke filmstijl - in de jaren is mijn smaak wel wat veranderd en zeker op die vlakken. Maar zie daar, dat viel alleszins mee. De stijl is in zoverre nog goed dat deze a) lekker wild en druk is en daarmee niet gewoon een simpele cameravoering met weinig extra middelen en b) geeft dit wat realistisch mee, alsof iemand met een home video op dat feest staat te filmen en je als kijker erbij bent. Niet echt natuurlijk want het camerawerk is overduidelijk niet door een aanwezige gefilmd maar het rauwe kale uiterlijk helpt wel mee. En daarmee wordt dit drama en het soms wat theatrale acteren een stuk meer naturel en best genietbaar. Inhoudelijk ook sterk en boeiend genoeg de hele film door en zo een aardig inkijkje in een bepaalde familie waar steeds meer duidelijk wordt (niet alleen het misbruik maar ook de racistische kant). 4,0*.