Gojira: Hoshi wo Kû Mono (2018)

Vanaf 9 januari te zien op Netflix.

Nice! Zin in.

Het mag nu van mij wel even losbarsten qua ractie. Vorige twee waren leuk, maar een echte all-out monstermash is nog uitgebleven.

Iets beter dan het tweede deel omdat het tempo wat beter is waardoor het nooit echt saai wordt en af en toe worden er filosofisch interessante dingen gezegd, maar verder is het ook een heleboel vaag geneuzel en weer weinig actie. Tegen het eind wordt het wat meer, maar inderdaad nog steeds statisch. Zo kijk je 15 minuten naar een stilstaande Godzilla die gebeten wordt door King Ghidorah en dat is het. Jammer, want in deze wereld had veel meer gezeten. En aan het eind ontploft Godzilla? Anders snap ik dat niet. 2,5*

De eerste film was heel tof, de tweede viel iets meer tegen maar kwam op mij alsnog over als een 'we laten het een beetje spannend om in het derde deel echt los te gaan'. Daar kwam niets van terecht. Een hoop gelul en heel weinig actie. Ghidorah is altijd mijn favoriete Godzilla-tegenstander geweest, maar hij komt hier absoluut niet goed naar voren, zowel in design als qua impact. Godzilla zelf staat verder wederom de hele film wat voor zich uit te staren, terwijl we het moeten doen met menselijk drama dat niemand boeit. Erg suf einde van een trilogie die tof begon.

Het ging inderdaad een beetje snel aan het einde. En verder eens dat de confrontatie na alle kaiju vs kaiju hype een beetje een anticlimax was hoor (de build-up was een stuk spannender dan het daadwerkelijke gevecht). Uiteindelijk lag de nadruk meer op ideologische conflicten. Ook interessant, maar Urobuchi (de schrijver) had zijn visie inderdaad op een meer bevredigende manier kunnen presenteren.

Vond het geweldig. Een soort van gevecht zonder actie, maar puur conceptueel. In lijn met de rest van de serie, maar begrijpelijk dat dit niet echt aanslaat bij een breder publiek. Die kunnen binnenkort weer netjes de Amerikaanse Godzilla oppikken.

Alle actie in anime lijkt conceptueel, maar hier wel erg bont inderdaad. Je ziet een stilstaand beeld van een monster met daarover een verslaggevende voice-over die Star Trek achtige dingen erover roept zoals reversed gravity??!!!? of intermolucular intervention by the god of another dimension, whoa. Onbegrijpelijke zaken dus. Zo statisch mogelijk gemaakt (een tekening die 10 seconde lang vertoond wordt) om zo zoveel mogelijk productie te draaien. Vandaar ook 3 lange speelfilms in een jaar (?) Misschien is het dan handiger om dan een strip te maken in plaats van een tekenfilm. Komt het verhaal misschien bij het gewenste publiek, in de gewenste vorm.

Eh ja, dat was zo in de vorige eeuw, maar met computer animatie werkt het wel iets anders uiteraard.

Okay, alleen hier niet te zien.

Eens hoor, die clash van visies is precies wat deze interpretatie van Godzilla zo bijzonder maakt (los van de sterke visuals etc). Maar het had wat mij betreft wel iets aantrekkelijker kunnen worden verpakt. Dan had iedereen wat gehad: de diepgang blijft, en de mainstream-fans krijgen hun bevredigende climax. In ander werk lukt Urobuchi dat vaak wel, dus er is geen reden waarom hij dat hier niet zou kunnen herhalen.

Verder eens met mikey dat de technobabble op de zenuwen kon werken. Technologische diepgang zie ik graag, maar dit kwam vaak meer over als gezweem met pseudowetenschappelijke ideetjes.

Dat is het ook natuurlijk, maar je zit uiteindelijk wel met een Godzilla en Gidorah. Vond de uitwerking van de onderliggende themas wel voldoende om het te rechtvaardigen.

Verder nog niet zoveel van Urobuchi gezien, behalve dan de nogal belabberde Psycho-Pass film. Maar ik ben blij dat Seshita en Shizuno er niet voor hebben gekozen om iedereen te vriend te houden. Er zijn al véél te veel franchises die gedomineerd worden door hun fans, net fijn dat er regisseurs zijn die nog gewoon hun eigen ding durven en mogen doen.

Dat is zo, en ik heb zelf ook liever dit dan drie Godzilla-films die steeds de veilige weg kiezen.

Ik mag Urobuchi wel. Hij geeft vaak zijn eigen draai aan genres (o.a. magical girls in Madoka Magica en poppenspel in Thunderbolt Fantasy) en franchises (Godzilla hier, en de Fate-franchise in Fate/Zero), stopt zijn werk vol met ideeën en heeft de bijnaam "Urobutcher" verdiend aan zijn voorliefde voor tragische eindes en ontwikkelingen. Maar met de meeste van die series zou jij weinig kunnen denk ik.

Strak laatste deel.

Wie alsnog gehoopt had om een explosief einde komt bedrogen uit. De grote face off tussen Gidorah en Godzilla zit er wel in, maar veel actie vloeit er niet uit voort. In traditie van de wat oudere anime films wordt er meer gesproken dan gevochten.

Voor de vastgeroeste Godzilla fan is dat allicht vervelend, ik vond deze filmreeks vooral érg verfrissend. Het gebeurt nog zelden dat men buiten de grenzen van een gevestigde franchise durft te denken, aan de magere scores voor deze film is ook wel te merken waarom. Net des te fijner dat men het toch aandurft. Dan schop je maar wat "fans" tegen hun schenen, dat zijn uiteindelijk toch niet echt de filmliefhebbers die je als regisseur van je kunnen moet overtuigen.

Visueel blijft het geweldig, ook de voice acting is op niveau en het verhaal boeit van start tot finish. Het is weer meer de Godzilla van de eerste film, maar dan nog veel meer voorzien van symbolische en filosofische kantjes. Pure scifi dus, iets wat je tegenwoordig eigenlijk zelden tot nooit meer ziet (ondanks de hele scifi boom).

Een geslaagd einde van deze trilogie, het is alweer uitkijken naar het volgende project van Seshita.

4.0* en een uitgebreide review

Derde deel is beste in de reeks. Steeds een halfje meer.

Die Godzilla animatiefilms van Netflix zijn vooral vermoeiend langdradig qua verhaal en Godzilla is steeds maar een bijrolletje. Ook deze The Planet Eater krijgt mijn aandacht maar niet gewekt. Het duurt weer lang voor de film op gang is en als je eenmaal weer spektakel verwacht, dan krijg je weer niks en ben je wederom bedrogen uitgekomen. Toch jammer, want vooral de visuele stijl van de film vind ik nooit. Maar verder valt er gewoon weinig te genieten. Ik vraag me ook af welke doelgroep Netflix hiermee denkt te plezieren, want de fans van Godzilla zitten al een paar films op rij nu naar niets te kijken. De film probeert heel intelligent over te komen, maar vergeet dat er ook nog wat te genieten over mag blijven.

2*

Algemeen is de trilogie boeiend en interessant genoeg om niet in slaap te sukkelen en dus is de goede middelmaat van een 3 sterren voor mij gerechtvaardigd maar het derde deel is toch zwak. Er zit weliswaar een meesterlijke opbouw in (in alle drie was dit zeer sterk). Het begint bij het ontwaken van Gidorah (met parallel tussen aarde en ruimteschip) tot het gevecht tussen Godzilla en Ghidorah. Nadien is de spanning volledig weg en is de functie van de personages nagenoeg nihil. Natuurlijk is de eindboodschap krachtig en interessant (technologische innovatie leidt tot vernietiging) maar de uitwerking bijzonder flauw. Geen dilemma van de personages (zoals in deel 2) in de actie waardoor de film volledig steriel overkomt. In een abstracte manier wordt het gevecht tussen Godzilla en Ghidorah uitgevoerd waarin lichteffecten de hoofdrol spelen. Deze stijlbreuk remt de vertelling, de emotie is nihil waardoor het verhaal helaas langzaam maar zeker uitdoofde.