Logboek

Een vrij matige folk horror uit de 70s. De spanningsboog lag me net te laag om er de hele film de volledige aandacht bij te houden. Op wat bezeten en vervolgens balorige kinderen na, dit in een sfeertje van sektes en riten, is er niet zo bijzonder veel aan de hand. Een duivelse macht zou zich over het dorpje gebogen hebben. De één gaat daar al wat koelbloediger mee om dan de andere. Vrouwen zijn dan ook de eerste verdachten als het aankomt op heksen in dienst van de duivel.

Maar het maakte allemaal geen onuitwisbare indruk op me. Vrij saai bij momenten. Fijne setting wel met het dorp en de bossen errond. De finale is wat pittiger, maar maakt het geheel niet goed. Dat geldt eveneens voor de hier en daar schaars geklede dames.

Een soort van psychologische thriller met de Vietnamoorlog op de achtergrond. Heb je nog niet genoeg aan de posttraumatische stressstoornis, loopt het ministerie van defensie ook nog eens met jou te klooien. Bij momenten wel nogal vaag en ik had ook niet altijd goed door in welke tijdsperiode we zaten. Het maakte de film alleen maar vreemder en mysterieuzer. Ook de waanideeën sluiten hier nog op aan waardoor het helemaal bevreemdend overkomt.

Sterke cinematografie en camerawerk waarbij men bij momenten een claustrofobisch effect wist te creëren. Acteerwerk is ook solide. De film in zijn geheel eigenlijk, meer dan degelijk.

Prima remake van de film uit 1977. Het is al een tijdje geleden dat ik die nog zag, maar toen waren het echte hillbilly"s en waren ze niet zo misvormd. Nu wordt de kaart getrokken van nucleaire proeven en verminkte mensen in navolging van de radio-actieve straling. Het leek eerder op een soort wraakmotief dan gewoon redneck gewijs iedereen dom af te slachten.

Twee knappe dochters en een prima rol van General big Bob, gespeeld door Ted Levine. De tijd die hij had vulde hij prima in. De film loopt relatief synchroon met het origineel, alleen werd het nucleaire testdorp toegevoegd. Wel een prima setting daar en best creepy met al die poppen. Ook de woestijn op weg naar Californië had een enge doordringende sfeer.

Best wel wat bloed aanwezig hier en de aanvallers waren best taai. Moet alles behalve onderdoen voor de film uit 1977 en dat zegt ook wel wat.

We zitten een beetje in een redneck context waarbij een schurftige hoteleigenaar zijn klanten intimideert met zijn zeis en er met zijn krokodil een ongewoon huisdier op nahoudt. Wie niet oplet belandt als voedingsmaal voor het beest. Erg goed of veel komt het beest eigenlijk niet op de proppen. Op dat vlak erg ontgoochelend.

Op meerdere punten vlak of zelfs zwakjes: het plot, het acteerwerk dat eerder in overdrive gaat ... Hier en daar wat bloot, maar de aanleiding ertoe was vreemd, zeker wat die knappe blondine betreft.

Meer hillbilly horror dan animal horror en dat is bijzonder jammer. De verwachtingen lagen in dat opzicht volledig verkeerd.

Zeer amateuristische film met bovendien erg lange saaie stukken. Tussendoor, maar dan voornamelijk uit losse scènes tracht men wat te shockeren. In de eerste plaats met seks- of verkrachtingsscènes. Zo interessant waren die echter niet. Daarnaast hebben we te maken met een psychopaat die wel wat doden op zijn kerfstok heeft. Emoties - behalve woede - kent hij niet. Hij gaat hier steeds erg bruut te werk waarbij er veel bloed vloeit.

Ik vond het bij momenten ook erg onsamenhangend. Dat ebolaverhaal bijvoorbeeld was voor niets nodig. Je had al een prima thema en men had beter dat uitgewerkt dan er nog enkele subplots aan toe te voegen. De film komt daarom chaotisch over met die scènes in de brousse (de cheetah en dat in het dorp).

Al bij al erg matig uitgewerkt. De antagonist is uitermate een arrogante eikel, prima personage op zich, maar wel nogal zwak geacteerd en naar voren gebracht.

Vrij ontgoochelende prent. Duurt ook net iets te lang om goed te zijn. Ik kon ook niet altijd goed volgen en had het moeilijk om soms het onderscheid te maken tussen de scènes in het heden en die in het verleden. Op dat vlak kon bijgevolg de montage beter.

De aanpak was vrij uitgesponnen en de horror of de hele hetze had weinig om het lijf. Chaotische aanpak die verder aanmoddert. Er zit wel een bepaalde mystiek en mysterie aan de film, de invloeden uit het boeddhisme bijvoorbeeld, maar ik werd nooit meegezogen in de film. Jammer.

Niet echt een horror, maar wel een interessante en redelijk sterke thriller. Niet voor het eerst waarbij we te maken hebben met een lone wolf ontvoering op een desolate plek waarbij de traditionele ontsnapping wordt belemmerd door een verlammend medicijn. Misschien niet altijd even consequent vervolgens toegepast, maar los hiervan best spannend.

Uiteraard zoals steeds de zwakke voortgang dat het slachtoffer steeds wordt gevonden. In werkelijkheid lijkt dat veelal onmogelijk. Leuk wel om contradictie bij de suïcidale vrouw aan te wakkeren wanneer ze later wel voor haar leven wenst te vechten.

Niet echt vernieuwend, maar wel prima gebracht. Ook het acteerwerk vond ik wel goed. Graag naar gekeken, film vloog voorbij.

Interessant onderwerp al moet ik er misschien wel de kanttekening bij maken dat je zo qua 'interessant' thema nog een hele weg kan uitmelken. Maar kom, dat insomnia mensen stapelgek of stressvol kan maken, is wetenschappelijk bewezen. Ik vond de aanpak van de film echter vrij ontgoochelend. Weinig consequent ook, het is ook niet altijd duidelijk wanneer wie doordraait. Sommigen ontspringen de dans, maar tegelijk zijn het steeds tegelijkertijd een groep individuen.

Niet altijd even interessant met wat dode momenten. De apocalyptische sfeer komt net te weinig uit de verf. Dat tikkeltje te weinig chaos voor een wereld in verval. Ook weer zo'n typische happy family aanpak doorheen de film waarbij men het moeilijk heeft het kerngezin leed aan te doen.

Vrij brute film die wil shockeren met wat necrofilie en dierenleed. Centraal staat een man die beroepshalve al veel te maken heeft met lijken. Het is dan ook niet moeilijk er af en toe er eentje mee naar huis te nemen. En zijn vriendin blijkt er ook niet vies van te zijn.

Geen mainstream film alvast, ook niet zo bekend dacht ik en ik ben er ook geheel toevallig op gestoten. Verder toch voornamelijk weinig interessante stukken. Hier en daar een ongemakkelijke passage, maar zo expliciet komt het niet in beeld. De SOV-stijl maakte het wel wat indringender.

Soms de indruk dat de controverse bewust werd opgezocht. Stelt filmisch bijzonder weinig voor. Komt eerder amateuristisch over met het low budget dat wellicht voorhanden was.

Ik ben niet zo vertrouwd met de Purge franchise. Desalniettemin een prima vervolg waarbij het gelegaliseerd moorden verder wordt gezet. Vooral de focus voor de gevechten op straat, er is zelfs een georganiseerde jacht. In dat opzicht verfrissend en de idee blijft wel intrigerend, zeker in de context van het wapengekke Verenigde Staten.

Veel actie en toch een behoorlijke spanningsboog, toch net dat tikkeltje anders dan het eerste deel dat zich voornamelijk focust op één gezin binnenshuis. Prima vermaak en meer moet je er ook niet van maken.

Vrij matige horrorprent - van horror is nauwelijks sprake - van een mislukt kunstenaar die er heil in ziet zijn schilderijen op te smukken met bloed. Om niet steeds de hand op zichzelf te leggen, zoekt hij zijn slachtoffers op om te fungeren als bloedbank. Op een enkele scène na niet echt gore, al doet men er wel een poging tot. Alleen is het nogal amateuristisch voorgesteld. De kleur 'rood' is dan wel veelvuldig aanwezig. Aan de kijker vervolgens om uit te maken of hij of zij de associatie legt met bloed.

Ik vond het eerder een vrij gezapige film met weinig schwung. Weinig spectaculaire film. Ik had wel wat meer doden verwacht, maar met een liter bloed doe je wel al wat natuurlijk. Ik vond het wel een intrigerend concept. De term 'gek' of 'geniaal' bevat hier maar een dunne scheidingslijn.

Het regiedebuut van auteur Dimitri Verhulst. Verhulst is voornamelijk gekend om zijn eigenzinnig oeuvre als Godverdomse dagen op een godverdomse bol, Problemski Hotel of De helaasheid der dingen. Die laatste twee werden vervolgens ook verfilmd, niet zonder succes overigens.

Voor deze film werkte Verhulst blijkbaar ook samen met de familie van Warmerdam als co-producers. Wel, het is er aan te zien. Nog niet die vlijmscherpe geweldige stijl die Alex er op nahoudt, maar je voelt wel dat Verhulst nog zoekende is en heus nog wat meer in zijn mars heeft.

Waarom Wettelen? - de filmtitel alleen al, is een dwarse eigenzinnige film geworden, een parodie en met de nodige satire. Licht absurd ook. Alle gebruikelijke en traditionele (culturele) gedragingen worden op de schop gegooid. Daten tijdens een uitvaartplechtigheid, waarom niet? Luchtig en vermakelijk. Geen lachsalvo's, maar wel die minzame glimlach. Niet alles is even geslaagd en ik was vooraf benieuwd hoe hij ruim 100 minuten lang het publiek ging entertainen. Hij slaagt daar alvast in. Geen oscarmateriaal uiteraard en hoegenaamd niet perfect, maar Verhulst slaat wel de juiste weg in om mits wat meer metier zijn eigen stijl te ontwikkelen. Het kan bijgevolg gerust nog wat scherper. Fijn alvast!

Al bij al geinige onzin. Een soort van parodie op Frankenstein en in dat opzicht best geslaagd, maar geweldig kan je de film nauwelijks noemen. De synopsis op MovieMeter mag dan al niet correct zijn, de dood van Elizabeth is wel tragisch. Grappig langs een kant ook, zeker wanneer de boulevardpers erop terugkomt tijdens zijn sensatiereportages.

Eigenlijk niet zoveel slechter (of beter) dan Brain damage of Basket case van diezelfde Henelotter. 2,5* of 3,0*, wat maakt het uit? Vermakelijk is het zeker en het pigment van de prostituées levert goedkope blote borsten af. Ik weet niet goed hoe ik om moet met die exploderende chicks. Dat was zo lame, maar tegelijkertijd zo fout grappig ook. De film neemt zich nauwelijks serieus - zie maar wat er van Jeffrey komt - en misschien moet je de film ook zo opnemen.

Een leuke filmtitel is het wel! Niet dat Frankenstein er veel mee te maken heeft, los van het feit dat men er wel een poging voor doet. En een gemuteerde vis die wel een kruising lijkt tussen een grote piranha en een krokodil, het is eens iets anders, al is het concept steeds hetzelfde. Weinig vernieuwend dus. Wel een prima locatie, maar dat kan je nauwelijks een verdienste noemen.

Het is nu ook niet dat het beest veel te zien is. Beetje ontgoochelend allemaal. Zelfs het einde is nauwelijks een echte strijd. Gelukkig duurt het ook allemaal niet te lang. Hier en daar een leuke kill wel. Acteerwerk zoals verwacht pover mede overigens door de erg flauwe conversaties, zelfs in the heat of the moment.

Drie irritante personages gaan op daguitstap op de boot van de rijkste van de drie. Veel gekibbel, geheimen en intriges tussen hen beiden. Geef je de grootste driftkikker ook nog eens een harpoen cadeau. Wat moet je anders geven aan iemand die al alles heeft (waarvoor hij nooit zelf voor moeten werken heeft)?

Komt niet goed natuurlijk. Men probeert er vervolgens wat gore in te proppen, maar met dat beetje bloed komt dat nauwelijks uit de verf. Horror? Nee, dat toch niet. Een thriller, hooguit. Wel hier en daar wat komisch (of gevat). Zo ook met die voice-over en de onderverdeling van de film in delen. Overbodig, maar toch wel effectief.

Nog een leuke twist op het einde. Spannend in die zin dat je wel weet dat het zal ontaarden, alleen niet wanneer en door wie. Al bij al een prima wegkijker, maar verwacht er ook niet te veel van.

Een dorp wordt geterroriseerd door wat gewetenloze bandieten en krijgt even later de toorn van wat bosgeesten over zich. Die Middeleeuwse Japanse setting is steeds wel interessant om te zien, vaak minstens even meedogenloos als zoals we dat bij ons destijds gewoon waren. Alleen lekker stijlvol, zeker het interieur en de kledij van de hoger geplaatsen.

Op de horror of de "boeh-elementen" is het toch wachten tot het helemaal losbarst in de laatste twintig minuten. Voorheen veel gepalaver en slechts minimale tussenkomsten van wat een geest zou kunnen voorstellen. Beetje goedkoop allemaal, soms ook eerder lachwekkend dan eng. Die éénogige kegel met lange tong, serieus?

Eerder fantasy dan echt horror, niet geweldig allemaal, maar kom, Japanse films zijn nooit te versmaden.

Eerder een mysterieus drama dan het genre horror. Centraal staat een dementerende vrouw en zo goed als de gehele film kan daaraan opgehangen worden. Men poogt er wat mysterie aan te koppelen, maar daar slaagt men maar matig in. Met wat goedkope geluiden en 'spanningsopbouw' probeert men dingen te verkopen die er helemaal niet zijn.

Het meest intrigerende vond ik nog het huis met de verborgen ruimtes waarin Sam verdwaalde, maar achteraf gezien blijk dat qua spanning ook maar een flauwe sof. Wat met de verkeerde verwachtingen de film ingestapt. De film is zeker niet superslecht, maar verwacht zeker geen horror.

Pure horror zou ik dit niet noemen. Wel een erg sfeervolle film met een mysterieuze insteek en vibe. Prima cinematografie en goede casting van Candace Hilligoss die met haar doordringende ogen de aandacht naar zich toetrekt. Prima sound ook welk geheel absoluut te goede kwam.

Ik vond het niet altijd even duidelijk omdat er gespeeld werd met dromen en realiteit. Ik kende de film vooraf niet echt. Niet alle verwachtingen werden ingelost. Moeilijk te beoordelen voor mij. Het hangt er wat tussenin. De punten gaan eerder naar het technische aspect dan naar het plot.

Dit vond ik beduidend een mindere Cronenberg. Geen idee wat voor schepsel Cronenberg hier te voorschijn wou toveren. Iets vampier achtig gezien de drang naar bloed, maar ik vond het allemaal nogal wazig en pover uit de hoek komen. Een kritiek ook wel tegen plastische chirurgie bijvoorbeeld, dat wel, maar ik zag al betere Cronenbergs.

Een parasiet die vervolgens rabies ontwikkelt bij de slachtoffers. Zombies kon je het evenmin noemen. Ik vond het ook allemaal bijzonder langdradig vooraleer er schot in de zaak kwam. Dan werd het nog even amusant, maar voor mij was de kaars toen al uit.

Opmerkelijk hier is dat de hoofdrol is weggelegd voor porno-actrice Marilyn Chambers. Zij deed het overigens niet onverdienstelijk.

Ondanks het feit dat Duane en Belial na verloop van tijd als Siamese tweeling van elkaar worden gescheiden, blijven ze onvoorwaardelijke vrienden en zijn ze emotioneel onafscheidelijk. Duane loopt dan ook de hele film door met een grote rieten mand waarin hij Belial bewaart.

Wanneer er een derde persoon op de proppen komt, Duane ontdekt nu eenmaal zijn seksualiteit en ontmoet een meisje, is dit niet naar de zin van het monsterlijke creatuur. Belial ziet er wel lelijk goed uit, grappig ook wel, al zou ik hem liever niet tegenkomen.

Basket case is zo´n typische 80s comedy horror. Gezapig en luchtig, prima vibe en wat humor. Gore en bloot inclusief, al is dat laatste hier niet echt aanwezig. Low budget en knullig, maar wel pure fun.

Heerlijke onzin dit. Nu niet dat die wormachtige parasiet zo geslaagd was, ik hield wel van de algemene sfeer van de film. Blijkbaar zijn er wat gelijkenissen met Basket case dat ik nog niet eerder zag (maar daar komt binnenkort verandering in).

Wel een leuke 80s vibe in de New York, de groezelige steegjes, cheapy hotels en gure buurten. De film neemt zich niet echt serieus met Eylmer op kop, wel cool hoe hij Brian aanspreekt en hem afhankelijk van zich maakt. Door de komische noot kan de film bezwaarlijk eng genoemd worden. Een beetje jammer misschien dat de kills nogal hetzelfde zijn.

En met Brian heb je wel te doen. Een drugsverslaafde, maar dan zonder drugs. Zijn afhankelijkheid van Eylmer is gigantisch en de scène daar in dat vies hotelkamertje vond ik best sterk. Die pijpbeurt was best origineel. Hier en daar dus wel een leuk gegeven, maar veel meer dan dat moeten we er ook niet van maken. Nipte 3,0*.

Ik kan het niet helpen, but I loved this. Wat een geschifte knettergekke film over kattenmensen in rouw. Eentje legt er zich niet zomaar bij neer en meent dat hij zijn kat kan reïncarneren door het bloed van negen dames te mengen in een brouwseltje. De kat, Patrick genaamd, ligt rustig te wachten in de vriezer.

Geschift is echt wel het geschikte woord als je deze psychopathische seriemoordenaar aan het werk ziet. Jackson probeert er een grappige noot in te verweven en slaagt daar wonderwel in. Die dildo is grappig en de onbeholpenheid van Ted is daar een geschikte match voor. Dé scène vond ik toch wel die in de kamer met die 4 dames. Erg logisch is het niet natuurlijk met die passiviteit, maar de combi met de geweldige soundtrack van Mistabichi - Repulsion was uitermate geslaagd. https://www.youtube.com/watch?v=WyvermWmcJ0

Zag ik in de vooravond in Brain Damage (Film, 1988) al een bizarre pijpscène, dan doet deze film dit nog eens over. Best wel wat goor in de film met excessief geweld en splatter bloed. Niet voor gevoelige kijkers en toch vond ik het bij momenten een amusante vibe hebben.

Interessant was ook wel de kritiek op sociale media die onderhuids aanwezig was in de film. Fijn!

Ik ben de film ingestapt zonder ondertitels. En eigenlijk heb je genoeg aan de synopsis om je plan te trekken. Deze mutant film is een aaneenschakeling van 90 minuten full drive onzin. Heerlijk is voor mij persoonlijk niet de juiste omschrijving, vermakelijk komt al wat dichter in de buurt.

De adempauzes zijn schaars en kort waardoor je haast non stop in action modus zit, bij deze dus ook beperkte dialogen. Het vele gegil krijg je in de plaats.

Be prepared voor bloedfonteinen zoals je die nog nooit zag, met gore die eerder kitscherig is dan wansmakelijk. Zo fake dat het humorvol wordt. Vervelen doe je je niet. Bijzonder kleurrijk en sommigen dingen doen wat aan X-men denken, maar dan in de meest parodische vorm ervan. Mja, niet 100% mijn ding, maar toch.

Niet dat ik een topfilm had verwacht, maar ik ben toch vrij ontgoocheld de film uitgestapt. Al bij al een vrij saaie kleurloze film. Er hangt dan wel een dreigend sfeertje in het huis, tegelijkertijd geeft de film in zijn geheel een kluchten gezapig 80s gevoel. Weinig opmerkelijke subplots die er gewoon niet toe doen. Het leek haast belangrijker dan de fridge zelf.

OK, de man lijkt bezeten door zijn frigo en krijgt er zelfs nachtmerries over, maar hij kan de vinger niet op de wonde leggen waardoor het allemaal niet veel voorstelt. OK low budget en die ene bloederige scène is leuk, net als het ontwrichten einde, maar die momenten waren te schaars.

Nu weet ik waar sommige films hun mosterd hebben gehaald. Het is een scenario dat ik ook al in andere films zag waarbij een bepaalde seriemoordenaar telkens aparte lichaamsdelen van zijn slachtoffers meeneemt. Maar blijkbaar is deze film meer en geldt hij zelfs als één van de pioniers in het splatter genre in het algemeen.

Gesplatterd wordt er inderdaad wel. Veel bloed, nouja, veel nepbloed alvast. Misschien destijds erg schokkend, vandaag oogt het eerder wat klungelig. Maar lovenswaardig is het zeker. Vrij beperkte speelduur van de film en mede met het acteerwerk vrij monotoon van aard.

Het zijn de gruwelijke scènes die in het oog springen en de film tot de cultstatus hebben gelift. Daarmee is dan ook alles gezegd, want de rest was vrij ondermaats. Beetje vreemde soundtrack die je ook te horen krijgt. Een must see voor elke liefhebber, maar laat deze film alvast de aanzet gegeven hebben voor al wat later is toegevoegd. Ook dat is een verdienste!

Eigenlijk wel een genietbare extended Home alone met een moordgriet van een babysitter die je in dit geval letterlijk kan nemen. Hoe men op het idee is gekomen om er een duivelsaanbidding aan te koppelen, is me wat vreemd. Meer zelfs, ik vind het plot helemaal van de pot gerukt. Ik had Bee veel liever gezien in een soort beschermings- of wraakgodin voor haar jonge pupil Cole. Pesters en vervelende klieren genoeg om uit de weg te ruimen ...

Niet dus. Maar de uitwerking was verder wel leuk gedaan. Ook de komische noot werkt wel (niet extreem grappig, wel luchtig), het kat-en-muisspelletje was ook tof. Een zero die even een hero wordt, maar dan ook weer niet altijd. Je wordt nu eenmaal gepest voor iets. Beetje bloed en splatter hier en daar. Het plot komt traag op gaan, maar met Samara Weaving in de spotlight vond ik dat niet eens zo erg. Maar een topper kan je het hoegenaamd niet noemen natuurlijk. Pure fun, maar meer ook niet.

Folk horror vind ik steeds intrigerend omdat het - als het goed wordt aangepakt - zoveel valt te beleven. In de eerste plaats met een geweldige sfeer en setting. Hier gaat het om een afgesloten streng gelovige gemeenschap met dictatoriale trekjes. Interessant om te zien hoe de gemeenschap handelt en dagdagelijks functioneert. Ook de relatie met de natuur en woeste omgeving komt goed uit de verf.

Spanning en mystiek staan evenzeer centraal. Misschien net iets te veel verschillende en uiteenlopende plots. Voor mij hoefde die vreemde creaturen helemaal niet. De film was met de afgoderij en het conservatieve geloof al ruim voldoende.

Een film toch wel met een wrang ongemakkelijk gevoel. Hier en daar wat gore en Middeleeuwse toestanden, goed gedaan allemaal. Beetje chaotisch plot bij momenten, maar als je in de film zit, best aangenaam. Voor de liefhebbers van onder meer Midsommar, The vvitch en The Wicker man!

Best een genietbare, maar alternatieve aanpak van het exorcism horror genre. Het enige wat jammer is, is de slome trage aanpak. Het eerste de van de film is vrij nietszeggend en zelfs geheel overbodig. Het gaat niet noodzakelijk om kwalitatieve opbouw, het is gewoon lulkoek. De gesprekken tussen het meisje en de priester lijken eindeloos te duren. Je krijgt tussendoor wel wat nachtmerries van de priester te zien, maar dat is het zowat.

Eenmaal op de stoel slaat de gezapige sfeer geheel om. Eindelijk zie je welke duivelse kracht er in het meisje huist. En de aanpak tot duiveluitdrijving was er ook eentje met een nouja ... krachtige insteek.

Folteringen staan vervolgens centraal en ook het meisje zelf laat zich niet onbetuigd met haar versiertrucs. Best geschift bij momenten en erg goede geslaagde scènes. Jammer van het matte eerste gedeelte van de film, voor de rest verfrissend.

Moeizaam. Een tegenvaller eigenlijk. Meestal ben ik vol lof over A24, maar dat zat er nu niet in. Toegegeven, ik denk dat ik misschien niet helemaal mee ben met het plot. Ik vond het vrij nietszeggend. Weinig horrorelementen ook en dat was toch de eerste insteek in het waarom ik deze film wou meepikken.

Er zat te weinig vaart in de film. De realiteit en de fictie met die populaire serie vloeide wat in elkaar over. Maar ik vatte het dus niet. Voor de tieners was er op den duur geen realiteit meer, zo hard waren ze opgezogen in de wereld van de tienerserie. Leuk om eens bij stil te staan, maar los hiervan kon de rest me weinig bekoren.

Ik durf te wedden dat er hier zijn op MovieMeter, specifiek uit het luikje van de horrorchallenge die de job van Enid Baines best benijden. Hele dagen horrorfilms zien en er een label opkleven. Alleen is de verantwoordelijkheid groot wanneer je verkeerd labelt... De media en maatschappij acht je blijkbaar meer schuldig dan de dader of regisseur zelf als ik het zo aanschouwde.

Aan de andere kant lijkt het ook een hondenjob. Veel verantwoordelijkheden, een lage vergoeding daartegenover en vermoedelijk slecht of niet opgeleid. Echt vreugdevol word je er niet van.

De film blijft uitermate boeiend doordat fictie en realiteit met elkaar verweven worden. Het lijkt wel een onverwacht trauma te zijn dat Enid ineens op videoband ziet. Heerlijk nostalgisch btw die videocassettes en een geweldige sfeer en locatie daar in de 80s in the UK. God save the Queen!

Ik weet niet hoeveel vervolgen en remakes er intussen zijn. Deze vond ik best geslaagd. Men borduurt verder op hetzelfde stramien en erg vernieuwend is het niet, maar het is wel een fijne zit die voorbij vliegt, zeker op het moment dat Michael ontsnapt op Halloweenavond en zijn Laurie wil opzoeken.

Laurie intussen lijdt nog steeds onder de gebeurtenissen uit 1978. Ze is geen bang vogeltje en is er ondanks haar trauma-ervaringen sterker of zelfs beter strijdvaardiger uitgekomen. Al heeft ze er ook een zware prijs voor betaald. Fijn zo die rol van Jamie Lee Curtis, absoluut een meerwaarde voor de film. Leuk omgebouwd huis ook.

De sfeer zit ook goed met de donkere Halloweennacht en nietsvermoedende kinderen die op straat lopen en niet in de gaten hebben dat een seriemoordenaar tussen hen inloopt. Die psychiater vond ik maar vervelend en vrij overbodig. Al bij al toch vrij voorspelbaar, het komt de spanning niet ten goede, maar onderhoudend is het zeker wel.

Op de één of andere manier zei de filmtitel me wel iets. Ik weet niet goed wat ik van de film moet denken. Op Letterboxd gecatalogeerd als apocalyptic horror. Nouja, de hele mensheid leek inderdaad tot stof te zijn vergaan, letterlijk zelfs. De kleren die de mensen aanhadden is het enige wat nog rest. Ze liggen gespreid langs de straten. De lucht is dreigend en mooi kleurvol.

Een geweldige 80s vibe zeker met de diverse soundtracks. Je zou het niet zeggen dat het horror is, en dat is het voor alle duidelijkheid ook niet. Ik vond het plot bijzonder vreemd en onsamenhangend. Dan heb je een paar zombies, maar dan een hele poos weer niet en word je geconfronteerd met wat schietgrage cowboys in the mall. Eng wordt het nooit, maar ik vond het bij momenten saai. Gelukkig hield de vibe me wel overeind.

Al bij al een tegenvaller, zeker wat betreft het plot en de idee dat het een horrorprent was, helemaal niet dus. Jammer.

Natuurlijk ziet het er visueel bijzonder belabberd uit. Het ruimteschip is letterlijk een speelgoedraket of een raket uit de strips. En het monster van Mars, tja, het was eerder een gorilla in een pak. Zijn bewegingen voelden iets te menselijk aan, hoe hij bewoog, hoe hij de trap op en neer daalde ... Bijzonder lachwekkend eigenlijk. En toch vond ik het allemaal wel charmant.

Ondanks het flauwe acteerwerk ook. Weinig tot geen paniek bij de rest van de crew, ook geen gillende vrouwen hier. Het verbaasde me wel welk wapenarsenaal aan boord was op een ruimtemissie. Alsof men voorbereid was.

Ik vond het geen straf hiernaar te kijken, maar ik ben dan ook fan van oude horrorfilms. De schaduwen van het monster vond ik bijvoorbeeld erg geslaagd (het deed me denken aan Nosferatu). Die waren bijzonder dreigend, totdat je het monster zelf zag, haha.

Moeilijk te plaatsen voor me. Ik zal me de film voornamelijk herinneren door de veelvuldige flashy beelden. Ik heb dan wel geen epilepsie, maar de pinkende beelden kwamen toch binnen, letterlijk zelfs bijna. Het is al bij al makkelijk te creëren en het draagt bij tot deze low budgetfilm. Het is deze trippy stijl die me zal bijblijven aan de film.

Voorts vond ik het allemaal toch niet zo geweldig. Ik heb nooit echt in de film gezeten ondanks de fijne soundtrack ook. Hier en daar een prima scène (het vissen bvb), maar ik kon me nauwelijks inleven in de personages. Meer nog, ik ergerde me er zelfs aan. De nachtmerrie van die gozer sijpelde binnen tot in de huiskamer. Geen goed teken alvast. Jammer, misschien het verkeerde moment gekozen om deze te zien, wie zal het zeggen ...

Een film die me kon bekoren omdat hij niet de geijkte paden van Hollywood volgt. Alleen had ik dat niet zo snel door. Wat een geweldige setting in de eerste plaats. Het begint al met de filmposter die erg intrigerend is. Donker, duister, grimmig ... het oude klooster is een pareltje voor een horrorfilm. Neem daarbij wat maffe fanatieke monniken en het feest kan beginnen.

De rol van de jongeman is in het begin moeilijk te plaatsen, maar dat wordt wel snel duidelijk. Degelijk acteerwerk ook wel. Je zit meteen in de juiste sinistere sfeer. Het weinig appetijtelijke stoofvlees alleen al deed me de rillingen krijgen.

Er is al heel wat gezegd over het einde van de film. Wel ja, geen Hollywoodiaanse held hier. Ik was dan ook bijzonder opgelucht en opgetogen dat het niet die kant uitviel. In de plaats krijg je een demon, maar de shots van de omgekeerde wereld en de frozen monks, erg knap in beeld gebracht, wel ja, genieten toch wel. Sterk!

Ik kan me vinden in wat ibendb zegt. Ik begrijp het AL label omdat de film op de beoordelingscriteria de 'test' doorstaat, maar de film is onderhuids gelaagd waarbij pakweg -14 jarigen onvoldoende de context van het verhaal zouden begrijpen. Ik liet last minute mijn 12-jarige dochter dan ook thuis.

Knap debuut als langspeelfilm van de jonge cineast Van Dijl. Minder zwaarmoedig dan pakweg Close, Het smelt of Girl al hangt er de hele film lang een onbehaaglijke sfeer van grensoverschrijdend gedrag. Het is ook die gedachte die je vóóraf meeneemt als je de film instapt, mede door de suggestieve filmtitel en de synopsis.

Toch blijft de film onderhoudend en beklemmend. De aanpak is anders dan in andere films. Mede door de bijzonder mature en sterke prestatie van Tessa Van den Broeck voelt de film erg authentiek aan. Sommigen zullen de film afdoen als saai en nietszeggend, ik had een ander gevoel. Toch wel veel aandacht voor het tennis. Een gedegen film om naar de Oscars te sturen, het zou me verrassen mocht deze de shortlist halen, zonder afbreuk te doen aan de film.

Een Argentijnse SOV zombie horror, low budget ook, dan moet je natuurlijk niet erg op de kwaliteit of de chaotische beelden letten natuurlijk. Ik merkte vooral op dat ze er erg veel plezier aan beleefden, dat is ook al iets, maar dat betekent natuurlijk ook niet dat het allemaal goed was.

Vooral ook inhoudelijk veel chaos. Alsof ze heel veel horrorelementen wilden toevoegen die niet perse met zombies te maken hadden. Kotsende zombies bijvoorbeeld of zombies die aan het slashen gaan. Er zat bijzonder weinig lijn in. Weinig consequent ook en te veel van de hak op de tak. Oja, tegelijkertijd wou men ook nog grappig zijn.

Wel wat bloed en gore, niet altijd even visueel top, maar viezigheid is viezigheid had men wellicht gedacht. Gelukkig duurt dee maar een beetje meer dan een uur, dat was ruim voldoende.

Tja, Marvel horror, niet mijn favoriete genre. Te vlak en te veel afgevijld om van onder de indruk te zijn. Het gaat hier om vampiers, maar buiten wat enge gezichten en veel vleermuizen stelt het allemaal niet zo heel veel voor.

Niet voor het eerst worden superkrachten ontleend na veel experimenten en geheime infusen. Ik had er zelf meer baat bij gehad wanneer het opkomende dilemma sterker in de verf zou gezet zijn, want die waren er wel. En ik had het nog kunnen begrijpen ook. Nu is Morbius zelf een slap personage net als zijn antagonist.

Voorts wordt het geheel wat opgesmukt met wat lege actie en wat CGI. Van horror is dan nog nauwelijks sprake. Niet Marvel´s beste denk ik...

Op zich wel een boeiend concept. Het deed me wat denken aan het Duitse Das Experiment, je weet wel, het Stanford onderzoek met de gevangenen en de cipiers omtrent machtsmisbruik omwille van de positie.

Ik zou dit niet meteen horror noemen al komt er wel wat bloed hier en daar aan te pas. Je hebt er altijd die doorslaan en psychopatische neigingen hebben. Ik breng deze wel onder mad scientists gezien dit toch vanuit pseudo wetenschappelijke hoek wordt benaderd.

Het einde waarbij de held overleeft is vervolgens wat met de haren getrokken. Kost deze film minstens een halve ster.

Kon me niet 100% overtuigen, de verwachtingen lagen wel hoog, maar onderhoudend was het zeker. Het hoofdpersonage had toch ook iets te weinig persoonlijkheid om echt te boeien. Het kon me eigenlijk weinig schelen of hij het al dan niet zou halen.

Mja, troma horror, het is soms erop of eronder. Niet zo heel veel ervaring mee, mijn 4e denk ik, en an bij al kan ik het best pruimen, maar deze vond ik alvast belachelijk slecht. Het begint ook allemaal erg flauw met een monster in de kast - vandaar de filmtitel wellicht - die het op mensen gemunt heeft. Alleen wanneer het boeiend dreigt te worden, gaat de deur dicht of draait de camera weg. Weg suspense...

Nuja, later krijg je het monster toch te zien. Mja, het had misschien beter in de kast gebleven. Hoe slecht! Vond het eerder een grappige trol dan een vervaarlijk monster. Of een losgeslagen gorilla, dat kan ook.

Uiteraard allemaal erg low budget en veel zwaktes op allerhande gebieden. Leuk om eens te zien binnen het genre, goed is dan weer wat anders.

Naziploitation, het is een erg vreemd subgenre binnen het horrorwereldje. Vaak gemaakt om te shockeren, niet zelden zonder bloot en vooral folter- en martelscènes waarbij nazi's er zoals zo vaak op los experimenteren.

Ik denk dat je beter af bent met de Ilsa franchise, niet dat dat zo wow is, maar dat is dit geval helemaal niet. Pure pulp en het horror- of martelgedeelte blijft beperkt. Vreemde opbouw en structuur ook van de film. Van de hak op de tak of zelfs gewoon erg slecht gemonteerd.

Macht Magall is zowat het enige lichtpunt in de film, knappe meedogenloze dame. Voor de rest is het weinig soeps.

Die oude Hammer horror movies zijn vaak erg stijlvol en dat is hier niet anders. Mogelijks zag ik een gerestaureerde versie, maar dan nog genoot ik wel van het camerawerk. Beetje opgesmukt en stijfjes voor sommigen, maar het is British voor iets.

Voorts een standaard verhaal van een vampier kasteelheer die mensen uitnodigt enz ... Erg vernieuwend is het allemaal niet. Hier en daar wat piano-intermezzo's, mede om de sfeer te benadrukken. Verder wat verwijzingen naar een Satanische sekte, dat was wel verrassend. Weinig bloed aanwezig in de film en helemaal geen gore. Vrij braafjes en zoals gezegd stijfjes.

De vleermuizen op het einde waren bijzonder. Nouja, het neppe droop er van af, maar eigenlijk had dat ook wel zijn charmes. Nipte voldoende!

Tim Burton zijn films zijn enorm veel bekeken door het grote publiek. Veelal terecht want met zijn eigengereide visuele stijl betovert hij kijkers en neemt hij hen mee in zijn magie en verbeelding. Niet dat ik deze Dark shadows zo uitzonderlijk of authentiek vond, maar als horror sprookje was het best aangenaam om te volgen.

Leuk zo die donkere gothic light sfeer - het kasteel, de personages, de historie. Alles wordt mooi in verband met elkaar gebracht. Dat komt ook onder andere door Depp die zijn personage erg vermakelijk neerzet. Ook Green doet het goed. Fijn entertainment allemaal, maar meer dan dit is het niet voor mij. Misschien ook net te veel (uitwijk)mogelijkheden in het plot waardoor het één of het ander beter uitgewerkt kon worden.

Dan een tikkeltje komisch of opeens wat serieuzer, het is op dat vlak moeilijk hoogte te krijgen van de film. Niet de magie van Edward Scissorhands en dat valt te betreuren.

Buiten de horror challenge zou ik deze wellicht lager beoordelen, maar in de sfeer van kan telkens wel wat meer. Heb me dus best vermaakt met deze war horror. Beetje typisch cliché met nazi´s en hun experimenten al komen er niet zo heel nazi's aan te pas. We zitten dan ook in Spanje tijdens de burgeroorlog en Franco moest op zich niet zo heel van weten van Hitler.

Zombies wel al kan ik ze moeilijk inschatten. Stug zoals gewoonlijk, maar de macht van het getal is doorslaggevender dan hun individuele kunnen. Eng wordt het niet echt, alleen een hoop geknal om ervan verlost te raken. Eerder te zien als een soort avonturenfilm op zoek naar het tegengif door een bonte bende. Liefde, haat, verraad en heldenmoed kijken om de hoek. Fijn om eens gezien te hebben.

Kan alleen maar beamen wat anderen al gezegd hebben over deze film. Totaal waardeloos. Het begint al met een enorme domper wanneer een soort sprookjesachtige legende wordt opgerakeld. De visuele stijl alleen al, kitsch en zo cliché.

We waren dus vertrokken van een avondje ergerlijke rommel. De review beloofden niet veel goeds, maar ik wou het toch een kans geven. Zombiefilms zijn meestal wel te pruimen. Toegegeven, ze zagen er zeker niet slecht uit. Traag en loom tot ze een prooi ontdekken, dan waren ze wel kwiek en hadden ze wat snelheid. Maar wat compleet belachelijk was, waren die blauwe straalogen. Hoe kom je er in godsnaam bij?

Flauwe en ergerlijke personages ook. Plot totaal niet logisch en ook het einde is belachelijk. Alsof het zo simpel is om de pandemie te vermijden...

Van dezelfde regisseur is er ook Veronica die ik zeker erg binnenkort nog wil meepikken. Hoorde ik al veel goed over. Deze Hermana muerte viel me wel een beetje tegen. Wat wel opvalt is de uitstekende sfeerschepping. Een oud grimmig klooster is daar uiteraard de perfecte locatie voor. Mooi in beeld gebracht, dat zeker.

Minder eng dat ik vooraf had ingeschat, ingetogen vrijwel met de focus ook op drama en dus vooral sfeer. Het komt de spanning niet ten goede. Je merkt wel dat er met Plaza iemand met know how achter de schermen staat. Op het einde gaat het dan plots toch een versnelling hoger, maar toen had ik er geen zin meer in. In zijn geheel beschouwd niet superslecht en bij sommigen zal deze misschien wel in de smaak vallen.

Een horrorfilm in docustijl, beetje wennen, maar het draagt wel bij tot een realistische stijl omdat je als (minder kritische) kijker ervaart dat het allemaal waarheidsgetrouw is. Wanneer een jong meisje verongelukt in een meer, verschijnt ze te pas en te onpas in het ouderlijke huis.

Dergelijke onverklaarbare fragmenten zijn steeds luguber en onthutsend. Best eng vind ik ook. Later wordt het wel wat genuanceerd, maar niet alles waardoor de twijfel en of het bestaan van dergelijke gebeurtenissen noch ontkracht noch bevestigd kunnen worden. Het is misschien net de sterkte van paranormale geestesverschijningen: het mysterie blijft. Er zijn steeds believers en non believers en de believers worden niet zomaar als stapelgek omschreven.

Niet ondersteboven van de film, maar wel een fijne filmervaring gehad zonder meer. In zijn geheel degelijk en goed om eens meegepikt te hebben. Niet altijd even interessant met soms lange passages met monologen.

Vrij brakke Latin American horror waarbij de legende van de Chupacabra centraal staat. Dat is een folklore wezen dat letterlijk geitenzuiger betekent, maar in films durft hij ook wel eens uit te wijken naar mensenbloed. Nuja centraal, het is eerder een subplot, want hoofdzakelijk draait de film om twee rivaliserende familieclans die elkaar naar het leven staan.

Vrij amateuristisch in elkaar gezet allemaal. De montage en overgang tussen verschillende scène oogt niet echt professioneel en het acteerwerk is niet om over naar huis te schrijven. Veel negatieve punten dus op technisch vlak. Men poogt dat wat op te krikken met wat gore en 'smashing pumpkins', maar dat redt de film hoegenaamd niet.

Kan ook best gecatalogeerd worden onder action horror gezien het veelvuldige geweld en schietpartijen onderling. Zwakjes in zijn geheel.

Op zich wel een boeiende film die geheel draait rond de uitdrukking "vergeten en vergeven". Een uitdrukking die in het dagelijks leven voor velen moeilijk toe te passen is omdat emoties van haat of verdriet die vaak in de weg staan. In dat opzicht heb ik, naast de vergelijkbare films die hier al werden opgenoemd ook moeten denken aan The Matrix, de blauwe of de rode pil, weet je wel?

Blink twice wordt langzaam opgebouwd. Het duurt wel even vooraleer het mysterie of de eigenaardigheden van de grond komen. We zijn dan al heel wat (repetitief) gefeest voorbij. Ik begrijp dat sommigen het daarom als saai ervoeren. Ik vond het eerder onderhoudend en genoot wel van de vibes en de sfeer. Ook van het acteerwerk, niet oscarwaardig denk ik, maar toch meer dan degelijk. Prima camerawerk ook wel vond ik hoe bvb (de blikken van) Frida en Sarah in 1 beeld werden genomen.

Toch begrijp ik de beweegredenen van onze techneut niet zo goed. Als je zo rijk bent kan je alles krijgen wat je wil. Waarom dan op deze manier? Daarom hoef je vrouwen nog niet te drogeren? Het einde is de omgekeerde wereld, best wel met een zoete grappige touch. Ik weet alleen niet of het logisch is in de geest van de film.

Dit vond ik toch een mindere Cronenberg. Al bij al gebeurt er niet zo heel veel. Het mysterie behaalt de overhand hier waarbij in een psychiatrische kliniek experimenteel onderzoek gebeurt. Veel focus op de vader en het kind. Je voelt uiteraard dat er iets niet schort met diengladde psychiater.

Komen daar opeens wat moordlustige dwergen op het appel. Veel indruk maakt het niet. Beetje verwarrend ook al valt het op het einde allemaal erg makkelijk in de plooi. Weinig gore ook of je moet het hebben van die uitwendige baarmoeder. Cronenberg kan vreemder uit de hoek komen. Een tegenvaller...

Erg gedateerde, maar toch wel fijne alien horror in de Zwitserse Alpen. Ik had de indruk dat mijn versie gerestaureerd en ingekleurd was, dat speelt ook wel om een meer aangename kijkervaring te hebben. Inhoudelijk misschien allemaal wat amateuristisch met die onnozele wolk die daar in de bergen hangt en een mysterie verhult.

Later blijkt waarom. Een alien kutant die het blijkbaar op de hoofden van de slachtoffers heeft gemunt. Vreemde creaturen, wat Blob-achtig met grote ogen en nogal belachelijke tentakels die niet in verhouding zijn tot de rest van het lichaam.

Vond het dus wel een aangenaam kijkstuk met de bergen en de sfeer van een bergdorpje. Maar de CGI of wat ervoor doorgaat is echt belabberd, maar ik zag er de charme wel van in.

Moeizaam. Geen volbloed horror overigens ondanks het label op IMDB. Eerder een experimentele psychologische thriller met een geweldige setting. We zitten in de jaren 70 of 80 in de voormalige DDR waar mensen in het gareel lopen van de stasi partij. De mensen zijn gedwee en doen wat van hen verwacht wordt. Hier en daar wat enkelingen die het systeem willen doorbreken, maar zonder georganiseerde of grootschalige actie gebeurt er niet veel.

Muziek staat centraal. Muziek maakt mensen rustig of ... opstandig. Ik vond er niet zo veel aan. Visueel wél de moeite met de afwisselend kleurengebruik in rode, groene en blauwe tinten. Geweldige sound ook. De omkadering maakt veel goed waar het plot wat de mist in gaat. Maar horror, mja, dat nou ook weer niet.

Ik was wel geïntrigeerd door de stille met het zwevende hoofd. Al bij al viel het wat tegen, maar de film begon wel goed. Romantic horror als het warme binnen een Thaise gemeenschap. De bevallige Sai is bezeten door demonen en verbergt dit geheim voor haar gemeenschap.

De film komt traag op gang en is onderhoudend. Wanneer de demonen op de proppen komen in transformatie met mensen is het hek helemaal van de dam. De film vervalt in een oninteressante meuk van een slecht plot en slechte CGI. Het duurt ook allemaal bijzonder lang.

Neen, gisteren kon ik even geen Kaufman aan. Nochtans kan ik een troma van hem best wel smaken. Ik zat ook met een belabberde beeldkwaliteit opgescheept, maar vond het vierkante beeldformaat ook niet echt geweldig.

Misschien ligt het hem ook aan het feit dat ik helemaal niets van clowns moet weten. It trek ik niet en hoewel ik The Simpsons geweldig vind, Krusty is veruit het meest irritante personage van de hele reeks.

Het is natuurlijk niet eenvoudig om een balans te vinden tussen de toch wel gore slasherscènes en de flauwe tromahumor. Voor mij een miss, geen zó fout dat het goed wordt deze keer...

Oja, een Cronenberg is altijd wel leuk om af te vinden. Rabbid en The brood staan ook nog op het lijstje! Best wel weer aangenaam vertier met parasiterende wormen die van mensen op seks beluste zombies maken. Er zijn dan wel verschillende manieren om geïnfecteerd te raken, het meest voorkomend in de film is dan toch via een tongdraai. Als het dan toch moet gebeuren, geef me dan toch maar Lynn Lowry. Het nuttige aan het aangename koppelen heet dat dan ...

Die wormen zagen er maar gore uit. Vies hoe ze soms uit de mond kwamen. Maar verder vond ik die zombies wel komisch hoe ze ontzettend hunkeren naar seks ... enfin lichaamscontact eigenlijk.

Hier en daar erg leuke scènes en ook het einde vond ik wel bevredigend. De pandemie is daarmee compleet. Niet hoogstaand allemaal, maar wel eens tof!

Ik moest bij deze film toch terugdenken Onibaba (Film, 1964), niet toevallig van dezelfde regisseur. Het plot is wat gelijklopend om vanuit en rouwsituatie wraak op te roepen, dit laatste zelfs letterlijk via demonen.

Kenmerkend zoals bij de andere film valt het op dat er met de nodige zorg is gefilmd, cinematografisch sterk - zeker wanneer de knappe dochter het voorspel inzet met haar slachtoffers. Maar ook de contrasten tussen de in wit geklede dames en de donkere contouren er rondom heen. Op die manier ook erg sfeervol en onderhoudend. Beetje repetitief van aard, maar zeker erg genietbaar.

Ik wist niet goed waaraan me te verwachten, maar dat werd wel heel snel duidelijk. Qua stijl deed het me denken aan de experimentele zwartwit kortfilms van Peter Tscherkassky, veelal te vinden op Mubi.

Ik vond Begotten fascinerend en creepy. Die eerste scène hakt er al meteen op in en ik had de gehele film de idee dat de film me meer raakte dan aanvankelijk gedacht. De zwartwitbeelden zijn flou en wazig. Het is niet altijd duidelijk wat je ziet, maar je suggestieve brein koppelt er onaangename herkenbare beelden aan. Ik denk ook dat het één van de films is waarbij de zwartwit- en wazige beelden net versterkend werkten. Die beginbeelden bijvoorbeeld met die onherkenbare persoon, onbehaaglijk met die zelfmutilatie en -doding. Er wordt gefocust op zijn benen en het bloed gutst in donkere zwarte klodden naar beneden.

En later zit je de hele tijd te kijken naar een creperend lijk met kromme vingers en handen van de pijn. Ik zag zelfs momenten van masturbatie passeren. Erg bevreemdend allemaal, maar wel effectief. Schokkende beelden (letterlijk en figuurlijk), beetje lang uitgesponnen hoewel een dikke 70 minuten niet per se lang is. Inhoudelijk vrij abstract zonder duidelijk doel. Misschien iets te repetitief van aard, maar zeker geboeid naar gekeken. Vrij sterk!

Wetende dat Halloween een paar jaar eerder uitkwam, dan weet je meteen dat dit nog niet aan de enkels komt van Carpenter's werkje. Vanuit dat standpunt een erg matige productie. Men kent wel zijn klassiekers met mooie knappe vrouwen die geregeld topless gaan, zeker tot halfweg de film zolang men nog (steeds) niet doorheeft dat er een seriemoordenaar achter hen aanzit. De geile mannen zwermen er als vliegen op een stront er rondom heen.

Veel dom gegil en heen en weer geloop. Het maakt van de bende meiden ideaal slachtvee. Men probeert er wat jump scares in te stoppen. Ten eerste al veel te veel (zodat het effect verloren gaat), maar bovendien ook zo voorspelbaar en fout gemonteerd/geacteerd dat het lachwekkend wordt.

De killer mist wat charisma en het einde is typisch binnen dit genre. Beetje gore hier en daar, maar ik was evenmin overtuigd van het moordwapen. Men trachtte origineel daarin te zijn, maar het overtuigde me evenmin.

Een anthology van drie gebundelde verhalen van het duo Carpenter en Hooper. Jammer dat het wat in dalende lijn ging voor mij. Eng werd het nooit, beetje jammer. Het eerste verhaal vond ik het beste, het meest "enge" ook al is alles behalve origineel. Typisch ook dat een ontsnapte gek wordt aangekondigd op de radio. Zo is iedereen ook op de hoogte wat er staat te gebeuren. Misschien het minst grappige van de drie al zag ik er toch de humor er van in. Leuke kill van de moordenaar uiteindelijk. Grappig wel dat natintelen...

Het verhaal van de kale man is best amusant. Helemaal niet eng, maar gewoon erg geestig. Deed me wat denken aan het verhaal van koning Midas. Beetje de domme gretigheid die hem de das omdoet.

Het laatste verhaal vond ik het minst. Vrij flauw, maar wel fijn om Hamill te terug te zien. Zoveel zie ik die buiten Star Wars niet passeren. Eerder komisch deze anthology dan eng of pure horror.

Niet van het niveau van Cannibal Holocaust om er maar eentje te noemen. Niet omdat er geen dierenleed in voorkomt, wel omdat ik de film als vrij saai ervoer. Een beetje een vreemde opzet van de film die na de documentaire relaas van Cannibal Holocaust hier overgaat naar een soort proces of ondervraging waarbij de overlevende Catherine Miles haar wedervaren als gevangene bij een kannibalenstam deelt met de buitenwereld.

Hier en daar wat gore momenten, maar ik werd toch te veel afgeleid door de pseudo romantische insteek van die ene inboorling die op haar verliefd werd. Zit ze natuurlijk ook te twijfelen wanneer die gast op voorspelbare wijze eens in de problemen komt. Het gevolg laat zich al raden.

Beetje vreemd dat de film in de film zich tracht voor te doen als waargebeurd. Kwestie van het allemaal wat aan te dikken of te shockeren.

Het jammere van de gehele film is dat dat reuzenzwijn er ongelooflijk nep uitziet. Zijn kop valt wel mee (nouja), maar dat lijf zag er me een lomp stuk rond vlees uit. Vrij sullige film waarin in het rond gestrooid wordt met 'luv' hier en 'pop' daar, alsof die outbacks niets anders kennen.

Die familie met die schoonzoon was nog wel grappig. Van een vrije opvoeding gesproken. Het uit de kluit gewassen broertje was minder enthousiast. De Australische Dwayne Johnson of Dave Bautista zeg maar, wat een kolos. Die ging wel even koteletten maken van dat zwijn dacht ik zo.

Het hoe en waarom is nogal ondergeschikt hier. Het beest is er gewoon. Bijzonder lame einde alsof de regisseur het niet aandurfde om de lijn door te trekken.

Best een geslaagde monsterfilm binnen het genre. Mede door de gevaarlijke en erg sfeervolle setting van het Amazonewoud vrij onderhoudend. Qua decor zit het dus zeker goed. Er werd een blik met "steracteurs" bovengehaald om als voer te dienen voor de reuzenslang. Voight speelt zijn arrogante rol met verve en Lopez was in die tijd een echte schoonheid. Leuk ook om de boeventronie van Trejo terug te zien.

CGI natuurlijk wat doorprikt vandaag de dag, maar het valt heus wel mee. Geen topper, maar nog steeds veel beter dan al die vervolgen liet ik me wijsmaken. Een film met een knipoog ook en een film die zijn momenten pakt naast al dat mindere. Best vermakelijk en zeker van genoten.

Zeer aparte horror dit. Moeilijk om me er een beeld van te vormen. Comedy horror, mja, maar dan wel ongelooflijk kitscherig. Dat laatste kan sommigen afschrikken, want het is wel even wennen.

Ook het decor is opvallend. Achtergronden die sfeervol zijn, maar veel weg hebben van kartonnen foto´s, doelbewust uiteraard. Maar het zegt wel iets over de film. Toch genoot ik er wel van. Sfeervol en toch een mooie setting in het huis zelf met de mysterieuze tante waarvan je weet dat ze niet alles heeft verteld.

Grappige momenten in een horrorsausje volgen zichzelf dan op. Het dansende skelet, het afgescheiden hoofd, maar als tomaatje toch de piano... Ook de piano soundtrack vond ik wel passen bij het geheel. Waanzinnig en erg creatief. Fijn zo!

Ik vond het wel een onderhoudende giallo, zo´n typische Italiaanse horror crime. Fascinerend hoe vrouwen verdoofd en vervolgens gedood werden. Dit refererend naar de filmtitel waarbij een bepaald soort wesp ook zijn vijand, de tarantula, verdooft vooraleer ze gedood wordt (door de wespenlarven die de spin vervolgens levend opeet).

Alles is wel aanwezig in deze giallo met een koelbloedige moordenaar, eveneens bloedmooie vrouwen en dat in een sfeervolle setting en locatie. Ik genoot er wel van. Beetje repetitief van aard, maar vond het best spannend.

Een Mexicaanse productie zowaar. Op zich ook niet zo opzienbarend met de worstelcultuur die mee de film ingeslopen is. Zelfs de aap (of hoe je het ook moet noemen), lijkt wel een worstelaar met masker te zijn een luchador voor de ingewijden.

De aap is uiteraard volledig ontspoord en is na een medisch experiment met een mens en echte gorilla total loss. Elkeen die op zijn pad komt moet eraan geloven en dat maakt het nog enigszins de moeite. Beetje bloot hier en daar en wat gore al valt dat allemaal wel mee.

Een film ook in verschillende fasen al herhalen die zichzelf grotendeels. Op het einde had ik een King Kong gevoel op die appartementsblok. Niet slecht, maar even niet echt memorabel.

Niet mijn favoriete horrorgenre deze blaxploitation. Zowat een afgeleide van het veel betere House on haunted hill uit 1959.

Geesten zijn één ding en haunted house een ander, maar waarom steeds die voodoo-rituelen er aan te pas moeten komen bij Caraïbische of Afrikaanse horror, neen. Iets cultureel wellicht, maar ik smaak het niet.

De film oogt en is goedkoop. De berg in de vorm van een schedel alleen al. Erg serieus kan je het geenszins noemen. Het huis is wel de moeite qua setting, maar de low budget van de film speelt het geheel meermaals parten.

Die Hillbillies zijn een vreemd volkje. Nuja, we moeten niet veralgemenen, maar je kan er wel ongemakkelijke horrorfilms over maken. Hier heb je er 2000 van, gehuisvest in een afgelegen dorpje. Zes nietsvermoedende passanten krijgen de eer om als eregast te fungeren in het dorpsfeest.

Wat volgt zijn wat sadistische Middeleeuwse spelen waarbij je alles behalve ongeschonden uitkomt. Luguber en meedogenloos. Beetje bloed hier en daar, afgehakte ledematen ook, ziet er allemaal wat nep uit. Voor een geoefend kijker niet zo bijzonder.

Het meest creepy vond ik nog het einde waarbij achteraf gezien geen enkel spoor meer te vinden was van het spookdorp.

Ik vond net dat deze 2 te weinig afweek van de eerste film. Je concept is nog steeds hetzelfde - hoe kan het ook anders? Je hebt nog steeds te maken met een verticale gevangenis waarbij eten van boven naar onder wordt neergelaten. Niets nieuws onder de zon.

Nu is het geheel al iets meer gestructureerd, je hebt Gezalfden en Barbaren. De één handhaaft met dictatoriale trekjes een ongeschreven wet van voedselverdeling. De anderen zijn dus de Barbaren die zich daartegen afzetten. In dat opzicht interessant en sociaal-antropologisch boeiend.

Voorts veel van hetzelfde en weinig vernieuwend. Het einde blijft warrig en onduidelijk. Een vervolgfilm was volgens mij niet noodzakelijk.

Ik hield mijn hart al vast. Een Nollywood film valt sowieso meestal slecht, daar zal het horror sausje niet veel aan veranderen. En dat deed het ook niet. Blijkbaar wel een vrij populaire of zelfs gevreesde film in traditionele middens, maat een doorbraak verwacht ik niet meteen in Europa. Hij stond zelfs niet op MM.

Typische African horror lijkt me, voodoo en hekserij (met duivelsbezweringen) en dergelijke meer. Zijn het geen maagden, dan wel kinderen. De start van de film zet meteen de toon: bijzonder amateuristische aanpak. Die gedaanteverwisselingen zijn zo slecht dat het grappig wordt. Mét Teletubbie geluidjes! Het was toch een opgave om dit uit te kijken.

Voor de rest siert pover acteerwerk in gebroken Engels de cast. Die Beëlzebub ziet er overigens niet uit. Hun acties evenmin, leerling-heksen met de meest bizarre handelingen. Het zou gore moeten voorstellen, maar het was zo slecht dat plaatsvervangende schaamte bij me opkwam. Ik was echt blij dat ik deze alleen bekeek. Dit wou ik niemand anders aandoen...

Oja, mooie én opmerkelijke filmposter!

De vergelijking met Duel van Spielberg dat een 6-tal jaar ouder is, is makkelijk te trekken. Toch delft deze film zonder discussie snel het onderspit. Niet dat deze Night terror abominabel slecht is, maar dit werkje voelt vrij standaard aan.

Een road movie horror is een beperkte niche heb ik de indruk. Dit wordt door sommigen gezien als horror, maar eng wordt het eigenlijk nooit. Veeleer een thriller, maar soms zijn de lijnen dun (niet zozeer hier).

Blijft wel onderhoudend en is met zijn beperkte speelduur goed om er de aandacht bij te houden. Het blijft een raar gegeven van de achtervolger om de dame uit de weg te willen ruimen. Hij was toch niet herkenbaar voor haar. Bovendien is zijn auto vooraf al geseind geweest door de politie.

Best leuk en spannend, maar meer dan dat zit er toch niet in.

Eigenlijk een erg fletse serial killer horror. Zelfs zonder het label ook al zoutloos als thriller. Dus vrijwel tegenvallend in zijn geheel.

Voelt wat soapachtig aan. Al bij kijkt de film nog makkelijk weg, maar dat wil nog niet zeggen dat de film goed is. De spanning blijft beperkt en veel gruwel hoef je ook niet te verwachten.

Acteerwerk is me niet noodzakelijk opgevallen (in positieve zin). Er is binnen het genre of het genre van wolf in schaapsvacht veel beters op de markt.

Comedy horror, maar dan echt wel er voorbij. Niet echt super grappig, eerder flauw en onnozel hoe die sloth wordt opgevoerd. Een luiaard die met de auto rijdt (om maar één van die zaken te noemen), mja, ik kan er me niet in vinden, ook al ga ik wel mee in de premisse dat dat beest in tegenstelling tot een echte luiaard best snel was.

Verder wat gegiechel van jaloerse omhoog gevallen breezersletjes, laat je maar gaan Alpha, zou ik zeggen! Alleen mocht het best pittiger zoals het een echte slasher betaamt. Daar kwam eigenlijk weinig van in huis. Alsof de film gemaakt is als eerste horror kennismaking voor je opgroeiende kinderen. 14 jaar las ik ergens, wel ja, iets wat ik dus samen met mijn dochter van twaalf zou zien.

Vond het bij momenten echt te idioot om er de luchtigheid van in te zien. En op het einde kan het nog praten ook, één woord weliswaar, maar toch. Het gevolg daarop alleen al bevestigde mijn negatieve gevoel. Geef mij dan maar Cocaïne bear.

Ik vond deze best geslaagd. Ik vind het sowieso wat eng wanneer iemand in het half duister je aanstaart zonder de te bewegen of geluid te maken. Die gegevens komen pas later in de film aan bod. De film bouwt voornamelijk spanning en mysterie op via onverklaarbare gebeurtenissen. Best onderhoudend allemaal.

We volgen een modaal suburb Amerikaans gezin. Eentje met financiële problemen weliswaar welk zwaar doorwegen op de algemene mood binnen het koppel. Wie inderdaad houdt van ufo's en aliens zit hier wel goed. Geen gore of zuivere confrontaties hier, buiten wat silhouetten is er nauwelijks wat te beleven. Voor mij werkte het wel, ook omdat ik wel in het verhaal zat.

JK Simmons heeft een kleine rol hier, dat mocht van mij best verder uitgewerkt geweest zijn. De man vond ik maar matig, dan vond ik de vrouw beter. Degelijk, zonder meer.

Dennis the menace, maar dan in de overtreffende trap. Ook psychopaten waren ooit kind en vroeg geleerd is oud gedaan, zoiets? Wel een leuke wegkijker en heeft zo die typische 90s suburb vibe die je in duizendvoud terugvindt in Hollywood.

Geen gezellige familiefilm, een horror voor sommigen, maar eigenlijk een thriller van een psychopatische 9-jarige die wanneer hem iets in de weg gelegd wordt aan het moorden slaat. Hij probeert hierbij wat gedifferentieerd te zijn met verschillende moordtechnieken. Het gaat soms wel héél makkelijk allemaal.

Men heeft er wat humor proberen in stoppen met dan vooral Mikey zelf die gevat uit de hoek komt. Ijzig en ironisch wanneer hij zijn verfilmde moordpartijen herbekijkt. Vrij eenvoudig allemaal, maar best vermakelijk. Ondanks de creepy gedachte natuurlijk, blijft het al bij al op horrorvlak braafjes.

Zelden zo´n ranzige viezigheid gezien. Niet voor gevoelige magen (en ogen). Duidelijk gecreëerd om te shockeren. Hoort bij deze in diverse subgenres van horror thuis. Gore lijkt me evident, want het is één grote aaneenschakeling van bloed, ingewanden en stront.

Komt daarbij, een perverte dikzak, een necrofiel die zijn kleine ballen inwrijft met ingewanden van zijn slachtoffer alsof de tube glijmiddel leeg was. In zo´n situatie hoopte ik dat er zombies voorkwamen in de film, niet dus.

Bijzonder is wel dat er geen woord gesproken wordt in de film. Dat werd goed aangepakt in de film. Sprakeloos, zowel voor kijker als slachtoffer. Ook de single location - (bad)kamer en kelder - werd sterk in de verf gezet, net als de sound (stilte). Duurt niet zo bijzonder lang, maar voelde wel lang aan. Vele lange shots en de vele gore werkt op de duur afstompend. Niet zozeer saai, maar wel wat te veel van hetzelfde. Soms ook het gevoel van iets te "goedkoop". Varkenskoppen in de pompbak... serieus?

Baby blood omvat zo een beetje alles wat die 80s horror movies trachten te zijn. Traditionele ingrediënten zoals vreemde creaturen, gore en naakt zijn aanwezig. Misschien niet de gehele film door, maar de combinatie van dit alles maakt zeer veel goed. Emmanuelle Escourrou is misschien niet het grootste licht geweest in de acteerswereld en haar oeuvre is daardoor vervolgens beperkt gebleven. Toch laat ze een indruk na. Op haar gespleten voortanden kon je niet naast kijken, net als haar voluptueuze lichaam en boezem. Waar dit in het begin van de film in het circus nog verborgen bleef, gaat ze in dat vervallen pand total loss.

Geeft ze in de film geboorte aan een vreemd creatuur dat haar in de buik aansprak om hem met bloed te voeden. Krijg je meteen de Alien gadgets er gratis bij: een chestburster en facehugger! Het begin ook van het gore gedeelte van de film. Je moest er toch even op wachten. Het ritje in de ambulance wordt vervolgens onvergetelijk.

Het eindigt jammer genoeg nogal abrupt. Daar kon nog veel meer plezier uitgehaald worden. Misschien was het budget op? Leuk en vermakelijk was het zeker, maar een hoogvlieger is het niet, toch niet in naamsbekendheid.

Moeilijk te kaderen. Eigenlijk een aaneenschakeling van een hele hoop onzin, misschien net te veel in overdrive. Veel seksistische taal en dirty talk, best creatief bij momenten, maar naar mijn gevoel te 'vol' met dat soort dingen waardoor de waarde ervan wat verloren ging.

Door de dirty talk wel veel gepalaver en lange 'dialogen', veel geruzie dat best geestig was, maar waar veel wordt gepraat, is er tegelijk weinig actie. De actie die er wel was, mja, leuk wel. Beetje gore en daar.

Het is zo´n horror parodie die ik al bij al best kan smaken in een challenge, maar op een ander random moment misschien minder apprecieer. Hoogstaand kan het nooit worden, vermakelijk zeker en vast. Leuke verknipte personages, dat ook wel.