Yeom-Lyeok (2018)

Vanaf 25 april 2018 te zien op Netflix

Zuid-Koreaanse versie van Chronicle?

Toch raar dat deze zo slecht beoordeeld wordt, Train To Busan was erg goed.

Mjah, ik word niet warm of koud van een trailer waar ik alles al eens van gezien heb in andere films.

De vorige film van regisseur Sang-ho Yeon, te weten de Actie / Horror film "Busanhaeng (2016)", was puur genieten, maar deze flauwe Komedie / Actie film stelt echter zwaar teleur en had zo een jaren 90 film kunnen zijn en dan met Jackie Chan in de hoofdrol.

In dit verhaal draait het om een vader, te weten Seok-hyeon (Seung-ryong Ryu), met bovennatuurlijke krachten (per ongeluk verkregen via besmet water door een meteoriet), die zijn dochter Roo-mi (Eun-kyung Shim) te hulp schiet, als ze alles wat ze heeft opgebouwd dreigt te verliezen aan het bouwbedrijf "Taesan", welke onder leiding staat van de gestoorde Hong Sang-moo (Yu-mi Jung).

Het dertien in een dozijn clichématige en voorspelbare verhaal is flauw en heeft inderdaad wel iets weg van de Amerikaanse Sciencefiction / Thriller film "Chronicle (2012)" (zeker wat betreft de laatste 15 minuten van het verhaal, waarbij ook de filmposter van toepassing is) in combinatie met het personage "Magneto" uit de "X-Men" films. De film staat mede betiteld als een komedie, maar ik heb eigenlijk nergens om moeten lachen of glimlachen en dat omdat alles gewoon zeer flauw is. De enige die misschien nog voor een beetje humor zorgt en tevens ook een schoonheid was om naar te kijken, was slechterik Hong Sang-moo, die na circa 60 minuten in het verhaal verschijnt.

De laatste circa 15 minuten van het verhaal zijn best spectaculair en actie vol en visueel gezien zag het er allemaal best aardig uit en dat geldt eigenlijk ook voor de meeste speciale effecten. De cast speelt zeker niet hoogstand en de meeste personages zijn ook zeer clichématig, maar desondanks deed hoofdrolspeler Seung-ryong Ryu het nog best leuk en hetzelfde geldt ook voor de mooie Hong Sang-moo, die ook al te zien was in de film "Busanhaeng" en dat geldt ook voor Eun-kyung Shim, die ik juist tenenkrommend slecht vond spelen.

Al met al een flauwe Komedie / Actie film (duurt circa 100 minuten) van regisseur Sang-ho Yeon, waar ik me nauwelijks mee vermaakt heb.

P.S. het was wel geinig dat iemand op de televisie op een gegeven moment Noord-Korea de schuld gaf.

Vlot en vermakelijk.

Maar zoals wel meer Zuid-Koreaanse films gaat er nogal wat verloren is een zoveelste poging om zoveel mogelijk genres in één film te proppen. Yeon mengt er duchtig op los, met stukken drama, comedy, actie en scifi die elkaar allemaal een beetje tegenwerken en geen van alles degelijk uitgewerkt worden.

Wat rest is dan een film die best amusant is, maar nooit echt vol weet te overtuigen. Op zich zijn afzonderlijke scenes wel redelijk, maar ze staan vaak haaks op wat volgt en qua sfeer wordt er jammer genoeg helemaal niks opgebouwd. Zeker de finale valt compleet uit de toon.

De humor is ook niet zo m'n ding, nogal luidruchtig, waarbij een hoop geroep blijkbaar grappig hoort te zijn. Visueel is het verder wel netjes, maar niet heel opvallend. De effecten voldoen, maar imponeren nergens. Wél fijn is dat de film het bij 100 minuutjes houdt, die Koreaanse films hebben vaak de neiging om vlot boven de 120 te gaan, da's absoluut niet nodig voor een film als deze.

Leuk om een keertje te zien, maar meer niet.

3.0*

Niet helemaal gelukt. Te veel genres en vooral te veel komedie (veel schijnbaar grappig bedoeld geschreeuw, zoals Onderhond al raak verwoordde) die de film geen goed doen. Het idee is leuk en het is verfrissend dat dit zo'n superheld is waarbij er geen dadendrang is de hele wereld te redden of waar één of andere grote schurk langskomt. Maar op emotioneel niveau komt de film tekort, zeker het basisverhaal tussen vader en dochter is stroperig en voelt te gemaakt aan. Wel op momenten sfeervol en de film kijkt redelijk weg. 2,5*.

Tja.

Gekeken omdat ik Chronicle zo leuk vond, dus dacht ik dat ik deze film, met hetzelfde idee, ook wel leuk zou vinden. Helaas is hij achteraf behoorlijk tegengevallen. De regisseur had me best vermaakt met Train to Busan, maar dit is een tegenvaller.

De komedie is al redelijk flauw, ik heb volgens mij maar 1x moeten glimlachen. De karakters zijn van ok naar strontvervelend. Vooral Eun-Kyung is heel vervelend, acteert ook beroerd trouwens, maar de rest is ook vrij schreeuwerig dat me op een gegeven moment wel ging vervelen.

De vader speelt wel leuk, en visueel is de film ook prima. De superkrachtenscenes zijn wel leuk om te zien, vrij origineel gebruikt ook. Er zijn veel genres gemengd in 1 film, maar slechts de Science-Fiction is wat beter. De film had wat grover mogen zijn van mij.

Prima om zo uit te kijken, maar goed is het absoluut niet. Daarvoor is de humor wat te flauw en duurt 100 minuten ook eigenlijk wel iets te lang.

Ik heb weinig op met personages, die over cartoonachtige krachten kunnen beschikken. De botsing tussen de bewoners van een saneringswijk en meedogenloze projectontwikkelaars spreekt mij daarentegen wel aan.

Regisseur Yeon heeft die twee uitgangspunten samengebracht in deze actierijke film en overgoten met een maatschappijkritisch sausje. Het levert een film op, die toch wel onderhoudend is.

Gisteren was er het slotgala van de Olympische Spelen in Milaan, Corina. Dit is een prestigieus event, geen competitie. De beste prestaties van kunstschaatsen en ijsdansen (zowel individueel als koppels) mogen dan nogmaals hun kunsten vertonen. Daar zag ik de Zuid Koreaan Cha Junhwan. Hij eindigde mooi 4de bij individueel kunstschaatsen mannen. Ik was wel verwonderd dat ook Zuid Korea bij de top behoort in het schaatsen maar tegelijkertijd was zijn uitvoering zeer typisch Zuid Koreaans. Elegant gekleed, bijna een edelman met wit hemd en zwarte broek waarbij hij eerder de lyrische schoonheid (ipv de fysische schoonheid die sommige collega's demonstreerden). Hij bracht een gevoelige, romantische dans op het ijs op een een soundtrack van Song So-hee met Not a dream, een rock ballad met een fragiele stem gezongen (kruising tussen Bjork en Alanis Morissette). Ook dat was een 180 graden andere benadering dan sommigen die met sexy spektakel of energieke actie de zaal probeerde te behagen.

Waarom deze link met de film Psychokinesis ? Omdat Zuid Korea niet bang is zich te meten met de moderne Westerse cultuur zonder de tradities van hun land te vergeten. Zo ook met die film. Blijkbaar de eerste Superkrachten film in Zuid Korea (dankzij Netflix ?) met de herkenbare structuur. Een man krijgt buitengewone kracht wegens een natuur incident en zal zo onrechtvaardigheid, corruptie en misdaad bestrijden. Maar de held is hier een doodgewone (eerder klootzak) man en centraal staat relatie vader/dochter ipv goed tegen slecht. Hij heeft geen één of ander kostuum dat zijn identiteit verbergt. Hij blijft de vader die zijn vrouw en dochter in de steek liet en hoopt op vergeving. De strijd tussen de kleine nobele ondernemer en de machtige arrogante bedrijfscultuur van winst en profijt is een wederkerend thema in Zuid Koreaanse films en series. De nadruk op het luchtige vind je in elke Marvel terug, het sentiment van verzoening ook. De 2 de helft is veel cgi actie en spektakel terwijl de 1ste helft langzaam op gang komt. De opbouw is goed maar uiteindelijk is deze gezinsvriendelijke entertainment film weinig verrassend.