Meningen

3e keer goeie keer. Ik had de film al enkele keren een poging gegeven, maar heb hem toen ongeveer na een uur afgezet omdat dit ongelofelijk saaie koek is. Een film hoeft van mij niet veel verhaal hebben en mag gerust traag van tempo. Maar deze La meglio gioventu is gewoon een soap-film waarin niet bijster veel gebeurt. En ook al ben ik niet de eerste met kritiek op de lengte: veel te lang! Mini-series zijn al op het randje voor mij en slechts enkele kunnen mij overtuigen van de meerwaarde om het zo lang te rekken. Zelfde issue als bij films die in 2 worden gesplitst om extra geld in het laatje te brengen.

Dit is duidelijk geen film voor mij. Er zijn wel meer films die hoog scoren en waar ik niets mee kan doen, maar gewoonlijk kan ik wel ergens vatten wat mensen er in aantrekt. Films als 2001 a space odyssey of Moulin rouge hebben een nadrukkelijke stijl die mij niet ligt, maar ongetwijfeld hun publiek hebben. Bij La meglio gioventu heb ik dat echter niet. Dat mensen het een mooi verhaal vinden is één ding, maar waarom ze zo vol zijn van de film is mij helaas een raadsel. En ik hou gerust van wat meligheid. Films als Gone with the wind of It's a wonderful life zijn gewoon pareltjes. Misschien een nieuwe poging binnen een goeie 10 jaar...

Dat ene punt is vooral voor Giorgia, het enige boeiende personage uit de film.

Mooie ontroerende film over een meisje dat op weg is naar haar volwassenheid en worstelt met items als seksualiteit, alleen wonen, relaties met vrienden-ouders-nieuwe mensen, werk, zelfstandigheid, ... Daar tegen staan dan enkele volwassenen die duidelijk ook nog steeds op weg zijn en steeds bezig zijn met de manier van leven waarin ze geraakt zijn.

Anderzijds is het geen algemeen fenomeen en heb ik ook wel iets van 'mensen, ge moet niet verschieten dat uw kind zo reageert! praat eens met uw eigen kinderen'. Tenslote is Muriel geen tiener, maar een jong volwassene die op de vooravond staat van de volwassenheid. Maar zelf staat ze omringt met quasi labiele mensen die zelf amper weten waar ze mee bezig zijn.

Maar het is in elk geval toch overtuigend genoeg gedaan om een heerlijke Vlaamse film af te leveren.

Een genre waarin Vlaanderen goed in is: de melodrama. Doet me wat denken aan 'Iedereen beroemd', al is die film toch een pak beter. De film is op zich niet slecht, maar soms nogal onsamenhangend. Vele randpersonages komen niet echt uit de verf. Enkel Lea Couzin en Lut Tomsin spelen in de bijrollen voortreffelijk en zorgen voor kleurrijke scènes. In de hoofdrollen zie je bijna zwart op wit het verschil in acteren tussen Jan Van Looveren en Marilou Mermans waarbij Marilou onze Jan gewoon naar huis speelt. Jammer, want op die manier mist de film ook de nodige magie. Bovendien is de muziek gewoon verschrikkelijk en had daar toch wat meer kwaliteit in mogen zitten. Op zich heb ik wel genoten van de film, maar lang zal het niet in m'n geheugen blijven hangen vrees ik...

Na het zeer sterke La vie d'Adèle is deze film toch een heel pak minder. Je ziet wel wat van de stijl terug in Mektoub, maar er is weinig focus in het verhaal en de personages. En ook al is het wat sfeervol, lijkt het toch niet ergens naar toe te gaan en maakt het te weinig indruk om enkel op de sfeer te kunnen rusten. Er zit potentie in deze film, maar schrap een uur en meer gericht op minder personages, en je hebt een betere film.

Lars Von Trier pakt weer uit met een pareltje, ik kijk al uit naar zijn volgende film. Maar eerst Melancholia nog. Vanuit eigen ervaring wil de maker het thema 'depressie' in film brengen. En dat doet hij perfect. Een echte depressie trouwens, geen dronkaard die het niet meer ziet zitten omdat z'n vrouw ervan door is maar de psychische aandoening. Dat kon niet beter dan een bruid te kiezen op wat de mooiste dag van haar leven moet zijn. Alles zit haar mee: huwelijk, familie, vrienden, rijkdom, ... Daardoor komt de depressie echt goed tot z'n recht in de film. Prachtig hoe de druk naar emoties tijdens zo'n huwelijk groot zijn. Blijven lachen, vriendelijk zijn tegen verplicht aanwezige familieleden, je MOET genieten, MOET gelukkige zijn, ...

Stilaan komt Melancholia in beeld, de planeet die dreigt de aarde te vernielen. Of symbolische waarschijnlijk de melancholie die haar hele wereld doet instorten. Ook nu weer een hoop emoties van angst, bewondering, bezorgdheid, ... Terwijl Justine met alles vrede neemt, zelfs als de aarde er aan zou gaan, zijn het zeer emotionele dagen voor haar naaste familieleden.

Een hoop symboliek met de planeet Melancholia, al was het Trier ook te doen om de dreiging zelf van een planeet die de aarde nadert. Naar Triers normen neemt hij de tijd om zijn emoties op te bouwen. Zeer meeslepend en prachtige cinematografie. Eén van de betere films uit 2011.

Disney blijft het volhouden om dergelijke animaties uit te brengen. Ik verschiet ervan dat ze toen nog volk vonden om hiernaar te kijken. Opnieuw een samenraapsel van korte animaties (moet de 6e achter elkaar zijn denk ik) met wisselend niveau die vooral teren op bekende melodieën en soms ook het in beeld brengen van bekende figuren als Donald. Men had hier beter korte animaties van gemaakt met meer tijd aan de afwerking en het tekentalent. Dat laatste gaat al iets beter dan bij de vorige compilatielangspeelfilms, al is het nog altijd wachten. Te bedenken dat Disney ooit klassiekers voort bracht als Bambi, Pinocchio, Dumbo, Sneeuwwitje,... en nu al enkele jaren iets klaarmaakt met samenraapsels waar concurrenten als Tom & Jerry gewoon korte metten mee maken. Disney in weeral een dieptepunt, het is nog wachten op een echte comeback.

Een wat verouderde film die perfect past in de American Dream. Het onderwerp is nog wel interessant, niet moeilijk dat er een film over gemaakt werd. Het leverde een Oscar op voor beste screenplay en de mooie Mary Steenburgen. Hoofdrolspeler Paul Le Mat is niet echt charismatisch en hij lijkt meer voor televisie geschikt te zijn dan film. Het geheel kabbelt op een rustig tempo voort. Maar echt indruk maakt het nooit. Een film uit zijn tijd dat in een nieuwe setting een comedy op Netflix zou zijn.

Memento wordt vooral gedragen door het concept van de film, maar daar blijft het toch wel wat bij. Op zich is dat best wel interessant. Je zoekt met het hoofdpersonage mee naar de juiste puzzelstukken om te weten te komen wat er gaande is. Maar dan vind ik een gelijkaardige film als dit, Irréversible uit 2002, toch indrukwekkender gedaan met meer drive. Ook is de impact daar groter als de puzzel in elkaar valt. Memento is visueel wat gedateerd. Voor mij hadden die zwart/wit stukken er zelfs best uit gelaten voor meer vaart.

Een Amerikaanse film met Chinese acteurs in Japan die Engels praten. Eigenlijk maakt het niet zoveel uit, misschien los van de soms de wel verschillende filmstijl uit Hollywood of Aziatische studio's. Zolang het maar een boeiende film oplevert. Memoirs of a Geisha volgt een vrij braaf stramien en ondanks de mooi beelden die we te zien krijgen, mist het wel wat sfeer. Het verhaal zelf is best zoet, zelfs voor dit genre. De film is zeker niet slecht, maar slaagt er niet in om echt iets bijzonder te worden en blijft wat op de vlakte hangen.

Dit is best wel een leuke film, al is het ook weer niet zo speciaal allemaal. Nogal simplistisch met momenten en onozel verhaal, maar de humor werkt wel en dat is soms genoeg om van een film te genieten. Geen topper maar een film die zichzelf niet au serieux neemt. In tegenstelling tot het vervolg dat absoluut niet te genieten is.

Men in black is kan het niveau van deel 1 terug oproepen na de verzakking in deel 2. Het duo Jones en Smith werkt nog altijd en met de rol van Brolin heeft de film een extra troef in handen. De humor is weerom leuk en zorgt regelmatig voor een brede glimlach. Qua verhaal stelt het echter niet veel voor en zijn niet alle figuren even origineel. Ik mis die originaliteit eigenlijk wel, het is enkel de humor en de hoofdrolspelers die de film redden. Je zou denken dat 15 jaar na het eerste deel er moderne technieken zouden gebruikt worden en de filmreeks een update zou krijgen. Helaas is deze film anno 2012 al verouderd voor het jaar om is. Leuk om een keer te zien, maar een topper wordt het nooit.

Na 'Man of honor' de slechtste film die ik in de cinema heb gezien. De eerste film was nog leuk en ontspannend, maar deel 2 was blijkbaar meer iets voor de kindjes. Het verhaal heeft geen samenhang en de film dient enkel als wasdraad om enkele grappen aan te hangen. Enige positieve is dat hij niet zo lang duurt...

Men in Black International lijkt wel gemaakt te zijn door iemand die nog nooit een film uit de franchise heeft gezien en er enkel van heeft horen vertellen. Met een script dat op de grond gevallen is en opnieuw bij elkaar geraapt. Maar vooral ook een hoop acteurs waar geen enkele, maar dan ook geen enkele chemie is met een andere acteur. De enige interactie in de film is af en toe tussen Tessa Thompson en een alien. Een overbodige en gewoon slechte sequel van de bekende MIB-filmreeks.

Zeer teleurstellende film. Ik had veel zin in de film na de trailers te zien. Wat zwarte humor met een vleugje absurdisme. Maar de film zelf is te saai, wat wel meer gebeurd met films van Clooney merk ik toch wel. Je ziet gewoon dat hij zichzelf beter amusseerd dan de kijker. Leuk voor hem, maar ik ben Clooney niet...

De film heeft alles in huis om het te maken: goeie acteurs, een origineel verhaal, belachelijke titel... Maar toch komt de film nergens van de grond en wordt het gewoon een saaie bedoening. Jammer van de tijd!

Saw meets Ratatouille. The Menu draait uit op één van de beste films van het jaar met een psychologisch onvoorspelbaar verhaal. Een groep mensen gaat lekker eten op een eiland bij een meester chef, maar uiteraard loopt dat niet zoals verwacht. De sterkte van de film is dat je bij alsmaar opnieuw wordt verrast. Dankzij een sterke cast blijf je gefascineerd kijken. Sfeervolle muziek en visueel ook mooi aangekleed. Ralph Fiennes is geknipt in de rol van verknipte chef en Anya Taylor-Joy schittert zoals gewoonlijk. Met een andere regisseur had het volgens mij nog beter kunnen gaan, maar het script en de cast maken alvast heel veel goed. Meer van dit!

Ik begin meer te genieten van de Nouvelle Vague met regisseurs die duidelijk hun stempel drukken op hun film en er de nodige gelaagdheid in brengen. Le Mépris is verfilmd naar een boek, maar toch maakt Godard er zijn ding mee. Zijn kleurgebruik, de dialogen, de personages maar ook de link naar zijn eigen realiteit. Met de aanwezigheid van Fritz Lang en het feit dat een Amerikaanse producer een film wil maken met het personage van Brigitte Bardot. In het echt kreeg de film vooral geld met de voorwaarde dat Brigitte Bardot mee speelde.

Het was niet Godards favoriete film, denkelijk door de voorwaarden die hem werden opgelegd bij het maken ervan. Maar dat wil niet zeggen dat hij er geen 'Godard-film' van gemaakt heeft. Creatief (denk aan het voorlezen van de cast & crew of de tolk die voor de vertalingen tussen Engels, Frans en Duits zorgt). Mooie film!

De eerste echte verfilming van het bekende werk van Shakespeare. De koopman van Venetië was dan ook lang een gevoelig stuk rond Joden en Christenen, dat niet echt in de smaak viel na de oorlog. Maar denkelijk zal Shakespeare het anders bedoeld hebben. Het verhaal zit vol satirische humor. Niet alleen de twee geloven, maar ook de adel en de eeuwige liefde worden er doorgesleurd.

De aanpak van de film is het gebruik van het oude taalgebruik. Dat voelt in het begin wat onwennig aan voor een leek als ik, maar het voelt wel goed aan en gaandeweg ben je zo mee in dit renaissancetheater. Vooral Pacino schittert in zijn rol van de jood Shylock en brengt met veel verve de mooie dialogen weer. Het toont nog maar eens zijn acteerkwaliteiten aan. Maar ook de rest van de cast doet het goed. Dit in combinatie met de mooie setting en kostumering die je terug meeneemt in de tijd.

De film is zeer aangenaam om te zien en geeft de sfeer van Shakespeare zeer goed weer. Je moet er wat inkomen en het is geen Romeo & Juliet, maar het verhaal zelf is ook wel de moeite. Benieuwd wat de toneelschrijver er zelf van zou vinden...

Onlangs The hills have eyes gezien. En ik was blij dat het toen niet opnieuw of een gezin was uit de stad dat op het platteland de nodige rust zoekt, of een groep tieners waarvan de bekendste actrice (lees hoofdrol) uiteindelijk overleeft.

Deze film bevat standaard het gezin uit de stad met wat probleempjes dat naar het platteland trekt in een verlaten huis. Qua verhaal is het niet veel soeps. Dan zat er nog meer variatie en uitwerking in andere recente horrorfilms. De Japanse horrorstijl met de schrikeffecten helpt wel en maakt de film toch nog genietbaar. Het acteerwerk is ook nogal teleurstellend, zelfs voor een horrorfilm.

Toch nog 2.5 omdat die schrikeffecten ergens wel werken. En hij is dan wel niet origineel, hij stoort ook niet echt.

De makers van Metal Lords hebben volgens mij niet zo veel met metal. Nadat het jaren de underdog was om op school a capella te zingen of in een glee club is het nu aan de metal muziek. De makers weten ook wel dat hun publiek geen metalliefhebbers zijn, maar wel de Netflix-kijker. Centraal staat dus vooral een high school verhaal met een pestkop, een wedstrijd en een klein liefdesverhaal. We maken wat kennis met enkele klassiekers uit het genre en ook al doet de film verder niet zo veel bijzonder, heeft dit wel de nodige charme. Ook leuk dat we 4 metaliconen als cameo tegen komen. Leuke film, maar nooit bijzonder.

Eddie Murphy had zijn gloriejaren in de 80's en ging dan flauwe komedies maken. De enige rol die wat doet denken aan die van Axel Folley uit Beverly Hills Cop is deze Scott Roper uit Metro. De film leek wel alles in huis te hebben om een goeie film te worden. Veel actie, Eddie Murphy in vorm en mooi volk met Carmen Ejogo. Maar stilaan wordt duidelijk dat de film niet meer is van een doorsnee actiefilm waarbij je evengoed namen als Steven Seagal, JCVD of zo kan plaatsen. Maar Murphy is geen vechtersbaas dus vallen de andere scènes des te meer op. En dan merk je niet per se dat de film slecht is, maar wel dat het net ontbreekt aan opvallende scènes. Het is allemaal nogal wat gewoon. Wel jammer, want ik hou wel van deze Murphy. Geef de man een beter script en een regisseur met iets meer pit en je hebt een veel betere film. Ik hoop toch nog om Murphy eens terug te zien in deze rol van politie agent. Maar dan in de juiste setting.

Fritz Lang maakte in 1927 deze grootse film die als troef vooral kan uitpakken met dat visionaire. Een visie op de toekomst en daarom ook van belang op de filmwereld. Maar tegelijk zie je ook wel dat een idee alleen niet sterk genoeg is. Ik zag kort hiervoor de films The Kid (Charles Chaplin) en The General (Buster Keaton) die uiteindelijk toch ouder zijn maar visueel veel beter overkomen. Het acteerwerk in Metropolis lijkt wel 10 jaar ouder. In het zelfde jaar dat The Jazz Singer met geluid uitpakt blijft Metropolis duidelijk hangen. Dat kan geen kwaad, zie maar naar Chaplin die er lang over deed om naar geluid te gaan. Maar ga wel mee met uw tijd. Metropolis mag dan wel belangrijk zijn, als film is dit niet echt genieten. Als toekomstbeeld komt een Modern Times uit 1936 dan een heel pak frisser over, toch maar 9 jaar later gemaakt.

Een film met de nodige symboliek en poëzie, maar ik zie helaas vooral de miserie. De film is niet echt een leuke rit en het helpt niet dat de film meer dan 2 uur duurt. Af en toe wel een mooi shot, maar over het algemeen vrij grijs. dat past wel bij de film, maar mooi is het niet. De film lijkt wel verouderd. Bruno Ganz wordt hier helemaal gedubd, dat komt een film zeker niet goed. En de voice over is vrij irritant gedaan. Helemaal mijn ding niet dit.

Het legendarische duo, dat qua films geen legendarische titels kent. Steeds een luchtige actiekomedie uit de 80s waarbij net als bij The A-Team veel knokwerk van pas komt dan dat ze echt iemand doden. De film is aangekleed met typische 80s synthesizer soundtrack, mooie beelden uit Miami vooral humor om alles licht te houden. Miami Supercops is stilaan ook het einde van het duo, later zouden ze nog 1 keer terug samen te zien zijn in een western. De film staat ook met het duo, zonder hen zou er niets aan zijn.

Ik heb nooit geweten hoe ik deze film moet beoordelen. Ooit een verschrikkelijk saaie film gevonden, maar ondertussen toch helemaal bijgedraaid. De sfeer is als een zwoele zomeravond met een bedrukte sfeer. De spanning hangt in de lucht met heerlijke kleuren op de donker wordende achtergrond. Ik heb de serie nooit gezien, dus moet ook het vergelijk niet maken. En misschien beter zo.

Farrell en Fox doen het niet slecht, al komen hun personages nooit echt uit de verf. Het is vooral de zaak die centraal staat. Niemand die er kwaad zal om zijn als één van hen er bij een sequel niet bij had geweest. De film wil in elk geval niet te braaf zijn en gaat ook hard. Miami Vice is vooral visueel een goeie actiefilm, maar mist wel de nodige uitstraling om er helemaal van te kunnen genieten.

Op één of andere manier is deze animatie mij altijd bijgebleven. Mooi geanimeerd met de bevroren keuken. Ze schaatsen soms ook op muziek van de Sleeping Beauty Waltz van Tchaikovsky, 5 jaar voor de Disneyklassieker Sleeping Beauty uit kwam. Voor mij één van de betere Tom & Jerry kortfilms uit de reeks.

Er zijn al veel biopics over artiesten, maar het was wachten tot 2026 voor we een film kregen over de grootste popster allertijden. We zien vooral de goeie kant van MJ, maar dat is bij elke biopic wel het geval dus moeten we hier ook niet te hard op focussen volgens mij. De film wordt gemaakt met het toezicht van de familie, waardoor veel dingen waarheidsgetrouw zijn maar ook hard opgepoetst. Al wil ik vooral een goeie film natuurlijk.

Er is zoveel te vertellen over de man dat het moeilijk is om keuzes te maken. We krijgen nooit de echte Michael te zien, maar eerder een carrière overzicht die loopt van Jackson 5 tot het album Bad. Centraal staat de strijd met zijn vader, wat te vergelijk met de Colonel bij Elvis. MJ groeit op als een eenzame, maar creatief en intelligente man, die door de razendsnelle roem geïsoleerd geraakt zonder vrienden.

De biopic brengt nieuwe aandacht naar zijn muziek die na zijn dood minder aandacht kreeg. Ik ben zelf opgegroeid met zijn muziek in de jaren '80 en '90, altijd bewondering gehad voor zijn muziek. Al mis ik wel die grootsheid in deze film. Maar hopelijk pikt een nieuw publiek de muziek terug op. Deze biopic is helaas te afgeborsteld door de familie om even hard te schitteren als de King of Pop zelf. Voor de grootste entertainer mocht het wel wat meer zijn. Maar het resultaat is wel toegankelijk en amusant genoeg om niet te vervelen.

In de reeks docu's van Gene Feldman (regelmatig met zijn vrouw Suzette Winter) zijn de meeste acteurs of actrices al overleden bij het maken van de film. Bij de 'jongere' sterren kunnen die zelf nog getuigen. Zoals hier bij Michael Caine, die best wel open is in deze documentaire. Alleen is er nog een heel stuk carrière na deze film gekomen, zodat het beeld van Michael Caine niet volledig is. Hij won nog een Oscar met The Cider House Rules (1999) en werd genomineerd met The Quiet American. De jongere generatie zal hem ook wel kennen van luchtigere rollen zoals bij de Batman-trilogie, The Prestige, Kingsman of Now You See Me. Maar hij was toch ook nog best goed in films als Youth, Dunkirk, Harry Brown, Inception en Children of Men.

Best wel boeiend eigenlijk, al blijf je soms op je honger zitten.

Moest deze film gemaakt zijn in Europa of VK was dit beter geweest, maar het Hollywoodsausje smaakt dit keer averechts op het genre dat men wil aansnijden. Hollywood probeert buiten de lijntjes te gaan met deze thriller, maar heeft de 'ballen' niet (excusez-moi les mots) om ver genoeg te gaan. Resultaat is deze vage en soms vrij kabbelende film die z'n weg zoekt en af en toe sterke pogingen heeft.

Zo heeft de film een mooie opening met de voice-over van Tom Wilkinson en krijgt de film ook een mooi opbouw door enkele cruciale scenes als lokaas uit te werpen. Wilkinson acteert trouwens zoals we dat van hem gewend zijn, heel sterk. Clooney kan beter en past niet echt hier op z'n plaats. Z'n rol wordt veel te oppervlakkig gespeelt en had door pakweg een Edward Norton of Matt Damon met meer excentrieke trek beter tot z'n recht gekomen. Denk ik toch... Ook waren rollen als die van Tilda Swinton vrij overacht naar mijn zin. Origineel is dan weer wel de scenes als ze het woord voert bij zittingen gemengd met de momenten dat ze haar zinnen wikt en weegt en zich voorbereid. Vond ik wel leuk gedaan.

Qua regie zit het dus niet slecht, al had ik het gevoel dat de teugels door Hollywoodproducers te strak werden aangehouden. Ook af en toe een miscasting helaas. En een meer gedurfd script had wel gemogen.

Maar als ontspanning viel het wel mee, misschien met een herziening dat er meer uit de bus valt, al betwijfel ik het. Hoe deze aan zoveel Oscarnominaties komt is me ook een groot raadsel.

Dit is een film die enkel bestemd is voor liefhebbers van autoracen. Het verhaal is miniem (denk ook aan Fast and the furious, Torque, ...) maar de dankzij Luc Besson is het toch leuk om te zien. Ik zie wel graag autoraces en ben ook een liefhebber van Luc Besson. Ik kende Vaillant van de strips en ze hebben het goed verfilmd. Probleem was dat de strips al wat ouder zijn, maar het is toch nog goeie ouderwetse Formule 1 gebleven dat centraal blijft in zowel strip als film.

Vlaanderen was jarenlang de speelbal tussen Engeland, Frankrijk, Nederland en Spanje. Dat maakt een eigen geschiedenis al wat moeilijker. Figuren als Tromp of de Ruyter waren in elk geval nooit onze grote geschiedenisfiguren. De enige zeevaarder die ik kende was Piet Hein, vanwege het gekende kinderliedje over de zilvervloot. Ondertussen al veel bijgeleerd natuurlijk en vorig jaar nog meer kennis gemaakt met Michiel de Ruyter en de zeeveldslagen in het Scheepvaartmuseum in Amsterdam. Geen wonder dat die tijd een eigen film kreeg. Zoiets missen we in België toch.

De enige Nederlandse acteurs die ik ken waren net de acteurs van de Ruyter en de ouwe Tromp. En misschien is dat wel een voordeel. De film wil een beeld schetsen van de bekende admiraal (al laten ze zijn aandeel in slavernij wel weg) en een reeks historische gebeurtenissen. En dat is best goed gelukt. Het geeft al een beter beeld van de tijd van toen. De film is duidelijk in handen van iemand die ervaring met het genre heeft. Regisseur Roel Reiné zorgt ook voor de cinematografie. Het kleurenpalet zorgt voor een warme gloed die doet denken aan de schilderijen die er toen gemaakt zijn (waarbij ik toch meteen de schilderijen van Willem van de Velde herken). Er is de nodige actie en toch ook wat licht overdreven heldenverering van de Ruyter. Maar dat mag af en toe wel.