Harpoon (2019)

Leuk! Vreemd dat niemand de moeite heeft genomen om hier iets voor te schrijven. Had een prima score boven de 3* en al meer dan tien stemmen, dan helpt een kleine toelichting wel om dit soort filmpjes onder de aandacht te brengen. Het is niet alsof we omkomen in de geslaagde horror komedies, iedere 'meevaller' is goud waard. Nu dan ook beschikbaar voor wie niet naar de filmfestivals gaat... hopelijk slaat 'ie alsnog aan Het is namelijk een lekkere wrange marteltocht op zee; zowel de barre omstandigheden, de gespanne onderlinge relaties en uiteraard fysieke pijnen dragen hierin bij. Rob Grant timmert blijkbaar al een tijdje aan de weg, maar vloog al die tijd behoorlijk onder de radar. Dit toont in ieder geval potentie en hopelijk zorgt dit in de toekomst voor nog meer soortgelijke werkjes, want z'n oudere films zijn wat lastiger te vinden tegenwoordig.

Om met een aantal personen in een kleine ruimte opgesloten te zijn, is geen fijne ervaring. Dat is het in Harpoon ook niet. Zelfs niet als de personen waarmee je opgesloten zit je beste vrienden zijn en je je op een luxe jacht bevindt dat op een helblauwe zee dobbert onder een helblauwe lucht waarin de zon vrolijk schijnt en je verwent met zijn warme hemelse stralen. Een idyllische setting, die niet kan verbergen dat de vriendschap onder de oppervlakte wat scheurtjes vertoont. In de loop van het verhaal ervaren we daar meer over. En dat levert boeiende terugblikken op gebeurtenissen op die hebben geleid tot de giftige scheurtjes in de vriendschap.

De personages zelf zijn minder boeiend. Ze zijn vooral erg onaangenaam. Erg egoïstisch, leugenachtig, verwend en harteloos. Behalve dat ze deze overduidelijke eigenschappen bezitten, kom je als toeschouwer niet veel over de personages te weten. Het zijn typetjes zonder veel achtergrond. Enige vorm van empathie voor iemand is de kijker vreemd. En ach, dat is eigenlijk niet heel erg.

De lol van de film zit ‘m niet in het sympathiseren met de karakters, maar zit ‘m in de opbouw naar de onmiskenbare escalatie. De opbouw er naar toe is leuk amusement. Op de boot komen schadelijke geheimen boven tafel en doet men elkaar geniepige dingen aan. Die dingen leiden vervolgens tot allerhande gecontroleerde en ongecontroleerde uitbarstingen van verbaal en lichamelijk geweld. Dit alles gebeurt onder (voor de kijker zichtbare) valse voorwendselen en heeft daarom ook ondubbelzinnig een humoristische ondertoon. En dat werkt inderdaad grappig.

De uiteindelijke afloop van de film is dan misschien geen echte verrassing. De weg ernaar toe is dat wel. De manier waarop regisseur en medeschrijver Rob Grant het bootreisje van de vrienden uit de hand laat lopen is zeker verrassend. Er gebeurt steeds iets dat onvoorzien is. Er gebeurt steeds iets dat een nieuwe wending aan het verhaal geeft. En dat is best knap in een kleine besloten setting met weinig mogelijkheden.

De komedie is absoluut aanwezig. Veel zwarte humor passeert. Horror is er ook. Een claustrofobische sfeer zorgt voor ongemak en dreiging. Wat bodyhorror verzorgt het shockelement. Best oké.

Ondanks de vele (verbale) flashbacks en wendingen is Harpoon geen moeilijke film. De film volgt eigenlijk een heel rechtlijnig spoor. En doet dat vooral grappig zwartkomisch en grappig bizar.

82 minuten is overigens een prima duur. Ik heb me in die tijd goed vermaakt.

It's a spear gun!

Dat was een verbazend leuke verrassing. Ik was voornamelijk voor Harpoon gegaan omdat het een film van dit jaar is die ook nog eens het horrorlabel heeft, maar mijn verwachtingen waren niet al te hoog. Maar dit viel uitstekend bij mij. Harpoon is voornamelijk een frisse, hele zwarte komedie, waarin drie vrienden op een bootreis gaan - maar in plaats van de gewenste gezelligheid escaleert het (uiteraard) behoorlijk. De setting is minimaal, praktisch alles speelt zich af op een boot met maar drie acteurs. Maar dat werkt hier prima, door goed acteerwerk en een lekker zwartgallig soort humor waar ik vrij goed op ga. Rob Grant maakt ook de goede keuze om de film niet al te lang door te laten slepen, en wat we overhouden is een puntige film met fijne zwarte humor en meer dan een mespuntje horror. Ik ga eens kijken of ik meer van Rob Grant kan vinden.

Na het fijne The Boat (2018) en het zeer slechte Mary (2019) weet ik het zeker hutjes in het bos zijn uit! Of is het puur toeval dat het filmconcept om niet al te veel mensen bij elkaar in een kleine ruimte te zetten nu gebeurd op een boot ergens in zee!

Men nemen dus een boot, en in dit geval twee mannen en een vrouw, een harpoen (of nee een speer-geweer) , de oceaan en uiteraard een conflict. Niet nieuw natuurlijk maar door een zeer goed script was dit genieten geblazen!

Wanneer de film begint, is het eerste wat je opvalt de verteller, deze Voice-over legt ons uit wie de personages zijn, en ondertussen stelt hij Aristoteles drie soorten van vriendschap ter discussie, alles op een grappige gortdroge manier. Die Voice-over duikt nog meerdere keren op, en vertelt of bekritiseer het komende. Die scenes zijn de krenten uit de pap voor deze film.

Voor Richard, Jonah en Sasha gaat het uiteraard mis! Om dit te tonen was deze film absoluut verrassend goed! Ook al was het acteerwerk niet altijd even overtuigend. Maar met een onberispelijke timing, een prima hoeveelheid aan fijne zwarte humor, een behoorlijk beetje bloed en een niet al te lange tijdsduur, werd het een heerlijke donkere en verwrongen komedie. Een lopende grap in deze film is het feit dat het wapen in kwestie een speergeweer is en geen harpoen.

Ondertussen verwijst Sasha naar Edgar Allan Poe, naar Life of Pi (2012) en horen we het verhaal over de pech van Richard Parker. Dit geef de film net dat iets extra's. Echter is het einde toch echt wel het hoogtepunt van de film. Geen moment verwacht je dat einde in ieder geval. Ter vergelijking met bovenstaande films heb ik van deze het meest genoten!

Prettige verrassing deze film. Een combinatie tussen relatie perikelen en een thriller. Men neemt 1 jachtschip, enkel 3 hoofdpersonages, die alle drie een egocentrisch en onsymphatiek karakter hebben en je bent klaar. En toch is "Harpoon" intrigerend. De korte speelduur en soms best gore scenes zorgen ervoor dat geboeid blijft kijken van begin tot eind. Leuk. 3.5*

Van de drie hoofdpersonen moet deze film het van mij niet hebben. Die vond ik strontvervelend. En dat bijna alles in een zelfde ruimte afspeelt vond ik nu ook niet direct bepaald je van het. Dat levert voor mij meestal een doodsaaie film op. Dat deze film van mij toch nog een voldoende krijgt is vanwege het toch wel goede einde. Vooral die laatste scène als het kreng Sarah in het water flikkert, de boot zonder haar op volle snelheid wegvaart en Sarah "fuck" roept. . De manier waarop, daar moest ik toch wel even om lachen.

3,0*

Een beetje flauw.

Een iets te simpel uitgewerkte film met weinig hoogtepunten. De poster wekte in ieder geval wel al wat interesse, maar de uiteindelijke film zelf weet minder indruk te maken. Horror is het dan ook eigenlijk niet, vooral een onderlinge thriller tussen de acteurs.

Acteerwerk is de schakel van de film en dat zorgt ervoor dat de film niet als een kaartenhuis instort. Maar de acteurs en actrice kunnen echter niet verhullen dat het verhaal een beetje flauw is. De loop is ook alles behalve onvoorspelbaar en pas helemaal richting het einde krijgen we iets wat we niet zien aankomen.

De eerste 70 minuten bestaat dan ook vooral uit ruzie en onderlinge spanningen die nooit helemaal optimaal uit de verf komen. Daarvoor is alles te haastig in beeld gebracht en is de loop van het verhaal te afgeraffeld afgehandeld.

Qua horror zitten er wel een aantal nare beelden bij, maar net wat te weinig om ook echt bij te blijven. Het blijft iets te braaf en de film durft het spel nooit echt vuil te spelen. Maar, het vermaakt in ieder geval wel en de ruzies blijven wel een beetje interessant.

Ik had wel graag gewoon iets meer pit gezien in de film. Een paar aardige horrormomenten, maar daar moet je te lang op wachten. Of je zorgt ervoor dat de thriller slim uitgewerkt is, of je maakt de ruzies lekker bombastisch. Dit was gewoon iets te tam. Jammer.

Veel te langdradig eer er wat vaart in komt. Daarvoor moet je heel wat saaie dialogen door spartelen en werkt de cast ook niet echt mee. Neen, echt interessant is het allerminst. Naar het einde toe toch wat horrorelementen, maar uiteindelijk toch allemaal wat te tam en te flauw opgezet. 4/10

Geinig.

Drie vreselijke figuren gaan samen een boottochtje maken. Het duurt niet lang alvorens het vriendschap compleet door de mand valt, en wanneer de boot dan ook nog eens weigert mee te werken is de setup compleet. Deze mix van comedy en horror maakt het zichzelf niet al te moeilijk.

Maar de uitwerking is wel effectief. Ik ben sowieso wel een liefhebber van de combinatie, maar Grant pakt toch uit met een paar puike scenes, vooral wanneer bepaalde scenes zowel op horror als op comedy gebied weten te scoren (bij het proberen afhakken van de arm bijvoorbeeld).

Heel vernieuwend is het niet, maar omdat het toch al zo'n vreselijk volkje is, weet de immer oplopende crisis extra te vermaken. Voice over voegt ook wat humor toe en het einde is passend zwart humoristisch. Geen geniale cinema, wel lekker vermaak dat ook helemaal niet zo lang duurt. Erg fijne filler dus.

3.5*

Amusante film die perfect weet te balanceren tussen komedie en horror.

Tof gevonden dat de drie hoofdpersonages stuk voor stuk etters zijn en einde is geniaal gevonden.

Prima vermaak.

Erg leuk filmpje inderdaad, prima mee vermaakt.

Toch opvallend eigenlijk, dat botenfilms altijd wel weten te boeien. Op Mary (2019) na dan, of de eerste helft van Titanic misschien nog.., maar kan verder toch geen andere vervelend gernefilmpje bedenken..

Eigenlijk wat Noodlesszegt. Een stel mensen gevangen op een kleine ruimte. Het leidt tot geruzie stomme dialogen en psychologische oorlogsvoering. Ondertussen al vaak genoeg gezien en de buik van vol. Afvoeren die saaie zooi.

Ik heb zelden zoiets flauws en over the tops gezien als dit. Verschrikkelijk.

"Fucking Richard Parker."

De naam Rob Grant zegt mij niets, maar een kijkje op zijn IMDb pagina toont dat hij alweer meer dan tien jaar in het vak zit. Hij levert met deze film in ieder geval een leuke introductie af.

Je krijgt hier te maken met de vrienden Richard, Jonah en Sasha; Sasha is de vriendin van Richard en Jonah is zijn beste vriend. Rijkeluiskind Richard heeft eigenlijk alles al, dus een harpoen - of toch een speergeweer - lijkt een uitstekend cadeau te zijn. Het is niet alsof er rare dingen mee gaan gebeuren als de drie een zeereisje gaan maken...

De gevatte voice-over leidt de film prima in en komt op belangrijke punten terug om het gebeuren te becommentariëren. Al gauw kun je vaststellen dat de drie vrienden niet bepaald snugger, dan wel veel geluk hebben en op enige sympathie hoeven ze zeker niet te rekenen. Dit zorgt voor een aantal gestoorde momenten waarbij de groepsdynamiek weer een andere wending neemt.

Er wordt bijna moeiteloos geschakeld tussen zwarte humor en horror. Hierdoor blijft 'Harpoon' onvoorspelbaar en spannend. Je vraagt je als kijker namelijk steeds af met wat voor absurd plan de drie weer komen om uit hun benarde situatie te ontsnappen. Wel had het soms iets scherper gemogen, maar dat maakt de pret er niet minder om.

Al met al een vermakelijke film voor tussendoor. De korte speelduur is ook mooi meegenomen.

Kleine 3,0 sterren.

Ik vind de eerste 45 minuten van deze film heel sterk. Ook de introductie van de karakters met de voice over ja dat sleept je meteen de film in. Heel cool dus, de acteurs zijn prima een beetje stereotype misschien maar ja het is dan ook een Amerikaanse film..

Echter na het eerste deel tot zo ongeveer 10 minuten voor het eind merk je toch dat het verhaal een beetje op begint te raken. Er zijn nog wat losse eindjes maar een en ander word ook wat clichématig. We hebben dit natuurlijk al vaak gezien. Ook is de humor er nu wel uit, het begint serieus en meer donker te worden. Dat is wel jammer maar je kan er ook niet omheen.

De twist op het einde vond ik toch wel verrassend en al met al is dit gewoon een prima film. Zou wel willen zeggen binnen zijn genre zelfs wel een van de betere. 3 sterren dus!

Verassend goede film met sterk plot, acteerwerk prima van de voor mij onbekende acteurs.3.5 stars.

Ultragoedkoop ogende, amateuristisch geacteerde mix van komedie en thriller vol (slecht) gejatte ideeën slaat nergens op. In de openingsscène slaat de jarige Richard [Christopher Gray] zijn 'beste vriend' Jonah [Munro Chambers] tot moes vanwege een misverstand over berichtjes die Jonah stuurde aan Richards vriendin Sasha [Emily Tara], die halfhartig probeert tussenbeide te komen. Wanneer Richard eindelijk is gekalmeerd geeft Sasha deze hooligan een 'passend cadeau': een harpoen! De nonsens die hierop volgt moet doorgaan voor humor, inclusief knullig gemonteerde flashbacks waarin een quasi- komische commentaarstem een slap en overbodig achtergrondverhaaltje vertelt bij elk van de personages, en veel te nadrukkelijke verwijzingen naar filmklassiekers als Jaws en Dead Calm. Dan maar wachten tot ze elkaar af beginnen te maken, want dat is het enige aangename aan deze direct te vergeten film.

Tsa, leuk einde verder ....

In de aanloop had ik het gevoel dat het weer zo'n low-budget horror/komedietje ging zijn. Maar uiteindelijk werd ik aangenaam verrast. Niet alleen het beeldmateriaal zag er puik uit, het acteerwerk was verre van slecht en het verhaal was boeiend genoeg. Redelijk zwarte humor werd er gebruikt. En de spanning is soms te snijden. Boten zijn precies gegeerd als locatie voor een horror. Deze film was in ieder geval stukken beter dan "The Boat"

3*

Drie irritante personages gaan op daguitstap op de boot van de rijkste van de drie. Veel gekibbel, geheimen en intriges tussen hen beiden. Geef je de grootste driftkikker ook nog eens een harpoen cadeau. Wat moet je anders geven aan iemand die al alles heeft (waarvoor hij nooit zelf voor moeten werken heeft)?

Komt niet goed natuurlijk. Men probeert er vervolgens wat gore in te proppen, maar met dat beetje bloed komt dat nauwelijks uit de verf. Horror? Nee, dat toch niet. Een thriller, hooguit. Wel hier en daar wat komisch (of gevat). Zo ook met die voice-over en de onderverdeling van de film in delen. Overbodig, maar toch wel effectief.

Nog een leuke twist op het einde. Spannend in die zin dat je wel weet dat het zal ontaarden, alleen niet wanneer en door wie. Al bij al een prima wegkijker, maar verwacht er ook niet te veel van.