Meningen

Een soort van laatste film voor Kurosawa. De laatste in zwart-wit, de laatste in breedbeeld, de laatste na een productieve periode met elk jaar wel een prent en vooral de laatste met Mifune. Met die acteur heb ik een beetje een haat-liefdeverhouding. De man heeft een enorm charisma maar in dramatische rollen vind ik hem minder overtuigend, ook te vaak theatraal. En ineens is daar Red Beard, met een oudere Mifune, een veel rustigere Mifune ook maar wel met dat enorme charisma. Dit was echt de eerste film waarin hij volledig overtuigde en soms wist te ontroeren met een oprechte lach. Hij straalt een zekere autoriteit uit en past perfect in deze rol. Eindeloos boeiend om naar te kijken. De hele film is prima, maar elke scène met hem erin gaat naar een hoger niveau. Het is mede hierdoor één van de beste films van Kurosawa.

Visueel heel aardig met goed gebruik van het brede beeld en soms wat abstracte beelden door vooral achtergronden simpel en kaal te houden. En leuk gespeel met die poort op drie momenten in de film. Qua kadrering zit het ook weer puik in elkaar. Wel zijn andere films van Kurosawa visueel soms nog indrukwekkender, eigenlijk is deze film wat gewoontjes voor Kurosawa's doen. Alleen dat shot in de put valt echt op. Ook qua verhaal is het allemaal vrij simpel. Al zie ik nu wel dat deze film een blauwdruk is geweest voor veel films daarna. De stadse jongen verplicht naar het platteland en daar leert hij het leven waarderen. Dat thema zie je vaker, Red Beard zal allicht ergens inspiratie zijn geweest,

Vooraf was ik een beetje huiverig over deze film. Ondanks een hoog gemiddelde is dit niet een van de grote films van Kurosawa en de lengte stond me ook wat tegen. Maar hoe anders kan zoiets zijn. Het eerste uur gaat al vrij vlot, maar het tweede uur is ineens voorbij, mede door even een zijpad te betreden dat zo 20 minuten duurt. De film blijft allereerst een sfeerportret maar gebruikt vooral plot met veel losse momenten achter elkaar om toch maar tempo erin te houden en dat werkt uitstekend. Drie uur duurt-ie, geen seconde heb ik me verveeld. Ik had eerst 4 sterren staan maar een dag later pruttelt de film nog na en ik zie eigenlijk nauwelijs minpunten. Dus 4,5*

p.s. Na bijna 2 uur zit er een interlude van pakweg 5 minuten. Hoewel die daar best past had-ie ook wel een halfuur eerder gemogen, na het verhaal van de stervende man en als Yasumoto eindelijk zijn uniform aantrekt. Dat was ook een naturel punt geweest maar dan echt halverwege,

Inhoudelijk een boeiende Ozu, dat inderdaad qua inhoud lijkt op Late Spring maar waar Ozu ook toont dat 11 jaar verder het land echt aan het moderniseren is. De jeugd die andere dingen doet, maar ook westerse kleding gaat dragen en niet meer in kimono verschijnt, waar (jonge) vrouwen ineens het voortouw nemen en waar bepaalde traditionele gebruiken zoals trouwen minder op de voorgrond staan.

Maar de film zelf echter lijkt, allicht daardoor, ook wat gedateerd. De film is typisch een Ozu, maar ergens dacht ik: nou, je had jezelf ook wel mogen ontwikkelen. Alsof de stijl niet helemaal bij de inhoud past. En hoewel er weer genoeg mooie personages in rond lopen (en zuipen vooral), het tempo goed is en de film vaak genoeg boeit wist de film me lang niet altijd te trekken en de aandacht vast te houden. 3,5*.

Een beetje een mix tussen drama en sfeerschepping. Maar voor het drama is het acteerwerk echt te vlakjes om meegetrokken te worden en voor de sfeerschepping is dit te veel doorspekt met drama en te veel los zand waardoor veel losse scènes an sich wel oké zijn (dat laatste shot op die parkeerplaats is prachtig) maar niet werken binnen de film. Al met al geen slechte film maar lang niet altijd boeiend ondanks soms mooie fotografie. Ik noemde dat laatste shot al maar ook dat van de ontwakende natuur na dat feestje was erg sfeervol. 2,5*.

Leuk eens gezien te hebben. Een heel behoorlijk duister sfeertje en stadsdesign is soms ook erg fraai, al heb ik al wel veel mooiere animatie gezien, detailrijker ook. Het verhaal is aardig, allicht met diepere betekenissen die voor een Japanner beter te begrijpen zijn, maar de plot zelf is in ieder geval goed te volgen. Wel is het tweede uur voor mij meer van hetzelfde en iets dat in de helft van de tijd had gemogen - de film begon echt te slepen. Zeker geen meesterwerk, en nu jaren later ook een wat onopvallende film, maar allicht in de jaren 80 was dat anders. 3,0*.

Ja, de film is traag en op momenten ook iets te traag maar veelal vind ik het tempo wel erg prettig. Heerlijke onthaastingstherapie haast. Mooi beelden van de natuur ook die enorm echt aanvoelen, alsof je er zelf bij bent. Sterk geschoten, prettig zacht kleurgebruik (veel kleur is verdwenen door de winter en de sneeuw en vooral wit en lichtbruin bijven over) en ondersteund door bijzondere muziek. Het acteerwerk is prima en mooi ingetogen.

Vooral halverwege zitten enkele geweldige scènes die enorm herkenbaar en realistisch zijn en die lang duren maar waar de lengte van meerwaarde is: die dorpsbijeenkomst, die vergadering en die twee collega's in de auot die over van alles en nog wat praten (onder meer hun dates).

Het einde is wat vaag, maar vooral omdat de sfeer en toon helemaal veranderen vind ik dit stuk niet echt passen en inhoudelijk is dit ook het minst boeiende deel. Dat stuk doet afbreuk aan de rest. 3,5*.

Van die films die je bij de Wibra kocht deze Aladdin. Zit dichter bij het originele verhaal, dat wel, maar ergens vergelijk je het met Disneys klassieker en doet deze vreemd aan. Voor kinderen nog wel vermakelijk maar ik werd er ook toen al niet heel enthousiast van.

Arabian nights
Like Arabian days
More often than not
Are hotter than hot
In a lot of good ways

Aladdin zal de film zijn die ik vroeger het vaakst heb gezien (en ook tegenwoordig kijk ik hem wel eens). Geen idee meer waarom het die was. Het zal de vrolijkheid zijn, de spanning, de typische film voor jongens (in plaats van een Sneeuwwitje) en dat fantastisch mooie paleis van Agrabah. Wat blijft daar jaren later van over? In ieder geval begrijp ik bovenstaand songtekst een stuk beter dan toentertijd.

We hebben Aladdin, een geest in de lamp en op het eind wint hij de prinses, en daar houdt zo ongeveer elke vergelijking met het origineel op. Disney past het één en ander aan en dat is in dit geval te prijzen. Het verhaal wordt bondiger en helderder en past beter voor een film. Wel is Aladdin een wat vreemde straatjongen (waarom werkt hij niet) en verderop in de film is hij ook minder in zijn gedachten te volgen. Het voelt allemaal wat geforceerd aan om de romance nog niet direct te laten bloeien en Jafar de lamp te geven op het eind Dat had ongetwijfeld anders en beter gekund.

Maar gelukkig is daar De Geest -oké, Genie in het origineel, maar voor mij altijd De Geest -, een Robin Williams in absolute topvorm. Hij zorgt voor de nodige humor en een enorm luchtige toon. De grappen zijn geslaagd (die duikboot die Duits praat!) en zijn hele persoon is daarnaast zowaar interessant. Ook de muziek is heerlijk, met een aantal prachtige liedjes die en goed gezongen zijn, en vooral ook heerlijk geanimeerd. Een Jasmine die zingt over de ‘endless diamond sky’ en het beeld dat langzaam boven de wolken zoeft – prachtig! En zo zijn al die momentjes wel te noemen, dat wordt echt te veel. De animatie verder is niet heel bijzonder, al wordt er wel mooi met kleuren gespeeld. Ook het tempo is moordend, waardoor de film nooit stilstaat maar ook nergens vermoeiend wordt. De odes ten slotte zijn talrijk, van Pinocchio, tot Het Beest, tot China waar het verhaal oorspronkelijk speelde.

Nee, het is geen perfecte film, verre van zelfs, maar de kwaliteiten die de film heeft zijn wel zo hoog dat de score navenant is. 4,0*.

Ik was niet geheel onbevooroordeeld. Ritchie is allicht m'n minst favoriete regisseur en de trailers deden me gruwen. Uiteindelijk viel dit redelijk mee. Dit is wel één van de betere van Ritchie. Deels door het bronmateriaal, deels ook doordat hij wat ingetogener is met op het oog bijvoorbeeld maar 1 keer een slowmotion.

De film is een update van de animatie, Disney's versie van het bekende verhaal. Het skelet blijft bestaan, maar de aankleding is wel aangepast met nieuwe scènes, personages en geinige kleine wijzigingen zoals Friday Salaam. Jammer eigenlijk dat het wel een musical blijft, dat oogt allemaal net wat minder in een real life versie. Ook voegt het weinig toe en zijn de liedjes uit de animatie gewoonweg beter uitgevoerd. Vlotter vooral. Om van dat vreselijke nieuwe nummer van Jasmine. Dat heeft Disney ook helemaal niet nodig, die hebben genoeg sterke vrouwenrollen zonder de nadruk erop te leggen.

Visueel is de film prima. De cgi is, zoals in de regel bij Disney, zeer overtuigend. Ook de kleding en het production design, een sprookjesversie van het Midden-Oosten (met Jasmine die geen 15 meer is, wat wel geloofwaardig zou zijn maar blijkbaar niet meer voor de tere zieltjes bedoeld is), is eigenlijk prima. Ergens voelt Agrabah als pretpark aan, maar toch nog net geloofwaardig. Ik vond het prima zo. Ook de actie ziet er prima uit, daar is Ritchie wel op zijn gemak. Wat dat betreft is het goed dat enkele liedjes dan afspelen waardoor zijn onkunde daarin wordt gemaskeerd. Want de intocht van Ali is wel erg statisch gefilmd zeg.

Qua casting is het weer een stuk minder. Smith is goed als hij zich menselijk gedraagt maar als genie is hij mislukt, hij wil te druk zijn en is vooral irritant. Aladdin mist enige vorm van charisma en heeft geen chemie met Jasmine (een behoorlijke rol nog van Scott trouwens) en Jafar is helemaal een lachertje. Dat stemmetje, maar ook het hele uiterlijk. Op geen enkel punt geloofwaardig. Kenzari probeert Jafar nog enige achtergrond mee te geven, maar soms hoeven schurken dat niet te hebben. Buiten dat het de plank missloeg.

Al met al een film met plussen en minnen, war de laatste overheersen. Dat wel. 2,0*.

Beter dan deel II, had ik lang gedacht, maar dat valt vies tegen vooral doordat The Return of Jafar nooit saai werd. De eerste helft is nog het beste met één aardig liedje en een redelijk tempo en redelijk uitwerking van het verhaal. Daarna wordt alles maar gerekt, komen de nodige onnodige subplots, komen er veel liedjes langs die echt saai zijn en verliest het ook het juiste verteltempo. De animatie verder is matig en het stemmenwerk is slaapverwekkend. En ja, Jafar is een leuke vijand, die wordt nu gemist. 1,5*.

Simpelweg niet mijn humor. Ik kende Ali G van heel vroeger, maar had er weinig van gezien en wist eigenlijk niet meer wat ik er toentertijd van vond. Met de korte lengte zo op een luie zondagmiddag was dit dan nog wel snel even interessant om te zien of ik dit überhaupt leuk vind. Nee dus. Een heel enkel grapje is wel aardig, maar verder is dit mislukt. Geen tempo, niet leuk, visueel lelijk, soundtrack is oké maar simpel en eigenlijk kan ik hier niets mee. 1,0*.

Een van de betere van Nijenhuis. Vooral de eerste drie kwartier zijn best vermakelijk. De hoofdpersoon is sympathiek en zelfs zo'n dik aangezet personage als zijn baas werkt verrassend goed. Ook dat hele Alibi-kantoortje en dat gedoe erbij is best geinig. Daarna wordt de komedie conventioneler als in, de gebruikelijke paden worden weer eens bereden en de film focust meer op de relaties. En dan zakt de film op momenten ver terug en weet niet meer te boeien. Vakkundig in elkaar gezet maar zelfs 80 minuten voelen lang aan en er zit ook nul persoonlijkheid in of ook maar visueel iets bijzonders. 2,5*.

Toch wel een tegenvaller. Alice zelf is geen al te spannende hoofdpersoon en eigenlijk komen al haar handelingen nogal ongeloofwaardig over. Dat ze wat naïef en jong is kan dan wel zo zijn, maar nooit iets van echte angst tonen of echte verbazing. Ook is het geheel nogal schreeuwerig en nooit heel spannend. De koningin op het eidn is dan wel waardig en de kat met de stem van slang Kaa is ook prima; anderzijds zijn die twee verhalenvertellers aan het begin - al is dat korte verhaal tussendoor wel leuk- en de theedrinkers dan weer erg vervelend.

De film ziet er redelijk simpel uit, zeker Wonderland is niet altijd even bijzonder. Af en toe doet Disney nog wel wat aardigs en de beelden in het echte leven zijn best mooi te noemen.

Al met al enkele aardige momenten, maar niet genoeg voor een voldoende. 2,0*.

Aardige film met een ietwat andere insteek dan het boek van Caroll. Ik zag hier ook meer een moderne variant in van The Wizard of Oz maar dan in Wonderland en geen Wicked Witch maar een Red Queen. Ergens lijkt Burton ook een beetje de thema's te volgen van jong meisje dat weg wil uit haar leven, in dit geval letterlijk uit haar korset van het adellijke leven in de Victoriaanse tijd. Alleen blijft het bij wat momenten, want eens in Wonderland is dat alles vergeten. Dan blijft de film over het algemeen wel vermakelijk, maar ook niet meer waardoor het aan het eind toch wat saai wordt. Dat komt doordat echt grote conflicten uitblijven en je ook wel weet dat dit een droom is (en dat is geen spoiler, Alice roept het zelf ook de ganse film door). De wereld die wordt geschapen is dan wel heel aardig vormgegeven, maar toch te veel uit de computer zoals ook alle vreemde creaturen. En je ziet gewoon dat het nep is. Jammer. Wasikowska is perfect gecast als wat dromerig en mysterieus meisje en daar redt ze zich goed mee, maar meer krijgt ze ook niet mee. Toch weet ze een vrij sterk volwassen persoon neer te zetten. Depp houdt zich behoorlijk in maar heeft een verrassend kleine rol. Hathaway is wel geinig en Bonham Carter vond ik verre van overtuigend. 3,0*.

Oef, hoe langer de film wordt hoe slechter die wordt door alle nonsens. Nu hadden de boeken van Carroll ook weinig lijn (en ik was er ook niet wild van), maar aangezien dit een compleet ander verhaal is had men er best iets mee kunnen doen. Dat werd bij de eerste film nog wel gedaan, al was dat ook geen wereldfilm verder. Het punt bij deze nieuwe echter is vooral dat het overbodig is en er ook niets wordt gedaan de film te verantwoorden. De opbouw is weer hetzelfde, met eerst wat gedoe in Victoriaans Engeland, dan een lang stuk in Wonderland en vervolgens weer terug. De kritiek die ik had bij de eerste film blijft ook hier staan, vooral dat de mix tussen beide landen nooit mooi wordt gemaakt en er te weinig tijd in Engeland wordt doorgebracht. Nu komt er nog iets bij qau thematiek over dat je het verleden niet kan veranderen, maar dat is wel erg mager voor een hele film die een herhaling van zetten is. Sowieso was de beste scène buiten Wonderland, direct aan het begin met die zeeslag die veel beter is dan alles uit Pirates of the Caribbean.

Enfin, de hele film wordt ook bevolkt door vervelende acteurs. Wasikowska is nog wel schattig, maar ze is duidelijk minder op haar gemak in de cgi-wereld. Haar hele manier van bewegen oogt zo houterig, alsof ze niet weet hoe zich naturel te gedragen. Depp is vervelend en eigenlijk volstrekt overbodig (die hele premisse van de film is dat ook namelijk) en vooral Bonham Carter is nu lachwekkend slecht. Ze acteert haar typetje van vier jaar terug en dat gaat pijnlijk mis. Hathaway is wel geinig maar weet ook weinig toe te voegen aan haar rol van de eerste film. Cohen ten slotte doet zijn best, maar heeft de film gewoon niet mee. De aankleding verder is wel fraai, al is de cgi lang niet altijd overtuigend.

Nee, een volstrekt overbodige film die nergens ook maar iets bijzonder doet. Op een enkele scène na zit er niks bij waardoor het allemaal wel erg gaat slepen tegen het eind. En Wasikowska moet zich weer met andere film bezig houden want het blijft wel een fijne actrice. 1,5*.

Gek genoeg was dit ook al zo'n klassieker die ik nog nooit gezien had. Wel zag ik de drie vervolgen en losse scènes waar je niet omheen komt, dus een deel van de ervaring is voor mij sowieso verloren. Wat over blijft is bij tijd fantastische film, met ook een aantal mankementen en een regelmatig tegenvallend tweede uur.

Vooral het eerste uur is ijzersterk, met trage shots en een fijn bewegende camera waardoor je ook kan blijven genieten van de sets vol lichtjes en knoppen, lichtjes gedateerd maar niettemin wel mooi. Sowieso is de opbouw verrassend, met nauwelijks tekst of verklaringen in wat voor tijd men leeft. Alles moet je halen uit de beelden en uit enkele vrij banale gesprekken. Ook opvallend is de rol van Weaver. Inmiddels, ook door de vervolgen, weet je dat zij de hoofdrol speelt, maar daar lijkt het het eerste gedeelte helemaal niet op. Leuk dat. Maar die sfeerzetting werkt wel, langzaamaan wordt de spanning opgebouwd en aanmerkelijk soepel gaat de tijd voorbij. Dat is dus een regisseur die precies weet hoe lang een shot of scène moet duren om te blijven boeien. Knap regiewerk.

Maar het tweede deel is wel minder. De film slaat om in een - weliswaar spannende - kat-en-muisfilm, die wel veel valkuilen weet te ontwijken maar ook enigszins gewoontjes aandoet. Dan mag die scène zo tegen het eind met die epilepsie oproepende lichteffecten wel lichtjes fantastisch zijn, de rest is toch meer middelmaat. En dat is nog niet het ergste, maar dat men ineens dom gaat handelen -uit elkaar op zoek gaan naar de alien, nog net de kat proberen te redden, dat soort dingen- stoort me gigantisch. Net als vriend Alien die in de ontsnappingsmodule zit. Serieus? Als iets wel voorspelbaar was, dan was dat het wel. En zo kakt de film toch nog in dat tweede deel. Jammer, want het beloofde heel veel aan het begin. 3,5*.

Nou, dit werd het hem ook niet. Het begint al vrij pretentieus en die hele serieuze toon wordt nergens losgelaten. Ik zie hier ook (en bij Prometheus) hele discussies en gefilosofeer over het ontstaan van de mensheid en de geschiedenis van dit bepaalde universum. Maar zal iemand de originele Alien zien en denken: nu, ik wil wel weten waar die vandaan komt? Dat was vooral een fijne space horror zonder veel moeilijkdoenerij. Ik mis dus een beetje het 'waarom' van de film en die hele geschiedenis kan me eigenlijk gestolen worden. En Prometheus was al een tijd terug, dus voor mij was de film soms ook wat chaotisch waardoor ik niet mee ging. Ik zie dan beelden en dan lijkt het alsof ik dat moet herkennen, maar er ging geen lampje branden.

Ook de acteurs houden dan niet de aandacht erbij, want buiten een wederom sterke Fassbender loopt de rest van de cast er maar wat verloren bij. Waterston is dan een soort wannabe-Ripley met dat kapsel alleen zonder pit. En ik zie haar liever met normaal haar. Want serieus, wat kunnen kapsels vrouwen eigenlijk lelijk maken. Sowieso veel van die films uit de tijd van de eerste Alien hadden dat, en deze grijpt natuurlijk terug op die stijl. Wat ook weer vreemd is eigenlijk, want deze film speelt niet in de tijd van Alien, dus zou de stijl ook anders mogen (en moeten) zijn. Maar ik dwaal af.

Dan hoop je op z'n minst een leuke actieprent te zien. De eerste Alien was dat immers ook en Cameron ging daar nog eens hard overheen. Maar niets van dat alles. Ik blijf me storen als slimme mensen domme dingen doen, tegen protocollen ingaan, dat echtparen blijkbaar op dit soort missies samen mogen en noem maar op. Alles om maar de plot vooruit te helpen richting twee uur speeltijd, terwijl als men gewoon rationeel had gehandeld, was de film na tien minuten afgelopen. Verder wordt het nergens spannend. En ik mag hopen dat Scott zelf niet het einde met David (die het toch was in plaats van Walter) heeft bedacht als hele grote plotwending want dat was direct al duidelijk met de ontsnapping van de planeet. Blijft wel dat het production design fraai is, soms ook wel met mooie beelden en de pacing is prima, maar het boeide me nergens en kon me ook niet weten te interesseren. 1,5*.

Ik vroeg me vooral af: waarom? Wat is nu de reden van deze film? Dit ding is een herhaling van zetten van eerdere films en brengt nauwelijks iets nieuws. De film lijkt ook werkelijk eerder een ode en een best of. Qua sfeer en set design wel vet gedaan maar anderzijds enorm donker geschoten dat me op den duur al snel begon te vervelen want visueel werd het er niet boeiender op. Af en toe spannend maar ook dat valt wel mee. Wel nog enkele leuke scènes die prima zijn gedaan (met de gewichtsloosheid) maar te vaak doen personages domme dingen om de plot vooruit te helpen of het einde te rekken om netjes aan de twee uur film te komen. De personages wisten me geen moment te boeien, dat vooral niet, waardoor de film zelf ook nauwelijks boeide. 2,5*.

Ik ben toch een stuk minder enthousiast, ik heb me vaak genoeg echt verveeld en nergens vond ik dit echt geweldig. Die wereld ziet er wel oké uit en de cgi is prima, maar die wereld ging ook nooit leven voor mij. Het was me ook lang niet altijd duidelijk welke partijen nu precies welke belangen hadden, dus echt meeleven lukte niet. Dat ligt ook aan het acteren, ik vond de hoofdpersoon echt heel vervelend. Misschien omdat ze androïde is dat ze emotieloos moet blijven, maar het leek hierdoor wel op veredeld schooltoneel. Verder acteurs hangen tussen overdreven nep zonder grappig te zijn (de film is sowieso heel serieus) en volstrekt kleurloos. Die liefde tussen haar en dat vriendje gaat ook geen moment leven, zelfs niet het kleinste vonkje.

Maar goed, ik vond de film ook visueel nergens bijzonder. Prodution design heb ik al vaker, beter en ook mooier gezien. De actie is oké, maar vorig jaar gaf een Steven Spielberg nog even een masterclass actieregie met Ready Player One en ook Cameron zelf is daar een meester in; dat kwam in deze film geen moment ook maar enigszins in de buurt.

3D voegt ook weinig toe. Leuk dat er diepte in zit, maar dat zie ik in 2D ook wel. Je weet immers dat er diepte is, je eigen brein maakt dat 3D in gedachten. Daar heb ik geen brilletje voor nodig en als men niet allerlei dingen rond je laat zweven (Gravity was wel een goed voorbeeld) voegt het echt helemaal niets toe.1,0*.

Nogal saai, al zitten er een aantal losse stukjes in die het kijken waard zijn (en dan bedoel ik niet de seks, want die is nergens bijzonder in beeld gebracht). Wel een paar stukjes met muziek en een enkele scène met leuk kleurgebruik. Maar evenvaak ziet de film er spuuglelijk uit en is de film nauwelijks uit te zitten. Daarnaast slecht acteerwerk, soms een vervelende hangehouden camera en een onnodige en bijzonder matig ingesproken voice over 1,0*.

Inhoudelijk geen hele boeiende docu, pas aan het eind ineens als de moeder haar zorgen uit omdat haar zoon homoseksueel is en zij heel eerlijk zegt dat ze denkt dat homoseksuelen meer scheiden en die kinderen een moeder gaan missen allicht. Maar daar eindigt het dan zonder verder conflict (allicht is die er, maar niet in de film), en verder is dit vooral een wat saai portret van de Chinese familie van de regisseur.

Maar het is wel een korte docu dus is best uit te kijken en visueel erg fijn. Mooie shots van grote steden, fijne kleurtjes en steeds weer lekker eten op tafel. Je gaat wel helemaal mee de sfeer van Oost-Azië in. Daarop krijgt deze docu al haar punten. 2,5*.

Verjaardagscadeautje voor m'n pa, lefhebber van de sixties vooral maar toch ook van Hendrix. Hoewel van de beste man er geen muziek in zat had hij wel genoten, door de bekende koppen die langskomen, de goede aankleding ondanks het beperkte budget (je ziet dat er een klein budget was, met nauwelijks overzichtsshots en veel archiefmateriaal) en Benjamin die behoorlijk speelt en volgens m'n vader vrij herkenbaar Jimi speelde. Hij herkende veel gebaren en maniertjes in ieder geval. Ik niet (ik ken Hendrix nauwelijks), maar ik had verder ook niet het idee dat Benjamin een typetje speelde, dus dat is knap. Echt wegglijden doet hij overigens niet in de rol, waardoor het uiteindelijk een vrije afstandelijke en daarmee lange zit wordt.

Als biografische film werkt deze wel. Niet het hele leven, maar slechts een bepaalde periode op vooral een bepaalde plaats (zijn Engelse jaren). Zoals mij al op de middelbare school werd geleerd, als je wat wil onderzoeken voor geschiedenis. Onderwerp, locatie, periode. Veel biografieën tonen het hele leven, en worden daardoor erg vlak en leer je de hoofdpersoon niet kennen. Dan zie ik liever een karakterschets waarmee je niet iemands hoogtepunten leert kennen (dat doet Wikipedia ook, en sneller) maar wel de persoon zelf. Deze All Is by My Side is vooral een behoorlijk sfeerportret met over de breedte goed spel en zonder echt een plot en de film gaat dan ook nergens heen. Dat is an sich geen probleem, zij het dat het ook nergens echt boeit en sommige scènes gewoon echt te lang zijn. Halfuurtje minder had de film meer dan goed gedaan. 2,0*.

Sterk, zeer sterk. Jammer dat de film tegen het einde wat in herhaling valt en niet elke keuze even gelukkig is, maar verdomd, dit is wel even een prikkeling van zintuigen. Vooral alle geluiden die je overal hoort, van kabbelend water tot het klotsen tegen de boot, het piepen en schuren van hout en masten, de touwen en het getik, de storm, et cetera et cetera. Heerlijk gemixt ook en echt angstaanjagend - telkens denk je dat er wel iets kan gebeuren, iets kan scheuren, breken of wat dan ook. Visueel is het over het algemeen minder indrukwekkend en soms zelfs saai gefilmd, maar een aantal shots van onder en boven de boot waarin langzaamaan wordt weggegleden zijn stuk voor stuk erg mooi, en leuk ook dat dit shot telkens terugkomt.

Verder een Redford met een zeer markante kop die perfect is gecast en ook gewoon knap acteerwerk levert. Mooi ook hoe hij constant zo rutig blijft, als een robot haast zijn problemen opknapt, maar tegen het einde toch langzaam meer mens wordt en de wanhoop krijgt. Tegen het einde had de regisseur me bijna nog gek gemaakt met een iets te zoetsappige ontknoping, maar gelukkig houdt hij de optie open dat het ook het hiernamaals kan zijn waar Redford is beland. 4,0*.

Best een aardig portret van een wereld die de mijne niet is, de wat meer witte onderkant van de maatschappij in New York. Het is vooral de sfeer die interessant en goed is, de plot zelf boeit eigenlijk nooit, net als de relatie tussen de beide meisjes. Wel zitten er enkele scènes tussen die er ver bovenuit schieten, vooral met die chicrock op de achtergrond. Daarnaast ook best fraai geschoten met tracking shots en leuke camerabewegingen en mooi kleurgebruik. 3,0*.

Goede film, volgt het boek redelijk getrouw (voor zover ik me dat nog kan herinneren) en de film oogt heel wat jaren jonger dan uit welk jaar het is. Anderzijds voor de beleving anno nu toch wel iets minder dan pakweg de recentere versie van Netflix, ondanks de horror in beeld liet de film maar lieten ook de personages me toch wat koud wat voor de beleving weinig goeds deed. Ik ben wel heel soepel en geef nog een redelijke score. 3,5*.

Op momenten wel aardig. Audiovisueel wel prima, met veel vreemde shots, goede montage en een beetje een gevoel van experiment. Lekker verfrissend. Ook de jaren 90 worden (allicht onbewust) leuk neergezet voor de kijker van nu. En de vriendschap in zo'n voetbalteam wordt oké neergezet al is het soms wat te overdreven. Maar de film kent te veel plot, te veel drama. Op het moment dat de film op sfeer trekt gaat het goed, maar als het op verhaal komt weet de film mij veel minder te boeien en hoe langer de film duurt hoe meer het die kant op gaat. Dan weet het acteerwerk ook niet te helpen, het wisselt van redelijk tot matig. En Thomas Acda acteert altijd eenzelfde variant van Thomas Acda, vreselijk acteur. 2,5*.

Heel matig, en volledig duf en ik heb me aardig zitten vervelen. Dat komt vooral door hoofdpersoon Smith die ik irritant vond, en de chemie miste met Fanning. Vervolgens krijg je een hele film die heel sterk leunt op hun onderlinge relatie, waardoor de film voor mij geen seconde ging leven en alle losse scènes en momenten mij gen moment interesseerden. Ondanks soms mooie dromerige beelden, een oké soundtrack en een altijd fijne Fanning. 1,0*.

Een paar weken terug maakte ik kennis met Joe Swanberg middels zijn Drinking Buddies, een bijzonder fijne film om te zien. Alleen zaten er teveel oninteressante -saaie haast- scènes in om een echte topscore te geven. Over deze All the Light in the Sky kan ik precies hetzelfde zeggen.

Ditmaal dus een portret van Marie, een actrice die weliswaar nog niet is uitgeblust (ze is geen Norma Desmond), maar ook niet meer de beste jaren voor zich heeft. We zien dat ze nog bezig is met een nieuw project, ze surft een beetje (of probeert dat althans), ze eet vreemd uitziende groene shakes en rommelt wat aan met vrienden en buren. En haar nichtje komt op bezoek, wat op het oog ook gewoon niet bijzonder is.

En dat is dus de kern van de film - het alledaagse wordt vooral getoond. Dat geeft sommige sterke scènes met vooral een registrerende camera, maar ook compleet oninteressante een-op-eengesprekken die in de korte speelduur toch nog erg langdradig aanvoelen. En dat is jammer, want het portret an sich is best heel aardig, al doet de hoofdpersoon zelf me niet heel veel. Ik heb ook geen idee of er überhaupt een verandering heeft plaatsgevonden, hoogstens een korte opleving in een verder redelijk leeg en eentonig bestaan. Typerend is de laatste scène waarin Marie weer gaat surfen, ergo: het leven gaat gewoon door met zijn gangetje.

Verder met lekkere muziek soms licht op de achtergrond en heel aardige composities waarin pogingen tot abstractie te vinden zijn (de oceaan, maar al te vaak) en leuk wordt gespeeld met kleur en belichting. Vooral één van die laatste shots, met een lamp die de linkerkant verlicht (en Marie) en de buitenlucht verlicht de rechterkant vanaf achteren met een schaduw van een man daarvoor. Schitterend contrast. En dat met alle lijnen (het balkon volgt de horizon) maakt dit echt een foto voor aan de muur waard.

En verder is het prettig om te zien dat er nog mensen in een film naakt uit bed stappen na een vrijpartij en niet al keurig weer met nachthemd aan. 3,5*.

Vakkundig gemaakt en het ziet er allemaal mooi uit. Als geheel kijkt het ook best weg al is de pacing niet altijd even sterk. Maar ook een film die te veel hooi op de vork neemt en niet duidelijk weet of dit nu een gijzelverhaal is of een karakterschets van Getty. Dat laatste lijkt me juist het meest interessante maar lijkt er soms toch wat bij te hangen. Ook door Plummer die iets te veel op de automatisch piloot speelde, een light versie van Huston in Chinatown. Ik ben wel benieuwd naar Spacey's versie, al zag die er niet uit onder de make-up. Buiten dat is de rest van het acteerwerk ook weinig speciaals. Wahlberg lijkt dit ook slapend te doen en Williams wil iets te theatraal worden. De jonge Plummer als de jonge Getty gaf nog de meeste persoonlijkheid mee. Verder vooral meer productiewerk dan echt een bezielde film. 3,0*.

De film heeft het hart op de goede plek, maar ik vond het uitgangspunt weer een pak minder boeiend. Visueel wel heel oké en zeker Cravalho weet in haar eentje de film te dragen, maar alles eromheen interesseert nauwelijks en de film weet ook weinig nieuws te brengen. 2,0*.

Best aardig met een redelijk sfeertje, fijne plaatjes en behoorlijk spel (vooral de jonge Owen) maar ook een enorme draak van een film eigenlijk, war je merkt dat er een grote verhaal in zat maar om dat binnen de twee uur te houden, men heel veel heeft moeten schrappen. Een clichématige tear jerker wordt het zo, die best makkelijk wegkijkt, maar veel beter had kunnen zijn. Nu is het net niet dramatisch genoeg maar ook net niet komisch genoeg en daarmee net niets van alles. 2,5*.