Meningen

Mwoh. Ook DC gaat maar de kant op van het Multiversum en herhaalt enkele trucjes van Marvel en is ook hiermee wederom niet verrassend. Een actiefilm die leunt op actie die echter gedrenkt is in spuuglelijke cgi - dit kan anno 2023 echt niet meer. Geen moment wordt de actie daarmee boeiend. Ezra Miller toont aan zowel een goed acteur te zijn in serieuze rollen maar ook een slecht acteur als het om humor gaat in zijn irritante rol. Leuk verder om Keaton te zien en enkele momenten werken wel, maar de film is vaak wat stroperig en weet nergens echt te imponeren. Het eindshot (met Clooney) weet ook niet meer te verbazen. 2,5*.

Enorm matig en volstrekt ongeloofwaardig. Niet het idee van die demonen die je achtervolgen, daar kan ik in meegaan, maar de hele opbouw. Dat men zonder moeite iemand het hart helpt stil te zetten en verder eigenlijk alles wat men doet. De hele film mist daarvoor een opbouw en ik kon nooit met de film mee. Matig acteerwerk ook, alsof men er zelf geen zin in had en een wat goedkope look van een middelmatige serie. Verder één grote potpourri van delen waardoor dit vlees noch vis is, En die Luna met zijn te opvallende irritante accent erbij, dat maakt het af. 1,0*.

Beduidend minder dan het eerste deel. Een nieuwe regisseur en of het daaraan ligt, maar aan alles voel je nu naar een tv-film te kijken. Simpele beeldvoering en een vrij goedkope look. Die sfeer uit het eerste deel is ook weg. Wel is het verhaal wat evenwichtiger met een grotere rol voor Rapace die duidelijk de troef is van de hele serie. Nyqvist doet verder zijn ding, maar heeft een weinig bijzondere rol. Een journalist van een blaadje die zich veel meer voelt dan hij eigenlijk is. Het verhaal is ook niet heel bijzonder en er zijn iets te veel ongeloofwaardigeheden. Wel kijkt de film nog vrij makkelijk weg, echt vervelen doe je je niet. 2,5*.

Moet iemand die tijdens een misdrijf je leven redt het gevang in? Dit soort vragen komen en passant langs en worden nooit helemaal uitgelegd. Zemeckis geeft de kijker wel de kans een eigen mening te vormen. Maar verder is dit vooral een vermakelijk stukje cinema dat Washington ten tonele spreidt.

Zeker het eerste deel is uitstekend, met een zeer vermakelijke Washington, een aantal prima scènes, soms zeer heldere beelden (de hotelkamer direct in het begin) en een spannende crash. Wel lelijke CGI, maar gelukkig draait de film daar niet om.

Het tweede deel heeft zijn interessante punten maar overtuigt minder. Het wordt een normaal alcoholdrama (dan deed Wilder in The Lost Weekend dat beter vind ik) en Washington vind ik niet altijd even briljant. Pas tegen het einde aan weer -ook als de camera dicht op hem zit- voel je zijn twijfel en pijn. Tot die tijd is hij goed, maar niet direct de Oscar waard. Jammer dus dat dat niet doorheen de hele film was zoals tegen het einde. Dat was dan wel een heel goed stuk film. Wel voorspelbaar. Hij ging of zelf bekennen of helemaal niet -ik verwachtte niet dat hij op basis van bewijs zou worden gepakt- maar welke van de twee het werd wist ik eigenlijk niet. Dus die spanning blijft.

Verder voegde dat liefje maar barweinig toe in de hele film en zorgt zelfs voor wat saaiere momenten. En Goodman daarnaast is fantastisch, zorgt voor de komische noot, maar lijkt zo uit een andere film weggelopen (zat hij niet gelijktijdig in Argo ofzo?).
Visueel wordt af en toe wat leuks gedaan en de muziek is lekker maar dat wordt elke keer zo afgekapt, of Zemeckis niet wist hoe dat goed te stoppen. Vaker Scorsese kijken wil ik hem als tip geven.

Wel vermaakt, niet bijzonder, dus een goede voldoende. 3*.

Tussendoortje, overduidelijk. Ook met een klein budget. Vooral sommige achtergrondbeelden zagen er niet uit. Als dat vliegtuigje dreigt neer te storten en het beeld heen en weer beweegt. Dan werd dat 30 jaar terug al in de openingsscène van Goldeneye toch echt een stuk beter gedaan.

Enfin, in potentie wel prima en de regie is oké en je hebt constant een licht gevoel van spanning. Maar het script is ook wat zwak, net als hoe sommige rollen geschreven zijn om Wahlberg maar steeds weer te laten ontsnappen. En dan ook nog net de paar seconden vlak voor de landing natuurlijk. Ja, daar kan ik weinig mee. Dat levert geen spanning op maar irritatie.

Ik had ook het idee wat Gibson zich een beetje inhield en dat hij zich pas bij de landing (ver over the top) en de lompe aanrijding van Wahlberg eindelijk laat gaan en zich daadwerkelijk weet te amuseren. 2,5*.

De film begint sterk en sfeervol als een spannende thriller. Wat is waar en wat is niet waar? Foster is ook uitstekend om een mix van kracht en onzekerheid te brengen en dus perfect gecast voor deze film. Maar over de helft wordt de film niet alleen wat minder geloofwaardig maar ook qua sfeer en toon anders en vooral minder boeiend. Voor mij ging de film echt als een nachtkaars uit, juist doordat er meer actie kwam. 2,0*.

Verschrikking, op het niveau van de serie met het typetje Johhny (je ziet hem Johhny acteren in plaats van zijn zoals Stapel dat was) en een vreselijke mannelijke Kees. Heb de rol van De Walle nooit zo begrepen. Vooral door die twee rollen en het verder weinig bijzondere een 0,5*. Met de oude cast was dat wellicht 1,5* geweest.

Matig. Heel degelijk en vooral met erg mooie kostuums en production design die zeer verzorgd en vakkundig zijn en het visueel best aangenaam maken. Daarnaast enkele aardige buitenscènes waar tussen de grijze kleuren de knalgele taxi's erg opvallen. Maar ook oersaai gefilmd verder. De film is meer komedie dan drama, al probeert het beide te zijn. Als komedie werkt de film beter, maar ik had misschien liever drama gezien, juist doordat het als komedie soms flauw is en de film zich meer leent voor drama, maar daar is Meryl Streep de actrice niet voor. Zij is van de tics en vult zo (redelijk geloofwaardig) haar personages in, maar glijdt nooit er echt in en blijft op emotioneel vlak volledig koud. En dan gaan die dramadelen lang duren en grijpt de film me nergens. Rolletje van Grant is wel leuk. En sommige stukken muziek door echte musici zijn wel mooi. 2,5*.

Bijzonder sfeervol, warm geschoten en die jaren 50 komen echt tot leven- visueel is de film een pareltje. Maar dit is ook een futloze film die ellenlang duurt, waar de personages mij nergens wisten te boeien en het geheel zich voortsleept zonder echt ontwikkeling of ook maar enig teken van veel vindingrijkheid geeft. Oerdegelijke cinema die behoudens het visuele niet sprankelt. En zo voelen die nog geen twee uur aan als meer dan drie. 1,5*.

Mooie film. Net iets te lang (ondanks het strakke tempo en snedige montage), en soms net iets te veel irritante kinderen die je op den duur wel een beetje zat wordt, maar in de eerste plaats een fijne schets die een goed beeld geeft van een bepaald sociaal milieu. Heerlijk geschoten met de zachte lucht en het zuurstokroze van op de muren van het hotel. Heerlijk zonnig en treurig tegelijk. Prachtige rol ook van Dafoe waar je hints krijgt dat ook hij niet even geslaagd is in het leven, maar nog altijd oneindig maal het beter voor elkaar heeft dan veel alleenstaande moeders. Ik moet wel zeggen dat Vinaite me af en toe echt stoorde met haar geschreeuw, maar verder over de breedte werd behoorlijk geacteerd. Het einde is dan wel weer heel mooi, even de droomwereld in. 3,5*.

84 minuten zijn er niet veel maar voor een film als deze toch zeker wel 30 te veel. Er gebeurt te weinig om echt boeiend te blijven en dat laatste halfuur was wel even uitzitten. Jammer want de kwaliteit is er. Leuk om dit zonder dialoog te doen en de dieren redelijk dier te laten zijn (hoewel dat bootje varen te menselijk was) wat verfrissend is. De animatie is heel aardig hoewel ook niet overdonderend maar sommige shots van de mist en de natuur en het geluid van en nat bos (vooral aan het eind) zijn fijn. De dieren zijn schetsmatig en lijken soms iets te veel op gamefiguren van 20 jaar terug maar an sich paste dat wel bij de stijl.
Er zal verder van alles in zitten qua thematiek (klimaat? Circle of life?) maar eigenlijk geen idee wat de film nu echt wilde zeggen. Vanuit sympathie afgerond naar boven 3,0*.

NB: de zaal zat vol kleine kinders die redelijk stil zaten te kijken. Volgens mij dus wel geschikt om met je kleine kroost naartoe te gaan.

Goed zal ik de film niet willen noemen, naast het al wat vreemde gegeven van de hele film is vooral overduidelijk dat dit voor de televisie is gemaakt, met lelijke cuts richting reclameblokken (en dat weegt zwaar, want na elk toch wel emotioneel moment zo een lelijk einde ineens met zwart beeld en dan een scène daaropvolgend die helemaal niet past eigenlijk). Daarnaast soms wat kort, met twee irritante kleine kinderen en een hoog EO-gehalte. Maar toch kijkt de film best fijn weg met de twee oudste kinderen die best heel leuk spelen en een aantal mooie momenten in de film. Graham en Burstyn doen dan wel aan overacteren, maar deze theatersetting die de film eigenlijk heeft, maakt dat ook mogelijk en het past zowaar. 3,0*.

Een nominatie voor beste animatie, beste docu en beste niet-Engelstalige film, zou die combinatie er ooit eerder zijn geweest? Niettemin, drie terechte nominaties want dit is echt een geweldige film. De animatiestijl vind ik erg mooi, en soms ook meer die abstracte beelden ertussen die het afmaken. Een boeiend verhaal op een boeiende manier verteld waarbij de animatie als vorm ook goed werkt. De echte beelden geven dan nog net dat beetje extra nadruk dat dit wel een echt gebeurd verhaal is. Op momenten indringend, erg fijn gesproken in dat Deens, met een zalige soundtrack (dat moment dat Daft Punk te horen is!) en ook met een prima lengte. Naar boven afgerond 4,5*.

Aardige film. Het leukste zijn het tijdsbeeld, het thema en de sprankelende Johansson al doet Tatum het prima verder. Het tempo is ook prima en de film verveelt ook niet. Wel is het jammer dat er te veel op het niet-serieuze wordt gespeeld waardoor de film voor mij wat aan kracht verliest. Humor mag best maar het acteerwerk nu was soms echt te luchtig en te ver van het serieuze af en je keek vooral naar karikaturen (vooral Woody Harrelson) Tatum en Johansson missen ook chemie als koppel en de film duurt wel iets te lang. 3,0*.

Ik kon Goldblum niet echt uitstaan, vooral doordat hij te veel leek op zijn personage uit Jurassic Park. Nu is dit een eerdere rol, maar de gelijkenis was te groot helaas dus daar heeft deze film die ik later zag het nadel van. Buiten dat ik het in deze rol net iets te ver erover vond gaan, in JP was het net aan goed, dus allicht speelt dat ook mee. Sowieso oogt het enorm gedateerd met dat typische 80s sfeertje en de technologie van toen die ik nergens geloofwaardig vind. Een Back to the Future heeft dat overigens ook, maar die film mikt puur op fun en stoort dat minder (of eigenlijk gewoon niet). The Fly heeft nog wel enige geloofwaardigheid nodig en die ontbreekt. Het tweede deel is wel beter, eens de transformatie begint en het meer om horror moet gaan (spannend wordt het niet, hoogstens wat geinige gore) kijkt de film nog wel prettig weg. Maar als geheel net aan niet een echte voldoende. 2,5*.

Deed me ergens denken aan Pi (net als Animosh), ook van een grote regisseur van de laatste 15 jaar, ook een debuut , ook erg goedkoop gemaakt in zwart-wit en over een hoofdpersoon met een obsessie. Nu is Pi wel beter overigens, vooral omdat die film veel krachtiger overkomt.

Aan de look ligt het niet - in prachtig en zeer contrastrijk zwart-wit geschoten met een goedkope look die leuk contrasteert met de moderne setting (Dunkin Donuts komt erin voor) maar ook echt geweldige locaties geeft, zoals die bar in zeer donkere vegen gefilmd. Daarnaast zit er mooie ambient onder en af en toe muziek dat wat scherper is en voor wat spanning moet zorgen.

Maar ook gaat deze film niet zover in de gekte en blijft redelijk rustig. Verder is de film an sich interessant maar niet echt boeiend en ondanks de korte lengte vond ik sommige delen wel degelijk saai. Het spelen met de chronologie stoorde me wel een beetje aangezien het buiten effectbejag geen echte functie heeft (zoals Nolan dat wel goed toepaste in Memento). Over de inhoud valt wel het één en ander te zeggen, maar echt het punt vond ik dat niet, het ging me meer om sfeer in dezen. Daarom 3,0*.

Gewoon een geinig kort filmpje, met humor, vlot verteld, visueel oké en vermakelijk. Maar wel echt te kort om echt indruk achter te laten. Binnen die beperkingen wel goed, en dat drukt zich uit met 3,5*.

Kijk, na Thunderball de tweede echte verrassing bij de herzieningen van de Bond-films. Verder weg van Moonraker kan deze opvolger niet staan, en dat is dan die draak maar goed ook.

Het geheel is ook veel meer down to earth, zowel in gadgets (nauwelijks) als in plot (geen mafkees die de wereld wil vernietigen ditmaal). De actie is realistisch en zeer sterk in elkaar gezet met scènes die precies lang genoeg duren om te blijven boeien en daarnaast met een verrassende soundtrack die erachter pompt dat het net wat meer eigen smoel geeft binnen de reeks. Daarnaast zijn de actiescènes mooi en afwisselend, net als de locaties trouwens. Verder kent deze film echt suspense en oogt alles veel realistischer en rauwer. Zelfs Moore kan hier in mee. Hij houdt zijn charme en Upper Class-stijl, mag af en toe een grapje maken, maar verder heeft hij hier veel meer weg van de Bond die Connery was. Harder vooral. Ik houd daar wel van. De schurken zijn prima, het meisje is eigenlijk bloedmooi en de theme song redelijk. Dat gedoe op het eind met Thatcher is overigens hilarisch.

Het is overigens geen perfecte film. Dat subplotje met die schaatster bijvoorbeeld is wel wat vreemd en lijkt niet echt bij de film te horen, maar verder is dit tot nu toe de beste Bond met Moore én één van de betere in de hele reeks. 4,0*.

Heerlijke zaterdagmiddagfilm. Deze duurt 150 minuten maar verveelt geen moment. De aankleding is fijn (met zulk -onopvallend- gebruik van cgi zijn zulke werelden gewoon fantastisch te maken), het spel is prima en de inhoud boeit me ook. Af en toe ook met erg mooie sfeervolle beelden en gebruik van fraaie ingezoomde beelden. En ondertussen wordt er van zeker Ken Miles ook een aardig portret gegeven. En vooral ook mooi hoe men omgaat met het belang van de racers, niet eens per se van de wagen, die met behulp van goede racers goed in elkaar gezet wordt.

Het is ook wel een film die verder redelijk emotieloos is, net iets te gelikt eventueel ook, te vakkundig gemaakt. Er zitten ook net te veel personages in en net te veel relaties onderling waardoor geen van elke nu goed genoeg is uitgewerkt. Buiten dat worden eventuele conflicten ook steeds wel heel erg makkelijk opgelost. Nee, op emotioneel en dramatisch niveau is deze film niet top. Maar dat maakt me niet uit in zoverre dat ik me 2,5 uur heerlijk heb vermaakt. Afgerond naar beneden 3,5*.

Hetgeen deze film nog als belangrijkste punt heeft zijn de beelden van een kapotgeschoten Berlijn enkele jaren na de oorlog. Het puin is geruimd, de mensen hebben hun leven opgepakt, maar de stad moet nog herbouwd worden. Erg interessante plaatjes uit een periode die je niet vaak te zien krijgt,

De film zelf is een gemiddelde Wilder. Vermakelijk met een behoorlijk tempo, veel sfeer (vooral van nachtelijk Berlijn) en vooral goed geschreven dialoog, maar het is ook een film die net niet scherp genoeg, net niet de vaart kent van een One, Two, Three, net niet zo zwartgallig is als enkele andere van zijn films. Misschien dat toentertijd de film wat meer voorstelde met een vreemdgaande militair die een land moet helpen opbouwen, maar nu is dat allemaal zo spannend niet meer. Niettemin houdt de film je wel twee uur van de straat af en vermaakt. Ook de rollen zijn behoorlijk gevuld met twee vrouwen die perfect gecast zijn en waarbij ik bij Lund steeds moest denken aan Brad Pitt, maar allicht ben ik de enige 3,5*.

Op een bepaalde manier prima. Ik vraag me wel af: is dit een goed beeld van de jeugd in Oekraïne toen of was dit voor slechts een klein deel van de bevolking. Het stukje misdaad dat erbij komt kijken voelt ook iets too much aan. Een en ander is enorm treurig en grauw terwijl die tijd er ook een was van nieuwe vrijheid. Hoewel het beeld geloofwaardig oogt twijfel ik of dit een goed tijdsbeeld is.

Niettemin, wat we wel krijgen is prima. Een behoorlijke schets van een groep mensen waar vaag nog wel iets van liefde zit maar afgestompt door de maatschappij kan men dat niet tonen. Hoogstens broers en zussen onderling, maar vriendschappen bestaan niet. Een pakketje schroot maar wel en heel dun laagje chroom dan.

Visueel wel fijn. Soms geweldige shots van die grijze flatgebouwen. Bijvoorbeeld als de camera uitzoomt en de hoofdpersoon helemaal verdwijnt in die immense omgeving. Maar ook bij het zwembad waar ze klein is t.o.v. een monsterlijk groot mozaïek. 3,5*.

Aardige western. Het geheel kabbelt lekker vooruit en de sfeer is aardig. Inhoudelijk is hier helemaal niets bijzonders in te vinden en filmtechnisch wordt er ook niets speciaals gedaan, maar het is best redelijk kijkvoer. De mooiste momenten zijn tussen pa en zoon Sutherland en voelen echt aan. De beweegredenen van zoon Sutherland zijn wat minder overtuigend en vooral aan het eind stoort dat als alles nogal wordt afgeraffeld. 3,0*.

Nogal verouderd. Een film met een lichte toon waarbij zeker de komisch bedoelde elementen nogal qua toon er niet bij lijken te horen en dat stukje romance er überhaupt niets mee vandoen heeft. Verder typisch filmpje op één zo'n locatie met allerlei bekenden van elkaar in dit geval soldaten) waardoor het al snel een gezellig geheel wordt. Dat kijkt het eerste uur ook nog wel redelijk weg, al kon ik daar verder niets bijzonders ontdekken. Daarna begint de film langdradig te worden, mede ook door het wat houterig acteerwerk en de weinig bijzondere beelden (Monument Valley alleen is niet genoeg John Ford!). Het laatste halfuur is dan wel wat beter en met die haast lichtgevende wolken ook visueel wat mooier, maar als geheel is het een wat duf en ingedut geheel. 2,5*.

Hele matige film, maar que regie nog wel interessant en je herkent wel Aronofsky erin met die opzwepende muziek. Ook visueel genoeg genige en leuke ideetjes (met tweemaal dat shot naar beneden naar de schoenen, eerste simpel en goedkoop en dan luxe en decadent) en die statige shots als iemand door beeld loopt die ook later terugkeren. Maar als film verder wel mislukt. Heel matig spel dat de aandacht er niet bijhoudt, pacing kon sterker en de kwaliteit van de camera is dusdanig dat ook dat wel minpunten oplevert. Door de extreem korte lengte wel uit te zitten. Afgerond naar boven 2,0*.

Fijne komedie die nergens iets verkeerd iets doet, maar gewoonweg nergens de hoogtes haalt van andere films van Wilder. Some Like it Hot is grappiger (en beter), One Two Three kent veel meer energie, The Apartment is gevoeliger en weer andere zijn cynischer. Maar dat maakt niet dat dit een slechte film is. Het kijkt allemaal fijn weg, zorgt vaak genoeg voor een glimlach, kent een aantal fijne acteurs met een sterke Matthau en vooral een goede wisselwerking tussen hem en Lemmon. Zelfs blondje Judi West is prima in deze film. Leuk zijn de beelden uit die tijd, zowel de ziekenhuiskamer als het footballstadion. Sowieso ziet de film er fijn uit en wederom weet Wilder wel wat hij moet met het brede bioscoopformaat. Uiteindelijk is de film net iets te lang, maar over de hele lente wel ruim voldoende. 3,5*.

Vermakelijke film, al is die nergens bijzonder. Zeer degelijk gemaakt, vlot, verveelt niet en met acteurs die allen veel plezier lijken te hebben, maar het blijft wat oppervlakkig. Op dramatisch vlak bijvoorbeeld schiet de film tekort. Die scènes tussen Keaton en Dern vind ik vooral vulling, al leveren ze wel het grappigste moment van de hele film op als Keaton aangeeft te willen scheiden. En hoewel de acteurs met zichtbaar plezier spelen en ook Keaton fijn is, hoeft hij niet diep te graven. Dit is geen film over de psyche van een man met een doel die hard moet werken en offers moet brengen daarvoor. Nee, dit is gewoon een film over het grootworden van McDonald's.

Maar dat laatste doet de film dan wel goed. Sowieso is de aankleding prachtig. Ook de hele geschiedenis wordt helder en vakkundig neergezet. We leren Kroc kennen als loser die als enige kwaliteit had dat hij schijt had aan anderen en daar rijk mee geworden is. Het hele concept van fastfood komt van oprichters zelf en ook andere uitvindingen zoals het business model dat de Mac nog steeds heeft (onroerend goed, volgens mij algemeen bekend, maar ik spoiler toch maar even). (En dit heeft niets met de film te maken, maar McDonald's is sowieso een razend interessant bedrijf als het gaat om innovatie in voedselconservering en logistiek. Jammer alleen dat ze tegenwoordig ineens behulpzaam je tafel leegruimen en gezond spul verkopen. Daarvoor ga ik niet naar de Mac.)

Visueel wordt verder weinig bijzonder gedaan behalve twee dolly zooms. Ook had met de soundtrack best meer gedaan kunnen worden. Maar als twee uurtjes vermaak werkt dit meer dan uitstekend. 3,5*.

Af en toe heel mooie beelden en een enkele aardige scène, maar verder erg vaag en erg saai. Dat eerste is niet erg, dat tweede erbij maakt het wel dodelijk. Ook geen zin er verder over na te denken. 1,5*.

Aardige film. Soms allemaal wat uitvergroot, maar innemend gespeeld waardoor dit net binnen de lijntjes van geloofwardigheid blijft. Veel nieuws of spannends doet de film niet, maar is onderhoudend genoeg. Ook de make-up is prima (waarom daar geen Oscar-nominatie voor, maar wel voor die draak van een song aan het eind?). Oké sfeertje, redelijk tempo als sleept de film soms wel een beetje. Dit is typisch dinsdagavonddrama, hapbaar voorgeschoteld maar voor een doordeweekse avond is dat soms prima. 3,0*.

Nou, dan eindelijk eens deze klassieker gezien. Geen idee waar de film die status aan te danken heeft. Audiovisueel sowieso helemaal niets bijzonders in te ontdekken. En verder nogal duf. Af en toe wel leuk, door alleen met plezier gespeeld, de sfeer in dat wat hogere sociaal milieu is goed getroffen, maar vaak gewoonweg niet grappig genoeg. Grant gaat me als typetje er te over die steeds te laat komt en ringen vergeet of zo'n Atkinson die loopt te hakkelen van de zenuwen. Dat zijn dingen die bij mij niet als grap werken. En helaas bouwt de film in het begin te veel daar op. 2,0*.

Wel oké. De film kijkt met het prima sfeertje lekker weg. Jammer vind ik wel dat er wat onnodig drama in voorkomt. Leuker was het misschien geweest om enkel te zien hoe men reageert op de coming out en dan dat alles weer normaal wordt, dat was al boeiend genoeg. Die eventuele verliefdheid op die vriend had van mij niet gehoeven, het was niet boeiend en haalt de aandacht weg bij de sterke punten. 3,0*.