Gojira: Hoshi wo Kû Mono (2018)

Iets beter dan het tweede deel omdat het tempo wat beter is waardoor het nooit echt saai wordt en af en toe worden er filosofisch interessante dingen gezegd, maar verder is het ook een heleboel vaag geneuzel en weer weinig actie. Tegen het eind wordt het wat meer, maar inderdaad nog steeds statisch. Zo kijk je 15 minuten naar een stilstaande Godzilla die gebeten wordt door King Ghidorah en dat is het. Jammer, want in deze wereld had veel meer gezeten. En aan het eind ontploft Godzilla? Anders snap ik dat niet. 2,5*

De eerste film was heel tof, de tweede viel iets meer tegen maar kwam op mij alsnog over als een 'we laten het een beetje spannend om in het derde deel echt los te gaan'. Daar kwam niets van terecht. Een hoop gelul en heel weinig actie. Ghidorah is altijd mijn favoriete Godzilla-tegenstander geweest, maar hij komt hier absoluut niet goed naar voren, zowel in design als qua impact. Godzilla zelf staat verder wederom de hele film wat voor zich uit te staren, terwijl we het moeten doen met menselijk drama dat niemand boeit. Erg suf einde van een trilogie die tof begon.

Strak laatste deel.

Wie alsnog gehoopt had om een explosief einde komt bedrogen uit. De grote face off tussen Gidorah en Godzilla zit er wel in, maar veel actie vloeit er niet uit voort. In traditie van de wat oudere anime films wordt er meer gesproken dan gevochten.

Voor de vastgeroeste Godzilla fan is dat allicht vervelend, ik vond deze filmreeks vooral érg verfrissend. Het gebeurt nog zelden dat men buiten de grenzen van een gevestigde franchise durft te denken, aan de magere scores voor deze film is ook wel te merken waarom. Net des te fijner dat men het toch aandurft. Dan schop je maar wat "fans" tegen hun schenen, dat zijn uiteindelijk toch niet echt de filmliefhebbers die je als regisseur van je kunnen moet overtuigen.

Visueel blijft het geweldig, ook de voice acting is op niveau en het verhaal boeit van start tot finish. Het is weer meer de Godzilla van de eerste film, maar dan nog veel meer voorzien van symbolische en filosofische kantjes. Pure scifi dus, iets wat je tegenwoordig eigenlijk zelden tot nooit meer ziet (ondanks de hele scifi boom).

Een geslaagd einde van deze trilogie, het is alweer uitkijken naar het volgende project van Seshita.

4.0* en een uitgebreide review

Die Godzilla animatiefilms van Netflix zijn vooral vermoeiend langdradig qua verhaal en Godzilla is steeds maar een bijrolletje. Ook deze The Planet Eater krijgt mijn aandacht maar niet gewekt. Het duurt weer lang voor de film op gang is en als je eenmaal weer spektakel verwacht, dan krijg je weer niks en ben je wederom bedrogen uitgekomen. Toch jammer, want vooral de visuele stijl van de film vind ik nooit. Maar verder valt er gewoon weinig te genieten. Ik vraag me ook af welke doelgroep Netflix hiermee denkt te plezieren, want de fans van Godzilla zitten al een paar films op rij nu naar niets te kijken. De film probeert heel intelligent over te komen, maar vergeet dat er ook nog wat te genieten over mag blijven.

2*