All the Light in the Sky (2012)

fijn, eindelijk toegevoegd. Nu nog Marriage Material. Of mag die om één of andere reden niet op de site?

Graag gedaan . Marriage Material, Privacy Setting, 24 Exposure en Happy Christmas zal ik binnenkort even doen als niemand me voor is geweest. Daarna is het de beurt aan Kris Swanberg. Empire Builder schijnt niet minder dan magnifiek te zijn.

Van het weekend deze even kijken, met dank aan Swanberry.

Een paar weken terug maakte ik kennis met Joe Swanberg middels zijn Drinking Buddies, een bijzonder fijne film om te zien. Alleen zaten er teveel oninteressante -saaie haast- scènes in om een echte topscore te geven. Over deze All the Light in the Sky kan ik precies hetzelfde zeggen.

Ditmaal dus een portret van Marie, een actrice die weliswaar nog niet is uitgeblust (ze is geen Norma Desmond), maar ook niet meer de beste jaren voor zich heeft. We zien dat ze nog bezig is met een nieuw project, ze surft een beetje (of probeert dat althans), ze eet vreemd uitziende groene shakes en rommelt wat aan met vrienden en buren. En haar nichtje komt op bezoek, wat op het oog ook gewoon niet bijzonder is.

En dat is dus de kern van de film - het alledaagse wordt vooral getoond. Dat geeft sommige sterke scènes met vooral een registrerende camera, maar ook compleet oninteressante een-op-eengesprekken die in de korte speelduur toch nog erg langdradig aanvoelen. En dat is jammer, want het portret an sich is best heel aardig, al doet de hoofdpersoon zelf me niet heel veel. Ik heb ook geen idee of er überhaupt een verandering heeft plaatsgevonden, hoogstens een korte opleving in een verder redelijk leeg en eentonig bestaan. Typerend is de laatste scène waarin Marie weer gaat surfen, ergo: het leven gaat gewoon door met zijn gangetje.

Verder met lekkere muziek soms licht op de achtergrond en heel aardige composities waarin pogingen tot abstractie te vinden zijn (de oceaan, maar al te vaak) en leuk wordt gespeeld met kleur en belichting. Vooral één van die laatste shots, met een lamp die de linkerkant verlicht (en Marie) en de buitenlucht verlicht de rechterkant vanaf achteren met een schaduw van een man daarvoor. Schitterend contrast. En dat met alle lijnen (het balkon volgt de horizon) maakt dit echt een foto voor aan de muur waard.

En verder is het prettig om te zien dat er nog mensen in een film naakt uit bed stappen na een vrijpartij en niet al keurig weer met nachthemd aan. 3,5*.

Interessant plot in ieder geval. En Swanberg's Drinking Buddies was geweldig! Veel zin hierin dus.

Trailer (Youtube HD)

Een bijzonder en realistisch portret van een vrouw op leeftijd dat aantoont dat we van Swanberg nog grootse dingen mogen verwachten.

Voor meer informatie over mumblecore in 2013 en komende releases:

Mumblecore 2013 - The Filmtransition

Al weer mijn vierde Swanberg-film. Joe mag niet klagen dat ik geen doorzetter ben. Al was ik van Kissing on the mouth, Autoerotic en Art History niet erg onder de indruk. Maar All the Light in the Sky was een aangename verrassing. Het amateuristische gedoe lijkt Swanberg achter zich te hebben gelaten. Echte acteurs, zo te zien, een mooie score, een prima geluidstechnicus en vaak oogstrelende beelden van Joe Swanberg zelf. Misschien hielp het dat hij dit keer niet zelf in de film speelde, maar zich kon concentreren op het camarawerk.

We zien een paar dagen uit het leven van een ouder wordende actrice, die een jaloersmakend beachhouse in Maliboe bewoont. Ze lijdt aan slapeloosheid dus is ze vroeg uit de veren om te gaan surfen, hetzij alleen of met een buurman. Kennelijk houdt ze van het alleen-zijn, al komen we daar niet veel over te weten. Verder heeft ze niet veel om handen. Veel werk is er niet, ze surft wat op het net, maakt gezonde maaltijden en sapjes klaar en geniet van het uitzicht. Ze gaat op bezoerk bij een man die alles weet van de straling van de zon (zie de titel), maar doet verder niks leuks met hem. Af en toe komt er een manspersoon langs waar ze een beetje mee rommelt. Seks, toch het handelsmerk van Joe Swanberg, ontbreekt vrijwel totaal in deze film.

Een vrouw op leeftijd noemt Airbakke haar. Nou, dat valt ook wel weer mee. Ergens in de dertig denk ik dan. En ze ziet er nog goed uit, zien we al in de eerste minuut als ze zich naakt in haar surfpak hijst. Van de beschrijving van Moviemeter snap ik niet veel. Er komt inderdaad een nichtje logeren, een wat jongere actrice, die alle kansen nog heeft. Kansen die Marie niet meer heeft, stelt ze zelf vast.

Ogenschijnlijk gebeurt er dus niet zo veel in deze film, maar toch heb ik heel geboeid zitten kijken. Swanberg heeft het Mumblecore principe niet laten varen, maar het is minder een irritant maniertje dan in z'n eerdere films.

Wat nog wel uiterst irritant is, hier ook door anderen genoemd, is het oeverloze gewauwel, vaak over niks. Ik noem het de Amerikaanse ziekte. Ze hebben dat gemeen met de Fransen, maar die beginnen dat nu aardig achter zich te laten. De Amerikanen zijn helaas nog niet zo ver. Film is meer dan tekst jongens, film is vooral beeld en beweging. Dat is de reden waarom ik niet verder kom dan drie sterren. Maar verder valt er genoeg te genieten in deze film.

Op het moment mumblecore een beetje aan het onderzoeken en vandaar deze film gekeken. Ik kon er helaas helemaal niets mee. Visueel is het niet om aan te zien, met slechts één aardig shot in de gehele film. Verder heb ik niet echt het gevoel dat er een personage wordt neergezet. Het is allemaal te wollig daarvoor, zonder echt toegespitste dialogen. De hoofdpersoon doet eigenlijk ook helemaal niets (ze moet actrice zijn, maar ze is er blijkbaar nooit mee bezig). Veel nodeloze scènes, waaronder een gehele sequentie met een vent die compleet willekeurige crap vertelt over de zon, begonnen mij op een gegeven moment te irriteren. Al met al is de film visueel pijnlijk voor de ogen, waren de dialogen te losstaand, voelde ik weinig voor het personage en werd er ook vrij weinig verteld. Jammer, want de bovenstaande synopsis is niet onaardig.

1*