Brain Damage (1988)

Hilarisch stukje horrorfilm en wat mij betreft samen met Basket Case een instant klassieker, hoewel deze nog net ietsje beter/grappiger/smeriger is.

Het is eigenlijk allemaal te gek voor woorden; een poging tot het beschrijven van deze onzin zou dan ook afbreuk doen aan deze film. Je moet hem gewoon zelf zien .

Voor de oplettende (Belgische) kijkers: ergens aan het begin van de film zie je in de kamer van Brian een poster hangen van een feestje in de Vooruit in Gent. Best wel vreemd eigenlijk.

Helemaal niet slecht. Heb de "uncut" version gezien, die twee minuten langer is dan het origineel, en wat uitgeknipte smerigheid terug op zijn plaats zet.

"Brain Damage" doet zijn best om goor, grappig en origineel te zijn, en slaagt er ook in. Het ziet er wat "old fashioned" uit, met de animatie van Aylmer en de goedkope effecten. Bvb : in het begin zitten Brians handen onder het bloed. Merk op dat wat hij ook aanraakt, er nergens bloed aan blijft plakken. Toch is er een "special touch" die van deze film een buitenbeentje maakt. Je ziet de film en vergeet hem niet. Beter nog : je kan hem gewoon niet met andere horrorfilms verwarren. Zo apart is ie !

Het einde kon wel beter afgewerkt worden. Ik had me aan nog een goede spannende scène verwacht na de overdosis en dan... rolden de credits over het scherm. Dat kost natuurlijk punten. Al met al geeft ik deze een 3*

Elmer

Wat een geweldige verschijning. Die oogjes en de stem! Ik lag in een deuk de eerste keer dat hij z'n mond open deed. Zoveel stukken leuker dan dat rare ding in Bad Biology. Ja, in de 80's had Henenlotter het nog en ook Brain Damage is weer een erg leuke film. Nog niet zo geniaal als Basket Case maar zeker wel even leuk als Frankenhooker. Waar daar de gore een beetje ontbrak, schuwt Henenlotter hier de 'juice' nergens en krijgen we dus een film die alle ingrediënten heeft om een horrorfreak tevreden te houden. Leuke humor, goede gore-effecten, leuk script dat op een inventieve manier verslavingsdrang behandelt, juiste speelduur en een monster dat mij wel even bij zal blijven. Geslaagd cultfilmpje.

Thnx Reinbo!

3,5*

Als klein jochie in de videotheek was ik altijd al gefascineerd door die VHS cover, maar op de één of andere manier heb ik 'm uiteindelijk nooit meegenomen. Maar gelukkig biedt het tijdperk van internet en DVD uitkomst en krijg je alsnog de kans om die mogelijk interessante titels van toen een keertje te bekijken. En zeker bij films als Brain Damage is dat geen straf.

Met Brain Damage slaat Henenlotter toepasselijk veel spijkers op z'n kop. Het script is geschreven met evenveel oog voor humor als horror en dus passeren zowel de meest ranzige scènes als hilarische momenten de revue. Met als motto; het publiek mag zich geen seconde vervelen. En dat lukt hem. De gore is uitstekend (fellatus!), het jaren '80 sfeertje (inclusief de uitstekende score) is perfect en onze grote vriend Aylmer/ Elmer is een geweldige creatie. Had verder ook totaal geen last van een tegenvallend einde, vond het eigenlijk precies goed, zo. Brain Damage is al met al duidelijk met veel plezier gemaakt, pure flauwekul was zelden zo amusant.

Binnenkort Basket Case maar eens herzien, dat wordt inmiddels wel een keer tijd.

4 sterren

Wat een heerlijke film. Erg veel humor en smerige zooi, zeker voor de liefhebbers een must.

Het begint meteen goed met de heerlijke 80's sfeer die wordt neergezet. Deed me denken toen er nog vaak van dit soort films die 's nachts op tv werden vertoond. Ook de karakters worden allen leuk voorgesteld. Nergens zit echt diepgang in behalve de scène waar Elmer/Aylmer vandaan komt en dat maakt ook niet uit in deze no-brainer. Centraal staat de bizarre relatie tussen Aylmer en Brian, die elkaar als een stel junkies nodig hebben. Het ene leuke moment na het andere volgen elkaar in een rap tempo op. De film is al afgelopen voor je het weet. Dat de film no budget is is er niet aan af te zien. De effecten zien er goed uit en er is volop bloed aanwezig. Camerawerk is degelijk en de muziek is briljant voor de setting van deze film. Erg fijne ontdekking dankzij de pakketservice weer.

4*

Ik ben toch heel wat minder positief dan de meeste hier. Maar toch, ondanks vele positieve berichten staat het gemiddelde van Brain Damage maar op 2,91. Na het gore Tokyo Gore Police valt ook het gore Brain Damage tegen. Misschien ben ik dan toch niet zo'n van hiervan.

Het ziet er vrij low-budget uit, maar dat mag niet deren, het is immers een komedie-horror. Echter viel het komedie een beetje tegen. Met uitzondering van de eerste ontmoeting met Elmer en de pijpscene heb ik niet veel moeten lachen en dat is wel waar Brain Damage het moet hebben. De muziek is goed en lekker aanwezig, evenals het sfeertje, daar dan wel de credits voor. Ook voor Elmer, die wel leuk was en als monster niet snel zal worden vergeten.

Maar al met al vond ik het in zijn geheel niet zo super. Achteraf ben ik al iets positiever, maar tijdens het kijken viel het erg tegen.

2,5*

Brain Damage blijft een heerlijke trashfilm, die meteen ook een anti-drugs film is.

De effecten zijn fantastisch en het acteerwerk (van de onbekende acteurs) past perfect in deze film.

Henenloter was/is een genie wat betreft "twisted" films en na de Basket Case serie en Frankenhooker duurde het wel erg lang voordat hij weer van zich liet horen.

Met Brain Damage bewijst hij dat hij toen zeker tot de voorhoede hoorde van de moderne horrorfilms.

4*

PS: Ook leuk die cameo van de acteur uit Basket Case met zijn mand!

Aardig maar niet bijzonder beetje langdradig.

Moorden waren leuk maar niet meer dan dat.

Acteren was ook goed.

3 sterren

Onsmakelijk.

Zoals het een goede horror betaamt.

Toch zijn veel van de SFX nogal gedateerd en daardoor vaker grappig dan smerig. De echte showsteler qua humor, is de parasiet die onze hoofdrolspeler voorziet van de juiste dosis euforie. Als u de link met drugs nog niet had gemaakt..

De film valt ondanks zijn leeftijd nog steeds goed te doen, al kent het verhaal ook nogal wat tempovertragingen en zwakkere scènes.

Redelijk.

Toch een pak leuker dan Basket Case, maar dat was ook niet zo moeilijk. Het monstertje is komischer, de moorden zijn veel gruwelijker en de stop motion effecten zijn stukken beter uitgevoerd. En daar is dan ook wel alles mee gezegd.

Want de acteurs zijn nog steeds hopeloos, het verhaal is traag en rammelt aan alle kanten en die hallucinatie effecten zijn echt vreselijk lame. Het '80ties sfeertje zit er verder goed in en kan ik wel waarderen (dat punk café ). Maar als geheel blijft het toch een fragmentarisch filmpje waar de hoogtepunten schaars zijn.

Voor echt melige jaren '80 pulp moet je bij Kaufman en Gordon zijn en laat je Henenlotter links liggen. 2**

Een van de betere Henenlotters. NIet dat dat nou zoveel zegt, maar het is wel zo...

Vijf jaar na zijn debuut Basket Case[//i] is hij terug met dit hele fijne werkje. Dat misschien niet uit hetzelfde 'instant classic' hout gesneden is, maar op zijn eigen manier toch een solide horror/humor/sleaze presentatie ten beste geeft om U tegen te zeggen!

Het verhaal draait allemaal om Aylmer (klinkt eigenlijk gewoon als Elmer met een lange 'e'). Wat is er zo speciaal aan Aylmer? Nou, Aylmer is een onsterfelijke parasitische worm, die -eenmaal aan je nek vastgezogen- een blauwe stof naar binnen pompt die je in euforische en hallucinerende staat brengt! Zolang hij de stof blijft produceren, maakt het je niet uit of hij zich een weg door je lijf aan het graven is, en ondertussen gewoon je hele leven aan het overnemen is! Dit is heavy shit man!
Brian heeft net zijn intrek genomen in een apartement. Zijn buren zijn oude mensen, en heel aardig, maar zijn óók wat éigenaardig! Én Brian heeft het idee dat ze iets voor hem proberen te verbergen. Als hij daar achterkomt, maakt hij kennis met Aylmer, die bij de oudjes 'inwoont'. Aylmer besluit bij Brian in te trekken, met alle ranzige gevolgen van dien.
Brian weet eerst niet goed wat hij aanmoet met een betweterige parasiet die hem dope inspuit, maar al snel worden hij en zijn pratende(!) sidekick de beste maatje, als Aylmer hem het goede leven van trippy kroeghoppen laat zien. Zelfs een autokerkhof is van een schoonheid om van te gaan flippen. En telkens als de op roze wolkjes drijvende Brian een helpende hand (óf een muil vol stanleymesscherpe tanden!) nodig heeft, is Alymer de beroerdste niet om 'te hulp' te schieten, en tegelijkertijd een hap uit de heerlijke verse hersenen van de ongelukkige te nemen!
Het begin van heerlijke trip langs de straten en in de goten van Down Town New York. Wat begon als een heerlijke euforische trip, mondt al gauw uit op een martelgang waarbij alleen nog maar de volgende hit 'smurfenbloed' belangrijk is!

Dat is ook meteen het minpunt van de film. Misschien ongewild, maar ik denk tóch bewust, kan een dikke link makkelijk gelegd worden tussen de zich van zijn vrienden afkerende, en steeds meer naar Aylmer toetrekkende Brian, die alleen nog maar zijn volgende fix wil, én de drugsproblematiek. Hoe de vrienden van Brian zich steeds meer zorgen maken om zijn -geestelijke én lichamelijke- gezondheid, Hoe Brian zich afzet tegen de goedbedoelde interventiepogingen. Hoe Aylmer er alles, álles aan doet om Brian om zich gebonden te houden! Het schreeuwt allemaal 'drugs maken meer kapot dan je lief is!' uit!

Dat is niet erg. Het is en blijft een heerlijk smerig werkje, weer in de wereld van Basket Case opgenomen. De humor is heerlijk wrang. Waar kan je anders genieten van hoe een meisje Brian een quickie BJ wil geven in het smerige kroeg-steegje, maar in plaats van Brian's schlong ineens een héél andere trousersnake in d'r klauwtje houdt, die vervolgens aan haar hersens begint te snoepen! "BRAAAAAAINS"!

Fantastische humor in een heerlijk sicko sleaze werkje. Dit kan zich bijna meten met genre-klassiekers als [i]Combat Shock, Street Trash, Deadbeat at Dawn, Kondom des Grauens én zijn eigen Basket Case! Alleen jammer van dat opgeheven vingertje. VIngers kunnen voor veel dingen gebruikt worden. In zo'n film, een sleazoid genrefilm die zwemt in de kots, pis en zaadresten van de stad, recht het riool in, is het misschien een beetje misplaatst.

Voor het mooiste Blow Job Meisje, én voor een serenade brengende Aylmer, 3,5 blauwe hallucinogene sterren!

Aardige '80s horror die meer grappig is dan eng. Lekker sfeertje weer met als hoogtepunt de punk bar. Ook de scene waarin Bryan paniekerig over straat loopt met de uitstekende soundtrack op de achtergrond is sfeervol te noemen.

Foute film verder met een geslaagd monstertje. Kan onmogelijk als eng worden bestempeld, vormgegeven als een aangebrande drol dat ie er rondkruipt. Een lach is moeilijk te onderdrukken als hij voor het eerst zijn mond lostrekt. De voice actor had net zo goed narrator van een zoet sprookje kunnen zijn, zo gortdroog en serieus klinkt het. Maakt elke scene met worm Aylmer in elk geval de moeite waard.

Make-up is geslaagd en soms best goor. De oor-scene vond ik echt een hoogtepunt; ik kon het zelf bijna voelen. Stop-motion en hallucinatie-effecten zijn erg lame, maar laat ik het aloude cliché maar weer eens gebruiken dat het niet zo veel uitmaakt in een B-horror. Het werkt goed bij aan de cheesyness van de hele film. Acteerwerk niet fantastisch en over het algemeen is de film niet bijzonder genoeg, maar toch zeker te pruimen.

Frank Henenlotter moet destijds behoorlijk aan de paddo's zijn geweest om zulke onzin te verzinnen. Het hele verhaal sloeg nergens op en hetzelfde geldt voor de uitvoering hoewel het soms wel geinig (omdat het zo slecht was) was. De film is natuurlijk bedoeld om niet serieus te nemen (wat wil je ook als je aan de paddo's bent), maar dit was toch wel onnozelheid ten top. Echt helemaal slecht is het niet want de hele film ademt de jaren 80 uit en de blowjob scene was wat mij betreft het hoogtepunt van de film

Waarschijnlijk moet je van dit soort flauwe Komedie / Horror films houden, ik houd er dus duidelijk niet van. Ik heb deze film overigens gezien op MGM waar men regelmatig dit soort jaren 80 pulp films uitzendt.

Tegenvallende film waarin een jongen een soort van parasiet oploopt die zich voedt met hersenen van anderen. De parasiet zelf ziet er (waarschijnlijk intentioneel) nogal lachwekkend uit. Wel bevat de film een aantal redelijk smerige scenes, ondanks de matige special effects en make-up effecten. Wellicht vermakelijk op een bepaald niveau, maar niet het mijne.

Tof!

Blijkbaar had ik dit filmpje slechts met anderhalve ster beoordeeld... Weet niet in wat voor een bui ik destijds heb gekeken, vond 'm laatst in ieder geval stukken beter.

Heerlijk '80's sfeertje, heerlijk dwaze humor en een heerlijk absurd verhaal. Heerlijke regisseur ook, waarvan ik uiteindelijk alleen Bad Biology (flink) vond tegenvallen. Zijn oudere werk staat echter altijd garant voor zojuist genoemde ingrediënten + een flinke scheut eigenzinnigheid. 7/10*

Best vermakelijk, maar ondanks een speelduur van minder dan anderhalf uur voelde Brain Damage nog steeds veel te lang - dat krijg je ervan als je je film zo voorspelbaar maakt. Eng is het allemaal niet, maar het is best grappig en er komt nog wel redelijk wat gorigheid naar voren, bijvoorbeeld bij die pijpbeurt en de hallucinatie waarbij hij z'n hele hersenpan leegtrekt. De special effects zijn wel spuuglelijk, vooral Aylmer, en de hallucinaties idem dito.

Waar trouwens mensen het idee vandaan krijgen dat er een punkbar in de film zit, geen idee, maar dat was toch overduidelijk een gothic tent. Maar hoe dan ook, uiteindelijk is het niet heel slecht maar of ik het echt aan kan raden, ik weet het niet; echt grappig, spannend, mooi, goed gemaakt of goed geacteerd wordt het nergens. Maar als je in de stemming bent voor een vage jaren '80 horror die best wel leuke elementen heeft, en je je niet al te veel stoort aan ontzettend slechte special effects, dan zou ik zeggen, ga ervoor.

Herkenbaar Henenlotter. Leuk dus! Iet wat goedkope effecten (met name Aylmer), maar ik had het niet anders willen zien. Veel herkenbare ingrediënten, terwijl dit pas zijn tweede film is. Toch opvallend dat een B-filmmaker zo duidelijk en snel zijn eigen stempel weet te drukken op z'n werk. Meestal komt dat íets later. Heeft ook veel letterlijke overeenkomsten met zijn debuut Basket Case. Beide films werken met een jonge, mannelijke protagonist die een duistere wederhelft heeft. In Basket Case is dat zijn tweelingbroer in een mandje, hier is het een zingende, hersens-zuigende, drugs-voerende parasiet. Het geweten (de 'normale' jongen) versus het kwaad (de parasiet). Dat verklaard ook waarom hij met Basket Case 2 het verhaal een andere kant op heeft laten gaan.

Gekke Aylmer. Een slijmerige alienachtige bloedzuiger die klinkt als een man uit een stokoude musical. Geweldig hoe hij zijn nieuwe gastheer begroet. Hoi! Hij belooft euforie voor Brian die het gulzig tot zich neemt en tijdens een roes een gewillige meid oppikt, die het niet kan laten om even te voelen wat voor monster onze held daar beneden heeft hangen. Een nadere inspectie pakt toch iets anders uit dan dat ze wellicht verwacht had. Beetje vroeg voor de de meest hilarische scène van dit soort onzin, maar alla. Er is nog wel meer knettergekke horror fun op te halen in deze van Henenlotter. Eentje waarin Aylmer snel uitgroeit tot een cult held. Uh-oh, Brian! Now you're really losing your mind!

Flauwe horrorfilm die op gebied van effecten en de interactie tussen Brian/de parasiet soms nog wel leuk is, maar over het algemeen weinig te bieden heeft. De personages en het verhaal zijn niet interessant en spannend is het allerminst. Pure pulp ! 4/10

Heerlijke onzin dit. Nu niet dat die wormachtige parasiet zo geslaagd was, ik hield wel van de algemene sfeer van de film. Blijkbaar zijn er wat gelijkenissen met Basket case dat ik nog niet eerder zag (maar daar komt binnenkort verandering in).

Wel een leuke 80s vibe in de New York, de groezelige steegjes, cheapy hotels en gure buurten. De film neemt zich niet echt serieus met Eylmer op kop, wel cool hoe hij Brian aanspreekt en hem afhankelijk van zich maakt. Door de komische noot kan de film bezwaarlijk eng genoemd worden. Een beetje jammer misschien dat de kills nogal hetzelfde zijn.

En met Brian heb je wel te doen. Een drugsverslaafde, maar dan zonder drugs. Zijn afhankelijkheid van Eylmer is gigantisch en de scène daar in dat vies hotelkamertje vond ik best sterk. Die pijpbeurt was best origineel. Hier en daar dus wel een leuk gegeven, maar veel meer dan dat moeten we er ook niet van maken. Nipte 3,0*.