Meningen

Vakkundig gemaakt en het ziet er allemaal mooi uit. Als geheel kijkt het ook best weg al is de pacing niet altijd even sterk. Maar ook een film die te veel hooi op de vork neemt en niet duidelijk weet of dit nu een gijzelverhaal is of een karakterschets van Getty. Dat laatste lijkt me juist het meest interessante maar lijkt er soms toch wat bij te hangen. Ook door Plummer die iets te veel op de automatisch piloot speelde, een light versie van Huston in Chinatown. Ik ben wel benieuwd naar Spacey's versie, al zag die er niet uit onder de make-up. Buiten dat is de rest van het acteerwerk ook weinig speciaals. Wahlberg lijkt dit ook slapend te doen en Williams wil iets te theatraal worden. De jonge Plummer als de jonge Getty gaf nog de meeste persoonlijkheid mee. Verder vooral meer productiewerk dan echt een bezielde film. 3,0*.

De film heeft het hart op de goede plek, maar ik vond het uitgangspunt weer een pak minder boeiend. Visueel wel heel oké en zeker Cravalho weet in haar eentje de film te dragen, maar alles eromheen interesseert nauwelijks en de film weet ook weinig nieuws te brengen. 2,0*.

Best aardig met een redelijk sfeertje, fijne plaatjes en behoorlijk spel (vooral de jonge Owen) maar ook een enorme draak van een film eigenlijk, war je merkt dat er een grote verhaal in zat maar om dat binnen de twee uur te houden, men heel veel heeft moeten schrappen. Een clichématige tear jerker wordt het zo, die best makkelijk wegkijkt, maar veel beter had kunnen zijn. Nu is het net niet dramatisch genoeg maar ook net niet komisch genoeg en daarmee net niets van alles. 2,5*.

Ja, dit is helemaal het soort films waar ik van houd. Dan toch zeker het eerste volle uur. In een grootstad waar enkele normale mensen worden gevolgd die normale dingen doen en alles blijft enorm down to earth. Zo fijn. Juist doordat er weinig theatraals of bijzonders gebeurt maakt deze film zo zijn. Deze week zag ik ook Paris dat juist net op zwaarder drama zit en daardoor voor mij veel minder werkte.

De prachtige dromerige beelden van Mumbai helpen ook enorm, je voelt de tropische vochtige hitte gewoon (nog niet het niveau van In the Mood for Love maar het gevoel komt in de buurt). Ook prettig ingetogen geacteerd en kleine momentjes maken het, als zuster Anu in het begin gewoon wat op haar bureaustoel wiebelt en ronddraait.

Het laatste halfuur is iets zwakker omdat men uit de grote stad gaat en die hele sfeer wat verdwijnt. Nog steeds een prima film maar gewoon net iets minder boeiend. Het einde, die laatste scène, enorm klein gehouden is dan wel prachtig en de afsluitende muziek zorgde dat ik nog een tijdje de aftiteling bleef kijken. 4,0*.

Trage film met een doodsaaie hoofdpersoon waardoor de film nooit gaat leven. Zelfs met die sneeuw niet, terwijl (we kennen allemaal Fargo) dat prima moet lukken. De actie wordt nooit heel bijzonder en dramatisch niveau faalt de film. Gelukkig duurt de film niet al te lang. Hoewel de film zeker nog 20 minuten eerst gebruikt om op te starten met saaie focus op saaie personen kijkt de film daarna nog wel weg, maar komt nooit meer in de buurt van iets boeiends. 2,0*.

Film met potentieel, maar er wordt gekozen voor meer komedie dan drama en uitvergrote zaken en personages. Dan heb je acteurs als Krabbé en Malherbe, geef je ze zulke domme rollen. Erg jammer, want niet alleen nekt dat het potentieel, ik vond de film daardoor ook pijnlijk slecht op momenten. Ondanks een sympathieke Weisz, een leuke Ten Napel en af en toe aardige momenten is de film echt een draak geworden. Die 90 minuten gaan nog wel vlot voorbij, maar dat is maar goed ook. Ondanks dat de film af en toe best leuk politiek incorrect wil zijn. 1,5*.

Wel heel aardig, alleen het middenstuk vond ik minder interessant. Visueel weer erg mooi, deze van Boe, met de belichting, de warme sfeervolle fotografie en korrelig en groezelig uiterlijk. Ook fijn gebruik van zoom valt direct op. Neem de mooie pianomuziek (bijna enkel Bach trouwens) en je hebt soms echt schitterende beelden. Vooral in het begin is dit alom aanwezig (en zag New York er vaker zo mooi uit?). Alleen het middenstuk vond ik minder boeiend. Te langdradig en vervelend. Ook ik denk: zeg nu wat je wil en ga niet eerst spelletjes doen en vraaggesprekken houden. Pas tegen het einde wordt alles weer beter, komt er wat tempo en spanning bij en emotie ook die je tot dan node miste. Maar waar Boe in excelleert zijn de ontmoetingen tussen man en vrouw. Die prachtige scène in de kroeg in Reconstruction bijvoorbeeld, maar ook deze Allegro heeft er zo een. Ongedwongen, onzeker, teder. Dat doet me

Film viel me alleszins mee en soms zelfs was dit gewoon erg prettig kijkvoer. Het eerste kwartier was nog het minste, vooral met een grote rol voor Römer die wel vrij overtuigend is als blaaskaak, maar ook gewoon strontvervelend. Daarna komt het verhaal echt op gang en vind ik de meeste personages goed neergezet en vrij sympathiek. Dan helpen de dialogen van Van Kooten ook wel, en zeker een Van Houten weet wat ze daarmee moet. Daarnaast heeft Derwig een mooie rol en viel Bruijning positief op na zijn vreselijke rol in Hartenstraat die ik eerder had gezien. Verder is het hele blik BN'ers dat wordt opengetrokken best geinig met natuurlijk een glansrol voor pa Van Kooten. De film duurt soms wel iets te lang, maar het hart zit op de goede plek. Sowieso duurt de film een kwartier te lang. De film had echt pluspunten gekregen als deze wat eerder was gestopt midden in die bak ellende, dat had me met een voldaan gevoel achtergelaten. Maar men durfde het blijkbaar niet aan waardoor het einde nu gewoonweg minder boeit. 3,0*.

Niet heel slecht, een aftreksel van Love Actually (zoals ik begreep, heb die film nooit gezien) en deze legde de weg neer voor de hele carrière van Johan Nijenhuis. Zo slecht als zijn films is deze gelukkig niet. Soms wel pijnlijk onleuk, maar in de regel wel vlot geschreven en soms oprecht lief en teder. Veel hangt ook samen met de acteurs. Acda is mijn favoriet niet, Blok is dan weer uitstekend, net als Romeyn. En een Paul de Leeuw kan ik wel goed hebben, net als Zeno. Die laatste kan echt niet acteren maar heeft een zekere oprechte ontwapende onbevangenheid waardoor je hem alles vergeeft. Verder wel een mager beestje dat toch nog te lang duurt en geen verrassingen heeft. 2,5*.

Wel een heel aardige vorm waarin dit is gegoten, al vond ik het in het begin even verwarrend (toen er ineens andere acteurs de 'echte' personen speelden - het duurde even voor ik dat door had. Wel leuk dat dat echt werd doorgevoerd, ook bijvoorbeeld bij die schilderijen boven de bank). Qua acteerwerk redelijk, visueel ook aardig, maar al met al ook wat afstandelijk, vermoedelijk door de vorm waarin het zit. Het einde vond ik wat zwak uitgewerkt. 3,0*.

Matig. Op enkele kleine momentjes wel aardig en oprecht en soms wordt Rotterdam wel sfeervol gebracht, maar verder een wat druk geheel met heel veel zijpaadjes en subplotjes die nauwelijks leuk zijn en weinig weten te boeien. Wong-Loi-Sing (kende ik niet) vond ik ook leuk spelen, de rest is niet slecht maar ook niet bijzonder. En dan krijg je nog types uit Komt een Man bij de Dokter, dan kan ik ze al helemaal niet meer serieus nemen. 1,5*

Oerdegelijk, maar met vakmanschap gemaakt en een voldoende budget lijkt het heel wat. De sfeer is prima en de opbouw is ook uitstekend met eigenlijk twee grote delen: eerst in Marokko een geheime missie en vervolgens het tweede uur terug in Londen. Zemeckis houdt (mede zo) de vaart erin en je verveelt je geen moment. De aankleding, vooral in Marokko, is erg mooi. Het is ook Cotillard die de hele film draagt, zowel in het Engels als het Frans. Dan steekt Pitt er wat bleekjes bij af. Jammer, ik vind hem geen onverdienstelijk acteur maar zelfs op halve kracht zou hij met zijn star power nog wel iets moeten kunnen neerzetten, zoals Bogart altijd Rick uit Casablanca is, of hetgeen waar alle Nespresso-reclames op drijven. De relatie tussen de twee gaat daarom ook nooit echt leven. Hoezeer het allemaal knap en goed in elkaar zit, bijzonder wordt het nergens. Zeker aan het eind als de spannendste momenten kunnen beginnen gaat de plotontwikkeling veel te snel is de film ineens afgelopen en bleef ik toch wat teleurgesteld achter. Ook vond ik de sfeer in Londen iets te veel nonchalant en niet echt dreigend aanvoelen. Geen idee hoezeer dit tegen waarheid aanzit, maar als bombardementen niet spannend zijn is er toch iets mis. 3,0*.

Niet onaardig, wel heel erg rommelig en daardoor soms wat saai en te chaotisch om echt interessant te blijven. Vooral omdat er heel veel in voorkomt waardoor alles maar half half aan bod komt. Omgekeerd zitten er wel genoeg leuke momenten in, ook nog tegen het eind, waarmee de film prima uit te zitten is. Cooper (als lookalike van Djokovic) is verder heel aardig, zeker met zijn rustige uitstraling. Emma Stone is dan weer miscast als luchtmachtpilote met een net iets te weinig serieuze uitstraling. Wel is ze gewoon bloedmooi, dus alsnog is elk beeld met haar erin de moeite van het kijken waard. Verder prima sfeertje. 2,5*.

Niet altijd even overtuigend. De sfeer is wel oké maar inhoudelijk is het allemaal minder boeiend, de schurk een beetje saai en de twist op het einde net iets te typisch. Freeman doet zijn ding, maar ook niet meer dan dat. En uiteraard met een trauma, iets dat verder geen enkele meerwaarde in de film kent. Zo zit je de film plichtmatig uit zonder dat het echt wet te interesseren. 2,5*.

Een romcom, maar meer com dan rom en de grappen zijn eigenlijk nooit leuk. Sterker, dit is eerder een film die van slechte grap naar slechte grap werkt en de stukken ertussen, zeker dan rond Stiller en Aniston, zijn veel leuker. De poster geeft ook meer die sfeer dan hoe de film daadwerkelijk is. Helaas zit daar niet de focus. Terwijl zo'n Stiller best sympathiek is maar geen beste komiek. Typisch zo'n film die beter had kunnen zijn als de nadruk meer op de personages zat. En door te werken van grap naar grap die vrijwel nooit leuk zijn voelt de film enorm langdradig aan. 1,5*.

Visueel verrukkelijk, met prachtig zwart-wit (soms heel veel zwart, zeker het eerste uur dat constant in het donker speelt) en sterke belichting. Ook enkele aardige ideeën en uitstekende locaties met al die jaren 60-bouw en tl-verlichting. Dat geeft een bepaalde sfeer. Dat dit in de ruimte zou spelen was geen moment geloofwaardig. Ik lees dat het met budget te maken heeft, maar waarom zou je dan doen alsof dit daar ver weg speelt in plaats van in een land met wetten die emoties tegen gaan (duidelijk geïnspireerd op Huxley). Niet dat het stoort, maar het is wel opvallend.

Als verhaal verder minder boeiend. Zoals vaker met Godard wat afstandelijk waar visuele ideetjes en inhoudelijke ideeën (lekker lomp gewoon haast voorgelezen, maar ook niet heel boeiend helaas) belangrijker zijn dan een meeslepend verhaal. Of in ieder geval een verhaal dat niet volledig gemaakt aanvoelt. Dat is duidelijk een artistieke keuze die in de luchtige filmpjes nog wel werkt maar in wat meer serieuzere films voor mij een pak minder. Uiteindelijk kijk ik naar een mooie film maar ook een koude film die richting het einde langzaamaan ook mijn interesse verloor. Op punten wel een voldoende. 3,0*.

Geinige animatiestijl wel. Ik vond wel de personages niet even natuurlijk bewegen, juist door deze stijl en die personages redelijk realistisch te tekenen valt dat op. Maar het design verder is erg fijn, echt even heerlijk om in te verdwalen. Enkele scènes, vooral met heel veel bloed, springen er echt uit. Tempo is oké, al vond ik het verhaal zelf minder bijzonder en zeker tegen het einde wist de film weinig nieuws meer te brengen. Maar als geheel wel een dikke voldoende. 3,5*.

Welbeschouwd kent deze film van Spielberg drie goede scènes, en alle drie hebben ze vliegtuigjes in beeld. Jammer alleen dat dat net aan 20 minuten duurt, want de rest van de film is niet best. Want Spielberg is sowieso niet de beste regisseur als het op romantiek aankomt - hij zal altijd het charisma van Ford moet hebben of de chemie van beide spelers. Als dat dan ontbreekt, dan heb je een ietwat zoetsappig clichématig filmpje dat nergens echt leuk wordt.

Sowieso is Dreyfuss er niet de acteur naar. Een vriendelijk ogende vent met zijn snor, absoluut, maar hij graaft nooit heel diep en weet nooit een echte emotie op te wekken. Ook de chemie met Hunter is niet aanwezig, en zij weet mij sowieso twee uur lang te irriteren. Niet enkel haar accent en lelijk kapsel, maar haar hele overdreven gedrag en nare houding. Daar krijg ik echt kriebels van, en van de film genieten is er dan eigenlijk niet meer bij. Goodman speelt dan weer de rol die hij al 25 jaar speelt, maar zoals meestal werkt het wel en zorgt voor de nodige luchtigheid. En verder een leuke gastrol van Audrey Hepburn.

Maar goed, er zijn nog wel een aantal goede dingen. Op het moment dat de vliegtuigen de lucht in gaan wordt de film een stuk beter. Je merkt dat dat het speelterrein van Spielberg is, dus laat hem vooral dat ook doen. Uitstekend geschoten actie, goed gemonteerd en altijd even spannend en overzichtelijk. En verder is er een enkele aardige scène op de grond, waarin een behoorlijk sfeertje uit voort komt. Verder is de film niet heel mooi geschoten, op een aantal stukken na. Zeker als Dreyfuss door de korenvelden loopt, of als de nieuwe piloten worden getest, dan zie je pogingen tot abstractie die mooi zijn. Maar de rest ziet er allemaal wat goedkoop uit (ik zou de film zo een 15 jaar ouder schatten). Alleen die éne scène met het diner, waarin wordt gespeeld met goudgeel licht dat door de ramen dwarrelt is het vermelden waard.

Net aan geen voldoende, en nog aftrek voor Holly Hunter. 2,0*.

Fijn niets-aan-de-handfilmpje. Het verhaal volgt de gebruikelijke romcom, met de geliefden die elkaar op 2/3 hebben gevonden, dan weer uit elkaar drijven om elkaar vervolgens in de armen sluiten aan het eind. Jammer eigenlijk, want deze opbouw ken ik nu wel. Maar de personages zijn sympathiek, het sfeertje is lekker, soms mooie luxe interieurs en gerechten en er loopt een bijzondere geestige Keanue Reeves in rond. 3,0*.

Ooit lang geleden gezien en nu in de bioscoop mooi de gelegenheid deze film opnieuw te zien. Ik had oprecht geen idee wat te verwachten na zoveel jaar en na zoveel films en nadat mijn smaak ook wel is veranderd. Dit soort stijve kostuumdrama's in Oostenrijk in het Engels wil me niet altijd meer smaken. Maar warempel, het tegendeel is waar. De film is best statisch geschoten maar de montage is enorm strak, de muziek bombastisch (je had Mozarts muziek ook wat subtieler kunnen spelen) en vooral het spel enorm energiek waardoor de film echt leeft. In de film gaat het over de muziek van Mozart waar geen noot te veel in staat en bij deze film zit iets soortgelijks: de film duurt 160 minuten maar er zit geen scène te veel in. Elke scène heeft een functie in het verhaal of voor de thematiek of voor de personages. Slechts een enkele scène is soms net te lang (zeker richting het einde) maar veel pret mag dat niet drukken.

Dit is ook geen Mozart-film maar veel meer de film van Salieri. En de film is meer een visie van de makers op het leven van Mozart dan echt een biografie en meer nog wel: de film is een algemeen verhaal over iemand die met bewondering en jaloezie naar een talent kijkt. Dat wordt soms wel iets te nadrukkelijk gezegd in de voice-over maar het werkt wel op dat niveau. inhoudelijk erg boeiend.

Geen film die verder echt onder huid kruipt maar met de kostuums, decors en het spel en vooral de muziek een staaltje vakwerk dat genietbaar is. 4,0*.

Heel andere Ozon dan gebruikelijk; soms waren zijn films enigszins in mysterie beneveld, maar vaker waren het gewoon fijne Franse filmpjes. Deze is anders, waarbij het mysterie mij niet altijd even boeit (ik ben daar niet per se fan van) maar het is wel een sterke film die tegen het eind ook beter wordt en haast verandert in een volbloed horror. Goed spel van Vacth en Jürgen Klopp en een erg fijne regie met een paar leuke ideeën (de beste cut van het jaar zit direct aan het begin) en fraai camerawerk, lekker zwierig en leuk spel met spiegels. Op momenten deed het denken ook aan Repulsion, maar Polanski ging veel verder door en maakte daarmee een indrukwekkendere film. Ik heb sowieso liever die andere Ozon, maar voor de verandering goed eens te zien. 3,5*.

Na het zeer tegenvallende eerste deel van deze reboot toch vol goede moed richting de cinema vertrokken in de hoop dat, nu het originverhaal is verteld, er niet zo vluchtig gefilmd zou worden en een heel aardige blockbuster zou overblijven. Helaas, toch wel weer voelt het zo gehaast, ondanks de forse lengte.

Garfield is sowieso niet mijn favoriete Parker en Spider-Man. Hij is nu wel iets minder vervelend dan in het eerste deel, maar zijn hele air en arrogantie zijn me net iets teveel, zeker omdat hij het als mens én als superheld heeft. Gwen Stacy is ook niet mijn favoriet en zij heeft eigenlijk een erg karige rol de hele film door (al mogen we dus wel hopen op Mary Jane in deel 3). Wel is de chemie tussen beide goed en is Emma Stone gewoon een pracht van een vrouw, maar het is wel typisch dat Webb met zo een sterke romcom als (500) Days of Summer zo matig is in zijn liefdesscènes nu. Deels door het script met gekunstelde dialoog, en deels doordat het gewoon niet interessant is.

Verder is de gebruikelijke kritiek op Raimi’s derde film het blik aan vijanden dat werd opengetrokken, maar daar kan deze film ook wat van, het is allemaal net teveel waardoor het geheel rommelig wordt en ze allemaal net niet genoeg ruimte krijgen. Electro is aardig als schurk maar Foxx is niet mijn favoriete acteur en zijn switch naar bad guy gaat wel heel erg rap. Daarnaast is er nog Harry Osborn die zijn eigen hele korte afgeraffelde verhaaltje krijgt, al heeft hij wel een betere acteur om tot leven te komen en lijkt vooral opmaat voor volgende films (vraag is wel, hoe komt hij ineens in dat gesticht?). Verder is ook het hele verhaal van de ouders van Parker nogal een losstaand stuk dat op zichzelf niet direct duidelijk maakt waarom dit in de film moest. Allicht ook voor verdere delen, maar in deze film komt het nooit goed uit. Kortom, net als met de eerste film: het voelt allemaal zo afgeraffeld aan. En het gekke is, er wordt wel tijd in gestoken. Geen idee wat het is, en ik heb geen zin de film kapot te analyseren om erachter te komen. Daarnaast mis ik echt humor, of dat nu J. Jonah Jameson is in de drie films van Raimi, of humor ook maar überhaupt (al zat het kleine kroost in de zaal allemaal soms hardop te lachen, dus ik heb iets gemist blijkbaar). En dan dat gedoe met die vliegtuigen, als je het hebt over overbodigheid en op verkeerde locaties inzoomen tijdens een spannend bedoelde scène, dan is dit een schoolvoorbeeld.

Visueel is het nu eens erg lelijk en pover maar dan weer heel aardig. De 3D voegt vaak weinig toe, al is deze niet lelijk en een enkel moment is het echt wel mooi (als Stacy valt, een enkele keer als Spidey vliegt, dat shot op de begraafplaats). De actie is vaker wel dan niet onoverzichtelijk gefilmd, maar zeker tegen het einde wordt dat echt wel goed. Daarnaast word je ook niet helemaal murw gebeukt zoals minkukel Michael Bay daar patent op heeft. Dus dat gaat er best mee door.

Wel heeft de film zijn momenten, vooral als de muziek erbij mag komen. Dat had het eerste deel ook al, en deze Spidey kent ook een aantal genotsmomentjes met An der Schöne Blauwe Donau, het gevecht in de centrale, die industrial (?) track die er constant onder zit en vooral als Garfield de straat oversteekt onder de tonen van een almachtig mooie Song for Zula. Dat is dus wel de eigen inbreng van Webb en dat mag dan ook gezegd worden. Daarnaast kijkt de film goed weg, ondanks de lengte, en weet redelijk te vermaken, dus het is ook niet helemaal bagger. 2,0*.

De films van Raimi waren prima. Waarom dan in Godsnaam een reboot, nog geen tien jaren verder? Dat is hoe dan ook het grootste bezwaar, te meer er weinig nieuws wordt gebracht op zo ongeveer Gwen Stacy (een verrukkelijke Emma Stone) na. Voor de rest is dit meer een slap aftreksel waardoor het ook als film op zich redelijk teleurstelt.

We krijgen weer het originverhaal. Maar steeds bekroop me het gevoel dat de makers er net te veel dramatiek en te veel toevalligheden in wilden stoppen. Allicht om maar anders te zijn dan de films van Raimi. Daarnaast wordt alles snel geïntroduceerd en een echt gevoel bij de personages krijg je nooit. Ook het worden gebeten door de spin roept vraagtekens op (Je kan zomaar even daar in een drukke ruimte zonder witte jas aan de aandacht ontglippen?). Lizard komt verder tamelijk snel erachter en eenvoudig wie achter het masker van Spiderman zit. Ook hoe Spiderman zijn kleren maakt en hoe hij achter het idee komt voor dat pak wordt even snel afgewerkt. Ik had echt het gevoel van een afvinklijstje, met wat losse scènes geschreven die achterelkaar een verhaal moeten voorstellen. Hierdoor blijft alles nogal afstandelijk en kijk je rustig mee wat allemaal voorbij komt. Het ligt ongetwijfeld vooral aan de scriptschrijver (Vanderbilt), want hij schreef ook voor Zodiac die ik niet direct om het script kon waarderen (enkel spel en regie), precies vanwege dezelfde redenen eigenlijk. Oh ja, en waarom worden buitenbeentjes altijd met een skateboard getoond?

Audiovisueel was het verder ook weinig bijzonders. Slechts twee maal een POV vanuit Spiderman (waarmee men nogal kokketeerde voordat de film uitkwam) en verder zit alles degelijk in elkaar. Nergens echt een mooi shot of bijzondere belichting. Nee, het is allemaal zo gewoontjes. De muziekkeuze is aardig verrassend (Till Kingdom Come van Coldplay bijvoorbeeld) en werkt zo nu en dan, maar zorgt niet voor echt benodigde emotie.

Absoluut pluspunt is dan weer de chemie tussen Spidey en z’n vriendin. Dit komt heel naturel en echt over, let vooral op hun lichaamstaal bij ongemakkelijke momenten. Ook Garfield was niet per se slecht alleen voelde zijn vertolking van Spiderman (een wat nare man) wat bevreemdend aan. Andere rollen worden naar behoren ingevuld. Daarnaast is dit genoeg voor een avondje vermaak, maar het voegt verder helemaal niets toe. Ook humor ontbreekt nogal eens, zoals in de vorige film de krantenredacteur daar wel voor zorgde). Dus toch een fikse onvoldoende: 1,5*.

Typisch Bay weer dus vol ergernis, maar op momenten nog wel vermakelijk en oké geschoten. Niettemin blijft die schokkerige camera veel irritant, net als de editing, hoe vloeiend die ook is, ik vind hem toch te snel en daarmee irritant. Vooral actiescènes worden zo kapot gemonteerd omdat het overzicht vaak ontbreekt. Verder qua visuals wel prima en vooral het geluid en soundtrack zitten goed in elkaar, maar de film duurt wel iets te lang en weet lang niet altijd boeiend te blijven. Acteerwerk is oké maar niets speciaals. Eén van Bay's betere toch wel: 2,5*.

Prachtige animatiefilm. Vooral de animaties zelf in een mooie stijl (iets van aquarel ofzo?) vallen direct op maar ook het kleine verhaal over het iets ouder worden van een dreumes. Ik vond het magisch-realistische kantje nog het minste maar juist de stukken met het kleine meisje en de Japanse hulp in huis waren schitterend, maar sowieso al het familiaire drama (blijdschap en verdriet) werd mooi ingetogen en daarmee realistisch en herkenbaar gebracht. Ik vroeg me wel af welke oorlog er bedoeld werd af en toe want echt plaatsen kon ik die niet. 4,0*.

Nee. Behoudens de sterke openingstitels is dit niet aan mij besteed, vooral doordat het een strontvervelende film is om te zien. Onnodig druk, lawaaierig (lekker kijken zit er niet bij), bijzonder ongelukkige timing in de montage, irritant met dat vele gezoom (en ik ben nog wel fan van zoom) en inhoudelijks heeft dit niets te zeggen. Dan moet je het dus van sfeer en vorm hebben, en die is, als gezegd, nogal ruk. 1,0* voor de eerste vijf minuten.

Dit was zo slecht dat het op momenten wel grappig werd, maar wel op de achtergrond terwijl je de krant leest, kan strijken of andere nuttige dingen kan doen. Veel mis je niet en alleen kijken is wel saai. En als ze met laxeermiddel gaan werken weet je hoe laat het is, al moesten de heren wel zo hard en lang schijten dat het nog wel grappig werd. Wel absoluut pluspunten voor het getoonde naakt. Niet alleen vanwege de aantrekkelijkheid van de vrouwen maar überhaupt, het is verfrissend ten opzichte van al die kuise brave Hollywood-romantiek. 1,5*.

Uitstekende film, heerlijke muziek en een geweldig spel en script. Had de vierde film kunnen en misschien wel moeten zijn met de vijf belangrijkste Oscars. Vooral Spacey is geniaal, naar, humoristisch en die éne scène dat hij praat over zijn jeugd is waarschijnlijk zijn beste werk ooit. Aantal mooie beelden met dat plastic zakje als betoverend hoogtepunt. Met gemak 5*.

Fijne film, typisch Oscar-materiaal. Wat belangrijke thema's, gewoon prettig vermaak, goed gemaakt maar ook zeer degelijk. Je kan je hier geen buil aan vallen. Het is Wright die de show steelt, erg fijn rol en hoewel zijn rol clichémeatig kan zijn (als brompot) weet hij gewoon coolness te houden en is daarmee innemend en geloofwaardig. Er zitten wel iets te veel thema's in, dat wel. Want naast de thematiek over zwart Amerika en alles dat erbij komt ook nog behoorlijk wat persoonlijke besognes, te veel om echt door ontroerd te raken en te veel ook om ieder voor zich goed uit te werken. 3,5*.

p.s. Een stukje teruggekeken hoe men het woordgrapje over Roe vs Wade zou vertalen. Nou, letterlijk dus waarmee de hele grap wegvalt. Lijkt me sowieso onmogelijk te vertalen verder.

Deze film brengt weinig nieuws, eigenlijk een zoveelste rise and fall gangsterverhaal, liefst nog tegenover een flik. Het enige verschil: deze film is enorm sterk en goed gemaakt. Het tijdsbeeld wordt heerlijk neergezet, visueel fraai, goed geacteerd en vooral de regie is uitstekend want die 2,5 uur vliegen voorbij. Scott kiest ook meer voor een karakterstudie dan een echte misdaadfilm en dat werkt wonderdel, vooral door de acteurs. Washintgon heeft natuurlijk de showrol, maar pakt die ook gretig op. Z'n uitstraling heeft hij al, maar hij weet ook een brok sympathie mee te geven en een enorme naturelle uitstraling in zijn rol. Zoals hij nog even 'hey babe' in het voorbijgaan roept naar een vrouw, veel natureller krijg je het niet. Crowe heeft een wat ondankbare rol, vooral met het zwakke zijplot rond zijn scheiding. Maar hij durft juist een beetje een loser te spelen en als tegenhanger van Washington werkt het wel. 4,0*.