Mektoub, My Love: Canto Uno (2017)

Er is een aantal zaken die ik niet kan uitstaan in film. Nietszeggende, zinloze seksscènes, flaring en mensen die Heineken drinken. Vandaar dat ik binnen een paar minuten al het donkerbruine vermoeden kreeg dat dit een zeer zware zit zou worden. Vanaf dat moment gaat het zowaar bergafwaarts, want de overige 170 minuten zijn volstrekt inhoudsloos! Wanneer Amin [Shain Boumedine] de koeriersfiets van Tony [Salim Kechiouche] bij het huis van Ophélie [Ophélie Bau] ziet staan, gluurt hij door het raam en ziet hij hoe ze flink van bil gaan. Ophélie is echter verloofd met een soldaat die met haar wil trouwen wanneer hij terugkomt en wanneer Amin laat merken dat hij weet dat ze vreemd gaat is ze als de dood dat haar verloofde erachter komt. Het blijkt echter een publiek geheim en nee, de verloofde speelt verder geen enkele rol in deze film! Waar gaat dit dus over? Nou, over een stel bevallige meiden (veelal in bikini's gefilmd en met veel close-ups van hun achterwerk) en knappe jongens die flirten, praten over volstrekt oninteressante koetjes en kalfjes, rondhangen op het strand, op stap gaan, zich bezatten en los gaan in cafés en nachtclubs (met veel close-ups van vrouwenbillen en zelfs een shot 'up the skirt!). Oh ja, je ziet ook nog een schaap bevallen van een lammetje, ook al heeft die scène geen enkele functie. Probeer je in te denken dat je drie uur lang op een strand probeert een boek te lezen en zit naast een club roddeltantes die constant zeveren en roddelen over zaken die je niets aan gaan en je totaal niet interesseren. Zo heb ik deze film ervaren en een ieder die niet voortijdig een voorstelling van deze tijdverspiller verlaat, dient een oorkonde te ontvangen van de verantwoordelijke bioscoop. Wie altijd al een nepversie van Supertramps 'School' heeft willen horen of wie kickt op een slechte loop van 'Sing Hallelujah' van Dr Alban, geeft deze film wellicht een halve ster meer. "Drama is life with the dull bits cut out", aldus Alfred Hitchcock. Deze film bestaat echter uitsluitend uit 'dull bits'. Afschuwelijk...

Het was een fijne verassing toen ik kort na het zien van La Vie d'Adele, pas enkele maanden geleden, er achter kwam dat regisseur Kechiche met een nieuw, sensueel project op de proppen kwam. Opnieuw van een opvallend lange speelduur. Dat was nog voordat ik iets wist van alle negativiteit rondom Adele. Lea Seydoux die de regisseur in een kwaad daglicht plaatste vanwege zijn tirannieke houding op de set en het eindeloos moeten overdoen van de sex scenes. Ik kan mij zo voorstellen dat, dat geen pretje was. Anderzijds, er zijn zo veel regisseurs die op het vervelende af perfectionistisch zijn. Dat Kechiche alles compromisloos in beeld wil hebben, is iets wat de actrices van tevoren konden weten. Enfin, ik was er niet bij op de set. Misschien was het wel exploitatie en verdiende Kechiche de kritiek. Het eindresultaat van de film was echter hoe dan ook een fenomenale ervaring. Niet vaak ben ik zo ontroerd achtergelaten door een film.

Mektoub, My Love kreeg op het film festival van Cannes alweer een boel stront over zich heen. Kechiche zijn voyeuristische filmstijl zou wel erg extreem gericht zijn op het vrouwelijke lichaamsdeel. Nu neem ik dergelijke berichten in de huidige tijdsgeest wel met een korreltje zout. We zijn in de (overigens terechte) heksenjacht op mannen die hun macht in filmwereld misbruiken, misschien wel iets te ver aan het doorslaan. Met die houding ging ik zitten voor 3 uurtjes Mektoub.

Laat ik voorop stellen dat ik heb genoten van deze film. Kechiche zijn zinderende, kleurrijke, dynamische filmstijl kan mij zeer bekoren. Levensvreugd doordrenkt iedere scene. En ja, het is oeverloos gekibbel en gekwebbel, over jongens en meisjes, koetjes en kalfjes, schapen en lammetjes, maar volgens mij maakt het plot zich in deze film ondergeschikt aan de visuele pracht. Niet eerder werd het zomergevoel zo scherp in beeld gebracht.

Dat geldt echter ook voor de billen. Bij Adele vond ik dat de sex scenes te lang duurden en te dicht langs porno aanschuurden. Ondanks dat de sex scenes hier op één vinger te tellen zijn worden de vrouwenlichamen overdadig in beeld gebracht. Nu wil ik wel duidelijk maken dat het mij niet zo zeer om de 'male gaze' gaat. Deze film gaat over zomerliefde. Over een jongeman die door zijn geile neef mee wordt getrokken in het uitgaansleven van een Franse badplaats. Waar denk je dat jonge mannen naar kijken? Inderdaad.

Bovendien is dit gewoon de filmstijl van de regisseur. Kechiche zijn voyeurisme is grenzeloos. Niet alleen dans of sexscenes, maar ook eetscenes en intieme gesprekken worden zo lang in beeld gebracht dat je er emotioneel gezien niet meer omheen kan. Ik vermoed dat Kechiche hier een bewuste middelvinger opsteekt naar zijn criticasters. De man heeft een visie en lijkt hier aan te geven voor niemand af te wijken van die visie. Toch moet ook ik toegeven dat overdaad op een gegeven moment schaadt. Tijdens de spetterende, lang uitgesponnen nachtclub scene hing de camera nog net niet tussen de benen van de dames. Dat hoeft van mij niet, maar het moet wel kunnen. Zodoende begrijp ik het gebaar (lees: de middelvinger) van de regisseur, maar vind ik de vele borsten en billen toch wel een minpuntje die te veel afleiden van het verhaal.

Want ja, er is een verhaal. Recensenten klagen hier en daar over het gebrek aan ontwikkeling dat onze hoofdpersoon doormaakt. Ik vermoed dat dit komt doordaat Mektoub in twee delen is geknipt. We zien echter wel degelijk een belangrijk omslagpunt aan het einde van de film. Als Amin beseft dat Charlotte, die hij toevallig op het strand tegenkomt, veel meer op zijn golflengte zit dan de feestende, beestende jeugdvrienden uit Sete en hij samen met haar op de horizon af loopt. Of je dat in minder dan 3 uur had kunnen vertellen? Als je die vraag moet stellen, dan doe je er goed aan om films van deze regisseur voortaan links te laten liggen.

Voor het grootste deel heb ik kunnen genieten van Mektoub, My Love. Van het onbezonnen, pre-digitale 1994. Een tijd waarin mensen nog echt met elkaar praatten, waar de smartphone en het internet nog niet bemiddelden in de sociale interactie. Een tijd waarin de clubmuziek nog vrolijk en dansbaar was. Ook heb ik genoten van de vrijheid van deze liberale Tunesische familie. Een verfrissend beeld in deze tijd waarin de media ons maar al te graag een beeld van conservatieve arabieren voorschotelt. Toch ben ik minder enthusiast dan ik was bij Adele. Mogelijk komt dit omdat het verhaal vrij abrupt en onbevredigend eindigt. Ook weet het personage Amin mij onvoldoende te betrekken. Als afwachtend muurbloempje met een mooie glimlach is het eigenlijk maar raden of er daadwerkelijk iets in zijn hoofd omgaat. Tegenspeelster Ophelia overtuigt trouwens wel als complete nieuwkomer.

3.5* en ik wacht op het aanstaand vervolg.

Kechiche is eindelijk terug. Vijf jaar na z'n gouden palm.

Mektoub speelt zich af in 1994 en portretteert de Nirvana-generatie. Aan de buitenkant is er zon, drank, billen en seks. Het ruikt naar tienergeest. Binnenin is er niks: de onderlinge verhoudingen zijn zo nep als het maar zijn kan. De liefde is schijn, de kameraadschap is schijn, het onbezorgd genieten is schijn.

Blijkbaar staren sommigen zich hierop blind en beginnen ze te bazelen over 'male gaze'. Dan heb je dus weinig tot niks van de film begrepen. Hoofdpersoon Amin voelt zich duidelijk een buitenstaander in zijn geboortestreek. Hij zoekt naar betekenisvolle tijdsbesteding en werkelijk contact. Mijn interpretatie is dat hij van Ophélie houdt (opmerkelijk trouwens dat Kechiche wederom de voornaam van zijn hoofdrolspeelster overneemt in de film). Maar het kan ook zijn dat het meer broederlijk is en dat hij alleen met lede ogen toe kijkt hoe Ophélie haar leven inricht, dat hij dat graag anders zou zien. Hij lijkt dichtgeslagen door haar gedrag en brengt zijn gevoelens niet onder woorden. Kechiche weet het onbehagen van Amin aangaande haar meesterlijk vorm te geven. De camera wordt in de clubscene aan het einde telkens naar Ophélie toe gezogen, net als de blik van Amin, die onderwijl de meisjes van zich af moet slaan.

Even daarvoor zit het hoogtepunt van de film. Een scene die gratuit zou kunnen lijken als het niet zo perfect was uitgevoerd. Amin fotografeert. Hij is van mening dat een foto iets vertelt, de essentie kan vatten, uitstijgt boven het momentane. Ophélie werkt op de boerderij van haar vader. Ze doet haar werk met een routineuze achteloosheid, verwaarloosd haar taken om naar het strand te kunnen gaan. Amin blijft achter tussen de schapen en wil de geboorte van een lammetje fotograferen. Ik heb niet getimed, maar de scene duurt in z'n totaliteit zeker 10 minuten. Het gebruik van muziek is fantastisch (ook omdat het voordat de scene eindigt alweer stopt). De belichting is prachtig. En het is zeer fraai dat je niet alleen die geboorte op de kenmerkende voyeuristische Kechiche-wijze volgt, maar je ook continu bewust blijft van de positie van Amin erbij.

Nadien wordt er gecut naar de clubscene. Deze scene is eigenlijk substance over style. Het gaat niet om het feest, het gaat om Amin. Kechiche is en blijft een personage-gerichte filmer. Je kijkt als toeschouwer met de bik van de protagonist. Daarom schuurt het voyeurisme hier ook weer. Geleidelijk aan komt Amin in de laatste 45 minuten van de film tot het besef dat hij zo niet door kan, dat hij en Ophélie in twee verschillende werelden leven. De slotscene is zeer fraai; op het strand ontmoet hij het enige andere personage dat ook werkelijk contact zocht en daarom door de groep keihard werd uitgekotst. De kameraadschap hier is wél echt.

Als je het over Mektoub heb dan kom je automatisch over de stijl te spreken, omdat die bepalend is voor hoe je de personages leert begrijpen. Aan zaken die ik eerder al noemde kan worden toegevoegd dat het camerawerk wederom zeer close en dynamisch is, zonder de aandacht op zichzelf te vestigen. Heerlijk losjes, natuurlijk, eigenlijk ongekend. Treffend gebruik van muziek ook. En enkele scene-overgangen zijn heel sterk (met name als de groep vertrekt voor een nachtelijk feest en je nadien ineens middenin een strand/zee-moment zit de day-after). De opbouw van scenes zegt veel over de personages en het is bijvoorbeeld niet voor niks dat de lammetjes-scene aan de clubscene is vastgeplakt. Alles samen leidt tot het breekpunt bij Amin. En dan heb ik het nog niet gehad over de dialogen, waarvan het mij zou verbazen als ze niet deels geïmproviseerd zijn, zo ongelofelijk levensecht.

Een echte Kechiche dus. Ik ken het boek niet. Wel deed het me veel denken aan Hemingways The sun also rises. Daar wordt een post-wereldoorloggeneratie geportretteerd, hier een andere verloren generatie (met een heel klein beetje golfoorlog op de achtergrond). Laten we toch hopen dat de volgende film van deze regisseur minder lang op zich laat wachten. Prachtige en eigenzinnige cinema.

Een fijne film van Kechiche, met wiens werk ik nog niet bekend was. De timing voor wat betreft het uitbrengen van deze film, midden in een zonovergoten zomer, zal ongetwijfeld ook een handje hebben geholpen. Maar ik zou deze film ernstig tekort doen als ik het alleen daaraan zou ophangen.

Mektoub, My Love: Canto Uno is een film waarin we de jonge, introverte maar innemende Amin volgen in een (eveneens zonovergoten) zomer in 1994 in een kleine Franse havenplaats aan de Middellandse Zee. De film kenmerkt zich door een naturelle manier van acteren en lange, uitgesponnen scenes (soms iets té lang en soms had het zelfs nog langer gemogen) waarin Amin steeds centraal staat en de kijker ziet wat hij ziet. En wat de kijker te zien krijgt is feitelijk niet zoveel, maar desalniettemin niet oninteressant: veel groepsdynamiek (voor wie er interesse voor heeft), veel blote lijven en mooie mensen, maar ook een waarachtige scene waarin drachtige schapen worden gevolgd en je als kijker wordt meegenomen in het bevallingsproces. Door dit soort scenes en doordat je als kijker alleen maar observeert, heeft de film een sterk meditatief karakter. En wat een feest der herkenning, de clubmuziek uit de jaren '90. Dat waren nog eens tijden!

Al met al: Pure 'mindfulness', deze film, en dus een zware dobber voor die mensen die alleen maar actie willen en die hechten aan zaken als plotontwikkeling en ongeschreven filmwetten over bijvoorbeeld karakterontwikkeling. Als je dit allemaal voor één keer los kunt laten en je kunt overgeven aan deze parel van Kechiche, heb je gegarandeerd een mooie, zorgeloze avond.

Eindeloos gewauwel,zoals alleen de Fransen dat kunnen. De gemiddelde gesprekken die ik zo om me heen hoor op het strand en elders zijn doorgaans interessanter dan de eindeloze prietpraat en roddel wat we hier moeten aanhoren. En er is een grens aan het aantal begroetings-3-keer-zoenen-rituelen wat een mens aankan.

Ik vond vrijwel alle praatscenes niet bijster interessant en en eerder krampachtig naturel proberen te zijn dan het daadwerkelijk ook te zijn. Gelukkig werden die afgewisseld met actiesequenties zonder gelul (en gekut).

Puur op wilskracht het eerste uur uitgezeten. Maar de andere bezoekers waren minder standvastig zodat ik alleen achtergelaten werd in de bioscoopzaal zo halverwege. Ook een unieke ervaring, kon ik iig chattend vervelende stukken overbruggen. De editors waren zeker aan het staken. En kreeg ik zo een privé paaldans voorgeschoteld.

Wat de inhoud betreft kan ik verder kort zijn. De film schetst zéér uitvoerig een setting waartegen zich géén verhaal afspeelt.
Onze protagonist kijkt in feite alleen maar toe alsof hij de camera zelve is. De spanning die in de beginscene gewekt wordt blijkt gebakken lucht. Want de verloofde blijft afwezig, het geheim is een publiek geheim, en Amin komt niet uit de kast. Of moet dit allemaal nog in canto 2 en god verhoede.. deel 3,4 en 5, nog gaan gebeuren?

Wie geeft er een grotere middelvinger? Regisseur Kechiche aan de criticasters die na alle aantijgingen over zijn werkwijze bij La Vie d’Adèle in de eerste scène gewoon eerst wat dampende seks toont (en daarna is er geen naakt meer te zien) of producent Seydoux aan zijn kleindochter die één van die klaagmadames was na La Vie d’Adèle, maar hij is het die deze film gewoon uitbrengt. Dat eerste is gewoon humor, dat tweede ben ik dankbaar om, want deze zalige zomerfilm was echt de beste in tijden die ik in de bioscoop zag. Allicht ook de beste sinds Adèle (al blijft die beter).

Ik wil de term Male Gaze niet gebruiken, temeer die term vooral negatief bedoeld is, maar het is wel degelijk dat de camera steeds weer de blik die mannen hebben volgt. Kechiche is zich hier echter juist heel bewust van. Steeds even de blik over borsten en billen, en vervolgens een shot van een man die eigenlijk zo keek. Kechiche drukt ons zo heel bewust in een positie waar je misschien niet trots op bent, maar waar je normaal niet aan ontkomt. Of mensen gaan hier beweren nooit naar iemands lichaam te turen, al is het maar voor een split second.

Omgekeerd kijken we ook naar hoofdrolspeler Amin als voyeur, we zien hoe hij best aandacht krijgt van de vrouwen maar hij zelf lijkt dit niet te willen zien. En steeds weer een prachtig beeld dan met Amin ergens verstopt achterin beeld. En wij zien hem terugkeren in de streek van zijn jeugd en waar hij langzaamaan van vervreemd raakt. Hoe hij langzaamaan zijn liefde (of is het een soort oudere zus?) voor Ophélie ziet wegglijden en wetende dat dit nooit wat zal worden en dat is aan het eind misschien maar beter ook, zo lijkt hij te beseffen. En wij als kijker volgen hem daarin. Zie je eerst nog een leuke gezellige familie, uiteindelijk gaat het roddelen overheersen, gaat die dronken oom toch wat zielig worden en verdwijnt de sympathie die je ergens nog richting die players van een neven had in het begin. Eerst is het nog grappig, aan het eind ben je ze toch wat zat. En aan het eind is het Amin zelf die uiteindelijk dichter bij de kijker komt en ziet wat de kijker al tijden zag. Zelden ook zo’n treffend, passend en mooi einde gezien.

De film duurt bijna 3 uur, kent allicht maximaal 15 scènes en er zit ook werkelijk geen scène te veel in. Feitelijk voegt alleen die lange clubscène wat toe aan het verhaal en allicht de allerlaatste, de rest is enkel sfeerschepping. Elke scène had er op zijn meest basic niveau uit gekund, maar elke scène helpt wel mee aan het totaalplaatje van het leven in Zuid-Frankrijk en de familie van Amin. Je leert die mensen goed kennen, je leert de sfeer kennen, je krijgt zin in wijn, pasta en Tunesisch voedsel. Daar helpt het geweldige naturelle spel ook aan mee, alles voelt zo levensecht aan. Zoals iedereen elkaar ontmoet in de kroeg, kusje hier, handje daar en steeds weer meer man erbij. Zo zijn vakanties ook, zo wordt het leven gevierd. Allicht één scène met wat geroddel op het strand tussen de oudere vrouwen gaat wat slepen, maar daarna komen weer enkele geweldige stukken.

Dat de film zo blijft intrigeren ligt ook aan het tempo en vooral het ritme van de montage, dat laatste is goddelijk. En vooral dan in van die scènes die maar duren en duren en je in een soort trance wordt gebracht. Die zijn simpelweg geweldig: dat eerste dansfeest in de kroeg, die tijd in de club, de geboorte van een schaap met hemelse muziek. Het is vooral een mooie film om te zien met nu eens het zonnige gevoel dat door het scherm heen brandt, en dan weer de prachtige geschoten momenten tijdens zonsondergang.

En zo kan ik doorgaan. Hoe het beeld van de twee meisjes uit Nice in de film draait. Hoe geweldig ook Ophélie is, verveeld en liever plezier makend op het strand, maar toch altijd vriendelijk voor Amin en ook met kennis en kunde (en een zekere liefde nog wel) wat betreft de boerderij. Maar misschien moet ik gewoon stoppen en moet iedereen hem maar gewoon gaan zien. 4,5*

Een prachtige naaktscène - daar begint deze film mee, voorts schitterende scènes met bloedmooie vrouwen. prachtige dansscènes op zowel mooie Arabische- als Italodisco muziek, mooie strandscènes, prachtige beelden uit een schapenboerderij en voorts veel gekeuvel dat eigenlijk nergens over gaat. Nou ja, nergens, eigenlijk gewoon over de liefde. Want dat is deze film eigenlijk; een ode aan de liefde of beter gezegd een ode aan het leven. Niet alleen uitgebeeld door geile heren en mooie dames maar ook door de schapen, laten we dat laatste vooral niet vergeten. Deze film die niets te lang duurde paste voor mijn gevoel eigenlijk perfect in de hete zomer zoals wij die dit jaar hebben mogen beleven. Ik ging in ieder geval met een zeer lekker zomers gevoel de zaal uit. Dat was gisteren heel wat anders na het zien van On Chesire Island waar burgerlijke truttigheid troef was en waar van het werkelijke leven niets viel te bespeuren. Maar laat ik niet afdwalen;

Na Adèle heeft Abdellatif Kechiche voor mij met deze zeer luchtige film weer een voltreffer gemaakt. Ik hoop dat hij in de toekomst mij nog meer gaat verrassen met dit soort romantische films die ik eigenlijk moeilijk drama kan noemen.

5.0*

Ik ben een stuk minder enthousiast dan velen voor mij. Na een aantal prachtige films als L’Esquive, La Graine… en Adèle vind ik dit een regelrechte tegenvaller van Abdellatif Kechiche. Een paar dagen geleden schreef ik bij Love You You (Hongkong, 2011): “Het droppen van een handvol aantrekkelijke jongelui op een tropisch eiland levert niet automatisch een film op die de moeite waard is. Daar is meer voor nodig.”. Vervang in deze quote van mezelf “een tropisch eiland” door “het zonnige strand van Sète in Zuid-Frankrijk” en ik ben eigenlijk al klaar met mijn commentaar.

Dit is immers niet veel meer dan een glurend vakantierelaas over oversekste jongelui, die zichzelf en elkaar al dan niet dronken continu opfokken, afgewisseld met —in negen van de tien gevallen— holle conversaties. Vergelijk de rol van Hafsia Herzi in deze film met die in La Graine et le Mulet en het kwaliteitsverschil tussen de twee films is duidelijk. Toegegeven, de dames —ogenschijnlijk geselecteerd op cupmaat en/of omvang van de dijbenen/billen— zien er goed uit, maar dat is dan ook het enige positieve dat ik heb kunnen ontdekken.

Het is inmiddels één dag geleden dat ik de film gezien heb. Afgezien van de expliciete seksscène waarmee de film opent (typisch Kechiche) én de beloftevolle slotscène, kan ik mij nu al geen enkele scène meer herinneren, met uitzondering van de lammerende geiten. Dat is nogal mager voor een film, die drie uur duurt.

Wat ik leuk vind aan deze film is dat het zo realistisch overkomt. Het acteerwerk, de gebeurtenissen. Ik ben een heel ander persoon dan de mensen in deze film en ik heb me nooit in zulke situaties bevonden. Uitgaan in clubs en met vrienden vakantie vieren zijn mij bijvoorbeeld onbekend. Ik vind niet dat ik dezelfde ervaringen en interesses als de personages moet hebben om een film goed te vinden, maar dit stond wel heel ver van mij af. De gesprekken, vaak geroddel, vond ik bovendien niet bijster interessant. Ik voelde bewondering voor Ophélie. Zij lijkt zo goed in haar lichaam te zitten en trots te zijn op haar rondingen. Ze heeft zo'n zelfverzekerde uitstraling en haar kundigheid met de schapen vind ik charmant. Als dierenliefhebber vind ik het sowieso leuk dat de dieren ook een rol spelen in de film. Drie uur is lang. Gelukkig heb ik 'm op dvd van de bieb geleend en heb ik 'm in delen kunnen kijken. Ik vind die lange speelduur er wel bij passen. Het is mijns inziens een film waarin je meegesleept moet worden om 'm te beleven zoals ie bedoelt is. Ik vind het niet geweldig, maar zeker wel een voldoende waard. 3*

Op het vorige filmfestival van Venetië (2017) leken sommige filmjournalisten zich haast al te hebben voorgenomen om de nieuwe film van Abdellatif Kechiche (La Vie d'Adèle) met de grond gelijk te maken. Het regende reacties waarin het eerste luik van Mektoub, My Love omgedoopt werd tot de nieuwe Male gaze: de film. Inderdaad – hoofdpersoon Amin (Shaïn Boudemine) kijkt en aanschouwt, en de camera kijkt mee. Maar diezelfde hoofdpersoon trekt zich middenin de zomervakantie terug om in het aardedonker van zijn slaapkamer naar Dovzhenko’s Arsenal (1929) te kijken, en als een overduidelijk geïnteresseerde dame hem meevraagt naar het strand blijft hij liever in een stal achter om de lyrische geboorte van een lammetje mee te maken.

Iedere getoonde blik toont ook weer het potentieel van een groot bevragen, waarin voyeurisme geen verwerpelijk goed is maar een spiegel. De film is een hyperrealistische karakterstudie, ze moét subjectief zijn om te werken. Dat gegeven wordt nog het best bespeeld en beschreven in dit essay dat ik vond op de site van Kinoautomat. De reflexieve houding van de schrijfster getuigt van een intelligent, waar nodig kritisch perspectief dat een verademing is ten aanzien van de fulminerende critici die blijmoedig meegaan met de politiek-moreel correcte massa – hun potentiële gelijk sneuvelt onder een volledige onbereidheid om tussen de (film)regels door te lezen.

Kectsjjjjjjjjjjj

Dezelfde minpunten als bij zijn eerdere werk, alhoewel ik Blue is the Warmest Colour wel kon waarderen. Positief is dat hij zeker authentiek oogt in de manier waarop hij een verhaal vertelt, hij had hier een redelijk zorgeloze film voor ogen in tijden die nog niet zo gecompliceerd waren. Jammer dat hij dat af en toe best fijne Mediterraanse sfeertje zelf hardhandig onderuit haalt door dat gewauwel van met name Ophélie, met haar vele onzekerheden over wat anderen van haar vinden.

Zo`n scene waarin Amin en zij pasgeboren lammetjes te drinken geven tijdens de ochtenddauw is wat dat betreft typerend, potentieel mooie scene; ware het niet dat je als kijker onvoldoende in zo`n scene op mag gaan omdat Ophélie constant haar klep niet dicht kan houden. Redelijke film, duurt te lang en de volgende keer graag wat meer verstilling. 3*

Denk dat dit de meest domme, inhoudsloze film is die ik ooit heb uitgezeten. Het enige positieve puntje is dat alles net echt lijkt en niet geacteerd; als een docu, zij het een vervelende. Verder niets dan holle personages, prietpraatdialogen, eindeloos gekwebbel over niets en irritant lullig versiergedrag, aangevuld met ellenlange dancingbeelden en kwebbelvrouwenlijvenbloot.

Om het dagelijkse leven te beleven heb je al meer dan genoeg aan het leven zelf. Daarvoor moet je geen 3 uur (3 uur!) een film gaan 'uitzitten' over de onbenullige besognes van fantasiepersonages.

The Summer is Magic

Persoonlijk heb ik een heel dubbel gevoel bij deze film. In deze Frans gesproken productie voel je je als een vlieg aan de muur terwijl je het leven van een vriendengroep tijdens het vieren van hun vakantie in Sète volgt. Dit is zowel een positief als negatief punt. Er wordt naturel geacteerd en ik ken weinig producties die zo uit het leven gegrepen voelen. Het camerawerk geeft een heel naturel gevoel en geeft je het idee dat je zelf bij de groep aanwezig bent.

Wanneer ik de negatieve kant benader heeft dit betrekking op het slechts minimaal aanwezig zijn van een narratief. Er is sprake van enorm veel dialoog. Drie uur is dan erg lang. Zeker wanneer je zelf niet aan de gesprekken deel kan nemen. Vergelijk het maar wanneer je afspreekt met vrienden maar wanneer je ervoor zou kiezen geen deelgenoot te zijn van het gesprek. In plaats daarvan ga je in een hoekje van de kamer het gesprek gadeslaan. Tot op zekere hoogte kan het leuk zijn om de gesprekken van je vrienden te volgen, maar 3 uur lang zonder dat je zelf iets toe mag voegen? Er even van uitgaande dat de gesprekken tussen je vrienden meestal ook niet plot gedreven zullen zijn.

Zelf zou ik daarom adviseren om de speelduur te verdelen over meerdere kijkbeurten omdat verveling anders al snel op de loer kan liggen. Als ik zie dat het vervolg nóg een stuk langer duurt weet ik niet of ik hier op korte termijn snel aan zal beginnen. Los van de vernietigende kritieken zou ik er dan denk ik voor kiezen om de speelduur in zes delen op te knippen.

Dit eerste deel van een twee (of was het drie?) luik biedt zonder meer een unieke beleving waarbij het zomerse gevoel je helemaal in vakantiesferen kan brengen. Belangrijk is alleen wel dat je hier met de juiste verwachtingen instapt. Al maakt de prachtige verschijning van Ophélie veel goed voor mij.

3,0*

Ik moest gisterenavond geregeld terugdenken aan Spring Breakers (Film, 2012), nog om het oneerbiedig te zeggen een “fuiffilm” over jongeren en plezier maken. Ook die werd niet geheel door mij gesmaakt. Weet eerlijk gezegd niet wat ik moet of zal onthouden van deze film. De openingsscène wis ik niet zomaar uit, maar voor de rest zal het binnen een paar weken een leegte blijken.

Drie uur is lang. Toch probeert men in die drie uren een naturel beeld te schetsen van enkele jongeren in de tijd van hun leven, zorgeloos en niets moet, alles kan. Fijn is het goede camerawerk, zwoel en intens met de close-ups op de zonnende lichamen op het strand. De film komt spontaan en authentiek over, waar de sfeer wel aanwezig is.

Inhoudelijk bleef ik dan weer op mijn honger zitten. Ik werd niet meegenomen door de film of de personages waardoor elk feestje me erg repetitief leek.

Na het zeer sterke La vie d'Adèle is deze film toch een heel pak minder. Je ziet wel wat van de stijl terug in Mektoub, maar er is weinig focus in het verhaal en de personages. En ook al is het wat sfeervol, lijkt het toch niet ergens naar toe te gaan en maakt het te weinig indruk om enkel op de sfeer te kunnen rusten. Er zit potentie in deze film, maar schrap een uur en meer gericht op minder personages, en je hebt een betere film.