Metropolis (1927)

ik vond er geen hol aan!

In het begin kwamen er nog een paar leuke beelden voorbij van hoe de stad er uit zag maar na een half uur heb ik me eigenlijk alleen maar verveeld.

Zoon stille film met wat tekstjes en muziek is niets voor mij.

0.5 *

Berichten verplaatst naar De Site > Algemeen > Stemmen

Versie van 153 gezien, denk dat ik met de verkorte versie toch beter qua cijfer uitkwam. Film is een enorme en terechte klassieker, zeker als je de film in zijn tijd plaatst heeft het wel grenzen opgezocht qua decor en figuranten-aantal, en daarnaast was het toentertijd ook een spelend onderwerp, die industrialisatie. Toch voelt de film wat onwennig en chaotisch aan en is het eerste deel van het verhaal,voordat de Maria-robot wordt gemaakt, niet echt rete interessant. Dit komt vooral doordat ik de 153 min. versie heb gezien waardoor er ook verschil zit tussen kwaliteit en formaat van elk shot, op het begin is dit effe wennen. Daarnaast heb je, zonder het plot te hebben gelezen, nog niet echt een idee waar de film naar leidt, zelfs niet na dik een uur kijken. Heb de film daarom ook in tweeën gekeken waardoor je toch wat concentratie weet op te brengen voor het vele sterke tweede deel van de film (waar je echt kan genieten van decor en figuranten). Mede dankzij de positie van de film en het sterke tweede deel (vooral met de kindertjes!) een dikke 3,5 ster.

Versie van 120 minuten gezien, en dan kan ik spijtig genoeg niet anders concluderen dat er teveel van de film verloren gaat. In het begin gaat alles nog wel maar als je later soms twee lappen tekst voor je neus krijgt die belangrijke plot elementen uit de doeken doen, wordt het wel erg lastig om gecharmeerd te blijven. Technisch is het natuurlijk een hoogstandje, maar voor deze versie kan ik geen score geven die representatief is voor de film als geheel. Wellicht dat ik ooit de lange versie zie en hier wel een beter oordeel over kan geven.

De film ziet er prachtig uit en het verhaal is prima verzonnen, maar de amusementswaarde ligt gewoon ontzettend laag en dat blijft toch 't belangrijkste aspect van een film voor mij persoonlijk. Ook die muzikale begeleiding die continu aanwezig, irriteert op den duur. Na anderhalf uur werd 't voor mij al om de 5 minuten klok kijken. Toch wou ik de film afzien, dus een beetje met tegenzin afgekeken.

Vandaag herzien na bijna vijf jaar, en dit keer in de bijna volledige print van de recente Masters of Cinema DVD. Mijn score blijft overeind, maar moet toch wel wat kantekeningen plaatsen. De negatieve punten die genoemd kunnen worden zijn dat de hoofdpersoon zo overdreven acteerd en zijn rol opzich ook best wel belachelijk te noemen is, dat de hele film iets wegheeft van een opgeblazen opera die nergens over gaat. Alle bijzondere allegorische en psychologische elementen die in het verhaal gestopt zijn, komen hierdoor niet echt uit de verf.

Op die laatste punten is Metropolis zéér goed met the Matrix te vergelijken (soms ook zelfs in enkele design elementen, al zie je in de zes Star Wars delen veel meer terug van de ongelovelijk invloedrijke sets en stijl van Metropolis!). Ook the Matrix gebruikt Christelijke allegorie en heeft als uiteindelijke moraal dat "hoofd" en "hand" door "hart" verbonden moeten zijn omdat anders de maatschappij verdoemt is

Eigenlijk mag Metropolis dus wel een half sterretje minder, maar hij verdient ze terug door de werkelijk fenomenale (en nog steeds ontzettend mooie) productie. Er is duidelijk heel veel geld tegen aan gegooid, maar ook puur qua techniek was dit het beste wat je in 1927 kon krijgen. Het zorgt er voor dat Metropolis decennia lang zelfs in verschillende verknipte versies heeft aangesproken en, hoewel de Matrix trilogy de film wat mij betreft dus heeft ingehaald, ze zal dat ook nog lang blijven doen!

Na lange tijd toch maar deze film eens bekeken. Geen idee wat het zou worden. Meer dan 2 uur stomme film is wel lang, maar Chaplin bvb ligt me dan weer wel. Kijken en oordelen dus.

Ik moet zeggen dat ik visueel wel onder de indruk was. De 2 miljoen dollar (zeker voor die tijd) is zeker gebruikt als je ziet naar de grootse decors en de massa figuranten. Daardoor krijg je echt het beeld van een Metropolis. De sfeer zit er wel in. Helaas - en hier zullen veel mensen mij misschien tegenspreken - is er weinig aandacht besteed aan mimiek. Zeker voor een stomme film zou je verwachten dat daar veel meer naar gekeken werd. Alles was praktisch een massaspektakel met overdonderende muziek en decors. En dan is 2 uur en meer, veel te lang voor een film als dit.

Ik heb niet echt genoten van deze film, al vond ik de decors wel mooi en had ik toch af en toe nog even een moment dat ik terug hoop kreeg dat het zou beteren. Maar helaas zal het nooit echt mijn film zijn, ondanks de historische en invloedrijke waarde voor de filmwereld. Dat zal ik zeker niet ontkennen, maar als ik er niet van kan genieten, ben ik daar niet echt veel mee natuurlijk.

gisteren gezien (versie van 2u) en zit een beetje met gemengde gevoelens:

1) ja, het wordt (toch voor die tijd) ontzettend mooi in beeld gebracht met de nodige special-effects vandien. Ook het verschil tussen goed en kwaad, rijk en arm, droom en werkelijkheid, ... wordt visueel meegegeven en is bij momenten van een origineel doch aangenaam niveau.

2) ja, het is toch een beetje langdradig bij momenten. Het concept/moraal waar de film om draait is lange tijd niet duidelijk (ook al vermoed je al een beetje wat er gaat gebeuren), maar eens het 'levenswerk' voltooid is stijgt de film qua spanning, en wordt ook alles duidelijk.

3) ja, het gebruik van tekstjes is soms storend, maar dat is natuurlijk nu eenmaal zo bij dit soort films. En inderdaad, wellicht dat bij de langere versie alles wordt uitgelegd, dus vervalt mijn opmerking een beetje...

Kortom, goede film maar heeft niet helemaal de (misschien te hoge) verwachtingen kunnen inlossen. Dus 3.5* volstaat!

Nu ik de nieuwe completere restauratie zag dacht ik: die krijgt er een halve ster bij, maar ik zit al op 5...

ARTE (Metropolis, vrijdag 30 december, 22:20 uur)

Dit was een bijzondere film. Het moet waarschijnlijk de eerste keer zijn dat 'k een stomme film zie. Dit is toch wel even aanpassen. Naast dat er niet in gesproken wordt, was de film ook nog eens zwart-wit. De film moet het dus vooral van het verhaal, de beelden en de muziek hebben. Gelukkig was dit wel in orde. De film zag er nog goed uit voor z'n leeftijd, met toch enkele speciale effecten die er toch nog steeds door kunnen.

Het is zeker geen alledaagse film en je moet je erg echt voor zetten, maar dan vind 'k hem zeker de moeite om eens te bekijken, al was het maar voor de boodschap die de film brengt of de choreografieën die de arbeiders uitvoerden.

Hoewel Metropolis een flop was, moet de waarde van deze film en haar genre niet onderschat worden. Behalve dat deze prent nu wordt beschouwd als één van de beste vooroorlogse films, waren de expressionistische films van de jaren ’20 een meer dan logische stap in de ontwikkeling van cinema. Niet alleen betekende het de introductie van directors, scriptschrijvers, decorontwerpers en (in zekere zin) geschoolde acteurs, maar werden ook film- en belichtingstechnieken sterk verbeterd. Ook al is er tegenwoordig nauwelijks een markt voor expressionistische films, het heeft wel degelijk op de cinema van onze tijd. Tim Burton heeft voor een groot deel de expressionistische film nieuw leven ingeblazen met films als A Nightmare Before Christmas en Corpse Bride.

Ergens ben ik wel benieuwd naar waar Fritz Lang precies de inspiratie vandaan gehaald heeft. De stad zelf is natuurlijk volledig gebaseerd op (zijn reis naar) New York, maar science fiction stond toen nog in de kinderschoenen. Het verhaal is Orwelliaans, zonder dat 1984 ook maar was geschreven. Hier en daar zijn er wel duidelijke verwijzingen, zoals het kort spelen van de Marseillaise (Franse revolutie). Je zou kunnen zeggen dat meneer Lang goed opgelet heeft tijdens de geschiedenislessen en het beeld van een volksopstand goed weergegeven heeft. Het verhaal is goed. In wezen niet heel moeilijk, maar wel lastig om goed te verfilmen zonder gebruik te kunnen maken van gesproken dialogen.

De complimenten gaan vooral uit naar de verbluffende decors. In sommige gevallen heel handige trucages (en soms ook erg goede special effects). De ondergrondse stad, maar zeker de wolkenkrabbers zijn prachtig. Sommige shots zijn gewoon tekeningen, maar daarom eigenlijk niet minder indrukwekkend. ‘Angewandte kunst’, precies zoals Duitse expressionisten het bedoelden. Alleen hier dan wel een goede scheut nieuwe zakelijkheid. De andere pluim is voor Brigitte Helm, die hier een verbluffend goede prestatie neerzet. Heerlijk hoe ze het ene moment de zorgzame moeder speelt en later, wanneer in het verhaal de robot haar identiteit overgenomen heeft, heel gewiekst uit de hoek kan komen.

Ruim 85 jaar later is Metropolis nog altijd een erg goede film. De volledige versie heeft me wat teleurgesteld in de zin dat de in Argentinië gevonden scenes weinig meer vertellen. Alleen de geheimzinnige handlanger van Joh Fredersen heeft een identiteit gekregen. Natuurlijk geef ik de volledige versie de voorkeur, maar ik had gehoopt dat er met het verloren gewaande materiaal ook nieuwe prachtige scenes meegekomen waren. Het doet verder niets af aan het feit dat Metropolis verplichte kost is voor SF liefhebbers.

jaren geleden had ik ingekorte versie gezien, een vakkundige film met bijzondere beelden zo was mijn oordeel; toen ik de uitgebreide versie zag merkte ik plotseling dat het meer dan een simpel theatraal verhaal betrof, en naar mijn smaak werd het geheel zowel wat betreft de verfilming als wat betreft de boodschap van middelmaat naar uitstekend verheven.

De film is natuurlijk bekend door de SF-beelden die overal te pas en te onpas gebruikt worden.

Toch zou ik de film eerder een soort sociaal drama willen noemen. De beelden die bijna in ons collectief geheugen gegrift staan vormen eigenlijk maar een klein gedeelte v.d. film.

Niet gek, maar wel een beetje zware kost vond ik...

Historic Metropolis Movie Poster Poised for Record Sale ? And It Could be Yours for 0,000 - heyuguys.co.uk

Afgelopen weekend heb ik deze herzien, nu in de gerestaureerde versie die op de dvd-hoes aangekondigt staat als The Complete Metropolis, ondanks dat er nog een handjevol scènes afwezig zijn. Niettemin is het zeker een verbetering, deze nieuwe versie, want grote momenten die eerst alleen maar verteld konden worden met tussenstitels worden nu gelukkig getoond. Slechts één belangrijke scène kennen we alleen van de tussentitels (die waarin Fredersen Rotwang verslaat en Maria ontsnapt).

Het blijft een indrukwekkende film om te zien. In feite, het zijn de beelden die het soms wat al te gekke verhaaltje weten te verkopen. Psychologische diepgang hoef je hier niet te zoeken en het simplistische moraal dat er duimendik bovenop gelegd wordt (de film begint met een openingstitel met de boodschap) maakt ook geen diepe indruk. Maar de beelden van de massa arbeiders, hun vreemde werk, de grote stad, de machines, de robot, het expressionistische acteerwerk. Het blijft gewoon constant erg boeiend om naar te kijken en het wordt daardoor een meeslepende film. Het zijn de regie en de sfeer die de boodschap overbrengen en dat is een enorme prestatie van Lang. Misschien gaat het allemaal wat te lang, wat ironisch genoeg extra versterkt wordt in de gerestaureerde versie, maar buiten dat om is dit toch een sterk begin voor het science-fiction genre in de lange speelfilm.
4* blijft staan.

Toch wel een pittige zit. Aan de schitterende karakters of de beeldschone decors ligt het in ieder geval niet, maar het is een lange zit voor een film waarvan ik het einde al na tien minuten aan zag komen.

Is er al een topic waarin de

Wat onhandig geformuleerd van mij. Die hedendaagse maatstaven zijn er wat mij betreft niet.

Een dergelijke term komt vaker voorbij ('gedateerd' bv. - en ergens kan ik me er ook wel in vinden; al ken ik deze klassieker weer niet), en dus is wat meer duiding is altijd welkom (topic- dan wel per-film-wise)...

Leg The Artist eens naast deze film en kijk waar de verschillen zijn.

Op Vrijdag 29/03/2013 wordt de film Metropolis vertoond in het concertgebouw van Brugge met het Brussels Philharmonic orkest die de originele soundtrack van Gottfried Huppertz live brengen.

Een must voor elke filmliefhebber!!! Tickets zijn al binnen.

Bron

Was ook niet serieus, maar ik zei dat om te laten zien dat zelfs een ´moderne´ stomme film al zo anders is qua snelheid en vorm dan een daadwerkelijke film uit die tijd.

Een beetje een lege, voorspelbare film die het vooral moet hebben van z'n production value. De voldoende die ik de film geef gaat toch voornamelijk naar de invloed die de film op het genre gehad heeft.

Wellicht dat een uitgebreidere recensie nog volgt.

Erg interessant om eens gezien te hebben, maar wel een gevalletje generatiekloof. Ik vindt het lastig om hem te beoordelen aangezien deze film je dwingt om hem te bekijken op een totaal andere manier dan dat je normaal films kijkt. Je zou nu bijvoorbeeld niet kunnen zeggen dat de boodschap er te veel boven op lag. Het is natuurlijk eerder bedoelt als een film over een gedachte in plaats van andersom.

Absolute landmarkfilm.

Vooral in het begin erg indrukwekkend qua expressieve decors. Vond het wat dat betreft wel echt genieten van de details hoe er gedacht werd over een volledig ge-automatiseerde wereld anno 1927. Die ritmische bewegingen van de arbeiders in het begin zijn toch erg iconisch.

Naderhand werd het toch iets minder, het verhaaltje hangt een beetje te los aan de thema's van de film, maar de sterke muziek en het expressieve acteerwerk, samen met de decors expressionistische decors blijven de aandacht erbij houden.

Houd ik het op een 3.5*, de gerestaureerde versie gezien en het is wat aan de lange kant soms, maar verder weinig op deze classic aan te merken.

Megalomaan gevoelsproject over verzoening.

Expressionist Lang heeft werkelijk alles uit de kast gehaald om deze film te produceren. De 'special effects' en de belachelijk grote decors zijn goed genoeg voor de 'klassieker'-titel. Maar verder is de film vrij langdradig, soms slaat het hele stukken over die niet begeleidt worden door beeld en het geheel is vrij dramatisch en zwaar. Ik heb geprobeerd om me door mijn gevoel te laten leiden, doordat het plot eigenlijk vrij dun is. Helaas vond ik maar bij twee scènes voldoening daarin. De basis is gelegd voor veel nieuwe Sci-Fi projecten en anti-establishment films, maar dat alleen maakt dit nog geen topper. Nipte 3*.

Een van de meest ambitieuze films in de geschiedenis denk ik. Decorbouw en uitwerking zijn verbluffend. Ondanks de lange duur blijft het beklijven tot het einde.

Is alles dan vlekkeloos? Nee, niet echt, soms worden hele dramatische ontwikkelingen overgeslagen met een paar teksten die een 'ondertussen' moeten voorstellen. Dat geeft de film een soms erg vreemd ha-op-de-takgevoel. Maar ondanks dat ben ik toch redelijk onder de indruk van de look in deze film. Ook de special effects waren nergens lachwekkend of aandoenlijk. belichting, decors, alles was gewoon àf.

Blij dat ik hem - eindelijk - gezien heb.

Ja, geweldig, in één woord. De combinatie van theatraal acteren, bombastische muziek en dramatische massascènes maken dit, samen met de mythologische (bijbelse) motieven, qua vorm tot een overdonderend geheel. Film, opera en theater in één, zou je haast zeggen.

Tot halverwege had ik het gevoel dat dit tot het allerbeste behoorde dat ik ooit zou zien, maar dan gaat het op verhaalniveau toch een beetje de mist in. De contouren van een mythologische vertelling die in het eerste deel zo veelbelovend geschetst werden, vervagen weer, en het geheel vervlakt tot enkele cliffhangertjes (met overigens nog wel enkele schitterende scènes) om te eindigen met een, zeker gezien de noodlotssfeer die aanvankelijk het verhaal tekende, ongeloofwaardige en zouteloze verzoening.

En daardoor ben ik ook minder geneigd om de duimendikke, soms op de lachspieren werkende, tussenteksten - hoe zeer die soms door de omstandigheden ook te vergoeilijken zijn - met de mantel der liefde te bedekken.

Er is in de loop der tijd natuurlijk nogal wat gebeurd met deze film, en ik heb geen idee in hoeverre de oorspronkelijke bedoelingen daardoor gefnuikt zijn, en in hoeverre en aan welk verondersteld publiek men concessies meende te moeten doen. Alles in aanmerking genomen, kun je het hele project misschien wel vergelijken met de Torenbouw van Babel: een megalomane, zeer indrukwekkende, maar wel tot mislukken gedoemde onderneming.