Horrorfilm Challenge

Ajax&Litmanen1

Alathir

Alexander1900

arno74

arnodw

Bas I.

baspls

BlueJudaskiss

Bob Gray

Boeikens

Chainsaw

Cikx

Collins

Daan258

de grunt

Dragon

dualcia

dutchtuga

Dying Rose

erik1677

EW101

FillumGek

Film Pegasus

Flat Eric

Fortune

Friday the 13 th

Gang_Star

Gh8st

Hollywood007

IH88

Insignificance

jeroentjuhhhhh

jOERI

John Barry

john mcclane 2

John Milton

joolstein

jordandejong

knusse stoel

Kondoro0614

leatherhead

Left4Dead

Legan

Mac Hammer Fan

marciee

ME1

mikey

Miszmi

morpheus2000

moviefreak#1

Night's Watch

Noodless

perceived

Richard_Voorhees

Shinobi

tattoobob

Teunnis

TornadoEF5

U96

umbra

Valak

wendyvortex

Willy Wartaal

Zwolle84

Woland

Graaf Machine

MovieMind

Onderhond

Horrorfilm challenge oktober 2017

Lees deze tekst alstublieft aandachtig door voordat je vragen stelt, misschien staat het antwoord hier gewoon tussen.

Periode

Van 1 oktober (vanaf 0:00 uur kan er worden geregistreerd) tot en met 31 oktober (klokslag middernacht op 1 november stoppen de registraties)

Doel?

Het kijken van 31 verschillende horrorfilms waarvan minstens 16 FTV (first time view, films die je voor de eerste keer ziet).

Bij het niet halen van deze limiet wordt je echter nog steeds opgenomen in het eindklassement. Ga je boven de 31 of heb je meer dan 16 FTV's zal je ook hoger in de rangschikking eindigen.

Je mag horrorfilms beginnen kijken vanaf zaterdagavond 30 september, de registratie kan pas vanaf zondag 1 oktober middernacht (0:00 uur).

Welke films?

Enkel horror langspeelfilms komen in aanmerking dwz films van minstens 40 minuten. Dit betekent dat ook films die niet op MovieMeter staan maar wel op imdb in aanmerking komen zolang ze aan de minimumduur voldoen.

Wat zijn horrorfilms?

We gaan hier niet over discussiëren. Als de film op MovieMeter en/of op imdb het label horror heeft, dan is het een horrorfilm en een geldige registratie voor deze challenge.

Hoe registreren?

Titel van de film - Jaartal - Speelduur (plaats de url/link die verwijst naar de MM of imdb-pagina van de film om misverstanden te voorkomen)

FTV (in geval dat je de film een eerste keer kijkt) of RW (re-watch, indien je de film al in het verleden hebt gezien)

Nummering is wenselijk doch niet verplicht

Een recensie, alsook andere gegevens zijn optioneel

Ikzelf alsook joolstein en baspls zullen toezien of deze registraties op een correcte manier verlopen en bijsturen waar nodig.

Punten voor eindklassement

Aanvankelijk wilde ik geen puntenklassement doen, want daar gaat het uiteindelijk niet om. Om het echter gemakkelijker te maken en het beste overzicht te krijgen wie wel en wie niet het einddoel haalt heb ik dit eenvoudige systeem bedacht.

RW: 1 punt

FTV: 2 punten

31 films (ongeacht aantal FTV): 1 punt extra

31 films (minstens 16 FTV): 13 punten extra

Voorbeeld van iemand die het einddoel net niet haalt en eentje die het net wel haalt

30 films: 30 FTV = 30 * 2 = 60 punten

31 films: 16 FTV + 15 RW = (16*2 = 32) + 15 + 1 + 13 = 61 punten

13 als bonus is natuurlijk leuk als knipoog naar vrijdag de 13de

De punten hoef je niet zelf bij te houden of te berekenen dat doe ik wel zolang jullie de registratie correct doen. Ik ga er ook van uit dat iedereen eerlijk zal zijn wat betreft RW en FTV en of je de film daadwerkelijk hebt gezien. Er valt geen fysieke prijs te winnen dus ik zie niet in waarom mensen zouden gaan vals spelen

Gedragsregels

Je houden aan de voorgeschreven manier van registeren. Een niet correcte registratie zal als ongeldig worden beschouwd (kan evenwel worden gecorrigeerd).

Het uitwisselen van aanbevelingen en discussiëren over horror wordt aangemoedigd.

De gedragsregels die algemeen op MovieMeter gelden blijven uiteraard ook hier van toepassing.

Hoe inschrijven?

Een eerste registratie geldt als officiële inschrijving. Dit kan zolang de challenge loopt.

Zo ik wens iedereen veel kijk- en griezelgenot alleen of in gezelschap en kijk uit wat voor films er allemaal de revue gaan passeren

https://bemusedandnonplussed.files.wordpress.com/2014/09/octoberchallenge2014-blacksabbath.png

JM is ook van de partij.

De afgelopen challenges heb ik aan me voorbij laten gaan, maar de horror challenge is toch wel degene waar het voor mij allemaal mee begon. Heb er ook erg zin in.

Ik heb een kijklijst gemaakt met een titel voor ieder jaar dat ik op aarde rondloop, al verwacht ik niet dat het me lukt om ze allemaal te kijken. Tevens heb ik net als voorgaande jaren geprobeerd een afwisselende lijst te maken met titels uit 'alle decennia', al is er wel degelijk een nadruk op het recentere werk dat ik nog niet heb gezien. De kijklijst staat op chronologische volgorde

Horror Challenge Oktober - ICM

Horror Challenge Oktober - Letterboxd

Voor wie nog even wil neuzen naar verdere kijktips, voel je vrij om een blik in mijn recentelijk samengestelde Horror top 100 te werpen:

John Milton's Horror Top 100 - ICM

John Milton's Horror Top 100 - Letterboxd

aaaaah!

Goed zo Miszmi! I stand corrected. Vanaf 18 uur dan dus? Hup, Kondoro0614, Knallen!

Lol, ja ik moest er ook om lachen. Die site is één brok eruditie.

Mensen, ik ben zeer soepel in zaken als van wanneer jullie beginnen kijken. Als jullie niet ineens 5 films tegelijk gaan registreren klokslag middernacht is het ok. Let ook op dat je in het begin niet ineens teveel achter elkaar kijkt want als het dan tegen zou vallen, kan je wel eens in een filmdip terecht komen, is het niet John Milton

Boeikens als je de Blair Witch ziet doe ze dan de groeten en neem een kiekje kan ik eindelijk eens zien wat er zo angstaanjagend aan dat mens is

#1 Unheimliche Geschichten (1919)

FTV - 97 minuten - Horror / Mystery

2 punten – 1 oktober 2017 (1 film, 2 punten)

https://i.imgur.com/s3XLQyg.jpg

Unheimliche Geschichten (1919) is wellicht de eerste horror anthologie (ook omnibusfilm of porte-manteau genoemd). In de proloog zien we drie schilderijen van respectievelijk de duivel, de Dood en een prostituee, in een boekwinkel ’s nachts tot leven komen en 5 verschillende griezelverhalen uitbeelden. Hierbij nemen de acteurs van de schilderijen, ook de karakters in de vijf verschillende verhalen voor hun rekening. Vijf macabere verhaaltjes dus, waarin bij de meeste een driehoeksverhouding een rol speelt.

Eerder dat jaar maakte regisseur Richard Oswald het zeer vooruitstrevende Anders als die Andern (1919), waarin dezelfde Conrad Veidt die hier de Dood vertolkt, een homoseksuele violist speelt, die met chantage en een hem ongunstig gezind rechtssysteem in aanraking komt. Deze thematisch compleet andere film Eerie Tales, zoals de Engelse titel luidt, kan gezien worden als een vroege voorloper van het Duits expressionisme, al moet je het er misschien wel in willen zien. De hierboven genoemde Veidt zou 4 maanden later behoorlijk bekend worden met zijn vertolking van Cesare in Das Cabinet des Dr. Caligari (1920), en het moet gezegd, deze film kan niet in de schaduw staan van Wienes klassieker.

Niet de horrorsilent die ik aan zou raden aan filmliefhebbers die nog niet zo bekend zijn met de stomme film dus. Ik denk dat met name de filmhistorisch geïnteresseerde kijkers plezier aan dit werkje zullen beleven. Hoor je daar niet direct bij, dan is het wellicht aan te raden om eerst een blik te werpen op films als Nosferatu, eine Symphonie des Grauens (1922), Faust: Eine Deutsche Volkssage (1926) of Caligari. Desalniettemin heb ik me niet verveeld. OK, nauwelijks.

De film is online te bekijken op o.a. YouTube in de Arte restauratie versie.

3*

#2 The Magician (1926)

FTV - 83 minuten - Fantasy / Horror

2 punten – 1 oktober 2017 (2 films, 4 punten)

https://i.imgur.com/YJfJ4yg.jpg

"If you wish to see strange things I have the power to show them to you." - Oliver Haddo

Rex Ingram. Een naam die me al langer bekend was, maar waar ik nooit daadwerkelijk een film van had gezien, tenzij we zijn uncredited werk aan Ben-Hur: A Tale of the Christ (1925) meetellen. Na genoeg te hebben van zijn conflicten met de studio’s (en zijn haat voor Louis B. Mayer), vertrok Ingram naar Europa en begon een eigen filmstudio in Nice, waar The Magician (1926) werd opgenomen.

Deze op een boek van W. Somerset Maugham gebaseerde film, is een behoorlijk vroege Amerikaanse horrorfilm, al gingen films als The Phantom of the Opera (1925), The Hunchback of Notre Dame (1923), Dr. Jekyll and Mr. Hyde (1920) en The Avenging Conscience: or 'Thou Shalt Not Kill' (1914) hem voor. Deze vroege horrors zijn hoe dan ook vaak dramafilms met horrorelementen, hedendaagse kijkers zullen er geen kussen van voor hun gezicht houden. Dat is echter geen reden om ze dan maar te laten zitten, integendeel. Hier probeert de in hypnose en het occulte gespecialiseerde dr. Haddo (gespeeld door niemand minder dan Paul Wegener) het bloed van een maagd te bemachtigen in zijn poging om leven te creëren.

Lang bijna niet te aanschouwen, is The Magician (1926) inmiddels gerestaureerd en te zien met een score van Robert Israel. De film is niet louter zwart-wit, aangezien afwisselende sepiatonen, en onder meer blauw, paars en rood gebruikt worden om de sfeer in de desbetreffende scènes te versterken. Ik moet zeggen dat Ingrams composities me best bevielen. Visueel is de film allesbehalve lelijk. In hoeverre zijn jonge assistent Michael Powell (o.a. The Red Shoes (1948) en Black Narcissus (1947)) daar iets mee te maken heeft gehad, is helaas moeilijk te achterhalen. Maar het ziet er goed uit voor die tijd, en er wordt door een aantal auteurs gesteld dat James Whale zich door deze film heeft laten beïnvloeden voor Frankenstein (1931). Niet vergezocht, als je het mij vraagt.

Toch maar eens meer van Ingram opzoeken. Met name The Four Horsemen of the Apocalypse (1921) lijkt me interessant.

3,7*

Gisteren toevallig zien liggen in de winkel, samen met nog 5 andere genoteerd om te zien of ik die misschien op de lijst kon zetten voor de challenge. Uiteindelijk toch niet op de lijst gezet. De enige die ik misschien van de genoteerde titels ga kijken is Infernal (2015) en Mal Nosso (2017). Stond verder nog op The Exorcism of Molly Hartley (2015) maar dat bleek een sequel, Curse of the Witching Tree (2015) en Ouija: Origin of Evil (2016) ook weer een sequel/prequel. Into the Forest (2015) leek me ook wel interessant qua verhaal maar blijkt dan weer geen horror te zijn, misschien om later eens te kijken. John Milton jij hebt die gezien zaten er horrorelementen in volgens jou?

hmmm niet echt alexspyforever. Een psychologische, post-apocalyptische drama/survivalthriller, maar horrorelementen kon ik er niet goed in ontdekken. Geen slechte film vond ik, zwevend tussen de zeven en de acht in.

#3 Five Star Final (1931)

FTV - 89 minuten - Misdaad / Horror
2 punten – 1 oktober 2017 (3 films, 6 punten)

https://i.imgur.com/rRPccmL.jpg

"I think you can always get people interested in the crucifixion of a woman." – Miss Taylor

Genreaanduidingen blijven nu en dan terugkomen als onderwerp van discussie, en films als Five Star Final (1931) helpen niet mee om dit te beperken. Op IMDb is het een Crime-Drama en op MM een Misdaad-Horror. Zelf zou ik het houden op Misdaad-Drama-(Early) Film Noir. Want hoewel het gruwelijk is hoe je als individu door beeldvorming getekend kunt worden, ontbreken hier toch echt de gebruikelijke elementen die horror tot horror maken.

Om de verkoopcijfers op te schroeven van een zieltogend blad, rakelt Joseph Randall (Edward G. Robinson) een 20 jaar oude moord op. De nooit veroordeelde verdachte van de moord is niet opgewassen tegen de hernieuwde confrontatie en pleegt samen met haar echtgenoot zelfmoord. Dat drijft hun dochter Jenny Townsend (Marsh) op haar beurt tot een roekeloze daad. Aldus de synopsis. Maar het fenomeen dat sensatie verkoopt, is natuurlijk van alle tijden. Kijk maar eens naar de koppen die je tegenwoordig in je newsfeed ziet. Het is allemaal amazing, heartbreaking en gutwrenching. Tot je erop klikt en onherroepelijk denkt: ‘was dat het?’. In Five Star Final (1931) wordt iemand het slachtoffer van die lust naar sensatie, en wat een journalist bereid is te doen om daarin te voorzien.

Regisseur Mervyn LeRoy was niet direct een naam waarvan ik zijn filmografie paraat had, maar ik bleek nochtans reeds 6 van zijn films te hebben gezien. Bijzonder fijne pre-code films als Gold Diggers of 1933 (1933) en I Am a Fugitive from a Chain Gang (1932). Of verrassingen als Random Harvest (1942) en The Bad Seed (1956). En ten slotte grote titels die ik nog niet gezien heb, als Quo Vadis (1951). Bij nader inzien echt wel een naam om te onthouden dus. Net als Gold Diggers, is Five Star Final (1931) een pre-code film, die een jaar of vier later niet meer in deze vorm gemaakt hadden kunnen worden: een gewetenloze dominee (gespeeld door Boris Karloff), ogenschijnlijke sympathie voor criminelen, en toespelingen op verkrachting, overspel en zelfmoord; niet direct de ingrediënten waar Will Hays zo dol op was.

Het acteerwerk is duidelijk een exponent van zijn tijd en bij vlagen behoorlijk theatraal, maar toch wist Frances Starr met haar performance van Nancy 'Voorhees' Townsend absoluut mijn sympathie te winnen. De verstikte wanhoop, die steeds meer naar de oppervlakte komt. Haar dochter Jenny wordt gespeeld door de zeventienjarige Marian Marsh, over wie ik tijdens de horror challenge in 2016 reeds opmerkte dat ze ‘geen straf was om naar te kijken’, in de film Svengali die zes maanden voor deze titel was uitgekomen. Helaas is haar acteerwerk niet even lonend om naar te kijken. Dan doet Aline MacMahon het als secretaresse, die me in Gold Diggers ook al positief opviel, stukken beter.

Hoe dan ook, wat horror betreft, behoort 1931 toch echt aan Universal toe, en niet aan de Paramounts, First Nationals en Warner Bros van deze wereld. Helemaal niet wanneer het eigenlijk geen horror betreft, zoals bij dit verder deugdelijke misdaaddrama met noir trekjes.

Maar als aanklacht, is het verhaal van Five Star Final nog even toepasbaar als 85 jaar geleden.

3,5*

The 20 Best Troma Movies Ever Made

#4 The Body Snatcher (1945)

FTV - 78 minuten - Drama / Horror

2 punten – 1 oktober 2017 (4 films, 8 punten)

https://i.imgur.com/hoBAbHL.jpg

“Gray, I must be rid of you. You've become a cancer, a malignant evil cancer rotting my mind.” – Dr. MacFarlane

Dr. Wolfe 'Toddy' MacFarlane (Henry Daniell) is voor zijn anatomielessen afhankelijk van de lijken die koetsier John Gray (Karloff) aanlevert. Al snel blijkt de machtsverhouding anders te zijn, dan hun stand aanvankelijk zou doen vermoeden.

In de jaren ’50 en ’60 zou Robert Wise klassiekers afleveren als The Day the Earth Stood Still, West Side Story, The Haunting en The Sound of Music. Maar hij begon halverwege de jaren veertig met titels als The Curse of the Cat People (1944) en The Body Snatcher (1945). Het zou de achtste en laatste keer zijn dat we grootheden als Boris Karloff en Bela Lugosi samen op het scherm zagen, gebaseerd op een kort verhaal van Robert Louis Stevenson, die hiervoor zijn inspiratie uit daadwerkelijke grafschenders haalde. Het was na titels als Cat People en I Walked With a Zombie de negende film die Val Lewton bij RKO produceerde, waarbij horror het uitgangspunt was na het succes van de Universal horrorfilms van de jaren ’30 en ’40. Lewton was in 1942 tot hoofd van de horror-unit bij RKO benoemd voor een salaris van $250 per week. Hij moest zich aan drie regels houden:

1- Het budget moest onder de $150.000 blijven

2- Het mocht niet langer duren dan 75 minuten

3- Zijn supervisors zouden de titel van de films bedenken.

Ondanks dergelijke restricties, wist Lewton er doorgaans zeker wat van te maken. Zo ook hier, waar Karloff zichtbaar plezier heeft in zijn rol. Het schijnt dat hij Lewton heel erg dankbaar was dat hij nu bij RKO iets anders kon doen, dan de naar zijn mening inmiddels compleet uitgemolken Frankenstein films.

Wat Amerikaanse horror betreft van 1945, hoeft The Body Snatcher alleen MGM’s The Picture of Dorian Gray (1945) boven zich te dulden op IMDb en MM. Veel andere concurrentie is er weliswaar niet, maar dat doet er niet toe. Liefhebbers van Karloff of de films van Val Lewton doen er goed aan om deze vroege Robert Wise film eens op te zoeken, al is het misschien geen echte klassieker. Eng wordt het nergens, en ook hier is het meer een (psychologisch )drama dan horror, maar de elementen zijn er zeker wel.

3,5*

2. Bedlam (1946)
Verenigde Staten
79 minuten, FTV
2 punten (4 punten totaal)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/7000/7315.300.jpg?cb=1400318454

Het toeval wil dat ik bijna tegelijkertijd met John Milton ook een film van Val Lewton met Boris Karloff gekeken heb, maar dan eentje van een jaar later: Bedlam. Het is allemaal wat gedateerd, doch zeker wel de moeite van het bekijken waard als je dit soort ouderwetse drama's kan waarderen. Echt een horror is het nauwelijks, meer een thriller die zich afspeelt in en rond een gesticht in pre-Victoriaanse tijden, al speelt Boris Karloff wel een ontzettende smeerlap. Karloff speelt Master Sims, de gewetenloze baas van het beruchtige gesticht bijgenaamd Bedlam, die als een volleerd intrigant de kritische Nell Bowen tot zijn gesticht weet te veroordelen, terwijl ze overduidelijk geestelijk volkomen gezond is. Ietwat oubollig is het wel, maar er zit best nog wel een spanning in de strijd tussen aan de ene kant Bowen en haar Quaker-kennis die staan voor een meer menswaardige behandeling van de inmates, en aan de andere kant het verwende leeghoofd Lord Mortimer en met name de sterk gespeelde Sims die al die gekken zien als verwerpelijke wezens die als vuil behandeld dienen te worden. Het middenstuk in het gesticht, waar voornamelijk de menselijke kant van de bewoners wat meer getoond wordt, is wat saai en heeft een wat belerend toontje, maar ik heb me prima met Bedlam vermaakt. Omdat ik me zo genereus voel vandaag, en Karloff een uitstekende naarling aflevert, rond ik het af naar 3.5*.

Dat is inderdaad toevallig!

Ik kwam hem ook al tegen in mijn research voor de review en had hem bijna genoemd... Zolang het toeval maar niet wil, dat je me op de laatste dag voorbij streeft met een of andere Herculische filmkrachttoer, vind ik het allemaal best

uh-oh, here comes the gore again

#5 Cujo (1983)

RW - 93 minuten - Horror / Thriller

1 punt – 1 oktober 2017 (5 films, 9 punten)

https://i.imgur.com/fLZEHSa.jpg

“It's not a monster. It's not a monster. It's just a doggy” – Donna Trenton

“What is wrong with this dog?” – Rachel Greene

Misschien een van de engste boeken die ik ooit heb gelezen. Sowieso toen ik Kings oeuvre verslond in mijn vroege tienerjaren, was dat zo. Kings schijnt zich weinig van het creatieve proces en het schrijven te kunnen herinneren, zo onder de coke en alcohol zat hij. Ik merkte daar weinig van tijdens het lezen toen, en ook toen ik het herlas een aantal jaar later, in de tijd dat ik vermoedelijk ook de film voor het eerst eens zag.

En hoe blijft dat overeind? Hij was nooit zo eng als het boek, toen niet, en nu niet. Maar als het boek zo angstaanjagend is, zegt dat dan wel veel? Nee, niet echt. Cujo is zeker geen meesterwerk, maar ik vond het zelfs bij deze rewatch (3e of 4e keer?) nog steeds wel spannend. En hoewel niet iedere gevechtshandeling met Cujo even echt lijkt, bleef ik me ook nu weer verbazen hoe ze bepaalde dingen gedaan hebben en hoe gevaarlijk die hond wel niet lijkt; kwijlend, slijmend en pussend van de rabiës. Dat vroeg onder andere 5 verschillende Sint Bernards, een hoop gekwispel wegsnijden tijdens de montage, en het invoegen van enkele Rottweiler close-ups, waar de lobbessen niet gemeen genoeg wilden kijken, volgens IMDb.

De film leunt voornamelijk op de performances van Dee Wallace als Donna Trenton en Danny Pintauro als haar jonge zoontje Tad. Stephen King ging zo ver om die van Wallace de beste performance van al zijn verfilmingen te noemen, inclusief Kathy Bates. Het was zeker niet slecht, maar dat laatste haalt ze voor mij toch (bij lange na) niet. Pintauro schijnt bizar genoeg pas wanneer hij compleet hysterisch moet spelen, waar hij zo overtuigd dat je je afvraagt of ze dat joch niet echt doodsbenauwd hebben gemaakt. Jackie Coogan-tactieken, of iets dergelijks.

Kortom, geen meesterwerk, maar ik heb me zelfs bij deze herhaaloefening niet verveeld. Dat zegt toch ook wel wat.

3*

Woland ben het wel met je eens dat Poison for the Fairies weinig horror heeft eerder psychologisch, al zou ik het wel geen kinderfilm noemen. De premise is een beetje misleidend inderdaad, maar ik hou wel erg van deze film eerder dus als drama en niet zozeer als horror. Ik ben zelf van het principe als ik 3 tegenvallers achter elkaar heb gezien doe ik een re-watch van een film die ik goed vind Oh en John Milton kennende gaat ie nu wellicht de eerste 2 weken als een waanzinnige en hoor je hem daarna nauwelijks nog

MovieMind denk dat Leprechaun je beter zal bevallen. Er zijn ook wel wat domme karakters in, maar qua humor toch al minder onnozel dan Toxic Avenger en zeker qua verhaal een pak beter.

Volgende mensen wil ik vriendelijk vragen om bij hun volgende registraties op de volgende dingen te letten:

Boeikens en Noodless gelieve het jaartal van de film te noteren.

WardT gelieve een link naar de MM of imdb-pagina van de film op de titel te zetten, als je de url kopieert komt titel en jaartal in principe automatisch.

john mcclane 2 vermeld aub de speelduur van de film. Wizard of Gore is een cultfilm in de zin dat er voor dat jaar veel gore in zit en betere gore was er in die tijd ook niet dus vergelijken met latere is een beetje lastig (oneerlijk ook). Nu goed ik spreek uiteraard als HG Lewis fan en dit is een van mijn favoriete films van hem. Misschien dat de sequel van Blood Feast Blood Feast 2: All U Can Eat (2002) je meer zal liggen, hoger budget en de gore ziet er ondertussen al veel beter uit. Is mijn persoonlijke favoriet van Lewis.

#6 De Dødes Tjern (1958)

FTV - 76 minuten - Horror / Mystery

2 punten – 1 oktober 2017 (6 films, 11 punten)

https://i.imgur.com/QDJewqt.jpg

“Beware of the currents of the lake. It’s dangerous to dream, stay awake.

The nix pretends to be asleep. Above him lilies gently sweep.”

Wanneer we de geavanceerde zoekfunctie op MovieMeter gebruiken en zoeken op het land Noorwegen en genre horror, dan krijgen we 24 titels, keurig in de twee decennia tussen 1997 en 2017. Død Snø (2009) en consorten. En daarboven prijkt dan in zijn eentje Lake of the Dead (1958), zoals hij in het Engels ook wel bekend is. Een zeer vroege uiting van Norror dus. En vermoedelijk een van de eerste horrorfilms over een groep mensen die gaat kamperen. Mijn vader is inmiddels met pensioen, en die was zeven toen dit uitkwam in Noorwegen. De Cabin in the Woods van onze grootvaders dan?

Niet helemaal. IMDb labelt De dødes tjern mijns inziens terecht als Horror, Thriller, Mystery, al ligt de nadruk wat mij betreft meer op dat laatste labeltje. Er is hier meer Bergman dan Carpenter. Meer Clouzot dan Hooper of Cunningham. Toch (of misschien wel juist), zo’n mysterie doordrenkt met een totaal andere sfeer dan je gewend bent, geschoten in contrastrijk zwart-wit op locatie, het trekt mij wel. Horny teenagers en geschifte moordenaars hoef je hier echter niet te verwachten. De still is wat dat betreft redelijk illustratief voor het soort 'actie' dat je kunt verwachten.

Hoe dan ook, het groepje vrienden dat hier een blokhut betrekt, hoort het verhaal dat vlakbij de oorspronkelijke eigenaar zijn zus en haar minnaar vermoord zou hebben, om zich vervolgens in het meer te hebben verdronken. En dat wie in zijn blokhut verblijft, gedoemd is om zijn lot te delen. Uiteraard is dat slechts het begin.

De dødes tjern is te snel afgelopen, en beklijft net niet helemaal genoeg voor die 4*. Maar ik vind het zeker leuk om zo’n oud Noors horrormysterie gezien te hebben.

3,5*

#7 La Maschera del Demonio (1960)

FTV - 87 minuten - Horror

2 punten – 1 oktober 2017 (7 films, 13 punten)

https://i.imgur.com/Z5v3NJm.jpg

“You have no reason to fear the dead. They sleep very soundly.”

Ongelooflijk. Ik kijk sinds 1996 teveel films, en ben lang bekend met de naam Mario Bava. En toch komt dan dat moment dat je eindelijk die ene grote titel eens kijkt die je nog moest zien, en je erachter komt dat het überhaupt de eerste film is die je van de man ziet. Dat kán toch niet? Je moet toch… Huh? Wat?!

Het zij zo. La maschera del demonio ofwel Black Sunday, is mijn eerste Bava. Bizar, aangezien ik reeds jaren geleden gekwijld heb, over een niet te verkrijgen boek als Mario Bava : All the Colors of the Dark. Blijkbaar ga je er na enkele uren googelen en het herhaaldelijk zien van iemands films op lijstjes na verloop van tijd vanuit, dat je wel iets van diens werk gezien zal hebben. Niet dus. 'Een arts en zijn assistent wekken ongewild met een druppel bloed een heks uit de 17e eeuw tot leven. De heks en haar gemene bediende beginnen een bloedige campagne om het lichaam van de mooie afstammelinge van de heks te bezitten.' Ok dan.

En wat een verrassing krijg je dan. Een getraind cinematograaf die films heeft geschoten voor Roberto Rossellini, G.W. Pabst en Raoul Walsh, voor zijn eerste film en royaal tijdschema krijgt, en uit pure passie ervoor kiest om Nikolaj Gogols verhaal Viy te verfilmen. En dan als hommage aan de Universal horrors van de jaren dertig. Toevallig zag ik de Sovjet versie Viy (1967) tweeëneenhalf jaar geleden, en die schijnt trouwer te zijn. Maar zelfs wanneer ik Gogols verhaal wél had gelezen, beschouw ik films altijd als op zichzelf staande werken. En beide versies hebben wat mij betreft absoluut hun bestaansrecht, eens temeer ze zo anders zijn.

Prachtig geschoten, en met een memorabele hoofdrol van Barbara Steele, is Black Sunday een van die films die me doet realiseren dat ik met al die films die ik inmiddels heb gezien, nog zoveel te ontdekken heb.

Bava. Snel meer van zien.

4*

en ja, alexspyforever. Ik ben al best gaar. Maar ik was vrij

De rest van de week moet er weer gewerkt worden!

Een van de films die ik 6 jaar in plastic in de dvd kast heb gehad, en inmiddels digitaal klaarligt. Op de een of andere manier een film die altijd op mijn radar heeft gestaan, maar waarvoor nooit een goed moment lijkt te zijn. Ik herkijk altijd Audition, zo blijkt, wanneer het bijna zover is.

That never helps.

Incarnate was een gewone horrorfilm zoals 13 in een dozijn niet slecht maar ook niet om wild van te worden, de film is een rustig opwarmertje green room en ich seh ich seh waren stukken beter vooral de laatste heeft me echt verrast, Mal Basso (2017) lijkt me wel eentje om te willen zien,

#8 The Devil's Candy (2015)

FTV - 79 minuten - Horror

2 punten – 3 oktober 2017 (8 films, 15 punten)

https://johnnyalucard.files.wordpress.com/2016/08/devilscandy22.jpg

“Butterflies? *So* not metal.”

Voorafgaand aan de challenge heb ik enkele momenten gespendeerd aan het bekijken wat de hoogst gewaardeerde horrorfilms waren van de afgelopen jaren, die ik gemist had. Vanavond, met een druk schema, pakte ik een van die titels met de kortste speelduur: met 79 minuten op de klok is The Devil’s Candy nauwelijks een avondvuller. Regisseur Sean Byrne kende ik nog niet direct van naam, al staat zijn The Loved Ones (2009) ook op stapel voor de horrorchallenge, merk ik zojuist. Als ik dat door had gehad, had ik die uiteraard eerst gekeken. Het zij zo.

Het Snoepgoed van de Duivel is geen opgehoest straigh-to-vod horrortje, met een metascore van 72 en een tomatoscore van maar liefst 92%. Ik zag het erna pas, maar toch viel me film me wat tegen. Het acteerwerk is prima, het ziet er ok uit (zeker voor het budget) op wat vlammen na en ik vind dat er hier aan het uitgekauwde haunted house genre best een leuke draai wordt gegeven, door metalheads erin te plaatsen. Ik heb er verder niets mee, maar heb er ook geen uitgesproken hekel aan, en vond de personages erg sympathiek.

Helaas werd ik niet echt door de film gegrepen en werkte het ‘gemurmel van de duivel’ dat de protagonisten moest beïnvloeden voor mij totaal niet. Crucifixen waarvan het bovenste schroefje opeens loslaat, waardoor hij op de kop komt te hangen is ook een no-go. Alsjeblieft.

Dan houden we helaas van mijn kant slechts een zesje over. Kudos for the artwork though.

3*

#9 Los Parecidos (2015)

FTV - 89 minuten - Sciencefiction / Horror
2 punten – 3 oktober 2017 (9 films, 17 punten)

https://yaviesapelicula.tk/wp-content/uploads/2017/06/Los-parecidos.jpg

“You’re at a bus station. Suddenly all kind of f*cked up craziness hits the fan. What do you do? What. Do. You. Doooo!?” – John Milton

De eerste film uit Mexico die gebruik maakte van de Red Epic Dragon Camera. Mocht je dan een gelikte look verwachten, dan kom je bedrogen uit: regisseur Isaac Ezban heeft zijn best gedaan om te zorgen dat The Similars eruit ziet als een titel uit de jaren ’60, aangezien de inspiratiebronnen voor deze film bestaan uit materiaal als Philip K. Dick, Michael Crichton, Stephen King, The Twilight Zone, The Thing en The Outer Limits. Filters dan maar, dus.

In dit geval betekent dat ontzadigde (desaturated) kleuren, en ik vermoed dat de stijl je een beetje moet liggen. Helaas werkte het op mijn tv op enkele meters afstand niet helemaal, ik bleef afgeleid worden door de kunstmatigheid. Een beetje het Sky captain and the world of tomorrow kleurenpalet, maar dan zonder de green screen. Toch kruipt de film vanwege de materie onder je huid; klem zitten met een groep wildvreemden op een klein stationnetje en opeens gaat alles tits up. En je kunt elkaar allerminst vertrouwen. Uitstekend voer voor fictie, en Ezban weet daar prima raad mee.

Ondanks dat de stijl voor mij dus nét niet helemaal werkt, overstijgt het materiaal dat prima. Het woord kafkaësk wordt teveel gebruikt, maar je kunt er wel aan denken in deze context. Wat. de. Fuck…
Hoe minder je weet je van The Similars, hoe beter. En hij staat op Netflix.

3,5*

p.s. spoiler: wat een naar kutkind

als ik ziek thuis zat, had ik er ook al minstens zoveel gezien.

'Helaas' ben ik gewoon aan het werk.

Vanavond maar weer eentje kijken... Maar op werkdagen kom ik moeilijk boven de één per dag.

Ok nu weet ik niet of ik je snel beterschap moet wensen, want dat zou betekenen dat je minder tijd gaat hebben om films te kijken

Overdaad ik denk dat John Milton daar wel kan over meespreken. Of misschien heeft ie nu wel geleerd uit het verleden

Bij mij is ook vaak zo dat ik in het begin vrij veel kijk, dan neemt mijn tempo gestaag af al zal een filmloze dag een uitzondering zijn. En naarmate het einde nadert (laatste week) dan begin ik met re-watches van favorietjes.

Ja een aantal verrassen mij ook wel met hun tempo, ze hebben er precies erg zin in. Dus misschien gaan er toch meer mensen het einddoel halen dan ik aanvankelijk dacht Boeikens gaat misschien toch ook nog de 31 halen!

JM kent dat inderdaad, overdaad. Maar ik begon simpelweg zo enthousiast omdat ik lekker de hele dag thuis zat die zondag en mijn vriendin andere dingen te doen had. Door de week doe ik rustiger aan. En als ik geen zin meer heb, stop ik. Maar ik ga er niet vanuit dat dat gebeurt, met de horrorchallenge.