Yokogao (2019)

Vanaf 24 september in de bioscoop (Imagine Filmdistributie Nederland)

Hoe een aantal toevalligheden iemands leven helemaal in de dieperik kunnen duwen.

In Vlaanderen, en ik veronderstel ook in Nederland, is de tijd van mensen aanspreken met 'meneer, mevrouw, u' al even voorbij. Respect toon je op een andere manier. Toen ik een dik jaar terug naar Brussel verhuisde, was dat even slikken: bij Franstaligen - in België, en nog meer in Frankrijk - is die 'monsieur, madame, vous' wel nog heel normaal, en vaak noodzakelijk. Zelf vind ik die gekunstelde beleefdheid storend, en is altijd een reden waarom ik moeite heb met de Japanse film. Ook hier was het dus even die klik maken.

Los daarvan: het hoofdpersonage is dus een sympathieke en welwillende dame die van de regen in de (zware) drop terecht komt.

Traag, maar goed opgebouwd, met een zekere spanning.
Twee tijdslijnen die door elkaar in beeld komen; gelukkig nergens verwarrend, dankzij het aangepaste kapsel van het hoofdpersonage.
Een kritische blik naar wat de media met iemand kunnen doen.
En een al even kritische blijk naar (mentale en praktische) hulpverlening aan mensen in problemen - of hoe die aan onzinnige regels kan gebonden zijn.

Met de dromen is er ook een arthouse-tintje; dat hoefde er van mij dan weer niet bij.

Fijne zit, cinema waar je bij een tweede beurt met andere ogen naar kijkt.
Niet geschikt voor wie nood heeft aan een uptempo actiefilm.

Ik weet niet goed wat hiermee aanmoet. Anders dan bovenstaande synopsis stelt gaat de film in feite niet over de verdwijning van een meisje, maar over de relatie tussen een verpleegkundige en de oudere zus van het verdwenen meisje. Wanneer die relatie ontspoort en de media daar weet van krijgen, heeft dat vergaande gevolgen voor het leven van de verpleegkundige. Eigenlijk een film met twee gezichten, die complex met elkaar verweven zijn.

Ik denk dat het verhaal beter uit de verf zou zijn gekomen, wanneer het chronologisch verteld zou zijn. Nu maakt het weinig indruk en gaat het eigenlijk nergens heen, zoals de slotscène ook suggereert.

Zoals de meneer hierboven al zegt gaat de film nergens heen. Maar ondertussen vliegt de film ook alle kanten op. De film mist focus en is slecht verteld. Ook de manier waarop (door deels te spelen met chronologie) komt nooit echt uit de verf.
Een aantal losse delen zijn wel sterk gedaan (enkele kleine familiemomenten, dat gedoe met de journalisten), maar het is alles samen gewoon een rammelend geheel waardoor zelfs die losse momenten zwakker worden. De som der delen, maar dan omgekeerd. Verder wel redelijk gespeeld, maar ook erg afstandelijk. Al zal dat met de Japanse cultuur te maken hebben. Zo nederig als de hoofdpersoon is, daar kan ik weinig mee. 2,0*

Ingenieus, maar weinig spectaculair.

Verpleegster Ichiko [Mariko Tsutsui] krijgt een dubbele schok te verwerken. Eerst wanneer Motoko [Mikako Ichikawa], de dochter van een oude vrouw voor wie Ichiko al geruime tijd zorgt, spoorloos verdwijnt en later wanneer blijkt dat Ichiko's neef Tatsuo [Ren Sudo] verantwoordelijk blijkt te zijn voor de ontvoering. Ichiko probeert haar link met Tatsuo geheim te houden maar wanneer de media het ontdekken en suggereren dat zij direct betrokken zou zijn bij de ontvoering, komt haar leven volledig op de kop te staan.

Mede door de wat verwarrende, niet-chronologische vertelstructuur duurt het vrij lang voordat dit uitstekend geacteerde psychologische drama op gang komt. Het type film dat veel eist van je geduld maar dat uiteindelijk beloont met een intrigerend laatste half uur.

Anders dan bovenstaande synopsis stelt gaat de film in feite niet over de verdwijning van een meisje, maar over de relatie tussen een verpleegkundige en de oudere zus van het verdwenen meisje.

Nu begrijp ik ook waarom de titel in Frankrijk is: L’Infirmière, de verpleegkundige. Eigenlijk beter.