Sang Krasue (2019)

Mwa.

Romantische fantasiehorrorfilms. Het is altijd een riskante combinatie, en Inhuman Kiss is een voorbeeld van een film waarvan er enkele genres weten te slagen, en enkelen wat minder. Eén van de genres die echter niet slaagt is de romantiek, wat jammer is, want romantiek is een cruciale factor binnen deze film.

Inhuman Kiss opent in ieder geval lekker. De sfeer zit er goed in, de beelden zijn scherp en de spanning wordt aardig opgebouwd. Er wordt redelijk met onderhuidse sound editing gespeelt, wat een beetje een trailergevoel opwekt, maar verder alles behalve storend is. Gecombineerd met gaaf gedecoreerde settings en genoeg detail komt de horror al vroeg lekker los.

Daarna remt de film echter af en concentreert zich meer op de relatie tussen Pipityakorn en Wiwattanawarang. Deze is echter minder geslaagd dan de horror of de fantasy, want de romance tussen de twee is ronduit saai te noemen. Ondanks dat er wel een bepaalde vorm van chemie heerst, is het gewoon weinig interessant en vooral ontzettend traag en uitgerekt.

Zo zit je dus al snel tegen een film aan die 2 uur duurt, maar vooral op romantiek focust in een fantasierijke omgeving. De horror beperkt zich tot het eerste halfuur, want daarna neemt romantiek het geheel volledig over. Tijdens de finale wordt het allemaal iets actievoller, dramatischer en fantasierijker, maar verder sjokt het grootste deel van de film maar traag vooruit.

Dat neemt niet weg dat het er op visueel vlak opvallend gedetailleerd uitziet en enkel tijdens de finale zijn eerste mankementjes laat zien. Alles daarvoor loopt vlot, de effecten zien er goed uit en het creatieve brein van de regisseur is soms goed merkbaar. Jammer dat het verhaal zelf alleen niet zo bijzonder is, en dat een echt sterke chemie of band uitblijft.

Aardige film, met een goede finale en een goed begin, maar een nogal slepend middenstuk dat veel te lang duurt. Twee uur voor een verhaal als deze is dan ook gewoon te lang, zeker als je de legendes die hier worden uitgewerkt niet echt inzet. Een gemiste kans als je het mij vraagt, maar leuk om eens gezien te hebben.

Ik was wel geïntrigeerd door de stille met het zwevende hoofd. Al bij al viel het wat tegen, maar de film begon wel goed. Romantic horror als het warme binnen een Thaise gemeenschap. De bevallige Sai is bezeten door demonen en verbergt dit geheim voor haar gemeenschap.

De film komt traag op gang en is onderhoudend. Wanneer de demonen op de proppen komen in transformatie met mensen is het hek helemaal van de dam. De film vervalt in een oninteressante meuk van een slecht plot en slechte CGI. Het duurt ook allemaal bijzonder lang.