menu

Mektoub, My Love: Canto Uno (2017)

Alternatieve titel: Mektoub, My Love

mijn stem
3,53 (76)
76 stemmen

Frankrijk / Italië
Drama / Romantiek
175 minuten

geregisseerd door Abdellatif Kechiche
met Shain Boumedine, Ophélie Bau en Salim Kechiouche

Het is 1994. Amin hoopt als scenarioschrijver een bestaan op te kunnen bouwen in Parijs. Maar in de zomer keert hij terug naar Sète in het zuiden van Frankrijk om vakantie te vieren met zijn familie en jeugdvrienden. In het gezelschap van zijn neef Tony en beste vriendin Ophélie slijten ze de dagen in het Tunesische restaurant van de familie, de kroegen in de buurt en op het strand waar de vakantievierende meisjes te vinden zijn. Vakantieliefdes, drank en hormonen stuwen de dagen voort. Amin is gefascineerd door de verliefdheid en het bedrog van zijn vrienden en observeert de passie van een zomer waarin hij zijn eigen bestemming nog niet vindt. Zijn zoektocht is echter begonnen...

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=FUUlqDTQ4Cs

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
2,0
Hallo wibro, ik ben ook een film- én vrouwenliefhebber die over een paar maanden zeventig jaar wordt. Maar als ik een film zie, wil ik geraakt worden, iets nieuws zien, aan het denken gezet worden, interessante personages (mensen) tegenkomen. En die mogen best plezier hebben. Dat alles miste ik in deze film. De oppervlakkigheid van die mensen spatte van het doek af. Is dat wat Abdellatif Kechiche ons wil laten zien? Die boodschap is niet aan mij besteed.

avatar van mjk87
4,5
Mensen klagen hier over oppervlakkigheid, maar wat is hier oppervlakkig aan? Dit is toch uit het leven gegrepen? Hoe je eigen leven en vooral je eigen vakanties zijn? Ik vind de film daarom juist enorm diep gaan omdat die het ware leven toont.

avatar van Baboesjka
3,0
Wat ik leuk vind aan deze film is dat het zo realistisch overkomt. Het acteerwerk, de gebeurtenissen. Ik ben een heel ander persoon dan de mensen in deze film en ik heb me nooit in zulke situaties bevonden. Uitgaan in clubs en met vrienden vakantie vieren zijn mij bijvoorbeeld onbekend. Ik vind niet dat ik dezelfde ervaringen en interesses als de personages moet hebben om een film goed te vinden, maar dit stond wel heel ver van mij af. De gesprekken, vaak geroddel, vond ik bovendien niet bijster interessant. Ik voelde bewondering voor Ophélie. Zij lijkt zo goed in haar lichaam te zitten en trots te zijn op haar rondingen. Ze heeft zo'n zelfverzekerde uitstraling en haar kundigheid met de schapen vind ik charmant. Als dierenliefhebber vind ik het sowieso leuk dat de dieren ook een rol spelen in de film. Drie uur is lang. Gelukkig heb ik 'm op dvd van de bieb geleend en heb ik 'm in delen kunnen kijken. Ik vind die lange speelduur er wel bij passen. Het is mijns inziens een film waarin je meegesleept moet worden om 'm te beleven zoals ie bedoelt is. Ik vind het niet geweldig, maar zeker wel een voldoende waard. 3*

avatar van tbouwh
4,5
Op het vorige filmfestival van Venetië (2017) leken sommige filmjournalisten zich haast al te hebben voorgenomen om de nieuwe film van Abdellatif Kechiche (La Vie d'Adèle) met de grond gelijk te maken. Het regende reacties waarin het eerste luik van Mektoub, My Love omgedoopt werd tot de nieuwe Male gaze: de film. Inderdaad – hoofdpersoon Amin (Shaïn Boudemine) kijkt en aanschouwt, en de camera kijkt mee. Maar diezelfde hoofdpersoon trekt zich middenin de zomervakantie terug om in het aardedonker van zijn slaapkamer naar Dovzhenko’s Arsenal (1929) te kijken, en als een overduidelijk geïnteresseerde dame hem meevraagt naar het strand blijft hij liever in een stal achter om de lyrische geboorte van een lammetje mee te maken.

Iedere getoonde blik toont ook weer het potentieel van een groot bevragen, waarin voyeurisme geen verwerpelijk goed is maar een spiegel. De film is een hyperrealistische karakterstudie, ze moét subjectief zijn om te werken. Dat gegeven wordt nog het best bespeeld en beschreven in dit essay dat ik vond op de site van Kinoautomat. De reflexieve houding van de schrijfster getuigt van een intelligent, waar nodig kritisch perspectief dat een verademing is ten aanzien van de fulminerende critici die blijmoedig meegaan met de politiek-moreel correcte massa – hun potentiële gelijk sneuvelt onder een volledige onbereidheid om tussen de (film)regels door te lezen.

Gast
geplaatst: vandaag om 00:41 uur

geplaatst: vandaag om 00:41 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.