Horrorfilm Challenge

#10 X (1963)
FTV – 79 minuten - Horror, Sci-Fi, Thriller
2 punten – 4 oktober 2017 (10 films, 19 punten)

https://i.imgur.com/FIuSOty.jpg

"What do you see?" - Dr. Diane Fairfax

De koning van de B-film, wordt Roger Corman wel genoemd. Gek genoeg was dit na Attack of the Crab Monsters (1957), A Bucket of Blood (1959) en The Little Shop of Horrors (1960) pas de vierde film die ik van hem zag. 91 is hij maar liefst, en nog steeds actief als producer, al kun je je natuurlijk afvragen hoe actief betrokken hij bij die titels is. De jaren vijftig en zestig waren echter zijn hoogtijdagen als regisseur, en uit die periode stamt X: The Man with the X-Ray Eyes (1963). De klassieke droom van menig puberjongen: wat als je overal doorheen kon kijken?

Helaas is de film wat braaf, en werd ik nergens echt verrast. De kracht van de film zit met name in de eerste helft wat mij betreft, waarin we kennis maken met Dr. James Xavier (Milland), die zijn nieuwsgierigheid niet kan bedwingen en verder wil kijken dan de 10% van het spectrum die de menselijke ogen kunnen ontwaren. Een soort mannelijke Lucy (2014) in de jaren ’60 dus, maar dan met zijn ogen in plaats van hersenen. Hoe meer hij van zijn experimentele goedje in zijn ogen druppelt, hoe meer hij kan zien. En het effect is cumulatief, merkt hij al snel. Hij kan zien wat er mis is met patiënten, en wie prettige verschijningen blijken onder hun sixties dress. Maar uiteraard, al snel blijken er ook nadelen aan te kleven, die in narigheid toenemen.

Op dat punt ging de film nog naar een zeven toe, maar in de tweede helft waar Milland op een kermis terecht komt, sloeg bij mij toch de verveling toe. Jammer, want het was de eerste Corman die hoger dan een zesje leek te gaan scoren. Helaas. Wellicht dat het hem lukt met House of Usher (1960), Pit and the Pendulum (1961) of The Trip (1967). We zullen zien.

3*

------------------------------------------------

#11 Matka Joanna od Aniolów (1961)
FTV - 105 minuten - Drama, Horror, Mystery
2 punten – 6 oktober 2017 (11 films, 21 punten)

https://i.imgur.com/0h8gpJH.jpg

“Being possessed pleases me. It is me who opens my soul to the demons” - Mother Joan of the Angels

Een priester wordt naar een kleine parochie gestuurd op het Poolse platteland, waar een aantal nonnen wellicht bezeten zijn. Naast die strijd wordt hij echter ook met zijn persoonlijke demonen geconfronteerd.

Net als de gelijknamige novelle van Jarosław Iwaszkiewicz, is Matka Joanna od aniolów losjes gebaseerd op de zeventiende eeuwse Loudun bezetenheid. Maar waar Ken Russels The Devils (1971) de gebeurtenissen portretteert van Urbain Grandiers proces en dood, toont Mother Joan of the Angels de periode daarna, waarin de nonnen nog steeds bezeten leken te zijn en de exorcismes door bleven gaan. De film won in 1961 de juryprijs in Cannes, en prijkt op meerdere lijsten van beste Poolse films ooit, waaronder die van het Polish Film Institute en Film Museum in Lodz.

Bezetenheid is sinds lang een prima bron voor horror, en joeg mensen al angst aan voor het medium film was uitgevonden. Maar regisseur Jerzy Kawalerowicz is niet geïnteresseerd in dat soort effectbejag, althans niet in de zin van het de stuipen op het lijf jagen van de kijker: Friedkins The Exorcist (1973) is hier dan ook erg ver weg. Zijn blik richt zich eerder inwaarts, niet zelden door het gebruik van intieme close-ups. Meermaals moest ik aan Bergman denken, deels door de contrastrijke zwart-wit cinematografie en het kwalificeren als Chamber Piece, maar ook de spirituele twijfels van pater Jozef. Tevens zijn er links met Dreyer, en misschien is er zelf een snufje vroege Tarkovsky. Ondanks dat, voelt Kawalerowicz nergens als een imitator, en staat zijn film volledig op eigen benen.

Lucyna Winnicka speelt een sterke titelrol als Moeder Overste Joan, plots schakelend tussen haar verschillende geestestoestanden. Zowel in haar als in Pater Jozef lijkt een strijd (en tevens een soort spel) gaande op het vlak van erotische behoefte en verleiding, en het weerstaan of toegeven daaraan. De film is wat minimalistisch, maar de composities zijn fijn. Na een zin als dat zijn wellicht sommige horrorliefhebbers gewaarschuwd, en niet onterecht. Mother Joan of the Angels is alleen een horrorfilm in de ruimste zin van het woord. Maar het is bovenal een kunstwerk, dat dit verhaal van bezetenheid eerder beziet vanuit een contemplatief oogpunt, dan als bron voor schrikeffecten en rechtopstaande haren.

4*

#12 Yabu no Naka no Kuroneko (1968)

FTV - 99 minuten - Drama, Horror

2 punten – 6 oktober 2017 (12 films, 23 punten)

https://i.imgur.com/o3UJsx0.jpg

Cinema is the art of ghosts, a battle of phantoms - Jacques Derrida

Onryō: The avenging spirit of Japanese folklore. A paranormal, primarily female, entity most frequently depicted through distinct visual markers like funereal white attire, long black hair, and pallid, staring visages. A hybrid being that emerges in the interstitial space between the world of the living and the realm of the dead - Jay McRoy

Schitterend.

Hoewel ik de benaming Onryō voor vandaag niet bewust had meegekregen, was het me als verschijnsel wel opgevallen in Kaidan (1964) en Ugetsu Monogatari (1953). Het is visueel behoorlijk opvallend en voor onze Westerse ogen misschien wat theatraal, maar voor wie dat opzij kan zetten werkt het ook anno 2017 nog uitstekend. Vooral wanneer we verhaal niet alleen letterlijk nemen, maar ons realiseren wat films als Yabu no Naka no Kuroneko kunnen zeggen over Japanse cultuur, traditionele rolpatronen en klasse- en genderverhoudingen.

Echter is Kaneto Shindô’s film, die enkele jaren daarvoor het sterke Onibaba (1964) afleverde, ook uiterst genietbaar zonder academische analyse. De wraak nemende spookverschijningen van twee verkrachte en vermoorde vrouwen, zijn ook nu nog behoorlijk spooky, al hoef je hier natuurlijk niet de modernere herinterpretaties van Onryō als in Ringu of Ju-on te verwachten. Dan nog lijken ze ook hier beslist levensgevaarlijk.

https://i.imgur.com/JF0B1WY.jpg

Het is pas mijn tweede film van Shindô, maar wederom beviel het me uitstekend. Met een fijne eigen stijl, is het net als bij Onibaba enorm genieten van de cinematografie. Hoog contrast, nachtopnamen, bamboebossen en in wit gehulde spookdames; het oog heeft hier weinig te klagen. Ik ben absoluut geen kenner van de Japanse film en cultuur, integendeel, ik zit nog onder de 100 films in totaal, al is het maar net. Het is dan ook zeer waarschijnlijk dat er meer inhoud langs me heengaat dan er binnenkomt. Die onwetendheid zorgt er misschien ook voor dat ik de manier van acteren, onderwerpen en vooral de humor niet altijd evenveel kan waarderen. Kuroneko heeft daar gelukkig geen moment onder geleden.

Een bijzonder visueel en sfeervol wraaksp(r)ookje.

4*

#13 Spalovac Mrtvol (1968)
FTV - 95 minuten - Drama, Horror
2 punten – 6 oktober 2017 (13 films, 25 punten)

https://i.imgur.com/xjI07KH.jpg
My dear children... do not fear cremation. - Kopfrkingl

Het was oorspronkelijk de bedoeling om Spalovac Mrtvol in de zomer van 2016 te kijken, voor de horrorchallenge toen, maar ik zag in plaats daarvan Herz’s Morgiana (1971). Het is dan ook niet meer dan toepasselijk dat ik The Cremator, zoals hij onder de Engelse titel ook wel bekend is, bij deze horrorchallenge wel eindelijk eens zie. Ik ben nog niet heel bekend met de Tsjechoslowaakse New Wave, al zag ik naast Morgiana (eigenlijk natuurlijk te laat om erbij gerekend te worden) wel films als Sedmikrásky (1966), Ostre Sledované Vlaky (1966) en Horí, Má Panenko (1967). Na zijn première in 1969 werd de film door het communistische regime verboden en bleef in de kluis tot na de val hiervan in 1989. Aldus wiki. Maar je snapt wel waarom, als je de geschiedenis een beetje kent.

The Cremator is een compleet andere film dan Morgiana, meer dromerig en visueel beduidend minder druk, ook los van de afwezigheid van kleur. Ook hier is er het groteske, maar het oogt toch anders. Wederom expressionistisch, maar met een ander gevoel. Tijdens de openingsscènes wordt reeds duidelijk, dat we binnentreden in de geest van een gestoorde man. De horror hier is psychologisch en meer verontrustend, ondersteund door het soms desoriënterende camerawerk van Stanislav Milota. De film krijgt hierdoor soms een wat surreëel, verwrongen tintje, waarbij we als kijker regelmatig geconfronteerd worden met gevoelens van ongemakkelijkheid. Ik sta er vaak van versteld, hoezeer we als mens op zoek zijn naar samenhang; hoe we verlangen naar een totaalplaatje. En Herz speelt daarmee door het ons hier grotendeels te ontzeggen, bijvoorbeeld door het gebruik van close-ups, jump cuts en in te zoemen op lichaamsdelen.

En het moet gezegd, wat een rol heeft Rudolf Hrusínský hier als Kopfrkingl. Een soort gevoelloze, doodenge versie van Peter Lorre's rol als Hans Beckert in M (1931). Ze doen andere dingen, maar iets in de vertolking (en vermoedelijk het uiterlijk) deed me er toch aan denken.

Natuurlijk is de horror niet alleen psychologisch, maar ook een kwestie van historisch besef. De hoofdpersoon van de film werkt in een crematorium in het Praag van de jaren ’30, overtuigd dat hij de doden niet louter cremeert, maar vooral hun zielen bevrijdt. Dit alles terwijl de Nazi’s hun troepen concentreren aan de grens, en op het punt staan om het land binnen te vallen. Toch wordt The Cremator ook vaak als een komedie gezien, waarbij Herz specifiek Nederland noemt als een land waar de films als zodanig werd ontvangen, al voelde het voor mij zelden als grappig. Tevens geeft hij in dat interview aan wat volgens hem zijn grootste horrorfilm is: Zastihla Me Noc (1986), omdat het écht is. En ik denk ook dat Spalovac Mrtvol op zijn sterkst is, wanneer we wat we in de film zelf zien, combineren met onze historische kennis.

"The wall around us has fallen. Stars and eternal light are before us. Now you will save the world"

"I'll save them all"

Brrrr. 4*

#14 Cronos (1993)

FTV - 94 minuten - Fantasy / Horror

2 punten – 6 oktober 2017 (14 films, 27 punten)

https://i.imgur.com/3uBLie5.jpg

“Motherfucking cocksucking son of a bitch asshole pendejo!” - Angel de la Guardia

Ik kan weinig regisseurs bedenken, die in gelijke mate als een veelbelovend regisseur zie als Guillermo Del Toro, terwijl ik zoveel van zijn films maar zozo vind. Dat heeft alles te maken met El Laberinto del Fauno (2006). Wat een fucking meesterwerk, om in het lingo van bovenstaand citaat te blijven. Dan kun je nog zoveel zesjes en zeventjes als Blade Hellboy, Pacific Rim of Crimson Peak maken, je naam is gevestigd. Normaal gesproken zou je dan verwachten dat iemand na een aantal net-nietjes, een oningeloste belofte wordt, maar in mijn waardering is dat label Del Toro keer op keer bespaard gebleven.

Ik had reeds zeven van zijn films gezien, maar van het oudere werk ontbraken Cronos (1993) en El Espinazo del Diablo (2001) nog. Wat de belofte betreft, ik heb hoop dat The Shape of Water (2017) voor mij eindelijk het niveau van Pan’s Labyrinth gaat halen. Maar ik wilde voor die tijd deze twee titels alvast een kans geven, en dat doen we uiteraard op chronologische volgorde.

Cronos ontbeert ook helaas net dat beetje extra om uit te pakken met 4*, laat staan meer. Daarvoor grijpt het verhaal ervan me toch net niet genoeg. Del Toro blinkt voor mij uit in de scènes met zo’n apparaatje, dat mysterieuze mechanisme en wat het doet. Maar de relaties tussen de personen, hun interactie, het blijft wat op de vlakte. Opa en kleindochter, neef en oom. Het was de duurste Mexicaanse film ooit destijds, en het ziet er prima uit, rekening houdend met het budget. Je kunt Del Toro moeilijk een gebrek aan ambitie of visie verwijten, maar de uitvoering is niet vlekkeloos. Niet hier althans.

Federico Luppi speelt een fijne rol als Jesus Gris, Perlman is Perlman, en de aankleding, belichting en muziek zijn prima. En een scène zoals opa die gulzig het bloed van de toiletvloer likt, blijft je wel bij. Maar hoewel ik me zeker vermaakt hebt, gaat het niet de canon in.

3,5*

#15 Gerald's Game (2017)
FTV - 103 minuten - Horror / Thriller
2 punten – 6 oktober 2017 (16 films, 29 punten)

https://i.imgur.com/gECTXPm.jpg

“If anyone ever asks you what panic is, now you can tell them: an emotional blank spot that leaves you feeling as if you've been sucking on a mouthful of pennies.” ― Stephen King

Ik kan me niet herinneren dat ik Gerald’s Game ooit heb gelezen. En ja, ik zou het me herinnerd hebben, zo te zien. King mag dan wellicht geen literair genie zijn, waar het op spanning en memorabele enscenering aankomt, heeft de man altijd indruk op me weten te maken. Als jonge tiener was de naam Castle Rock al in mijn geheugen gebrand.

Wat de film betreft, ging ik er aanvankelijk positief in met Mike Flanagan aan het roer; zowel Oculus (2013) als Hush (2016) bevielen me prima. Ik was dan ook wat verrast dat ik de afgelopen dagen redelijk wat 2* en 2,5* waarderingen zag: dat temperde de verwachtingen enigszins. Maar gelukkig vormen we nog altijd onze eigen mening.

En ik was tevreden. ‘Sekspelletje met handboeien loopt fout’, een simpelere synopsis is nauwelijks denkbaar en voorstelbaar. Het is met name de uitwerking die even wennen is. Ik heb geen idee hoe het op papier werkt, maar filmisch moest ik me er toch wel even overheen zetten, hoe Flanagan Jessie’s interne monologen en tweestrijd verbeeldt. En ik moet zeggen, zodra ik dat deed, werkte het. Al ben ik dat trucje na Dexter en al wat volgde wel een beetje zat. Desondanks was het hier eigen genoeg om het de film niet aan te rekenen. Ook de flashbackstructuur werkt filmisch net niet helemaal, al snap ik de reden, en geeft het wel de nodige afwisseling en achtergrondinformatie.

Het is bij vlagen behoorlijk spannend, en ik merkte dat ik behoorlijk meeleefde, al meen ik nog steeds dat ik met wat lening benenwerk die bedpoten wel kapot had kunnen drukken, of het bed van de muur kunnen krijgen om te kunnen manoeuvreren. Los daarvan, bleef het genietbaar. Carla Gugino speelt uitstekend, en ziet er met haar 46 jaar bijzonder goed uit. Maar het is bizar genoeg (als heteroseksuele man) Bruce Greenwood die op dat vlak nog iets meer indruk maakt, met zijn 60 jaar oude lijf. Holy shit. Mag ik me gaan schamen met mijn net 37 geworden kadaver. Verder komt Flanagan oudgediende Kate Siegel nog even langs, en E.T. of the Fall Henry Thomas in een gewaagde rol. Mocht je je afvragen wie die engerd is, dat is Neerlands trots Carel Struycken.

Al met al, best genietbaar.

3,5*

#16 Arrebato (1980)

FTV - 105 minuten - Drama / Fantasy

2 punten – 6 oktober 2017 (16 films, 31 punten)

https://i.imgur.com/yiyrpwc.jpg

‘Ik houd ook niet van Cronenberg’, zie ik in de reacties als onderbouwing van een laag cijfer. Welnu, ik houd wel van Cronenberg, maar wist ook niet helemaal wat ik deze Spaanse cultfilm aan moest.

“Een cineast in een crisissituatie zoekt, met de hulp van een schilderachtige zelfkantfiguur, een manier waarop hij het uiterste stadium van extase kan bereiken. Dat stadium noem hij 'arrebato'. Dit is een huiveringwekkend meesterwerk, waarin de relatie tussen mens en film zó wordt uitgediept als men zich alleen in de fantasie kan voorstellen. Eén van de beste films uit de Spaanse filmgeschiedenis, onmogelijk om met welke woorden dan ook te beschrijven.”

Aldus de VPRO. Die relatie tussen mens en film, dat zie ik. Dat wordt ook in het begin van de film duidelijk. Alleen het huiveringwekkende en het meesterwerk ontglipt me nog even. Zulueta, een getroebleerde vriend van Almodovar (die hier bizar genoeg een van de actrices schijnt te hebben gedubd), was zelf ook afhankelijk van heroïne. En ik denk dat ik wellicht Arrebato nog eens moet zien, als ik niet wat moe ben.

Voor nu blijft het zesje staan. 3*

staat bij mij ook op het lijstje komende weken. Meningen zijn verdeeld, maar er waren en zeker een paar bij die hem hoog waarderen. Ik had hem ook van best horror lijstjes geplukt.

Niet dat dat een garantie is voor succes, maar ik ben wel benieuwd.

Morgen hoogstens eentje voor mij op het programma. Het is PAFF, en Woodshock (2017) ontbeert het horror label. Loving Vincent ook. Gekkies

Als ik op tijd uit mijn grafje kom, kijk er wellicht 's ochtends nog eentje.

#17 Janghwa, Hongryeon (2003)
RW - 115 minuten - Horror / Drama
1 punt – 7 oktober 2017 (17 films, 32 punten)

https://i.ytimg.com/vi/RBv18qaUmKg/maxresdefault.jpg

“Do know what's really scary? You want to forget something. Totally wipe it off your mind. But you never can. It can't go away, you see. And... and it follows you around like a ghost.”

De beginjaren van het nieuwe millenium kenden op het vlak van film, onder andere een opmars in het aantal Aziatische horrors, waarvan sommigen het bij ons ook goed deden op commercieel vlak, en een wat groter publiek bereikten: Battle Royale, Ichi the Killer, Pulse, the Eye, Dark Water en The Grudge. Eveneens in die beginjaren, kwam in 2003 A Tale of Two Sisters uit. Niet alleen doodeng in bepaalde scènes, maar ook nog eens erg goed gemaakt. Toen ik enkele jaren later een vak filmanalyse volgde, stond hij zelfs in het verplichte curriculum, tussen films als Rashomon en Man with a Movie Camera. Toch geen geringe prestatie.

Vanaf het begin speelt de film met je verwachtingen, en houdt Kim Jee-woon de kijker actief door niet direct duidelijkheid te scheppen op het vlak van de chronologie, wie er nu geestelijk in orde is, en wat ingebeeld is of niet. Het einde schept duidelijkheid, maar tot mijn grote verrassing kon ik het gisteren als derde film laat op de avond, na een redelijk aantal biertjes, niet eens direct goed uitleggen aan mijn vriendin, omdat ik zelf daarvoor niet helemaal op had zitten letten en hem eigenlijk meer voor haar had opgezet. Ik zat meer van de beelden en de muziek te genieten nu, niet zozeer op het plot. Dan werkt het niet, A Tale of Two Sisters vraagt wel aan de kijker om de aandacht erbij te houden, en de puzzelstukjes wat op hun plek te zetten. Er volgt geen alles verklarend twistexposé, al maakt het verhaal zeker de nodige bochten.

Dan nog, een fijne herziening. En toen ik er de volgende morgen met een helder hoofd weer even over na ging denken en de synopsis er bij pakte, viel me andermaal op hoe sterk de film in elkaar zit, naast de spanning en de strakke regie van Kim Jee-woon. Half puntje erbij.

4*

#18 Altered States (1980)

FTW - 102 minuten - Horror, Sci-Fi, Thriller

2 punt – 8 oktober 2017 (18 films, 34 punten)

https://i.imgur.com/1ICNcCw.jpg

"You don't have to tell me how weird you are. I know how weird you are. I'm the girl in your bed the past two months, even sex is a mystical experience for you. You carry on like a flagellant, which can be very nice but I sometimes wonder if it's me that's being made love to. I feel like I'm being harpooned by some raging monk in the act of receiving God."

‘Fascinerend. Visionair. Bizar. Irritant. Intrigerend. Provocerend. Confronterend’, dat waren de woorden die ik maart 2015 opschreef, na het beleven van mijn eerste Ken Russel film, The Devils (1971). En dat gaat ook op voor Altered States, wat een mindfuck. Gebaseerd op de experimenten van Dr. John Lilly, schreef Paddy Chayefsky een roman, en tot frustratie van Russel die het verfilmen moest, een allesbehalve eenvoudig script, over een briljante, maar niet alledaagse onderzoeker die hallucinogenen gebruikt en daarna in sensory deprivation tanks gaat drijven, om zo tot belangrijke inzichten te komen. Over het begin van het Universum, en meer. In handen van een eigenzinnige filmmaker, is dat een prachtsynopsis om de remmen los te gooien. En dat gebeurt. Wat.de.fuck.

Altered States is tevens het filmdebuut van William Hurt en Drew Barrymore. Nu hebben we Drew natuurlijk vaker jong gezien, maar een dertigjarige William Hurt, toch ruim jonger dan ik zelf nu ben, was fascinerend om te zien. Goed, hij kwam van Juilliard, maar dan nog viel me op wat een sterk, intens gespeeld debuut het is, al had hij enige ervaring opgedaan op televisie. Je kunt het slechter treffen, debuteren in een Ken Russel film als dit. Wat mij betreft een absolute cultklassieker. Tevens was het een van de eerste films van Blair Brown. Ik herkende haar niet direct, al deed ze aan een jonge versie van Elisabeth Moss denken. Ik was dan ook verrast toen ik haar bleek te kennen, als Judy King in Orange is the New Black. Gelukkig is dit een heel ander soort rol, en ook zij doet het uitstekend.

http://rubinmuseum.org/images/content/3034/altered_states_master_copy__detail_carousel.jpg

Russell schijnt regelmatig dronken te zijn geweest tijdens de productie van deze film, maar je had me prima wijs kunnen maken dat het geen alcohol maar LSD was geweest, wat Russels geestestoestand beïnvloedde. Toevallig herkeek ik laatst Flatliners (1990) even, waarin ook jonge wetenschappers de grens opzoeken van wat verstandig is. Maar vergeleken met Altered States is dat wel een erg mainstream filmpje. “Altered States is a superbly silly movie, a magnificent entertainment, and a clever and brilliant machine for making us feel awe, fear, and humor. [...] I wouldn't advise trying to think about it very deeply.”, schreef Roger Ebert in 1980, het jaar dat de film uitkwam en negen maanden voordat ik werd geboren (geen correlatie, hoop ik). Hij gaf hem overigens 3,5/4 sterren, dus hij moet hem idd gewaardeerd hebben. Met het eerste en laatste ben ik het niet noodzakelijkerwijs eens, al is dat eerste in dit geval volgens mij niet persé negatief. Maar de rest klopt.

Een heerlijke film. Ik ben benieuwd hoe fijn hij was geweest als het budget voor de effecten niet was verlaagd tijdens de productie. Of als ik zelf iets anders tot me nam dan een borrel tijdens het kijken.

4,2*

#19 White Dog (1982)

FTW - 90 minuten - Drama / Horror

2 punt – 8 oktober 2017 (19 films, 36 punten)

https://i.imgur.com/U9JxkvF.jpg

Een actrice rijdt een hond aan, en draagt er zorg voor dat hij beter wordt. Vervolgens wordt ze bijna verkracht en redt de hond haar. Eind goed al goed, zou je denken, al is het hier de eerste tien minuten van de film. De mooie, witte herder blijkt getraind om African-Americans aan te vallen. En valt dat af te leren? Een waargebeurde film met een raciale component, van een witte filmmaker. Valt aangeleerde haat af te leren? Of alleen het daaruit voortvloeiend gedrag? Was de film goedbedoeld, maar onbedoeld racistisch, of niet? Voer voor discussie dus. Sam Fuller stond al op de radar van de FBI sinds de jaren ’50 dankzij films als Pickup on South Street, maakte geen vrienden met films als Shock Corridor (1963), en White Dog was zowat een kers op de taart.

Ik had jaren geleden al gehoord van Samuel Fullers White Dog (1982). Het is wel een film die in de filmgeschiedenis boeken voorbij komt, helemaal wanneer het over racisme gaat. Eind 2014 zagen we Fehér Isten (2014) (White God ) in een soort sneak preview, en kwam de gelijkenis in titel en materie ter sprake. Die film was weliswaar echt anders, maar de interesse was wel weer gewekt. Best wel verwonderlijk dus, dat ik het zien van deze titel nog zo lang heb weten uit te stellen. Mede geschreven door de niet zo lang geleden overleden Curtis Hanson. Het was nu eindelijk tijd. Niet slechts een horrorfilm, maar eerder een verhandeling over blindheid door instinct, aldus het Criterion essay van Armond White (who is in fact black, I shit you not).

https://i.imgur.com/QX8FFYi.jpg

White dog kun je niet kijken als Cujo. Alhoewel, het kan best, wanneer je het o.k. vindt om Orwells Animal Farm als een verhaal over boerderijdieren te zien. Ja, de achterliggende betekenis ligt er dikker bovenop hier, en metafoor en analogie zijn niet hetzelfde, maar dan nog lijkt de vergelijking me niet vergezocht. Maar als we het dan toch over metafoor hebben, bovenstaand screenshot is dan wel een van de sterke momenten van de film, waarin de trainer de eerst zo hatende hond wil testen door een zwarte man die hij niet kent, hem de hand te laten reiken. Terwijl hij klaarstaat met een pistool voor als het misgaat. Het lijkt zo simpel, maar niet wanneer je de consequenties bekijkt. Je kunt die ene ‘hond’ doodschieten (directe gevaar van racistische haat weg), maar dat lost het probleem niet op. Kijk maar eens naar de ‘precisiebombardementen’ op terroristen, je creëert er snel meer als je pech hebt.

Een hand reiken dus, is de eenvoudige oplossing voor al het kwaad?

Gelukkig maakt Fuller het niet zo simpel, zoals de laatste scène lijkt aan te geven. Uiteraard kunnen we over de precieze betekenis van alles debatteren, maar fuck, wat voelde ik me naar toen de credits begonnen te rollen. Daar veranderde Ennio Morricone’s fijne score niks aan…

4*

#20 They Live (1988)

FTW - 93 minuten - Action, Horror, Sci-Fi

2 punten – 8 oktober 2017 (20 films, 38 punten)

https://i.imgur.com/CdpQrJs.jpg

“You see, I take these glasses off, she looks like a regular person, doesn't she? Put 'em back on...formaldehyde-face!”

John Carpenter. Als je me had gezegd dat ik pas vier films van hem had gezien, had ik je niet geloofd. En dat zegt wat. Zo’n gevestigde naam zijn met slechts vier titels, dat is niet iedereen gegeven. Halloween, Escape from New York, The Thing en Christine. Eigenlijk is het schandalig dat ik titels als Dark Star, Assault on Precinct 13 en The Fog nog niet gezien heb. Ik heb notabene 9 soundtracks van de man in mijn collectie. Daar moet dus wat aan gedaan worden.

Waarom dan ‘They Live’ de eerste titel is die gekeken wordt van die achterstand, is mij ook niet helemaal duidelijk, op de nu lopende horrorchallenge na; het is niet echt een film waar ik vaak iets over hoor. Toch, het was op ‘lijstjesvlak’ de meest aanwezige horrorfilm van Carpenter die ik nog niet gezien had, en dat was vermoedelijk dat. Maar het is geen doorsnee horrorfilm.

https://images.techhive.com/images/article/2014/12/theylive-100533802-orig.png

Aliens die de wereld over proberen te nemen hebben we vaker gezien, met name in jaren ’50 met films als Invasion of the Body Snatchers (1956). Carpenters versie is hier minder ver van verwijderd dan je in de eerste instantie misschien zou denken, blijkend uit de in zwartwit geschoten scènes, waarin Roddy Piper dankzij zijn zonnebril de aliens kan zien. De effecten zijn theatraal, maar het werkt verrassend genoeg volledig. Sterker nog, ik verlang stiekem naar de niet bestaande jaren ’50 variant in zwartwit, als ik die scènes zie. Dit is gewoon gemaakt voor McCarthyism, al geeft Carpenter er een andere draai aan, door het om Reaganomics te laten draaien, met een sterke boodschap over de kracht van commercie en hoe makkelijk mensen gemanipuleerd worden door reclame.

En dan dat bejubelde gevecht tussen Roddy Piper en Keith David. ‘Tuur door die fucking zonnebril, en kijk eens wat je dan ziet!’. En gewoon niet willen, die gast. Onwillekeurig moet je dan toch even aan de NRA, creationisten en klimaatverandering-ontkenners denken. Helaas is het in de realiteit minder komisch en lichtvoetig dan in de film, en zijn de gevolgen niet fictioneel.

Gelukkig deden de laatste 30 seconden een grote glimlach op mijn gezicht verschijnen, al weet ik niet wat dat over mij zegt.

3,5*

#21 Session 9 (2001)

FTW - 100 minuten - Horror / Mystery

2 punten – 8 oktober 2017 (21 films, 40 punten)

https://i.imgur.com/yHOcD5m.jpg

Phil: Good first day, guys.

Henry: Yeah. If it keeps up like this, we'll all be dead by Monday.

Een klein team van asbestverwijderaars krijgt een klus in een leegstaande instelling voor psychiatrische patiënten. Eigenlijk is dat genoeg synopsis voor een film als deze. We kunnen dan beter aanstippen wat goed was. Of in dit geval, niet goed.

Vroege digitale cinematografie, ik kan er doorgaans weinig mee: alsof je naar een soap zit te kijken. Het ziet eruit als video. Dat geldt helaas ook voor Session 9 (2001). In de eerste tien minuten lopen ze door een locatie (Danvers State Hospital) met een lichtval waar een Lubezki of Deakins met de camera’s van nu een orgastisch visueel schouwspel van had kunnen maken. En nu ziet het er… best aardig uit, als we aardig zijn in ons oordeel. Wat een verspilling. Het doet in die zin denken aan de eerste statische shot uit het talkie tijdperk, waarbij offers werden gemaakt om maar geluid toe te kunnen voegen. Een goede 35 mm camera met een dolly/craneshothad hier wonden kunnen doen. Helaas.

https://i.imgur.com/GzWiXxO.jpg

Over David Caruso kan ik helaas ook weinig positiefs zeggen, losstaand van dat hij me hier niet meer ergert dan normaal. Die man heeft helaas een kort lijntje naar mijn ‘niet-kunnen-waarderen’-botje. Als ik hem nu zo opzoek, dan heeft de man zes films die met een voldoende worden beoordeeld op Rottentomatoes, waarvan de meeste uit de jaren’80 en ’90 zijn, en ik me niet herinner dat hij er inzat. Ok, van Kiss of Death wist ik het misschien, maar de enige andere voldoende uit die lijst is Session 9. Gelukkig is er Peter Mullan, een acteur wiens drollen vermoedelijk meer persoonlijkheid hebben dan de gemiddelde line delivery van Caruso. Is het onaardig als ik zeg 'gemaakt voor tv'?

Om eerlijk te zijn schrok ik er een beetje van dat dit een film was van Brad Anderson, wiens The Machinist (2004) ik toch wel erg waardeer. Goed, die is van drie jaar later, maar wat een wereld van verschil. Misschien dat ik dan beter Transsiberian (2008) had kunnen kijken, of The Call (2013). Anderson heeft de afgelopen jaren zo te zien een hoop werk gedaan voor televisie, maar lijkt nu wel weer een aantal projecten in petto te hebben die hem terug zouden kunnen plaatsen in de spotlights. En dat genereert dan hopelijk kansen voor passieprojecten. Maar in de tussentijd kan ik niet uit over Session 9, dat voelt als een project van een groepje bachelorstudenten die bijna weten wat ze doen, en op de een of andere manier Mullan hebben weten te strikken.

2,5*

P.s. mocht je denken 'jeee John Milton, die shots zien er best mooi uit! weet je zeker dat die film niets is?' -Yes, I do. die shots zijn gekozen voor hun fijne uiterlijk. Ik had er talloze neer kunnen zetten die er uitzien alsof ze door de gemiddelde veertienjarige waren gekadreerd, en met diens smartphone cam.

#22 Trouble Every Day (2001)

FTW - 101 minuten - Drama / Horror

2 punten – 9 oktober 2017 (22 films, 42 punten)

https://media.timeout.com/images/100793125/image.jpg

Een horror van Claire Denis, dus bij voorbaat interessant en een kijkpoging waard, als haar werk je een beetje ligt. Beau Travail kon ik destijds niet zo verschrikkelijk mee, maar dat kan aan de timing hebben gelegen. U.S. Go Home die ik dit jaar zag, vond ik wel erg goed. Met haar nieuwe film Un Beau Soleil Intérieur (2017) (een komedie) op het punt van release, leek het me een uitstekend idee om voor de momenteel lopende horrorchallenge nog een Denis mee te pakken.

Het eerste kwartier wordt er amper een woord gesproken, en laat Denis ons langzaam binnen in de wereld van haar personages. Trouble Every Day is geen film die waarbij het verhaal meteen begint, de personages en hun onderlinge relaties direct redelijk duidelijk zijn, en je gelijk snapt wat er aan de hand is. Overigens wordt het ook later nergens een praatfilm, en blijven de dialogen spaarzaam. Steeds leren we iets meer over de twee stellen waar de film om draait, en die aan een soort van vampirisme blijken te lijden. Het duurt zowat een uur voor de horror toeslaat, maar toen het dat deed was het ook wel dermate intens dat ik er bijna even naar van werd. Niet vanwege extreme gore, maar omdat Denis je het echt laat voelen. Bovendien mengt ze het met seks, zonder dat het exploitation wordt. Echt wel sensueel ook, het begin van de scène...

Toch, het is geen gemakkelijke film. In de eerste plaats door het tempo en tweede de manier waarop Denis haar verhaal construeert. Tevens zal de rauwe narigheid niet iedereen bekoren. Arthouse-horror dan? Ik zou het niet gek vinden als mensen dat zouden vinden. Dalle en Gallo zijn prima, maar ook ik vond het visueel niet heel erg mooi.

3,5*

#23 Bijitâ Q (2001)

FTW - 84 minuten - Comedy, Drama, Horror

2 punten – 10 oktober 2017 (23 films, 44 punten)

http://104.236.196.111/imdb//media/photo_images/5SdDdvqShlHJ7u3GnSiN3dxf04E.jpg

“Yes, you’re wet! You got wet! You’re dead, but you’re all wet! The mysteries of life are amazing! Even a corpse can get wet!” - Father

Mocht bovenstaand citaat wat vreemd ogen, vanaf de eerste scène is het gelijk raak met een quote over seks met je vader. En daar blijft het niet bij. Dat is misschien maar goed ook, want dan verliezen de makkelijk geschokte kijkers geen onnodige tijd. Bizar genoeg is het tevens pas mijn derde Miike, na Sukiyaki Western Django en uiteraard Ôdishon, die ik toch zeker een keer of vier, vijf heb gezien. Ichi The Killer heb ik al jaren in de kast heb staan, maar het is er nooit van gekomen, net als The Bird People in China en 13 Assassins. Was hoog tijd dus.

Wel even schrikken hoe dit eruit ziet, na Audition. Cinematografisch valt er weinig te halen. Visitor Q is in 2001 straight-to-video uitgebracht, in drie dagen opgenomen, en was het zesde en laatste deel uit een serie die bedoeld was als low-budget experiment om de voordelen van het schieten op digital video uit te proberen. Het ziet er daardoor wellicht wat documentaire-achtig uit, maar mooier is het er niet op geworden. De inhoud dan, dus? Nu ja, je moet ervan houden. Onderhond legt het beter uit dan ik het ooit zou kunnen, maar dat mag ook wel als je 74 films van een regisseur hebt gezien; kom ik aan met mijn drie filmpjes.

Het verhaal is niet heel belangrijk, en het plot zal niet hetgeen zijn dat mensen voor de film zal winnen. Maar voor wie iets bizars en mogelijk zorgwekkends wil zien, is Visitor Q een aanrader. De humor moet je dan vermoedelijk wel liggen, en dat had ik niet de hele film. Maar in het laatste half uur heb ik alsnog lopen proesten, terwijl Miike een spervuur aan wtf-momenten op me afvuurde. Horror vond ik overigens niet, maar dat label heeft hij ook alleen op IMDb, en het ontbreekt hier mijns inziens terecht. Wat een lol moet Ken'ichi Endô hebben gehad… Het laatste half uur haalt de film voor mij van twee naar drie sterren.

3*

#24 Dracula: Pages from a Virgin's Diary (2002)

FTW - 73 minuten - Horror / Mystery

2 punten – 11 oktober 2017 (24 films, 46 punten)

https://i.imgur.com/LvmYtMs.jpg

“Music does not need language of words for it has movements of dance to do its translation.”

― Shah Asad Rizvi

Dat klopt. Fucking ballet. In de horror challenge, John Milton? Why the hell not… Guy Maddins Dracula: Pages from a Virgin's Diary is gebaseerd op Mark Godden’s Dracula adaptatie in balletvorm, maar wie Maddins werk een beetje kent, weet dat hij er sowieso zijn eigen stempel op zal drukken. The Forbidden Room (2015) was erg hoog geëindigd in mijn 2016 toplijst, dus het leek me leuk nu voor de horrorchallenge weer een Maddin te kijken, en toen werd het dus Tales from the Gimli Hospital of deze. Gezien de Dracula thematiek was de keuze toen snel gemaakt.

Dracula - Pages from a Virgin’s Diary combineert Goddens Dracula Ballet met een soort van faux silent film adaptatie à la Maddin. Wie zich afvraagt hoe zo’n moderne silent er dan uitziet, moet beslist even zijn short The Heart of the World kijken, al is dit door de hoeveelheid dans alsnog wel andere koek. Ik zal me niet voordoen al de grootste balletliefhebber, al ben ik beslist ook geen hater. Bewerkingen zoals in dit soort films kan ik wel waarderen: Expressief, silent film sausje, en een lekker sound design met klassieke score (Mahlers 1e en 2e zijn uitstekend gekozen). Tevens is de onderliggende thematiek van de angst voor vreemdelingen, nog immer actueel.

Ik vond het erg lekker, vooral met de koptelefoon op, compleet ondergedompeld in die bizarre wereld van gestileerde gothic horror, dans en klassieke muziek. Maar wie klassieke muziek zo snel mogelijk uitzet of niets heeft met ballet, zal weinig hebben met een film als Maddins Dracula. Het zal dan ook zeker niet iedereen liggen, en veel mensen zullen er vermoedelijk niet eens voor open staan. Dat is niet gek, het is een eind van de mainstream af. Maar ik vond het heel bijzonder, en zou graag dit op het grote scherm in echt goede kwaliteit hebben gezien, of beter nog, het ballet zelf met orkest. Awesome.

Maar ook thuis op de buis… Wàt een expressie…! Jonathan Rosenbaum gaf het de volle score en noemde het de meest trouwe adaptatie van Stokers roman. Zo ver ga ik niet, maar ik ben erg aangenaam verrast.

4*

Ik vond Annabelle (in de bios althans) ook behoorlijk vermakelijk.

#25 Bug (2006)
FTW - 102 minuten - Drama, Horror, Thriller
2 punten – 12 oktober 2017 (25 films, 48 punten)

http://68.media.tumblr.com/a00c49a25d5b110b939f69034c95ada3/tumblr_oqhmlyuK3w1thr7ppo1_1280.jpg

“I... pick up on things.” – Peter Evans

Toch bijzonder, dat je na twintig films nog steeds zo verrast kan zijn over hoe goed een acteur is. Ik geloof niet dat ik ooit een film gezien heb, die Michael Shannon niet op zijn minst een beetje beter maakte door erin te spelen. Zelfs met een weinig bijzondere dialoog, weet die man mijn aandacht nog te grijpen. Bug is mijn eerste Friedkin in jaren, en zelfs toen waren het vermoedelijk rewatches van The Exorcist, wat toch een van mijn favoriete horrors is gebleven, door de jaren heen. Sorcerer, de remake van The Wages of Fear (1953), heb ik wel altijd willen zien. Maar het werd dus Bug, die me Friedkin als regisseur doet ‘herontdekken’. Een film over twee mensen in een gore motelkamer, met thema's als liefde, achtervolgingswaanzin, complottheorieën en gekte, volgens wiki. Dat belooft wat.

Films met een laagje Paranoia trekken me op de een of andere manier wel, en Shannon en Ashely Judd (die zich niet van het scherm laat spelen) zijn hier goed op hun plaats voor een dergelijke themathiek. Bug is aanvankelijk meer een naargeestige, paranoïde dramathriller dan horror, maar het werkte prima voor mij. En op een gegeven moment slaat de bodyhorror alsnog toe. Bug was oorspronkelijk een toneelstuk geschreven door Tracy Letts, die hier ook het script van de verfilming voor zijn rekening nam. Shannon speelde ook de rol in het oorspronkelijke toneelstuk, wat wellicht verklaart hoezeer hij hier (zelfs voor zijn doen) in zijn rol lijkt te zitten. Toneelverfilmingen zijn niet voor iedereen, dus wees gewaarschuwd. Maar ik vond het best fijn, en Shannon maakt het echt de moeite waard. En voor wie denkt dat zulks niet bestaat, het is zeldzaam, maar niet onbekend. Wat films betreft, Apart (2011) schijnt ook eenzelfde thematiek te hebben,

3,3*

Met mijn nog te loggen 2 RW’s zou ik exact op 50 zijn uitgekomen, nog steeds net onder U96. Deze week en dit weekend niet echt hard lopen knallen.

#26 Interview with the Vampire: The Vampire Chronicles (1994)

RW - 123 minuten - Drama / Horror

1 punt – 15 oktober 2017 (26 films, 49 punten)

https://yts.ag/assets/images/movies/Interview_with_the_Vampire_1994/large-screenshot3.jpg

“ Evil is a point of view. God kills indiscriminately and so shall we. For no creatures under God are as we are, none so like him as ourselves.” – Lestat

Vampiers. Onze fascinatie met de bloeddorstige creaturen van de nacht, heeft tot heel wat films geleid. Soms goed, soms minder goed. Interview with the Vampire zit er wat mij betreft tussenin, al plaats ik hem zelf inmiddels na een aantal rewatches door de jaren heen, aan de bovenzijde van dat middenspectrum. Volgens mij wordt de film te vaak ondergewaardeerd. Zo is een metascore van 5,9 niet denderend, maar tegelijkertijd konden critici als Roger Ebert en Jonathan Rosenbaum de film wel waarderen.

Voor mij zijn het vooral de performances die het de moeite waard maken. De pas twaalfjarige Dunst is fantastisch als jonge vampier, en Cruise is passend theatraal in de rol van Lestat. Auteur Anne Rice maakte vooraf veel stampij over de casting van Cruise, om na het zien van de film publiekelijk en privé haar excuses aan Cruise aan te bieden, met o.a. full page advertenties in The NY Times en Vanity Fair, waarin ze alsnog haar goedkeuring over de film uitsprak. Verder is er Brad Pitt als de vampier met wroeging, en komen ook bekende gezichten als Banderas, Thandie Newton, Stephen Rea en Christian Slater even langs.

Het is een donkere film (niet geheel verrassend gezien de materie) en Neil Jordan doet daar een lekker Gothic sausje bij. Met een fijne score van Elliot Goldenthal komt het productieontwerp van drievoudig Oscarwinnaar Dante Ferretti prima tot zijn recht, al zagen sommige shots er ondanks zijn aanwezigheid, alsnog wat stagey uit. Klein smetje, wat mij betreft.

3,7*

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

#27 Gwoemul (2006)

RW - 119 minuten - Horror / Drama

1 punt – 15 oktober 2017 (27 films, 50 punten)

https://asiancinemacafe.files.wordpress.com/2013/12/gwoemul1.png

US Doctor in Morgue: Pour them right down the drain, Mr. Kim.

Young Korean Doctor: If I pour them in the drain, they'll run into the Han River.

US Doctor in Morgue: That's right. Let's just dump them in the Han River.

Young Korean Doctor: But, you know, this is not just any toxic chemicals...

US Doctor in Morgue: The Han River is very broad, Mr. Kim. Let's try to be broad-minded about this. Anyway, that's an order. So, start pouring.

Een citaat als dat zou makkelijk bij een vermakelijke jaren ’80 B-film kunnen horen, maar in dit geval is het verbonden aan de mega-hit The Host, die tot 2014 de best bezochte Koreaanse film aller tijden was, en ook bij de critici goed in de smaak viel. Regisseur Bong Joon-Ho had al van zich laten horen met Memories of Murder, en zou ons na deze film ook nog Mother, Snowpiercer en meer recentelijk Okja brengen. Geen prutser dus, al zag ik bij mijn eerste kijkbeurt niet helemaal waar die hype nu precies vandaan kwam. En dat had een beetje met het komische aspect te maken, en het gebruik van absurde elementen tussen het drama en de spanning door. Het paste voor mijn gevoel net niet helemaal, en daar had ik bij deze rewatch minder last van.

In feite draait The Host om een familie die alles op alles zet om de dochter van de continu in slaap vallende oudste zoon terug te krijgen uit de slijmerige tentakels van een plots opgedoken riviermonster. Het zijn dus geen ex-special forces helden die aan de bak moeten, of mensen die een John McClane achtige vindingrijkheid bezitten, maar een doorsnee gezin waarvan vader en oudste zoon een kiosk aan de rivier runnen. Bong Joon-Ho maakt het heel menselijk, en combineert hier het kleinere drama heel vakkundig met het grootschalige aspect van de monsterfilm.

De CG is voor 2006 verrassend knap, helemaal als je bedenkt dat het budget van 12 215 500 000 Zuid-Koreaanse wons nog geen tien miljoen euro inhoudt. Uiteraard is het niet zo mooi als we vandaag met een flink budget kunnen, maar als ik zie wat films als Geostorm met een budget van 120 miljoen doen, dan ziet het er ook nu nog niet altijd echt realistisch uit.

4*

--------------------------------------------------------------------------------------------------

#28 El Espinazo del Diablo (2001)

FTW - 106 minuten - Fantasy / Horror

2 punten – 20 oktober 2017 (28 films, 52 punten)

http://18675-presscdn.pagely.netdna-cdn.com/wp-content/uploads/2016/04/devilsbackbone.jpg

“What is a ghost? A tragedy condemned to repeat itself time and again? An instant of pain, perhaps. Something dead which still seems to be alive. An emotion suspended in time. Like a blurred photograph. Like an insect trapped in amber.”

In afwachting van The Shape of Water (2017), leek het me nu eindelijk eens tijd om mijn achterstallige Del Toro’s weg te werken, aangezien ik nog twee van zijn speelfilms moest zien. Ik schreef twee weken terug bij Cronos, dat ik weinig regisseurs kan bedenken, die ik in gelijke mate als een veelbelovend regisseur zie als Guillermo Del Toro, terwijl ik zoveel van zijn films maar zozo vind. Dat heeft alles te maken met El Laberinto del Fauno (2006), wat ik echt als een meesterwerk zie. Dan kun je nog zoveel zesjes en zeventjes als Blade Hellboy, Pacific Rim of Crimson Peak maken, je naam is gevestigd. Normaal gesproken zou je dan verwachten dat iemand na een aantal net-nietjes, een oningeloste belofte wordt, maar in mijn waardering is dat label Del Toro keer op keer bespaard gebleven. Al bleek ook Cronos een zeventje.

Gelukkig doorbreekt The Devil’s Backbone dat patroon, en de ontwikkeling die Del Toro heeft doorgemaakt als regisseur tussen 1993 en 2001 is duidelijk zichtbaar. Bijzonder, aangezien hij tussen die twee films alleen Mimic (1997) afleverde, die ik destijds op koopvideo (jaja) slechts eenmaal gekeken heb, en als weinig bijzonder ervoer. Hoe anders is het met deze film, over een weeshuis in de Spaanse burgeroorlog waar de kinderen van gedode Republikeinse militairen en politici zitten, terwijl er een constante sfeer van dreiging en naderend onheil in de lucht hangt.

Ondanks het beeld van het spookjongetje dat we vaak zien als illustratie, is The Devil’s Backbone geen El Orfanato. Net als bij Pan’s Labyrinth is dat bovennatuurlijke element af en toe aanwezig, maar Del Toro wortelt ook hier zijn karakters, hun problemen en constante dreiging in de realiteit, of het nu andere kinderen, de gewelddadige conciërge (een mooie rol van Eduardo Noriega, wat een naarling) of de oorlog betreft.

De film ziet er prachtig uit door de warme fotografie van Guillermo Navarro, die eerder films als Pan’s Labyrinth en Jackie Brown vastlegde, en ik zou hem graag eens op het grote scherm zien. Maar als dat niet lukt, komt er zeker een tweede kijkbeurt in huize Milton, want dit was een erg fijne verrassing.

4*

Ik zeg, het is géén El Orfanato, arno74!

En gelijk post je hem

#29 À l'Intérieur (2007)

FTW - 83 minuten - Horror / Thriller

2 punten – 20 oktober 2017 (29 films, 54 punten)

http://offscreen.com/images/made/images/articles/_resized/12_8_Totaro_big_1000_420_90_c1.jpg

Vanaf het eerste shot (in de buik van de protagonist) zitten we gelijk in uncanny valley, door het aangezicht van haar ongeboren baby, vormgegeven door de CG van tien jaar geleden. Deze zwangere vrouw en haar vriend raken betrokken bij een auto-ongeluk. Zij overleeft het ongeluk, haar vriend komt om het leven. Niet lang daarna wordt zij gestalkt door een onbekende vrouw, die niet het beste met haar voor heeft. Zo luidt de synopsis, en de voedingsbodem voor een beste bak ellende. Helaas keert uncanny baby nog wel een paar maal terug, gedurende de film. Gelukkig zijn veel van de andere effecten praktisch.

À l'Intérieur (Inside) wordt net als Martyrs en Haute Tension vaak geplaatst in de stroming van de new French extremity. Hoe veelzeggend zo’n labeltje is, is natuurlijk voer voor discussie, maar het geeft je wellicht wel een idee in welke hoek we dit debuut van regisseursduo Alexandre Bustillo en Julien Maury (Livide (2011)) kunnen plaatsen. Overigens verschijnt van hun hand vanaf 2 november Leatherface (2017) in de bioscoop. Geen hele gekke keus, aangezien ze ruimschoots hun sporen in het genre hebben verdiend.

https://i.imgur.com/B3KVjkp.jpg

Wat de film zelf betreft, zowel Alysson Paradis als de zwangere Sarah en Béatrice Dalle als ‘la femme’ spelen hun rol met verve. En het gaat er bloederig aan toe. De film heeft wellicht meer raakvlakken met home invasion en met body-horror dan slashers, als je de mate van intimiteit in ogenschouw neemt, waarmee het menselijk lichaam het hier te verduren krijgt. Nochtans is À l'Intérieur geen film voor wie niet tegen bloed en verminkte lichaamsdelen kan.

De CG is af en toe wat storend, op het einde vliegt de film toch enigszins uit de bocht en ik had liever een iets betere score gehad. Maar de praktische effecten maken een hoop goed, en het blijft knap wat ze hier met een microbudget van 1,7 miljoen euro hebben weten te doen. Tevens is het met een speelduur van nog geen 82 minuten, ook geen ramp als je in het Woland kamp valt, en er niet zo weg van bent.

3,5*

#45. Beginning of the End (1957) -76 minuten - FTV

https://horrorpediadotcom.files.wordpress.com/2013/04/beginning_of_end_poster_03.jpg

Bert I. Gordon maakt best wel vermakelijke films alleen is het hier zoals andere reeds hebben gezegd nogal langdradig en vaak wachten wanneer we nog eens wat scènes te zien krijgen van die reuze-sprinkhanen. De opbouw en de dialogen tussenin zijn niet boeiend en de personages ook niet. Ok het is duidelijk dat de sprinkhanen apart zijn gefilmd en later uitvergroot in de scènes werden geplaatst. Later zou Gordon dit trucje ook toepassen in Empire of the Ants die van hetzelfde niveau is als deze. Hoewel ik vond de acties van de reuze-sprinkhanen toch iets dreigender overkomen dan de reuze-mieren. Van Gordon vind ik sowieso Earth vs the Spider en Tormented veel beter.

John Milton er wordt nochtans gezegd dat die Intérieur nogal bloederig is, toch iets wat Woland goed kan smaken. Of is het misschien omdat het meer in het torture genre valt? Daar moet ik ook niet veel van weten. Denk wel dat mijn smaak dichter bij die van Woland ligt dan bij jou.

Voornamelijk door de sfeer en enscenering.

Maar het zou kunnen hoor, dat dat meer overeen komt. Ik denk dat we alledrie wel een flinke overlap hebben, ik denk niet dat mijn smaak en die van Woland heeel ver uit elkaar liggen, al kan hij cult vaak nog iets hoger waarderen dan ik. Heb mijn lijst trouwens weer bijgewerkt, al zeven nieuwe titels dankzij de challenge. Not bad! Daar moet toch ook genoeg van jouw gading bijzitten?

John Milton's Horror Top 100

#30 The Loved Ones (2009)
FTW - 84 minuten - Horror
2 punten – 20 oktober 2017 (30 films, 56 punten)

https://1.bp.blogspot.com/-nu7SlaGh1mw/WTAvhtR6NyI/AAAAAAAAAow/imBMT4xJqeYs-jJD7W1yA8kSQCmP5sVmACLcB/s1600/prom.jpeg

”Bring the hammer, Daddy. And a nail… You've got 10 seconds to go or Daddy's gonna nail it to the chair.”

Per ongeluk heb ik eerst Sean Byrnes latere film The Devil's Candy (2015) gekeken twee weken geleden, maar zo erg was het achteraf niet, het is niet dat ik nu de chronologie verprutst heb. Al is het wel grappig om ook hier vlaagjes metal terug te zien, na eerst die film te hebben gezien. Hoe dan ook, The Loved Ones stond al even op de agenda door zijn memorabele poster met het brunetje in haar roze satijnen jurkje, met de boormachine op de kijker gericht. En een druilerige vrijdagmiddag is natuurlijk een prima gelegenheid voor zo’n soort film.

Hoewel The Devil’s Candy in Texas speelt, is het hier in The Loved Ones nog Byrnes geboorteland Australië waar de gruwelen zich voltrekken. De jonge Brent is druk bezig met het verwerken van de dood van zijn vader, maar heeft inmiddels een relatie met een leuke, knappe meid. Vervolgens weigert hij om die reden beleefd een uitnodiging van de verlegen Lola, om samen naar het schoolfeest te gaan, en wordt vervolgens ontvoerd door haar geschifte vader en het muurbloempje in kwestie. De twee blijken een zorgvuldig uitgewerkt plan te hebben om Lola de alsnog de prom night te geven die haar ontzegd is. Alleen al de manier waarop vader naar zijn dochter kijkt, is genoeg om je de kriebels te geven. Grappig genoeg wordt het echter al snel Lola’s blik, die je je als kijker af doet vragen waar het échte gevaar zit. Unhinged.

https://i.imgur.com/WR4jC0M.jpg

Bepaalde besluiten doen de kritische kijker zich wellicht wel achter de oren krabben. Zoals het moment dat hij Lola van zich aftrapt, plots merkt dat hij zijn handen los kan maken, en terwijl vader zich over dochter buigt hopt hij met gebonden voeten de kamer uit. Dat was het moment om vader in de rug aan te vallen en uit te schakelen, niet heel nobel wellicht, maar dan had hij ‘zijn handen vrij gehad’ voor Lola. Of wanneer vader hem achterna gaat in de auto, klimt hij in een boom, waarop vader onder die boom de schade aan zijn auto inspecteert. Spring dan knees or elbows first naar beneden. Nee, hij wacht tot ook dochter er weer bij is zodat ze hem met zijn tweeën uit de boom kunnen kegelen met een stel fikse stenen. Is niet handig, hè?

Los daarvan is The Loved Ones een vermakelijk, absurd horrorsprookje. Ik zeg sprookje, omdat de manier waarop het gefilmd is, het geheel wat ontkoppelt van de realiteit. Op zich niet raar, want zo voelen Lola en Brent zich vast ook, al is het aan compleet andere zijden van het spectrum. Xavier Samuel en Robin McLeavy doen het prima, en met 84 minuten is dit een aangenaam Australisch tongue-in-cheek horrorsnackje. Het is wat torture-porney, maar de pure gekheid en discoglitter laat het dat ontstijgen. En juist wanneer je denkt dat de film in herhaling gaat vallen, volgt er een nieuwe fucked up wending. Helemaal geloofwaardig is niet altijd, maar amusant was het zeker. Achteraf ben ik blij dat ik The Devil’s Candy eerst heb gezien, want anders had die film me nog meer teleurgesteld na dit fijne debuut.

3,5*

#31 Flowers (2015)

FTW - 79 minuten - Horror / Mystery

2 punten – 20 oktober 2017 (31 films, 58 + 14 punten)

https://images-na.ssl-images-amazon.com/images/I/9123wv9ZgpL._SY550_.jpg

“Flowers is a viewing experience. Open to interpretation. It’s a piece of moving art and I would dare to even call it a movie. Flowers was written, designed and structured in every aspect to be whatever the viewer wanted it to be or saw what they wanted it to be or believe it to be. It’s a horror film. It’s a nightmare. It’s a journey. It’s an experiment in filmmaking.” – Phil Stevens

Gedurende de 79 minuten die Flowers duurt, wordt er geen enkel woord aan dialoog gesproken. En nee, het is geen silent film, regisseur Phil Stevens heeft simpelweg gekozen zijn verhaal te vertellen met beelden en geluiden, in plaats van met woorden. Dat zal niet iedereen bevallen, maar wie geïntrigeerd is door zoiets, moet Flowers een kansje geven. De kans is klein dat je snel nog een film als dit zult zien: “An abstract, surreal horror film centering around six dead women waking up in the crawl space below their killer’s house, only to discover that they are trapped in their own limbo and purgatory.”

https://i.imgur.com/0HBzdRz.png

Na een Kickstarter campagne voor slechts $5000, werd Flowers uiteindelijk voor minder dan 20.000 dollar gemaakt, waarvan Stevens na het verschijnen van de film in interviews toegaf, nog steeds de credit card schulden af te betalen. Niet heel raar, want veel markt is er misschien niet voor films als deze. Maar als we het over atmospherische horror hebben, avant-garde, filmkunst (maar dan horror), waar over 40 jaar filmstudenten zich wellicht nog ontsteld over buigen, dan maakt een film als Flowers zeker kans om daaronder te vallen.

Sporadisch open ik een review met bijvoeglijke naamwoorden die een film kenmerken. Even googelen naar Flowers, leerde dat die neiging bij deze film extra sterk leeft. Vies. Walgelijk. Smerig. Grauw. Donker. Ziekelijk. Geschift. Bizar. Vreemd. Surrealistisch. Maar bovenal interessant. Zo opent Bloody Disgusting althans haar artikel, maar die neiging lijkt dus wijdverbreid. Op zich handig, want dan weet je meteen waar je aan toe bent. Precies om die reden opende ik met het feit dat er niet gesproken wordt.

Ik zou zeggen, kijk eerst de trailer.

3,5*

https://i.imgur.com/HreY06l.jpg

John Milton schreef:

(quote)

Ja, volgens mij vond hij deze te ziek. Overigens ben ik ook niet noodzakelijk een fan van torture porn hoor, integendeel. Maar ik vond deze film de moeite waard ondanks dat, niet dankzij dat

Voornamelijk door de sfeer en enscenering.

Maar het zou kunnen hoor, dat dat meer overeen komt. Ik denk dat we alledrie wel een flinke overlap hebben, ik denk niet dat mijn smaak en die van Woland heeel ver uit elkaar liggen, al kan hij cult vaak nog iets hoger waarderen dan ik. Heb mijn lijst trouwens weer bijgewerkt, al zeven nieuwe titels dankzij de challenge. Not bad! Daar moet toch ook genoeg van jouw gading bijzitten?

John Milton's Horror Top 100

Ik trok À l'Intérieur inderdaad niet zo goed, ik kan best wel wat gore hebben op momenten, maar dit ging verder dan ik hebben kon. Ik ben ook sowieso niet zo'n liefhebber van torture-achtige films, niet dat ik À l'Intérieur per se daaronder wil scharen, en ik zoek die dan ook niet echt op. Maar dit was wel een van de weinige films waar het mij echt wat te ver ging, Qua algemene filmsmaak en zeker qua horror zit ik zeker niet mijlenver van JM vandaan, en op horrorgebied ook niet van alex trouwens, volgens mij.

#32 Gwoemul (2006) - 119 minuten - FTV

https://www.moviemeter.nl/images/cover/37000/37558.300.jpg?cb=1367481200

Zag de trailer ooit eens en leek me toen wel interessant, zat er toevallig van de week aan te denken en wist me te herinneren dat het een horror was, leek me daarom wel geschikt voor deze challenge maar kon de titel niet meer voor de geest halen.

Ineens kwam hij voorbij in deze challenge, dankzij John Milton had ik de titel en kon ik hem dus alsnog zien.

Helaas vond ik er weinig aan en bleek het toch wat teleurstellend, had ik hem maar niet voorbij zien komen...

damn you John Milton, damn you!

#32 Tenemos la Carne (2016)

FTW - 80 minuten - Fantasy / Horror

2 punten – 22 oktober 2017 (32 films, 60 + 14 punten)

https://i.imgur.com/iZfRvlV.jpg

“There is no other way to respond to the senseless atrocities that scream to us from every newsstand. In a country ruled by violence, the artist cannot help it if his visions are mad, incomprehensible, and drenched in blood.” – Julio Chavezmontes

Tenemos la carne (We Are the Flesh) heeft momenteel een 4,7 op IMDb en een 2,8 op MovieMeter. Niet een film die ik doorgaans snel zou kijken dus, tenzij hij aangeraden wordt. En dat werd hij, We Are the Flesh prijkte op meerdere lijstjes met de beste horrorfilms van 2016. Dan is het op zijn minst een kijkbeurt waard, toch? Regisseur Emiliano Rocha Minter maakt met deze film zijn debuut, en het moet gezegd, de man is bepaald geen angsthaas. Wat een gewaagde eerste film.

Post-apocalyptische films, het is niet iedereens ding, maar mij blijven ze biologeren: de mens in overlevingsmodus, teruggebracht tot zijn essentie en meest basale instincten. Erg lieflijk is het doorgaans niet, maar fascinerend is het wel. We Are the Flesh is trippy, pervers, psychedelisch, confronterend, rauw, smerig, barbaars en lastig toegankelijk. Maar tegelijkertijd fascineert het toch, en is de film mooi geschoten. Vloeiend camerawerk en sfeervolle, versluierde kleuren. Maar wees gewaarschuwd: wie niet zit te wachten op close-ups van genitaliën, ongesimuleerde seks en gorigheid met menstruatiebloed, kan beter iets anders opzetten.

https://i.imgur.com/Jblg1cA.jpg

“The movie had to be an affirmation of life, in all the senses, without fear or judgement, reaching some point between the terrible and the strange, a return to a moment where there aren’t so many moral questions. A portrait of human beings, their violence, sexuality, their comedy”, verkondigde de regisseur in een interview. Sex, dood en wedergeboorte zijn er sowieso makkelijk in te zien. Minter gaf tevens aan tijdens de conceptie van deze film o.a. de filosoof Georges Bataille te hebben gelezen, wiens werk doordrenkt schijnt te zijn (ik heb hem niet gelezen) met de thema’s van de dood, het buitenzinnige en de innerlijke ervaring.

Ik zal Tenemos la carne niet snel nog een keer opzetten, en ben blij dat ik hem niet blind erin heb geknald voor een horroravondje met Miss John Milton. Dan had ik vast het een en ander te horen gekregen. Tegelijkertijd kon ik mijn ogen ook niet van het scherm houden, en blijft de vraag wat een en ander nu betekent, wél door het hoofd spoken. Emiliano Rocha Minter lijkt absoluut een kunstenaar met een intellectuele visie, en volgens mij is dit een uitstekende film voor academische analyse. De trailer geeft een aardig idee van wat je kunt verwachten. Losstaand van of je iets ‘leuk’ vindt of niet, mag cinema best prikkelen, je grenzen overschrijden, en je met verbazing en walging achterlaten in een staat van gefascineerde verwarring. We Are The Flesh slaagt daar volkomen in.

4*

#33 Leatherface (2017)

FTW - 90 minuten - Horror / Thriller

2 punten – 21 oktober 2017 (33 films, 62 + 14 punten)

http://www.ihorrordb.com/assets/uploads/images/leatherface5.jpg.jpg

Het is alweer bijna 2 maanden geleden dat regisseur Tobe Hooper, de man gaf ons horrorklassiekers als The Texas Chainsaw Massacre en Poltergeist gaf, overleed. Leatherface is de laatste film die hij produceerde. Het regisseursduo Alexandre Bustillo en Julien Maury leverde eerder werken als À l'Intérieur (2007) en Livide (2011) af, en de heren maken met deze prequel hun Engelstalige speelfilmdebuut, waarbij zij op handige wijze Bulgarije dienst laten doen als Texas. Als ik het niet had geweten was het me niet opgevallen.

Stiekem vond ik de eerdere remake The Texas Chainsaw Massacre (2003) wel vermakelijk, en ik had ook goede hoop voor deze. Helaas komt de film nooit echt in ‘het sfeertje’, het voelt niet helemaal als Texas Chainsaw Massacre. De acteurs zijn niet slecht, maar de karakters zijn nogal dun. Ik was wel gecharmeerd van Vanessa Grasse in de rol van Lizzy, die naast deze film schittert in hoogstandjes als Roboshark en It Came from the Desert. De film zelf, al heb ik me zeker niet verveeld, ben ik nu ik dit de volgende ochtend schrijf al praktisch weer vergeten. Geen veelbelovend teken.

3*

--------------------------------------------------------------------------------------

#34 Better Watch Out (2016)

FTW – 85 minuten - Comedy, Horror, Thriller

2 punten – 21 oktober 2017 (34 films, 64 + 14 punten)

http://cdn.bloody-disgusting.com/wp-content/uploads/2017/06/BetterWatchOut-1.jpg

“Halloween starts earlier and earlier, just like Christmas.” - Robert Englund

Hoe minder je weet van de film, hoe beter. Zelfs de foto’s op de IMDb pagina van de film geven al plotwendingen weg, dus ik raad aan om er net als ik blanco in te gaan. Geen trailer, geen reviews, niets. Ik houd het derhalve kort, en volsta met te zeggen dat ik verrast was waar de film heen ging, en genoten heb van weer eens een origineel R-rated werkje. Echt eng is het misschien niet, en ook de gore hounds zullen wellicht niet helemaal aan hun trekken komen, maar de film heeft op andere vlakken genoeg te bieden. Levi Miller en Olivia DeJonge deden het bijzonder leuk in de hoofdrollen.

3,5*

------------------------------------------------------------------------------------------------------

#35 Bakjwi (2009)

FTW – 145 minuten (Director's cut) - Horror / Drama

2 punten – 22 oktober 2017 (35 films, 66 + 14 punten)

http://directorsnotes.com/wp-content/uploads/2009/12/thirst_03.jpg

“In my opinion, all relationships between people have some sort of violence, and it is central.” Chan-wook Park

Een 4.1, dat is het gemiddelde van de vijf Chan-wook Park films die ik tot nu toe gezien heb. Best bijzonder dus, dat ik nog niet als een gek al zijn films ben gaan kijken. Maar die neiging heb ik nooit gehad. Je weet dat je wat bijzonders krijgt, en geen hap-slik-weg filmpje dat hij eventjes in elkaar heeft geflanst. Ook Thirst bleek geen uitzondering. Een horrorfilm doordrenkt met passie, die op Cannes in 2009 de juryprijs won. En net als zijn andere films, ziet ook Bakjwi er weer erg mooi uit. Het is een fijne wetenschap, dat er nog een aantal Parks op me wachten om te ontdekken.

Priester Sang-hyeon (Kang-ho Song uit o.a. The Host en Sympathy for Mr. Vengeance) wordt door een mislukt experiment besmet met vampirisme, waarna zijn leven ingrijpend verandert. Eerder deze maand keek ik voor de horrorchallenge al Interview with the Vampire: The Vampire Chronicles (1994) en Dracula: Pages from a Virgin's Diary (2002). Zo origineel als die laatste film van Guy Maddin is Parks film wellicht niet (zijn film is een balletadaptatie van Bram Stoker's klassieke gothic novel), maar het is allesbehalve een standaard vampierenverhaaltje. Losjes gebaseerd op Thérèse Raquin van Émile Zola, een verhaal over lust, waanzin en vernietiging, aangewakkerd door hevige passie, is de tienergloed van Twilight hier ver te zoeken. Gelukkig maar.

Park stopt er naast de nodige diepgang omtrent thema’s als deugd en sterfelijkheid, ook de nodige bizarre humor en erotiek in. Ok-bin Kim, die de rol van Young-eun speelt, is een mooie vrouw, en de film bevat een aantal stomende scènes. Toch haalt de film voor mij niet het hoge niveau van Parks andere werk dat ik eerder zag, zoals de wraak-trilogie, Stoker en The Handmaiden. Daarvoor zakte het zo nu en dan toch net teveel in. Maar dan nog was het absoluut de moeite waard.

3,5