Brain Damage (1988)

Grappige horrorfilm van de regisseur van Basket Case, die scène in de trein is dan ook briljant haha.

Kan je basket case waarderen dan deze film ook, want deze is in mijn ogen beter.

Dat men vaak de vergelijking maakt met Basket Case is niet te verwonderen, in beide films gaat het om een parasiet. Ok de parasiet uit Basket Case is wel egoïstischer dan deze, maar de film heeft dan een veel beter verhaal. Brain Damage is zo een film waarbij de makers precies zelf aan de drugs zaten. De effecten zijn best wel goed, maar het verhaal is bijzonder slap. De karakters vond ik niet boeiend en op enkele scènes na weinig genietbaar.

De vergelijking met Basket Case is uiteraard logisch en nooit ver weg, zowel qua verhaal als uitwerking.

Brain Damage heeft zo zijn ups en downs, zo is de FX dusdanig slecht dat het in een komedie weer goed is, net als het acteren en het hele verhaal waarin Aylmer wel degelijk de hoofdrol speelt .

Toch verloopt alles vrij vlot, verveelt niet echt en kent zeker zijn lekker gore momenten.

2,5*

Flauwe horrorfilm die op gebied van effecten en de interactie tussen Brian/de parasiet soms nog wel leuk is, maar over het algemeen weinig te bieden heeft. De personages en het verhaal zijn niet interessant en spannend is het allerminst. Pure pulp ! 4/10

Heerlijke onzin dit. Nu niet dat die wormachtige parasiet zo geslaagd was, ik hield wel van de algemene sfeer van de film. Blijkbaar zijn er wat gelijkenissen met Basket case dat ik nog niet eerder zag (maar daar komt binnenkort verandering in).

Wel een leuke 80s vibe in de New York, de groezelige steegjes, cheapy hotels en gure buurten. De film neemt zich niet echt serieus met Eylmer op kop, wel cool hoe hij Brian aanspreekt en hem afhankelijk van zich maakt. Door de komische noot kan de film bezwaarlijk eng genoemd worden. Een beetje jammer misschien dat de kills nogal hetzelfde zijn.

En met Brian heb je wel te doen. Een drugsverslaafde, maar dan zonder drugs. Zijn afhankelijkheid van Eylmer is gigantisch en de scène daar in dat vies hotelkamertje vond ik best sterk. Die pijpbeurt was best origineel. Hier en daar dus wel een leuk gegeven, maar veel meer dan dat moeten we er ook niet van maken. Nipte 3,0*.

Ik.moet deze snel herkijken, want al deze matige kritiken slaan nergens op. Dit is een uitermate originele. effectieve en geestige film.

What a ride!

Heerlijke film. Geweldige effecten en een hele bijzondere manier om het thema verslaving uit te werken.

Elmer met zijn donkere en betrouwbare stem is fantastisch. Die scène in de wasbak (ja, ja), van begin tot eind in een deuk gelegen. Bij de rest ook overigens. Soms moest ik een beetje binnensmonds overgeven, maar dat mocht de pret niet drukken.

Blijft een briljante (anti) drugs film. IJzersterk hoe de verslaving hier wordt uitgebeeld en bij vlagen zeer geestig.

Dikke 4*

Ik ben in de loop der jaren een beetje uitgekeken geraakt op die cultklassiekers uit de horrorfilms van de jaren 70 en 80. De meeste zijn gewoon saaie rommel met één of twee goede ideeën. Maar Brain Damage werd me door veel Letterboxd-vrienden aangeraden en ja, deze is echt goed. Een enorme aanrader voor wie houdt van Sam Raimi of het vroege werk van Peter Jackson. Bedankt, Letterboxd!

Het is dan weer niet zo dat iemand in deze film echt kan acteren, met één opmerkelijke uitzondering. Maar dat maakt niet uit. Henelotter schreeuwde waarschijnlijk constant tegen zijn acteurs: "Geef alles wat je hebt! Doe het nog een keer, maar dan groter!", dus je krijgt acteerprestaties die variëren van de Kyle MacLachlan-school van goed slecht acteren van hoofdrolspeler Rick Hearst tot ronduit maniakale performances (de buren).

De uitzondering hier is John Zacherle als de stem van Elmer/Aylmer, die absoluut briljant is en een groot deel uitmaakt van wat deze film zo goed maakt. Het special effects-team, dat met weinig geld en veel creativiteit fantastisch werk levert, draagt daar ook aan bij.

De film deed me een beetje denken aan een exploitatieversie van Little Shop of Horrors (1986) met alles op standje 11. Brain Damage is geen echte musical, maar een muzikaal optreden is absoluut het hoogtepunt van de film. En dan heb ik het niet over 'Corruption' van The Swimming Pool Q's in de voor een jaren 80-film schijnbaar verplichte punkdisco-scène, hoewel dat ook best goed is.

Leuk detail: op de een of andere manier heeft in deze zich in NYC afspelende film een poster van een Suicide-concert in de Vooruit in Gent een prominente plek gekregen aan de muur van de slaapkamer van de hoofdpersoon.

(Gezien in Lab111)