Brain Damage (1988)

Onsmakelijk.

Zoals het een goede horror betaamt.

Toch zijn veel van de SFX nogal gedateerd en daardoor vaker grappig dan smerig. De echte showsteler qua humor, is de parasiet die onze hoofdrolspeler voorziet van de juiste dosis euforie. Als u de link met drugs nog niet had gemaakt..

De film valt ondanks zijn leeftijd nog steeds goed te doen, al kent het verhaal ook nogal wat tempovertragingen en zwakkere scènes.

Redelijk.

Vage film, ooit gekregen op VHS van een buurman, achterop stond de tektst 'Beste Horror van 1988'. Of dat waar is, weet ik niet, maar echt eng vond ik em niet, wel vreemd. Voor mijn gevoel is er een beetje weinig mee gedaan, al waren de hallucinatie-scenes wel tof (voor die tijd).

Redelijk, maar was niet overtuigd. Het einde vond ik erg teleurstellend en is daarmee ook de reden dat ik de film geen voldoende geef. Grappig, maar in een deuk liggen? Nee, echt niet hoor.

Doe mij maar 'Society', vond ik een stuk leuker, als we het dan toch over jaren 80 B-Horror hebben.

Enkel de laatste 15 minuten van deze film waren leuk.

Van Society? Hell to the no.

Groovy cultfilmpje met de authentieke eighties b horror saus. Elmer zag er leuk, grappig en als ie z'n bek opendeed ook best spooky uit. De fellatio scène is legendarisch..
Jammer alleen dat de logica soms wel erg ver te zoeken was, zoals dat oude koppel dat Elmer zo graag terugwil.. waarom dan?
En die cheesy en wel erg obvious referentie naar Basket Case hielp ook niet echt mee...

Toch een pak leuker dan Basket Case, maar dat was ook niet zo moeilijk. Het monstertje is komischer, de moorden zijn veel gruwelijker en de stop motion effecten zijn stukken beter uitgevoerd. En daar is dan ook wel alles mee gezegd.

Want de acteurs zijn nog steeds hopeloos, het verhaal is traag en rammelt aan alle kanten en die hallucinatie effecten zijn echt vreselijk lame. Het '80ties sfeertje zit er verder goed in en kan ik wel waarderen (dat punk café ). Maar als geheel blijft het toch een fragmentarisch filmpje waar de hoogtepunten schaars zijn.

Voor echt melige jaren '80 pulp moet je bij Kaufman en Gordon zijn en laat je Henenlotter links liggen. 2**

Ik vind ´80´ies flicks vermakelijk en dit is typisch een film die gewoon die gehele sfeer uitademt. De set, de mensen, hun uiterlijk, de enorm foute parasiet die het geheel eerder grappig maakt dan echt eng. Het verhaal gaat eigenlijk helemaal nergens over, maar het blijf gewoon vermakelijk. Pure wansmaak voor de liefhebbers.

Fijne eighties flick en sowieso tien keer beter dan het oersaaie basket case. Hier moest ik zelfs enkele keren hartelijk lachen, ook al komt het comedygehalte nooit in de buurt van vele andere films uit die tijd zoals bad taste of re-animator. Het monster was wel buitengewoon gaaf en het hardst heb ik gelachen toen die voor het eerst sprak. Zijn stem was geniaal. De kills waren ook leuk en de regie van Henenlotter niet schabouwelijk. De muziek vond ik bij wijlen dan weer afschuwelijk en totaal niet passend.

Ach, 3.5 will do.

Maffe horrorfilm over drugsverslaving. Toffe 80 sfeer. Hoop space scenes en wat gekke kills. Cool monster. Meer dan geslaagd. 3,5*

Mooie poster trouwens

Vond trouwens dat Henenlotter's regie wel iets weg heeft van dat van Cronenberg

Een van de betere Henenlotters. NIet dat dat nou zoveel zegt, maar het is wel zo...

Vijf jaar na zijn debuut Basket Case[//i] is hij terug met dit hele fijne werkje. Dat misschien niet uit hetzelfde 'instant classic' hout gesneden is, maar op zijn eigen manier toch een solide horror/humor/sleaze presentatie ten beste geeft om U tegen te zeggen!

Het verhaal draait allemaal om Aylmer (klinkt eigenlijk gewoon als Elmer met een lange 'e'). Wat is er zo speciaal aan Aylmer? Nou, Aylmer is een onsterfelijke parasitische worm, die -eenmaal aan je nek vastgezogen- een blauwe stof naar binnen pompt die je in euforische en hallucinerende staat brengt! Zolang hij de stof blijft produceren, maakt het je niet uit of hij zich een weg door je lijf aan het graven is, en ondertussen gewoon je hele leven aan het overnemen is! Dit is heavy shit man!
Brian heeft net zijn intrek genomen in een apartement. Zijn buren zijn oude mensen, en heel aardig, maar zijn óók wat éigenaardig! Én Brian heeft het idee dat ze iets voor hem proberen te verbergen. Als hij daar achterkomt, maakt hij kennis met Aylmer, die bij de oudjes 'inwoont'. Aylmer besluit bij Brian in te trekken, met alle ranzige gevolgen van dien.
Brian weet eerst niet goed wat hij aanmoet met een betweterige parasiet die hem dope inspuit, maar al snel worden hij en zijn pratende(!) sidekick de beste maatje, als Aylmer hem het goede leven van trippy kroeghoppen laat zien. Zelfs een autokerkhof is van een schoonheid om van te gaan flippen. En telkens als de op roze wolkjes drijvende Brian een helpende hand (óf een muil vol stanleymesscherpe tanden!) nodig heeft, is Alymer de beroerdste niet om 'te hulp' te schieten, en tegelijkertijd een hap uit de heerlijke verse hersenen van de ongelukkige te nemen!
Het begin van heerlijke trip langs de straten en in de goten van Down Town New York. Wat begon als een heerlijke euforische trip, mondt al gauw uit op een martelgang waarbij alleen nog maar de volgende hit 'smurfenbloed' belangrijk is!

Dat is ook meteen het minpunt van de film. Misschien ongewild, maar ik denk tóch bewust, kan een dikke link makkelijk gelegd worden tussen de zich van zijn vrienden afkerende, en steeds meer naar Aylmer toetrekkende Brian, die alleen nog maar zijn volgende fix wil, én de drugsproblematiek. Hoe de vrienden van Brian zich steeds meer zorgen maken om zijn -geestelijke én lichamelijke- gezondheid, Hoe Brian zich afzet tegen de goedbedoelde interventiepogingen. Hoe Aylmer er alles, álles aan doet om Brian om zich gebonden te houden! Het schreeuwt allemaal 'drugs maken meer kapot dan je lief is!' uit!

Dat is niet erg. Het is en blijft een heerlijk smerig werkje, weer in de wereld van Basket Case opgenomen. De humor is heerlijk wrang. Waar kan je anders genieten van hoe een meisje Brian een quickie BJ wil geven in het smerige kroeg-steegje, maar in plaats van Brian's schlong ineens een héél andere trousersnake in d'r klauwtje houdt, die vervolgens aan haar hersens begint te snoepen! "BRAAAAAAINS"!

Fantastische humor in een heerlijk sicko sleaze werkje. Dit kan zich bijna meten met genre-klassiekers als [i]Combat Shock, Street Trash, Deadbeat at Dawn, Kondom des Grauens én zijn eigen Basket Case! Alleen jammer van dat opgeheven vingertje. VIngers kunnen voor veel dingen gebruikt worden. In zo'n film, een sleazoid genrefilm die zwemt in de kots, pis en zaadresten van de stad, recht het riool in, is het misschien een beetje misplaatst.

Voor het mooiste Blow Job Meisje, én voor een serenade brengende Aylmer, 3,5 blauwe hallucinogene sterren!

Op de nummer 18 in de Horror Top 25 met de beste horrorfilms van de jaren '80 staat Brain Damage van Frank Henenlotter. Sinds 7 oktober tellen we bij Midnight Movie Review dagelijks af om op Halloween de beste horrorfilm van de jaren '80 vrij te geven.

Voor de video: Halloween '80s Horror Top 25 - Nr. 18 Brain Damage

Dit zou een mooi antidrugs campagnefilmpje zijn. Alleen duurt deze met tachtig minuten daarvoor simpelweg te lang. Brain Damage is een apart horrorfilmpje. Alle troeven worden in de eerste tien a vijftien minuten op tafel gelegd, om vervolgens stuurloos verder te gaan. We volgen de hoofdpersoon en zijn relatie met Aylmer, een soort vuistdikke worm die hersenen opeist en zijn gastheer verslaafd aan een drug dat alleen hij kan geven. Als de film al eng is, dan wordt dat eenvoudig weggenomen door het feit dat Aylmer er ongelooflijk grappig uitziet en bovendien grappige gesprekken voert. De film zelf is erg voorspelbaar. Brian vecht of tegen zijn verslaving of staat flink te trippen, terwijl Aylmar het ene na het andere slachtoffer opeist. Zoals het een goede drugsfilm betaamt, eindigt Brain Damage met een overdosis. Het is een grappige horrorfilm die goed te kijken is met een stel melige vrienden. Misschien valt dan zelfs de afschuwelijke soundtrack mee.

Foeilelijk, maar wel de originele poster.

Aardige '80s horror die meer grappig is dan eng. Lekker sfeertje weer met als hoogtepunt de punk bar. Ook de scene waarin Bryan paniekerig over straat loopt met de uitstekende soundtrack op de achtergrond is sfeervol te noemen.

Foute film verder met een geslaagd monstertje. Kan onmogelijk als eng worden bestempeld, vormgegeven als een aangebrande drol dat ie er rondkruipt. Een lach is moeilijk te onderdrukken als hij voor het eerst zijn mond lostrekt. De voice actor had net zo goed narrator van een zoet sprookje kunnen zijn, zo gortdroog en serieus klinkt het. Maakt elke scene met worm Aylmer in elk geval de moeite waard.

Make-up is geslaagd en soms best goor. De oor-scene vond ik echt een hoogtepunt; ik kon het zelf bijna voelen. Stop-motion en hallucinatie-effecten zijn erg lame, maar laat ik het aloude cliché maar weer eens gebruiken dat het niet zo veel uitmaakt in een B-horror. Het werkt goed bij aan de cheesyness van de hele film. Acteerwerk niet fantastisch en over het algemeen is de film niet bijzonder genoeg, maar toch zeker te pruimen.

Hoe kom je op het idee dat de film eng zou moeten of willen zijn?

Dat idee heb ik zeker niet. Wil alleen even benadrukken dat de focus duidelijk op komedie ligt.

Frank Henenlotter moet destijds behoorlijk aan de paddo's zijn geweest om zulke onzin te verzinnen. Het hele verhaal sloeg nergens op en hetzelfde geldt voor de uitvoering hoewel het soms wel geinig (omdat het zo slecht was) was. De film is natuurlijk bedoeld om niet serieus te nemen (wat wil je ook als je aan de paddo's bent), maar dit was toch wel onnozelheid ten top. Echt helemaal slecht is het niet want de hele film ademt de jaren 80 uit en de blowjob scene was wat mij betreft het hoogtepunt van de film

Waarschijnlijk moet je van dit soort flauwe Komedie / Horror films houden, ik houd er dus duidelijk niet van. Ik heb deze film overigens gezien op MGM waar men regelmatig dit soort jaren 80 pulp films uitzendt.

van nostalgische waarde, ik ben blij dat die poster hier weer staat.

ergens heb je gelijk, het doet denken aan een garbage pail kids plaatje.. adam bomb!

erg cool

Tegenvallende film waarin een jongen een soort van parasiet oploopt die zich voedt met hersenen van anderen. De parasiet zelf ziet er (waarschijnlijk intentioneel) nogal lachwekkend uit. Wel bevat de film een aantal redelijk smerige scenes, ondanks de matige special effects en make-up effecten. Wellicht vermakelijk op een bepaald niveau, maar niet het mijne.

Tof!

Blijkbaar had ik dit filmpje slechts met anderhalve ster beoordeeld... Weet niet in wat voor een bui ik destijds heb gekeken, vond 'm laatst in ieder geval stukken beter.

Heerlijk '80's sfeertje, heerlijk dwaze humor en een heerlijk absurd verhaal. Heerlijke regisseur ook, waarvan ik uiteindelijk alleen Bad Biology (flink) vond tegenvallen. Zijn oudere werk staat echter altijd garant voor zojuist genoemde ingrediënten + een flinke scheut eigenzinnigheid. 7/10*

Gekke synthesizer/sax-soundtrack, fantasierijke vormgeving, vuile goor en de beste pijpscène ooit.

Zien. 3.5.

Best vermakelijk, maar ondanks een speelduur van minder dan anderhalf uur voelde Brain Damage nog steeds veel te lang - dat krijg je ervan als je je film zo voorspelbaar maakt. Eng is het allemaal niet, maar het is best grappig en er komt nog wel redelijk wat gorigheid naar voren, bijvoorbeeld bij die pijpbeurt en de hallucinatie waarbij hij z'n hele hersenpan leegtrekt. De special effects zijn wel spuuglelijk, vooral Aylmer, en de hallucinaties idem dito.

Waar trouwens mensen het idee vandaan krijgen dat er een punkbar in de film zit, geen idee, maar dat was toch overduidelijk een gothic tent. Maar hoe dan ook, uiteindelijk is het niet heel slecht maar of ik het echt aan kan raden, ik weet het niet; echt grappig, spannend, mooi, goed gemaakt of goed geacteerd wordt het nergens. Maar als je in de stemming bent voor een vage jaren '80 horror die best wel leuke elementen heeft, en je je niet al te veel stoort aan ontzettend slechte special effects, dan zou ik zeggen, ga ervoor.

Coole film en leuke cameos!

Herkenbaar Henenlotter. Leuk dus! Iet wat goedkope effecten (met name Aylmer), maar ik had het niet anders willen zien. Veel herkenbare ingrediënten, terwijl dit pas zijn tweede film is. Toch opvallend dat een B-filmmaker zo duidelijk en snel zijn eigen stempel weet te drukken op z'n werk. Meestal komt dat íets later. Heeft ook veel letterlijke overeenkomsten met zijn debuut Basket Case. Beide films werken met een jonge, mannelijke protagonist die een duistere wederhelft heeft. In Basket Case is dat zijn tweelingbroer in een mandje, hier is het een zingende, hersens-zuigende, drugs-voerende parasiet. Het geweten (de 'normale' jongen) versus het kwaad (de parasiet). Dat verklaard ook waarom hij met Basket Case 2 het verhaal een andere kant op heeft laten gaan.

Gekke Aylmer. Een slijmerige alienachtige bloedzuiger die klinkt als een man uit een stokoude musical. Geweldig hoe hij zijn nieuwe gastheer begroet. Hoi! Hij belooft euforie voor Brian die het gulzig tot zich neemt en tijdens een roes een gewillige meid oppikt, die het niet kan laten om even te voelen wat voor monster onze held daar beneden heeft hangen. Een nadere inspectie pakt toch iets anders uit dan dat ze wellicht verwacht had. Beetje vroeg voor de de meest hilarische scène van dit soort onzin, maar alla. Er is nog wel meer knettergekke horror fun op te halen in deze van Henenlotter. Eentje waarin Aylmer snel uitgroeit tot een cult held. Uh-oh, Brian! Now you're really losing your mind!

Net herzien op de schitterende blu ray van Arrow. Blijft een geweldige film. Een echt cultklassieker!

4